Παραβλέπω τίς μομφές περί «Ἀκροδεξιᾶς» ὡς ἐκτός τόπου καί χρόνου καί συστήνω στούς χρῆστες τους νά προσέξουν πώς ὅσοι ψήφισαν Τράμπ δήλωσαν περισσότερο ἀνήσυχοι γιά τήν κατάσταση τῆς Δημοκρατίας τους (35%) παρά γιά τήν Οἰκονομία (30%). Ἀπαριθμῶ λοιπόν:

– Ὄχι στόν πόλεμο! Τό ἐπανέλαβε καί στόν ἐπινίκειο λόγο του πώς δέν θά ξεκινήσει κανέναν πόλεμο ἀλλά ἀντιθέτως, θά σταματήσει πολέμους. Προφανῶς ἐννοοῦσε τῆς Οὐκρανίας, τουλάχιστον, ὅσο γιά τή Μέση Ἀνατολή μένει νά δοῦμε τόν πραγματισμό του στήν πράξη καί ἐνώπιον τῶν ἰσραηλινῶν ἐγκλημάτων μά καί ἀδιεξόδων.

– Ὄχι στήν παγκοσμιοποίηση! Ὑπέρ τοῦ προστατευτισμοῦ κι ἐνάντια στίς 3 διαλυτικές «ἐλευθερίες» διακίνησης εἶχε ταχθεῖ ἤδη στήν πρώτη του θητεία μέ τόν εἰσαγόμενο χάλυβα. Ὁ Τράμπ ἔχει προτείνει καθολικό δασμό ἀπό 10-20% ἕως καί 60-100% σέ περιπτώσεις προϊόντων ἀπό Κίνα ἤ Μεξικό.

– Ὄχι στή λαθρομετανάστευση! Ἐπανέλαβε ἐχθές τήν διάκριση μεταξύ τῆς νόμιμης καί τῆς παράνομης μετανάστευσης, ἐνῶ ἀναμένεται ὁλοκλήρωση τοῦ τείχους στά σύνορα μέ τό Μεξικό. Παράλληλα ὑποσχέθηκε ἑκατομμύρια ἀπελάσεις, ξεκινώντας ἀπό τούς παράνομους πού ἔχουν ποινικό μητρῶο στίς ΗΠΑ. Ἡ ἀποχή ἐπί τῶν ἡμερῶν του τῶν ΗΠΑ ἀπό τή Διάσκεψη τοῦ Μαρακές γιά τή Μετανάστευση (2017) ἔδειξε πώς δέν εἶναι μόνο λόγια.

– Ὄχι στό ψηφιακό νόμισμα! Καθότι αὐτό περιορίζει τήν οἰκονομική ἀνεξαρτησία καί ὁλοκληρώνει τήν παρακολούθηση τοῦ πολίτη. Ἀντιθέτως καταφάσκει τά ἀποκεντρωμένα κρυπτονομίσματα τύπου bitcoin, δηλώνει πώς θέλει τίς ΗΠΑ «ὑπερδύναμη τοῦ bitcoin» – δέν εἶναι τυχαῖο πώς τό βράδυ τῶν ἐκλογῶν ἡ τιμή τοῦ bitcoin ἔκανε ἱστορικό ὑψηλό!

– Ὄχι στήν κρατική λογοκρισία! Τέλος στήν χρηματοδότηση τῶν λογοκριτικῶν μηχανισμῶν καί θά ἀναζητηθεῖ λογοδοσία ὅσων εἶχαν ἐμπλακεῖ καί ἀποκάλυψη ὅσων ἔγιναν σέ καθεστώς Τυραννίας, σέ ΗΠΑ κι ἀλλοῦ. Ἀπαγόρευση «συνεργασίας» ὁμοσπονδιακῶν ὑπηρεσιῶν μέ ἐπιχειρήσεις, ὀργανισμούς ἤ ἄτομα πού προσπαθοῦν νά λογοκρίνουν ὁποιαδήποτε μορφή λόγου, ἀνάκληση τῆς χρηματοδότησης γιά τήν ἐπισήμανση «παραπληροφόρησης».

– Ὄχι στήν πράσινη ἀπάτη! Ναί στά ὀρυκτά καύσιμα, κατάργηση τοῦ νόμου Μπάιντεν γιά τήν πράσινη μετάβαση καί (λογικά) ἐπανάληψη τῆς ἀπόσυρσης τῶν ΗΠΑ ἀπό τή Συμφωνία τοῦ Παρισιοῦ γιά τό Κλῖμα. Ἔχει ὑποσχεθεῖ κατάργηση τῶν ὑπεράκτιων αἰολικῶν ἔργων μέ διάταγμα ἀπό τήν πρώτη μέρα τῆς θητείας του, ἐνῶ ἤδη μέ τό ἐκλογικό ἀποτέλεσμα ἔχουν καταρρεύσει οἱ μετοχές τῶν ΑΠΕ στόν Dow Johnes πού ἐκτοξευόταν! Και, παρά τήν συμμαχία του μέ τόν Ήλον Μάσκ, ἔχει ἐκφράσει τήν ἀντίρρησή του γιά τήν ἠλεκτροκίνηση (“τά ἠλεκτρικά αὐτοκίνητα δέν πᾶνε μακρυά καί κοστίζουν πολύ”).

– Ὄχι στήν ΛΟΑΤΚΙ ἀτζέντα! Χωρίς νά στραφεῖ κατά τῶν σεξουαλικῶν παρεκκλίσεων προτείνει τέλος στίς ἀλλαγές φύλου ἐφήβων, στή συμμετοχή τῶν διεμφυλικῶν σέ ἀγῶνες γυναικῶν, στήν παράνοια τῶν δεκάδων «φύλων». Γάμος μόνο ἀνάμεσα σέ ἄνδρα καί γυναίκα, πού εἶναι καί τά μόνα φῦλα, τελεία.

Ἄς προστεθεῖ στά ἀνωτέρω πώς ἡ (πιθανότατη) ὑπουργοποίηση τοῦ Μπόμπ Τζούνιορ Κέννεντυ θά εἶναι κυριολεκτικά σεισμός γιά τόν χῶρο τῆς Big Pharma (καί ὄχι μόνο). Ἤδη ἀνακοινώθηκε ὁ τερματισμός τῆς φθορίωσης τοῦ πόσιμου νεροῦ και ἀναμένεται πλήρης ἀνατροπή τῆς πολιτικῆς τοῦ ἐμβολιασμοῦ, πόσο μᾶλλον μέ προϊόντα τύπου mRNA, σάν αὐτά πού σάρωσαν τή δημόσια ὑγεία ἐπί κόβιντ. Εἶναι γνωστό πώς ὁ ἀνηψιός τοῦ JFK ἔχει ἀφιερώσει τή ζωή του στόν ἀγώνα γιά ἐπανάκτηση τῆς παιδικῆς ὑγείας, πολεμώντας τίς φαρμακευτικές καί τά συμφεροντολογικά τους παραμύθια.

Γενικά οἱ θέσεις Τράμπ ὑπέρ τῆς ἐθνικῆς κυριαρχίας, τῆς κοινῆς λογικῆς, τῆς πραγματικῆς παραγωγῆς, κατέκτησαν τούς Ἀμερικανούς ἀλλά καί ἀκροατήρια σέ ἄλλες χῶρες, κυρίως στήν Εὐρώπη ὅπου τό καθεστώς τῆς ΕΕ γίνεται ὅλο καί πιό ὁλοκληρωτικό. Τό ἀντιπαράδειγμα τῆς Σλοβακίας τοῦ Φίτσο γεννᾶ ἐλπίδες ἀλλά καί ἐνδεχομένως μιμητές στήν γειτονική Τσεχία, ἐνῶ ὑπάρχει πάντα ὁ Ὄρμπαν στήν Οὑγγαρία. Ὄντας μᾶλλον ἀπό τούς ἐλάχιστους πού γράφανε στήν Ἑλλάδα ὑπέρ τοῦ Τράμπ καί ΜΕΤΑ τήν πρό τετραετίας ἥττα του (https://slpress.gr/politiki/min-pyrovoleite-ton-tramp), προσδοκῶ τήν ἡμέρα ἐκείνη πού ἡ ἀνωτέρω ἀτζέντα θά εἶναι δυνατόν νά συζητηθεῖ ἐλεύθερα καί ἀπροκατάληπτα καί στήν πατρίδα μου.

(8/11/2024, Η νικηφόρα ατζέντα Τράμπ-Κώστας Καραϊσκος – Militaire.gr)

Εἶναι σαφές σέ καθέναν καλόπιστο καί ἐνεργό πολίτη ὅτι διάγουμε μέρες ἀνατροπῆς ὅλων τῶν σταθερῶν πού τίς τελευταῖες τρεῖς δεκαετίες νομίσαμε ὅτι θά ὁρίζουν στό ἑξῆς τόν ἰδιωτικό καί δημόσιο βίο μας. Προφανῶς τό πείραμα τῆς «πανδημίας» πῆγε καλά γιά τούς σχεδιαστές του καί ἔχουμε πλέον τήν μεταφορά του ἀπό τό ὑγειονομικό στό διεθνοπολιτικό πεδίο, μέ τά ἴδια ἀκριβῶς βήματα. Βασική προϋπόθεση γιά τήν ἐπιτυχία του εἶναι ἡ ἀποδόμηση κάθε στέρεης γνώσης πού προφυλάσσει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν μεθοδευμένη σύγχυση, τόν παράλογο φόβο καί τήν τελική χειραγώγηση. Καθώς λοιπόν βλέπουμε στόν λόγο τῶν ἀφεντικῶν ὅτι τή θέση τοῦ χθεσινοῦ «ἀόρατου ἐχθροῦ» τήν ἔχει πάρει ἡ χώρα τοῦ Πούτιν, ἄλλοι συνειδητά κι ἄλλοι ἀσυνείδητα ἔχουν ἀναλάβει τήν κατεδάφιση τῆς εἰκόνας τῆς Ρωσίας. Παρακολουθοῦμε φιλότιμες προσπάθειες νά μήν γίνει καμμία συσχέτιση («συμφηφισμό» τό λένε) εἴτε μέ τά προηγηθέντα, ἀπείρως εἰδεχθέστερα, ἐγκλήματα τοῦ ΝΑΤΟ εἴτε μέ ὅσα ἔγιναν στήν ἴδια τήν Οὐκρανία μετά τό 2008 καί ἰδίως μετά τό 2014. Παράλληλα ὁρισμένοι μεριμνοῦν γιά τήν «κατάλληλη» παρουσίαση τῶν χιλιόχρονων ἑλληνορωσικῶν σχέσεων μά στήν προσπάθεια αὐτήν ἀντιστέκονται σθεναρά πέντε ἀναμφισβήτητες ἀλήθειες πού ἀξίζει νά θυμόμαστε. Τίποτε πιά δέν εἶναι αὐτονόητο καί (ὅπως εἴδαμε τήν τελευταία διετία) τό νά ἀποδεικνύεις ὅτι δέν εἶσαι ἐλέφαντας εἶναι κρίσιμο – ἰδίως ὅταν ἔχει ἐξαπολυθεῖ κυνήγι ἐλεφάντων.

Πρώτη ἀλήθεια ἡ καταστατική ἀντιπαλότητα Ρωσίας – Τουρκίας. Αὐτό τό στοιχεῖο εἶναι τόσο προφανές, ἀκόμη καί μέ μιά ματιά στόν χάρτη ἤ στούς 17 ρωσοτουρκικούς πολέμους, πού κανείς δέν τολμάει νά τό ἀμφισβητήσει εὐθέως. Ἔτσι ἐπιχειρεῖται ἡ ἔμμεση ὑπονόμευσή του. Συχνά ἀκοῦμε ἀφόρητες δοκισησοφίες τοῦ τύπου «ἡ Ρωσία ἐνδιαφέρεται μόνο γιά τά συμφέροντά της», λές καί ἡ χώρα μας ἤ ὁποιαδήποτε ἄλλη χώρα ἐνδιαφέρεται γιά κάτι ἄλλο! Λές καί ἡ βυζαντινή Αὐτοκρατορία μας βάπτισε τούς Ρώς ἔχοντας κύριο μέλημα τή σωτηρία τῆς ψυχῆς τους ἤ λές καί τό κυπριακό μας κράτος βασίστηκε ἐπί δεκαετίες στήν ρωσική ὑποστήριξη γιά λόγους ἰδεολογίας. Ἀπό ἄλλη πλευρά πάλι ὑπερπροβάλλονται κάποιες τακτικές κινήσεις τῆς Μόσχας, πού δῆθεν ἀνατρέπουν τήν γενική εἰκόνα: ἡ πρόσφατη σύμπλευση Πούτιν – Ἐρντογάν ἤ ἡ παλιότερη στήριξη τοῦ …Λένιν στόν Κεμάλ. Ὑποθέτω πώς δέν ἔχουν ἀκούσει τίποτε γιά τίς τρεῖς τουλάχιστον ἐπίσημες προσπάθειες ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας στόν 20ό αἰώνα ἤ γιά τήν πρόταση τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου νά βραβευτεῖ ὁ Κεμάλ μέ Νόμπελ Εἰρήνης… Τά ἀντιπαραδείγματα εἶναι ἀμέτρητα, ὁ χρονικός ὁρίζοντας τῶν ἐξαιρέσεων αὐτῶν πολύ περιορισμένος, ὡστόσο μιά ζημιά στήν κοινή γνώμη συντελεῖται.

Δεύτερη ἀλήθεια ἡ ρωσική ὑποστήριξη τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους, ἄμεση ἀπόρροια τῆς προηγούμενης. Ὅσο καί νά μήν ἀρέσει σέ κάποιους, ἡ ἵδρυση ἀνεξάρτητου ἑλληνικοῦ κράτους χρωστάει πάρα πολλά στή Ρωσία. Ὅλη ἡ ἐκτός Ἑλλάδος προετοιμασία τοῦ Ἀγώνα ἔγινε σέ ρωσικό ἔδαφος, ἀμέτρητοι ἀγωνιστές καί ἐθνικοί εὐεργέτες ἀνδρώθηκαν ἐκεῖ (κορυφαῖα παραδείγματα ὁ πρῶτος καί ἅγιος Κυβερνήτης μας, οἱ Ὑψηλάντηδες, ὁ Ἰωάννης Βαρβάκης κτλ κτλ), ἐνῶ καί ἡ ἴδια ἡ ἐθνική μας ἀνεξαρτησία ἀπό τόν Σουλτάνο ἔγινε πραγματικότητα ὄχι λόγῳ Ναυαρίνου ἀλλά μόνο μετά τήν συντριβή τῶν Ὀθωμανῶν στόν ρωσοτουρκικό πόλεμο τοῦ 1828. Τό ἀγαπημένο ἀφήγημα τῆς καθεστωτικῆς ρωσοφαγίας εἶναι τά Ὀρλωφικά καί μάλιστα συγκεκριμένες πλευρές τους, οἱ ὁποῖες «ἀποδεικνύουν» τή ρωσική ὑποκρισία καί τήν καταστροφική ποδηγέτηση τῶν εὔπιστων Ρωμιῶν. Τούς παρακαλοῦμε νά μᾶς ποῦν παραδείγματα ἄλλων Μεγάλων Δυνάμεων πού …θυσίασαν τά ἐθνικά τους συμφέροντα γιά χάρη μιᾶς ὑπόσχεσης πού ἐπισήμως ποτέ δέν ἔδωσαν.

Τρίτη ἀλήθεια ἡ ρωσική στροφή στόν πανσλαβισμό, κάπου στά μέσα τοῦ 19^ου αἰώνα. Ἕνα στοιχεῖο πραγματικό, πού ὅμως παρουσιάζεται ἀποκομμένο ἀπό τίς ἱστορικές συνθῆκες, ὡς ἀνέκαθεν ὑφιστάμενο καί ὡς ἀπόδειξη ἑνός ἀνομολόγητου «ἀνθελληνισμοῦ». Δέν συνδέεται μέ τόν Κριμαϊκό πόλεμο ὅπου οἱ Δυτικοί συνέπραξαν μέ τόν Σουλτάνο κατά τοῦ τσάρου, τερματίζοντας τή ρωσική παρέμβαση ὑπέρ τῶν χριστιανῶν κατοίκων τῆς Ὀθωμανικῆς Αὐτοκρατορίας. Δέν λέγεται πώς ἐπί τῆς οὐσίας ἐξέλιπαν οἱ ἐλπίδες τῆς Μόσχας γιά μιά παραγωγική συμμαχία μέ τήν Ἑλλάδα, ἀφοῦ ἡ τελευταία μέ τήν ἀπόφαση τοῦ Ὄθωνα νά ταχθεῖ μέ τή Ρωσία (μέ ἐθελοντικό σῶμα στήν Κριμαία καί μέ ἐξεγέρσεις στήν τουρκοκρατούμενη Ἤπειρο-Μακεδονία-Θεσσαλία) βρέθηκε μέ τήν Ἀθήνα κατεχόμενη ἐπί 3 χρόνια ἀπό τά ἀγγλογαλλικά στρατεύματα. Δέν λέγεται πώς τό «ρωσικό» κόμμα, παρότι συμπεριελάμβανε τίς πιό ἔντιμες μορφές τοῦ Ἀγώνα, δέν κυβέρνησε τήν Ἑλλάδα μετά τόν Καποδίστρια παρά μόνο γιά μερικούς μῆνες. Μέ τήν Ἑλλάδα ἔκτοτε ἰδιοκτησία τῶν Ἄγγλων, τί ἀκριβῶς θά ἀνέμενε κάποιος ἀπό τήν ἀντίπαλή τους Ρωσία;

Τέταρτη ἀλήθεια ἡ σοβιετική ἔμμεση συμμετοχή στόν ἑλληνικό Ἐμφύλιο, καί δή στήν τελευταία του φάση πού πῆρε ἀποσχιστικά χαρακτηριστικά. Παρότι δέν εἶναι ἐντελῶς δόκιμο νά ἀποδώσει κάποιος ἐθνικά χαρακτηριστικά στήν σοβιετική πολιτική, ἄς τό δεχθοῦμε γιά τήν οἰκονομία τῆς συζήτησης. Εἶναι ξεκάθαρο πώς ἄν κάποιος ἀναζητήσει ἐκτός Ἑλλάδος εὐθῦνες γιά τήν τραγική ἐκείνη περίοδο, θά τίς ἐντοπίσει κατά βάσιν στή γηραιά Ἀλβιώνα. Ἐξ ὅσων θυμᾶμαι τό χαρτάκι στή Γιάλτα μᾶς τοποθετοῦσε στήν ἐπικράτειά της, γιαυτό καί δέν ἦταν ὁ Στάλιν πού ἔκανε Χριστούγεννα στήν Ἀθήνα τό 1944. Ἀπό κεῖ καί πέρα καλό εἶναι νά μήν μεταφέρει κάποιος τίς εὐθῦνες τοῦ ΚΚΕ στούς μέντορές του, ὅπως δέν πρέπει νά μεταφέρει κανείς τήν εὐθύνη τῶν ἐγκλημάτων τῆς Ἱερᾶς Ἐξέτασης ἀπό τά κονκλάβια τῶν καρδιναλίων στόν Θεό. Οἱ πρωταγωνιστές τῆς τραγικῆς ἐκείνης σελίδας ἦταν ὅλοι ἐνήλικες καί καμμία μετάθεση εὐθυνῶν σέ μακρυνές, σκοτεινές δυνάμεις δέν εὐσταθεῖ.

Πέμπτη ἀλήθεια ἡ ὁριοθετημένη δημοκρατία τῆς εἰκοσαετίας Πούτιν. Σύμφωνα μέ τά δυτικά φερέφωνα ἡ ἰσχύς τοῦ Ρώσου προέδρου καί ἡ λειτουργία κάποιων δομῶν ἐξουσίας ἀπάδουν ἑνός «δημοκρατικοῦ» πολιτεύματος, ἐξ οὗ καί οἱ συχνές ἀναφορές στόν «δικτάτορα» καί στό «καθεστώς» τῆς Μόσχας. Δυστυχῶς γι΄ αὐτούς ἡ …πλέρια δημοκρατία τοῦ Γιέλτσιν, ἐκείνη τῆς ἐκπόρνευσης τῶν πάντων στή Ρωσία, ἔχει τελειώσει. Τό μέγιστο οἰκονομικό ἔγκλημα (διαστάσεων γενοκτονίας) τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα τερματίστηκε ὁριστικά καί ὁ Βλαδίμηρος μέ τό ἐπιτελεῖο του ἀντιμετώπισαν τό χταπόδι τῆς χαζαρικῆς ὀλιγαρχίας κόβοντας τά 3-4 πόδια του καί βρίσκοντας ἕνα modus vivendi μέ τά ὑπόλοιπα. Παράλληλα ἀνέστησε τή χώρα του, τῆς ξανάδωσε κῦρος, ἰσχύ καί προοπτική, κόντρα σέ μιά φαρισαϊκή Δύση πού τόν δαιμονοποίησε ἤδη ἀπό τήν πρώτη προβολή ἀντίστασης στή νεοταξίτικη ἀτζέντα. Δέν εἶναι τυχαία ἡ δημοφιλία τοῦ Ρώσου προέδρου μεταξύ τῶν Ἑλλήνων οἱ ὁποῖοι ἔχουν σιχαθεῖ νά κυβερνῶνται ἀπό ἀνδρείκελα καί μηδενικά πού τούς ὁδηγοῦν ἀπό ἦττα σέ ἦττα, πρός τόν Καιάδα τῶν ἐθνῶν. Ὅσο γιά τίς «περιορισμένες» ἐλευθερίες τῶν Ρώσων τύπου Ναβάλνι καί …Pussy Riots, μποροῦμε νά τίς συζητήσουμε κάπου μόλις κάνουμε τό ὑποχρεωτικό μας rapid test…

Τι συνέδεσε λοιπόν τον μέσο Έλληνα πατριώτη με την ρητορική αλλά και την όλη προεδρία Τραμπ; Πρώτα πρώτα σε επίπεδο ιδεολογίας, ο λόγος του αμερικανού Προέδρου κατά την ανάληψη των καθηκόντων του αλλά και στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ εξέφρασε σε πολύ μεγάλο βαθμό όσα πάνω κάτω λέει κάθε άνθρωπος που έχει προτεραιότητα την επιβίωση αλλά και την κάθαρση του οικείου οικοσυστήματος, δηλαδή του εθνικού του κράτους.

Ειδικά στην Ελλάδα η μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας θα στήριζε με κάθε τρόπο την όποια προσπάθεια “αποξήρανσης του βούρκου”, του κομματικού και παρακρατικού κατεστημένου. Αφού λοιπόν ο Πρόεδρος Τραμπ τόλμησε να το διακηρύξει και να το επιχειρήσει σε έναν βαθμό, τι λογικότερο από το να κερδίσει τη συμπάθεια των πολλών; Βεβαίως κέρδισε και το απέραντο μίσος του καθεστώτος, εξ ου και η εκλογική του ήττα, παρότι πήρε 15% περισσότερες ψήφους απ’ ό,τι το 2016!

Πουθενά δεν εκδηλώθηκε τόσο αναντίρρητα το μίσος κατά του Τραμπ όσο στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, παραδοσιακά και μή. Επί τέσσερα ολόκληρα χρόνια δεν ακούστηκε μία καλή κουβέντα από τις presstitutes (εξαίρετος όρος του Π.Κ. Ρόμπερτς) για τον ένοικο του Λευκού Οίκου, κι ας έφερε αυτός θεαματικότατα αποτελέσματα στην Οικονομία. Ούτε ο εκμηδενισμός της ανεργίας στα επίπεδα του 1967, ούτε το κλείσιμο της εισοδηματικής ψαλίδας κατά το 1/3, ούτε η επιστροφή εκατοντάδων χιλιάδων επιχειρήσεων στις ΗΠΑ, ούτε η ιστορική εκτόξευση των Χρηματιστηρίων αξιώθηκαν την δέουσα προβολή.

Όλα αυτά βέβαια μέχρι την έλευση της πανδημίας που τσάκισε την οικονομία και τόσο εξυπηρέτησε τους αντιπάλους του. Για τον Τύπο, έντυπο και ηλεκτρονικό, υπήρχε μόνο το Russiagate, το impeachment, οι φαιδρές ιστορίες με τις προ δεκαετιών ροζ περιπέτειες του Προέδρου ή ο τρόπος με τον οποίον η Μελάνια κοίταξε τον άντρα της. Αλλά και αυτή η εναντίωση δεν ήταν αρκετή, γι’ αυτό επιστρατεύθηκε και η νέα τεχνολογία, με τη χρήση της οποίας είχε προ τετραετίας κερδηθεί η εκλογή. Έτσι, τα ιδιωτικά δίκτυα Facebook, Twitter, Instagram, YouTube κτλ άρχισαν να φιμώνουν τον Τραμπ, απαγορεύοντας την μετάδοση ακόμη και επίσημων δηλώσεών του. Αποκορύφωμα η χυδαία λογοκρισία του μετεκλογικού του λόγου από τα τηλεοπτικά κανάλια της διαπλοκής, γεγονός πρωτοφανές και από μόνο του τρομακτικό για κάθε δημοκράτη! Ποιος εχέφρων πατριώτης, που ζει και βλέπει την δική του φίμωση από τα οίκαδε μέσα δεν θα έβλεπε αντιστοιχίες με τις εμπειρίες του; Από το ανεπανάληπτο συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης για τη Μακεδονία μέχρι τις πολύχρονες κινητοποιήσεις στη Χαλκιδική κατά των χρυσωρυχείων και από την αντίσταση των νησιωτών μας προ οκταμήνου στον λαθροεποικισμό και τα ΜΑΤ μέχρι τα ατιμώρητα κατά συρροήν πρασινογάλαζα σκάνδαλα.

Παγκοσμιοποίηση

Στο μείζον θέμα της παγκοσμιοποίησης: είναι πλειοψηφική άποψη αλλά και κοινή λογική πως η πατρίδα μας στο περιβάλλον των μηδενικών δασμών και της ασύδοτης αγοράς δεν έχει καμία πιθανότητα οικονομικής και παραγωγικής επιβίωσης. Τι καλύτερο θα μπορούσε να μας συμβεί από το να αρχίσει η αντιστροφή των τριών “ελευθεριών διακίνησης” από την ίδια τη Μέκκα του διεθνούς συστήματος;

Είχαμε λοιπόν έναν Πρόεδρο που έκανε πράξη την αντιστροφή αυτή (αποχωρώντας από διεθνείς συμφωνίες-οργανισμούς κι επιβάλλοντας δασμούς) με θεαματικά μάλιστα αποτελέσματα για την πατρίδα του, και εμείς θα τον κοιτούσαμε στα …δόντια; Μάλιστα, καθώς ήθελε να απεκδυθούν οι ΗΠΑ τον ρόλο του παγκόσμιου χωροφύλακα, απέσυρε στρατεύματα από διάφορα μέτωπα και δεν ξεκίνησε κανέναν νέο πόλεμο – μοναδική εξαίρεση από δεκαετίες. Βεβαίως υπήρξαν εν Ελλάδι και κείνοι που στεναχωρήθηκαν όταν ο Τραμπ ταπείνωνε τη Μέρκελ, αλλά μόνο κάποιος ειδικός μπορεί να δώσει λύση στο πρόβλημά τους.

Θυμίζουμε πως οι ΗΠΑ επί Τραμπ μποϋκοτάραν την Διάσκεψη για τη Μετανάστευση (Μαρακές 2018) όπου η διεθνής γραφειοκρατία, υπηρετώντας μιαν ατζέντα τύπου Σόρος, προώθησε μια “κανονικοποίηση” της Μετανάστευσης, δίνοντας τροφή σε ποικίλα σενάρια. Αυτό, παράλληλα με την επέκταση του φράχτη στα σύνορα με το Μεξικό, έδειξε πως ο Αμερικανός Πρόεδρος εννοούσε όσα έλεγε κατά της παράνομης μαζικής μετανάστευσης, εξ ου και η θανάσιμη κόντρα με το δίκτυο της Open Society κτλ του γνωστού …φιλάνθρωπου.

Μπορεί ένας Έλληνας που αγωνιά για τη δημογραφική αλλοίωση και την ετσιθελική επιβολή της “πολυπολιτισμικότητας” στη δική του πατρίδα να μην νιώσει ταύτιση με τον ένοικο του Λευκού Οίκου που υιοθετεί τέτοια καθαρή στάση; Ποιαν συνέπεια δείχνει η πολεμική κατά της παράνομης μετανάστευσης στην Ελλάδα όταν αυτή συνοδεύεται από την ταύτιση με τη γραμμή Σόρος στις ΗΠΑ;

Ελληνοτουρκικά

Κι ας έρθουμε στα ελληνοτουρκικά, όπου υποτίθεται ότι ο Τραμπ με την προσωπική καλή σχέση που είχε με τον Ερντογάν έπληττε τα εθνικά μας συμφέροντα. Βεβαίως η σχέση δείχνει υπαρκτή, όμως πού ακριβώς φάνηκε η δική μας χασούρα; Γιατί το πώς χειρίστηκαν οι ΗΠΑ την υπόθεση Ρεζά Ζαράμπ ή το πώς δεν εφάρμοσαν την CAATSA για την αγορά των S-400 αφορά την σύνολη αμερικανοτουρκική σχέση, η οποία προδήλως έχει πολλές και σημαντικές πλευρές, άσχετες με την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση. Πλευρές άλλωστε στις οποίες πολύ δύσκολα θα καθοριζόταν το αποτέλεσμα από μια προσωπική σχέση, έστω και αρχηγών κρατών, ειδικά όσο αναφερόμαστε σε σοβαρά κράτη με βαθιά θεμέλια.

Αν λοιπόν περιοριστούμε στα ελληνικού ενδιαφέροντος θέματα, τι έχουμε; Έχουμε τρεις οριοθετήσεις θαλασσίων ζωνών με πιθανή αμερικάνικη “ώθηση”, από τις οποίες τουλάχιστον σε μία (με την Αίγυπτο) είναι σίγουρη. Έχουμε μία αναστολή του τουρκολιβυκού μνημονίου στα πλαίσια μιας ανάταξης της εξουσίας στην αφρικανική χώρα, πάλι με πιθανολογούμενο παρόμοιο παρασκήνιο. Έχουμε μερική άρση του αμερικανικού εμπάργκο στην Κύπρο και επέκταση των αμερικανικών στρατιωτικών εγκαταστάσεων στην Ελλάδα.

Έχουμε την ψήφιση του EastMed Act ως νόμου του αμερικανικού κράτους και την μέλλουσα προώθηση του αμερικανικού αερίου δια του θρακικού εδάφους προς τα Βαλκάνια (IBG). Δεν ξέρω τι έχουμε δει σε περασμένα χρόνια από καθεστωτικούς προέδρους ή τι θα περιμέναμε από μία άλλη διοίκηση στην Ουάσινγκτον. Μήπως να επιτίθετο για λογαριασμό μας κατά της Τουρκίας, όσο εμείς παρακολουθούμε τούρκικα σήριαλ;

Σίγουρα, ο Τραμπ δεν ήταν ο ιδανικός ηγέτης. Σαφώς το στυλ του και οι προϋποθέσεις του δεν αρμόζουν σε μια χώρα σαν την Ελλάδα, τουλάχιστον για την πολιτισμικά συνειδητή και πολιτικά εγγράμματη Ελλάδα. Όμως εδώ μιλάμε –μιλούσαμε– για Αμερικανό Πρόεδρο στην πραγματική ζωή. Η επιδοκιμασία ή η αποσιώπηση (που είναι ενίοτε το ίδιο πράγμα) του βρώμικου πολέμου που δέχθηκε σε όλη τη θητεία του απονομιμοποιεί ηθικά και δημοκρατικά τους αντιπάλους του. Εν πάση περιπτώσει το θέμα είναι μάλλον λήξαν, θα είναι τουλάχιστον η διοίκηση του δύστυχου Μπάιντεν, δηλαδή οι χειριστές του, καλύτεροι για τα ημέτερα συμφέροντα; Μακάρι αλλά μέχρι να το δούμε αυτή η πικρή γεύση μιας ακόμη ήττας δεν φεύγει.

Τό ἔργο τό εἴδαμε καί τό 2001 μέ τήν “κατασκευή” τῆς Ἀλκάιντα ἀπό τά καθεστωτικά ΜΜΕ. Ὄχι πώς δέν ὑπῆρχε ἡ ὀργάνωση, ἁπλῶς δέν εἶχε καμμία σχέση μέ τίς ἐπιθέσεις στίς ΗΠΑ (Δίδυμοι Πῦργοι, Πεντάγωνο) καί δέν εἶχε βεβαίως καμμία σχέση μέ τίς τρομακτικές δυνατότητες πού τῆς ἀπέδιδε ὁ διεθνής Τῦπος. Ἕνα ἀσύλληπτα γελοῖο παραμύθι πού, σέ συνδυασμό μέ ἄλλα παράλληλα ψέμματα (ὅπλα μαζικῆς καταστροφῆς τοῦ Σαντάμ, σχέση Ἰράκ μέ 9-11…), κόστισε μερικές χιλιάδες ζωές στή Δύση καί κάποια ἑκατομμύρια ζωές στόν ἰσλαμοαραβικό κόσμο.
Σήμερα ζοῦμε μέρες πολύ χειρότερες. Ἄν τότε τήν πλήρωσαν βασικά οἱ πολίτες συγκεκριμένων χωρῶν καί σέ ὅλους τούς ὑπόλοιπους ἐπιβλήθηκαν μόνο οἱ περιορισμοί μέ τίς ταυτότητες, τούς ἐλέγχους, τά σκαναρίσματα κτλ στά ἀεροδρόμια, τώρα πᾶμε σέ ἀπείρως ταπεινωτικότερους ὅρους. Ὁ ἴδιος αὐτός διεθνής Τῦπος πού σερβίρει ἐπί μονίμου βάσεως τά πιό πρόστυχα ψέμματα (γιά τόν “χασάπη” Μιλόσεβιτς, γιά τόν “δικτάτορα” Καντάφι, γιά τόν “ρωσικό δάχτυλο” στίς ἀμερικάνικες – κι ὄχι μόνο! – ἐκλογές κτλ κτλ), σκίζεται νά μᾶς “πληροφορήσει” τώρα γιά τήν “πανδημία” τοῦ covid19. Καί παρότι ὡς χώρα ἀνήκουμε στό ἥμισυ ἐκεῖνο τῆς Εὐρώπης πού δέν τήν ἄγγιξε ὁ ἰός (ἀπό τό κέντρο κι ἀνατολικά), μᾶλλον λόγῳ τοῦ ἐμβολιασμοῦ κατά τῆς φυματίωσης, πρέπει κι ἐμεῖς νά ὑποστοῦμε ἐξίσου τίς συνέπειες. Κάθε λόγος γιά μελέτη καί θεραπεία τῆς νόσου μένει στήν ἄκρη καί προχωρᾶμε σάν νά πρόκειται γιά ἀναπόδραστη θεομηνία. Τά μέτρα πού ἀνακοίνωσε ἡ Κυβέρνηση θά διαλύσουν τήν κοινωνία καί τήν οἰκονομία μας, ἐκτός κι ἄν καταργηθοῦν στήν πράξη. Οἱ ὅροι κάτω ἀπό τούς ὁποίους μᾶς ΥΠΟΧΡΕΩΝΟΥΝ νά ὑπάρξουμε καί νά ἐργαστοῦμε (μάσκες, ἀποστάσεις, ἀνακλητότητα λειτουργίας…) εἶναι ἐξωφρενικοί καί ἀπορῶ πῶς γίνεται μόνο τόσες λίγες φωνές νά ἀντιτίθενται στήν προοπτική τῆς ΟΛΙΚΗΣ καταστροφῆς μας.

Ήταν κάποτε το HDP…

Θυμίζουμε ότι ο Ντεμιρτάς βρίσκεται στις φυλακές Αδριανούπολης προφυλακισμένος από τον Νοέμβριο του 2016 (!) με τις κατηγορίες της «τρομοκρατίας» να τον απειλούν με έως και 140 χρόνια φυλάκισης, μαζί με την συμπρόεδρό του Φιγιέν Γιουξεγντάγ, 12 βουλευτές του κόμματος και εκατοντάδες ακόμα στελέχη του. Και παρότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από το 2018 κάλεσε την Τουρκία να απελευθερώσει αμέσως τον Κούρδο ηγέτη, παρότι το είχε θέσει επισήμως και η Μογκερίνι εκ μέρους της ΕΕ στην Άγκυρα, η τελευταία γράφει τις ευρωπαϊκές αποφάσεις και διαμαρτυρίες όπου συνηθίζει. Άλλωστε ο Αμπντουλλάχ Οτζαλάν σαπίζει ακόμα στο Ιμραλί…

Από τους 94 κουρδικής καταγωγής δημάρχους που φυλάκισε και απομάκρυνε από τα καθήκοντά τους ήδη τον Οκτώβριο του 2016, το ερντογανικό καθεστώς κρατάει ακόμη μέσα 17, ενώ άλλοι μπαινοβγαίνουν στις φυλακές σαν οι χειρότεροι εγκληματίες. Αλλά και για όσους εξελέγησαν πέρυσι τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, μάλιστα χειροτέρεψαν μετά την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία τον περασμένο Οκτώβριο με πρόσχημα τις κινήσεις των εκεί κουρδικών δυνάμεων (SDF). Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της δημαρχίας του Ντιγιαρμπακίρ / Άμεντ που είναι η οιονεί πρωτεύουσα του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν. Ήδη η προηγούμενη δήμαρχος Γκιουλτάν Κισινάκ είχε καταδικαστεί σε 14 χρόνια φυλάκιση, ενώ δικάζεται και ο διάδοχός της Αντνάν Σελτζούκ Μιζρακλί με την κατηγορία της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση (ΡΚΚ) κι αντικαταστάθηκε από εγκάθετο της Άγκυρας, όπως έγινε παντού. Οι μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας των κατοίκων όχι μόνο αντιμετωπίζονται σκληρά από την Αστυνομία αλλά και δεν βρίσκουν κανέναν χώρο προβολής στα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ.

Όχι μόνο κατά των Κούρδων

Δεν είναι όμως μόνο οι Κούρδοι του HDP που απολαμβάνουν τα «αγαθά» της γνήσιας τουρκικής δημοκρατίας. Και δεν θα αναφέρω την πάταξη του κινήματος αυτογνωσίας των ελληνόφωνων του Πόντου με την αυτοεξορία όσων μίλησαν μεγαλοφώνως, ούτε το μαζικό πογκρόμ με φυλακίσεις και απολύσεις κατά των «γκιουλενιστών», ούτε θα ανατρέξω ώς την (παρα)κρατική δολοφονία του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ το 2007. Ο Αχμέτ Αλτάν, ιδρυτής και διευθυντής της γενναίας εφημερίδας «Ταράφ» που έγραψε ιστορία για 5 χρόνια στη γείτονα, εξακολουθεί να είναι στη φυλακή από τετραετίας. Η πρώτη καταδίκη του βραβευμένου συγγραφέα και δημοσιογράφου ήταν …ισόβια για υποστήριξη μέσῳ “υποσυνείδητων μηνυμάτων” (!) στη φαντασιακή τρομοργάνωση «FETO». Κατά την έφεσή του η εξοντωτική ποινή μειώθηκε στα 10 χρόνια και παρότι διατάχθηκε η απελευθέρωσή του λόγῳ της τρίχρονης προφυλάκισής του, λίγες μέρες μετά ξανασυνελήφθη! Η Τουρκάλα συγγραφέας Ασλί Ερντογάν (απλή συνωνυμία με τον νεοσουλτάνο) μόλις προ διμήνου αθωώθηκε για κάποια άρθρα της στην «Οζγκιούρ Πολίτικα», αφού βεβαίως πέρασε κι αυτή από τούρκικη φυλακή και ζει πια αυτοεξόριστη στη Γερμανία. Εκεί επίσης διαφεύγει ο Τζαν Ντουντάρ, διευθυντής σύνταξης της «Τζουμχουριέτ», δηλαδή της μεγαλύτερης αντιπολιτευόμενης εφημερίδας της χώρας αλλά και παραγωγός δημοσιογραφικών εκπομπών στο κρατικό TRT αλλά και στα ιδιωτικά κανάλια NTV, CNN Turk κ.ά. Το έγκλημά του ήταν ότι το 2015 αποκάλυψε με βίντεο τον εφοδιασμό των ισλαμοκανίβαλων «ανταρτών» της Συρίας από την ΜΙΤ, τη μυστική υπηρεσία της Τουρκίας. Προφυλακίστηκε τρεις μήνες, κι όταν προσήρχετο στη δίκη του για «προδοσία» έγινε απόπειρα δολοφονίας του. Μετά την καταδίκη του σε έξι χρόνια φυλάκιση κι αφού μεσολάβησε η απόπειρα πραξικοπήματος εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο και ζει πλέον εκεί ενώ εκκρεμεί ένταλμα σύλληψής του στην Τουρκία. Σημειωτέον πως ο επίδοξος δολοφόνος του, που τον πυροβόλησε δις μέρα μεσημέρι μέσα στον κόσμο (και στους παριστάμενους μυστικούς αστυνομικούς) έμεινε στη φυλακή περίπου δύο εβδομάδες! Ο επιχειρηματίας και ακτιβιστής Οσμάν Καβάλα, ο άνθρωπος του Σόρος στην γείτονα, μπαινοβγαίνει διαρκώς στη φυλακή, άλλοτε ως ύποπτος για τα επεισόδια στο πάρκο Γκεζί κι άλλοτε ως υποστηρικτής του κινήματος Γκιουλέν, ως παραβάτης των άρθρων 309, 312, 328 του τουρκικού Συντάγματος περί κατασκοπείας κτλ, παρά την υποστήριξη που εύλογα έχει από το εξωτερικό (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Human Rights Watch, Ντανιέλ Κον Μπεντίντ…)

Ούτε like!

Αμέτρητες είναι οι μικρότερης εμβέλειας περιπτώσεις. Το τοπίο των ΜΜΕ στη γείτονα είναι πλέον κατά 95% υπό τον έλεγχο του ισλαμοφασιστικού συνασπισμού εξουσίας, ενώ ακόμη και μεταξύ των ελεγχόμενων η λογοκρισία είναι πάγιος κανόνας (βλ. και χθεσινή παρεμπόδιση πρόσβασης στην τουρκική έκδοση της Independed του ερντογανικού Νεβζάτ Τσιτσέκ για «προσπάθεια συκοφάντησης της Τουρκίας»). Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του 80χρονου συνταξιούχου από τη Σαμψούντα που προ ημερών κλήθηκε να απολογηθεί για ένα …like που έκανε (https://tourkikanea.gr/astynomia-dikaiosini/like/ ) σε ανάρτηση αντικυβερνητικού πνεύματος! Ο άνθρωπος επικαλέστηκε την ευδόκιμη 35ετή υπηρεσία του ως υπαλλήλου, την περιορισμένη από τον καταρράκτη όρασή του αλλά και το γεγονός ότι είναι κοντοχωριανός του ΠτΔ…

Μέσα – έξω ναζί

Τα ανωτέρω βεβαίως δεν αιφνιδιάζουν τους γνώστες της Τουρκίας, γράφονται όμως για έναν συγκεκριμένο λόγο. Καθώς το ερντογανικό καθεστώς όλο και προσομοιάζει με ένα ναζιστικού τύπου μόρφωμα στις εξωτερικές του εκδηλώσεις (Συρία, Λιβύη, Κύπρος, Ελλάδα…), δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στο εσωτερικό του: εκεί ακριβώς επικυρώνεται η αληθινή του φύση. Με την έννοια αυτή η συνεχιζόμενη προβολή τουρκικών τηλεοπτικών σειρών από τα ελληνόφωνα κανάλια έχει ακριβώς την αντιστοιχία με μια υποθετική προβολή γερμανικών παραγωγών από πολωνικά ή τσέχικα κανάλια το 1938. Αυτό που ζούμε γίνεται ακόμη πιο εξωφρενικό όταν τα ίδια αυτά κανάλια αποσιωπούν την φασίζουσα φυσιογνωμία του γείτονα, την κρατική τρομοκρατία σε βάρος κάθε εναντιόφρονα και μεταδίδουν από κει την κρατική του προπαγάνδα αντί για ειδήσεις. Ζητείται επειγόντως κοινή λογική, αίσθημα αυτοσεβασμού και ένστικτο αυτοσυντήρησης. Όχι, η Τουρκία ΔΕΝ είναι μια «κανονική» χώρα, το ανθρωποβόρο θηρίο ΔΕΝ εξημερώνεται και ο Εφιάλτης ΔΕΝ ήταν απλώς ένας ακόμη πρόγονός μας.

*Δεῖμος = φόβος, τρόμος

Σήμερα μιλάμε για παράνομους – κι όχι παράτυπους – μετανάστες γιατί έχουμε και τους παλιότερους νόμιμους ή νομιμοποιημένους μετανάστες: οι μισοί ήταν από την Αλβανία και από τους υπόλοιπους οι περισσότεροι ήταν από χώρες της πρώην ΕΣΣΔ, δλδ πολιτισμικά κοντινοί, αν δεν είχαν και ελληνική ρίζα. Ο ερχομός εκείνων των ανθρώπων είχε άλλα χαρακτηριστικά και η ενσωμάτωσή τους σε έναν βαθμό προχώρησε. Σήμερα πια έχουμε μια πανσπερμία τριτοκοσμική, άσχετη με οποιονδήποτε πόλεμο αφού κι ο ίδιος ο πρωθυπουργός δήλωσε πως ούτε 5% δεν είναι πλέον οι Σύριοι. Και ποιος πληρώνει το κόστος; Ας θυμίσουμε ότι ο κερδοσκόπος κ. Τζώρτζ Σόρος διέθεσε 32 δις $ στην OPEN SOCIETY που ίδρυσε και διοικεί γιατί είναι φιλάνθρωπος και το 2016 έδωσε άλλο μισό δισεκατομμύριο στην Mastercard για τις ανάγκες των λαθρομεταναστών σε μετρητά! Πρακτικά δεν πρέπει να υπάρχει μηχανισμός με δράση υπέρ της μετανάστευσης που να μην χρηματοδοτείται από τον πολυπλόκαμο οργανισμό του, στη χώρα μας εκπροσωπείται από την Solidarity Now. Η δε ΕΕ λέει ότι διέθεσε συνολικά για την Ελλάδα 2,2 δισ. αλλά πόσα έχουν μπει στα κρατικά ταμεία μας; 277 εκατομμύρια όλα κι όλα! Τα υπόλοιπα είτε πάνε σε ΜΚΟ (από Γερμανία, Δανία, Νορβηγία, Ισπανία, Βρετανία κτλ), είτε σε υπηρεσίες ευρωπαϊκές, είτε ΘΑ έρθουν κάποτε. Κι όλα αυτά βέβαια για να μείνουν εδώ οι μετανάστες και να μην προχωρήσουν δυτικότερα. Χαρακτηριστική ήταν η προ μηνός εκδήλωση στην Αθήνα όπου η πρέσβειρα της Ολλανδίας μάς ενημέρωσε για τα …καλά της μετανάστευσης!
Το παγκόσμιο φαινόμενο της μετανάστευσης, συντονισμένο άνωθεν και χρηματοδοτούμενο από τα αφεντικά αυτού του κόσμου (Σόρος στο προσκήνιο και άλλοι πίσω του), στοχεύει τελικά στην αποσύνθεση των συγκροτημένων κοινωνιών, αυτών δηλαδή στα δυτικά κράτη. Οι ισχυροί του κόσμου δεν ενδιαφέρονται για χρήματα μόνο, αυτά τα κατέχουν απολύτως. Θέλουν υπηκόους – υποζύγια, τύπου μπαγκλαντεσιανού εργοστασίου, υποταγμένα σε μια παγκόσμια υπερκυβέρνηση, μη αιρετή φυσικά, και αυτό θα το πετύχουν μόλις εκλείψουν οι λειτουργικές κοινωνίες που ακόμα σκέφτονται και αντιδρούν. Από τη μια προωθείται σαρωτικά κάθε σαχλαμάρα, παρέκκλιση και ανωμαλία ως απολύτως ισότιμη με τις αλήθειες που συγκρότησαν κάποτε τις κοινωνίες αυτές, κι από την άλλη οι αρχιμηχανικοί της υφηλίου τις νοθεύουν στην ίδια τους τη σύσταση, επιβάλλοντάς τους την συγκατοίκηση με απολύτως αλλότρια στοιχεία. Ως τώρα είχαμε μόνο υποθετικά σενάρια μετοίκησης πολλών εκατοντάδων εκατομμυρίων τριτοκοσμικών στην Ευρώπη, τώρα έχουμε και καταστατικό κείμενο: το Παγκόσμιο Σύμφωνο του Μαρακές για την Μετανάστευση, όπου αυτή ορίζεται ως ανθρώπινο δικαίωμα (!) και τίθεται ένα πλαίσιο για την διευκόλυνσή της μέσω νομίμων οδών τα επόμενα χρόνια. Ήδη οι ελίτ σε μια σειρά χωρών το έχει αποδεχθεί, ενώ μένουν εκτός όσες χώρες ακόμη διαθέτουν ισχύ για την υπεράσπιση των συμφερόντων τους (ΗΠΑ, Ρωσία, Ισραήλ, Ιαπωνία, Αυστραλία, Ελβετία, Αυστρία, Ουγγαρία, Ιταλία…). Ακούγοντας κανείς όσα εκεί ειπώθηκαν για τους εναντιόφρονες, θα τα έχανε: η Μέρκελ έφτασε μέχρι και σε συγκρίσεις με τον …ναζισμό! Παρόμοιες πομφόλυγες αράδιασε και ο ευρωπαίος Επίτροπος Αβραμόπουλος όταν ήρθε πέρυσι στην Κομοτηνή μιλώντας για …πόλεμο αν κλείσουν τα ευρωπαϊκά σύνορα (!) και τον ρωτήσαμε σχετικά, για να μην λάβουμε φυσικά καμμία απάντηση. Πρωθυπουργοί κρατών και Κυβερνήσεις κατήγγειλαν ότι το Σύμφωνο συγχέει επίτηδες πρόσφυγες και μετανάστες, νόμιμη και παράνομη μετανάστευση κι αυτός έλεγε ότι δεν το διάβασαν καλά! Κι αν σήμερα δεν είναι δεσμευτικό, αυτό σημαίνει ότι θα παραμείνει έτσι; Προς τι τότε τα 80 σημεία που αναφέρονται σε υποχρεώσεις των κρατών υποδοχής;
Το σχέδιο εκτυλίσσεται παντού, με έμφαση όμως πλέον μόνο στα ελληνοτουρκικά σύνορα, αφού στη μεν κεντρική Μεσόγειο ο Σαλβίνι φρέναρε το δουλεμπόριο από την Αφρική, στην δε Αμερική ο Τραμπ προχωράει το τείχος κατά της λαθρομετανάστευσης από το Μεξικό. Η Αυστραλία το είχε ξεκόψει από νωρίς και για το Ισραήλ ας μη το συζητάμε. Είμαστε ως Ελλάς και πάλι στην πρωτοπορία των εξελίξεων, μόνο που (πάλι) δεν τις προκαλούμε εμείς, ούτε και τις ελέγχουμε. Αντιθέτως, έχουμε απέναντί μας ένα κράτος δουλέμπορα, που λέει ανοιχτά σε όλη της Ευρώπη ότι θα την τιμωρήσει με 3,5 εκατομμύρια μετανάστες, και ο οποίος έχει βρει άλλο ένα όπλο για να απειλεί ειδικά τη χώρα μας με θανάσιμους κινδύνους. Έχοντας καταργήσει τη βίζα σε μια σειρά από μουσουλμανικές (και μη) χώρες και με την ανάπτυξη των τουρκικών αεροπορικών εταιρειών, το απλούστερο και φθηνότερο πράγμα για κάθε Αλγερινό, Πακιστανό, Νιγηριανό είναι να βρεθεί μπροστά στην ελληνική μεθόριο. Έρχεται λοιπόν και δένει ο σχεδιασμός της διεθνούς ελίτ με εκείνον της Τουρκίας τόσο αρμονικά που αναρωτιέσαι μήπως και δεν είναι τυχαίο… Τι είναι αυτό που φέρνει όμως στα ελληνικά σύνορα τον επίδοξο λαθρομετανάστη; Η εξαπάτησή του από τα κυκλώματα αυτού του ιδιότυπου trafficking στο οποίο πρωτοστατούν μεγάλοι διεθνείς παίκτες, παρασκηνιακοί και όχι, με πρώτον τον ΟΗΕ. Σας παρακαλώ να μπείτε στη σελίδα της Ύπατης Αρμοστείας για την Ελλάδα και να διαβάσετε πώς παρουσιάζει το πρόγραμμα ΕΣΤΙΑ: ανοίξαμε και σας περιμένουμε! Όλα καλά και ρόδινα, ουδεμία νύξη για παράνομη είσοδο, για κέντρα κράτησης κτλ!
Το πώς μεθοδεύεται άνωθεν η ιστορία έχει ήδη αποκαλυφθεί, ας δούμε την περίπτωση της Βρετανίας. Στο βιβλίο του δημοσιογράφου Τομ Μπάουερ για την περίοδο διακυβέρνησης υπό τον Τόνυ Μπλαιρ, οι τότε ιθύνοντες ομολογούν ότι μεθόδευσαν τη λεγόμενη «πολυπολιτισμικό-τητα» ενθαρρύνοντας τη μαζική μετανάστευση. Είναι λοιπόν γνωστό από το 2016, ότι έφεραν στη Βρετανία 2.000.000 μετανάστες στα χρόνια του Μπλαιρ (κυρίως 1999-2001), δήθεν για λόγους ψηφοθηρίας (https://www.express.co.uk/…/Tony-Blair-Labour-immigration-a…). Ο πρώην λογογράφος του Μπλαιρ, Andrew Neather είπε στον Bower ότι σκοπός του σχεδιασμού ήταν «να τρίψει τη μούρη της Δεξιάς στην διαφορετικότητα και παρουσιάσει ως παρωχημένους τους ισχυρισμούς της». Μήπως αυτό δεν συνέβη και στην Ελλάδα, δεν τρέχει η ΝΔ πίσω από τις πασοκοσυριζέικες ιδεοληψίες; Δεν πρόκειται λοιπόν για καμμία ανθρωπιστική υπόθεση, εκτός κι αν ένας δολοφόνος δύο λαών (Ιράκ και Γιουγκοσλαβίας) σαν τον Μπλαιρ θεωρείται …ανθρωπιστής! Είναι μια πολιτική απόφαση σκοτεινής στοχοθεσίας, παγκοσμίως συντονισμένη άνωθεν, δεν έχει να κάνει με τις ανάγκες κανενός λαού ή ανθρώπου αλλά μόνο με τις ανάγκες των ελίτ. Αποφάσισαν αυτές να σβήσουν τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των γηγενών ευρωπαϊκών λαών (εθνικά, κοινωνικά, εργασιακά…) και προχωράνε.
Πώς όμως δέχονται οι κοινωνίες την εισβολή του ξένου στοιχείου σε συνθήκες ανεξέλεγκτες, συχνά με προφίλ παραβατικό ή και τζιχαντιστικό; Το τοπίο φρόντισαν να το καθαρίσουν οι λεγόμενοι «αντιφασίστες». Η θηριώδης προπαγάνδα κατά του φασισμού, του εθνικισμού, του ρατσισμού κτλ είναι αυτή που προλείανε το έδαφος για τη φίμωση κάθε φωνής λογικής. Ξεσήκωσαν έναν αντιφασισμό από την δεκαετία του 1930, κομμουνιστικής κοπής, χωρίς να υπάρχει πουθενά πραγματικός αντίπαλος, ούτε φασιστικός κίνδυνος αλλά ούτε και κομμουνισμός, βεβαίως. Ο ρατσισμός εξέπνευσε στη Νότια Αφρική του Απαρτχάιντ το 1994 και τέλος, έκτοτε υπάρχει μόνον ως προπαγάνδα. Τα γελοία ποσοστά που παίρνανε ανέκαθεν οι περιθωριακές ομάδες σε ευρωπαϊκά κράτη (και στην Ελλάδα) εμφανίστηκαν ως συναφής απειλή, και το φρούτο των Αντίφα, από την Αμερική ως τη Γερμανία και την Ελλάδα, έγινε η εμπροσθοφυλακή του καθεστώτος. Μια εμπροσθοφυλακή νεολαιίστικη, μαχητική, κινούμενη και πέραν της νομιμότητας, μπροστά στην οποία οι καθημερινοί άνθρωποι δεν τολμούν να αντιταχθούν. Κάπως έτσι, με τα συμφέροντα και τις υποκρισίες των κυβερνώντων από πάνω, με τους τραμπουκισμούς των βαλτών ή ανοήτων από κάτω, και με την πολιτική ορθότητα από μέσα ως σύγχρονη Ιερά Εξέταση, δεν έμεινε όρθια καμμία κοινωνική δύναμη. Ποιος τολμάει ν΄ αρθρώσει λόγο ενάντια στον αποικισμό μιας χώρας απ΄ τα κόκκαλα βγαλμένης των Ελλήνων τα ιερά;
Σε όλες σχεδόν τις δυτικές χώρες – με κάποιες πρόσφατες εξαιρέσεις, ευτυχώς – κυριαρχεί η απίστευτη συμμαχία των καθαρόαιμων εκφραστών του κατεστημένου (ΜΚΟ, Πανεπιστήμια, μεγαλοπαράγοντες της πολιτικοοικονομικής ζωής…) με τους πιο ακραίους, ρητορικά τουλάχιστον, αμφισβητίες του συστήματος (αντιεξουσιαστές, Αντίφα κλπ ρετάλια μιας κάποιας «Αριστεράς»). Όλοι τους είναι ενάντια στον ντόπιο πληθυσμό, υπέρ των «αδυνάμων» ξένων, κατά των συνόρων, χωρίς να μπορούν να δώσουν καμμία απάντηση στα εύλογα ερωτήματα που θέτει ο κοινός νους σ΄ αυτές τις ανοησίες. Δεν χρειάζεται όμως, φτάνει που η άλλη πλευρά είναι «κακοί», ποτέ δεν θα καταδεχθούν να της απευθύνουν τον λόγο, το πολύ πολύ καμμιά απειλή, κάποια δίκη, κανέναν τραμπουκισμό, ως εκεί. Και κατά κανόνα περιθωριοποίηση.
Κλείνω με την απάντηση στο μόνιμο ερώτημα, «τι να κάνουμε;». Να ξεκαθαρίσουμε πρώτα το τοπίο, βλέποντας τον πραγματικό εχθρό. Δεν είναι απέναντί μας ούτε οι όποιοι πρόσφυγες, ούτε οι τριτοκοσμικοί φτωχοδιάβολοι, ούτε ακόμη και οι κανίβαλοι ισλαμιστές. Η παράνομη μετανάστευση είναι το εργαλείο με το οποίο μας πατάει το κεφάλι κάτω η υπερεθνική ελίτ και είναι αυτήν την τελευταία που πρέπει πρωτίστως να αντιπαλέψουμε, χωρίς φυσικά να ξεχνάμε τον καλό μας εξ ανατολών γείτονα που αφενός μάς υποσκάπτει κι αφετέρου κονομάει ως κρατικός λαθροδιακινητής. Ήδη στις ΗΠΑ του Τραμπ, στις χώρες του Βίσεγκραντ, στην αποχωρούσα Βρετανία κτλ ο λαός έχει κερδίσει μεγάλες μάχες. Στην πατρίδα μας δυστυχώς δεν έχει αλλάξει το τοπίο, σε επίπεδο χώρας σαρώνει η καθεστωτική μονοκαλλιέργεια. Εμείς εδώ, ως Παράταξη Πολιτών ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ, πιστοί στο γνωστό «σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά», πετύχαμε ένα ψήφισμα από το δημοτικό συμβούλιο Κομοτηνής ενάντια στην παρουσία οποιασδήποτε δομής για παράνομους μετανάστες, όχι όμως με το σκεπτικό να φύγει από το κεφάλι μας κι ας πάει λίγο πιο κει. Ζητάμε από την Κυβέρνηση να υπερασπίσει τα σύνορα, όπως έχει πρώτιστη υποχρέωση! Δεν αρκούν οι σωστές ρυθμίσεις που επιχειρεί να κάνει τις επόμενες μέρες, αυτά έπρεπε να είχαν γίνει χρόνια πριν. Τώρα πια αυτό που θα κρίνει το παν είναι να μην μπαίνουν στη χώρα οι παράνομοι μετανάστες κι όχι να τους διαχειριστούμε καλύτερα. Η Κυβέρνηση δεν δικαιούται να μηρυκάζει τεχνικά ζητήματα στο εσωτερικό και να αναζητάει χαρτζηλίκι στο εξωτερικό, κι αν δεν αποφασίσει ριζική αλλαγή γραμμής σύντομα θα βρει απέναντί της σύσσωμο τον κόσμο. Στρατός και Συνοριοφυλακή θα φυλάττουν τα σύνορα, που θα τα ενισχύσουμε με κάθε πρόσφορο μέσο, η δε Frontex ή θα πάει από την άλλη πλευρά των συνόρων ή από κει που ήρθε, τροχονόμο – καταγραφέα της λαθροεισβολής δεν χρειαζόμαστε. Να μιλήσουμε λοιπόν όλοι ανοιχτά, στη γλώσσα της αλήθειας, για να σπάσουμε το ταμπού και την έμφοβη σιωπή. Και καλούμε όλον τον ελληνικό λαό να σηκωθεί και να διεκδικήσει τον τόπο του που χάνεται, όσο ακόμη τα δίκτυα συμφερόντων δεν τον έχουν χειροπόδαρα δεμένο και φιμωμένο. Ο λαθροεποικισμός είναι το πιο επείγον μας πρόβλημα και η λύση μπορεί να δοθεί τώρα, αύριο δεν θα υπάρχει!