Μπορεῖ ἡ ἐπαναληπτικὴ ἐκλογικὴ διαδικασία τῆς 17ης Ἰουνίου νὰ ἀνήκει πλέον στὸ παρελθὸν, ἐν τούτοις τὸ ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα, ποὺ ἦρθε μὲ τὴν δύση της, ρίχνει, και θα ἐξακολουθεῖ νὰ ρίχνει, τὴν σκιά του πάνω ἀπὸ τὴν «φλεγόμενη» πατρίδα μας. Δύο εἶναι οἱ μεγάλες «ἀντιφάσεις» ποὺ συνόδευσαν τὸ ἀποτέλεσμα τῶν ἐκλογῶν καὶ αὐτὲς σίγουρα δὲν μποροῦν νὰ ἐπισκιαστοῦν: Παρ’ ὂτι το ἐκλογικὸ σῶμα κατευθύνθηκε σὰν ἀβέλτερος ἀμνὸς στὸ μαντρὶ τοὺ διπολισμοῦ καὶ τῶν ἐμφυλιακῶν διλημμάτων, οἱ ποιμένες ἀποφάσισαν πὼς μποροῦν νὰ συνυπάρξουν σὲ μία κυβέρνηση συνεργασίας «δεξιᾶς καὶ ἀριστερᾶς». Ἂποδείχθηκε ἒτσι περίτρανα πὼς οἱ Ἓλληνες διαχρονικὰ «ἑνώνονται καὶ ὁμονοοῦν», ὃταν παραστεῖ ἡ ἀνάγκη. Ἂν καὶ εἰρωνικὸ τὸ σχόλιο, τὸ σαθρὸ πολιτικὸ μας σύστημα ἐξαναγκάστηκε νὰ συμβιβάσει ἓνα μέρος τῶν ἀντιμαχομένων πολιτικῶν δυνάμεων του, τόσο πρὸς ὂφελος τῆς διασφαλίσεως ἀλλοτρίων συμφερόντων ποὺ ὑπονομεύουν τὰ ἑλληνικά, ὃσο ὑπὲρ τῆς ἐλαχιστοποιήσεως τοῦ προσωπικοῦ καὶ κομματικοῦ κόστους, ποὺ στέκεται σὰν λαιμητόμος ὑπὲρ τὶς κεφαλὲς τῶν πολιτικῶν μας «ταγῶν», λόγω τῆς ἐξαιρετικὰ εὒθραυστης ὓλης ἀπὸ τὴν ὁποῖα δομεῖται πλέον, τόσο ἡ κοινωνία ὃσο καὶ τὸ πολιτικὸ τοπίο.

Ἡ προσκόλληση καὶ ἡ ἐπιμονὴ τῶν Ἑλλήνων (καὶ ἑλληνοφώνων) εὐρωπαϊστῶν στὸ κίβδηλο «κοινὸ» εὐρωπαϊκὸ ὃραμα ἀποτελεῖ σαφῶς μία ἐπιλογή, ἀνεξαρτήτως ἂν αὐτὴ εἶναι ἐπιβεβλημένη. Εἶναι μία στρατηγικὴ ποὺ ἀκολουθεῖται σ’ ἒνα ἀσαφὲς παὶγνιο μὲ πολλοὺς ὁρατοὺς καὶ ἀοράτους «παῖκτες»· μία ὁμολογουμένως λανθασμένη στρατηγικὴ, καθῶς ἡ πίστη στὴν Ε.Ε. αὐτῆς τῆς μορφῆς ἰσοδυναμεῖ μὲ ὑποταγὴ στοὺς διεστραμμένους μηχανισμοὺς τῶν διαμορφωτῶν τῆς νεοτέρας «ἰδεολογίας» τοῦ «νομισματισμοῦ», τῶν σκοτεινῶν διοικήσεων τῶν πολυεθνικῶν ἐταιρειῶν καὶ τῶν γενοκτόνων χρηματοπιστωτικῶν ἱδρυμάτων, ποὺ ἀδημονοῦν νὰ ἐξαϋλώσουν κάθε ἐναπομείνον ἲχνος δημοκρατίας καὶ ἐθνικῆς ἀνεξαρτησίας, ἀναλαμβάνοντας ὁλοκληρωτικὰ τὴν διακυβέρνηση τῶν ἐθνῶν.

Ἡ δεύτερη ἀντίφαση προέρχεται ἀπὸ το ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα αυτό καθ’ αυτό. Χωρὶς ἲχνος ὑπερβολῆς καὶ δίχως πρόθεση προσβολῆς, ὁ ἑλληνικὸς λαὸς φαίνεται διατεθειμένος νὰ ἀποδεικνύει συνεχῶς καὶ μὲ εἰρωνικὸ τρόπο, πὼς ἐξακολουθεῖ νὰ ἀποτελεῖ τὸ ὑπέρτατο καὶ διαχρονικὸ μυστήριο γιὰ τὶς ἐπιστήμες τῆς κοινωνιολογίας, τῆς ἀνθρωπολογίας καὶ τῆς ψυχολογίας. Ἡ ἀμνησία του, ἡ ἐθελοντικὴ θυματοποίησίς του καὶ ἡ αὐτοεξώθησίς του στὴν ἱστορικὴ ἀνυπαρξία εἶναι βεβαίως καὶ αὐτὰ στοιχεῖα μίας ἐπιλογῆς· ἀκόμη μίας λανθασμένης στρατηγικῆς.

Εὒλογα ὂμως θὰ ἀναρωτηθεῖ κάποιος: Ὑπήρχε ἂλλη ἐπιλογή; Γιὰ νὰ ἀποφύγουμε γενικεύσεις, σκοπεύοντας παράλληλα νὰ ἂρουμε τὴν πιθανὴ μομφὴ πὼς «βαδίζουμε ἐπὶ τῶν αἰθέρων» θὰ ἀπαντήσουμε σαφῶς: Ἡ ἲδια ἡ ἂναρχη δομὴ καὶ τὸ ἒνοχο παρελθὸν τοῦ πολιτικοῦ συστήματος εἶναι τὰ στοιχεῖα ποῦ συντελοῦν στὴν διαιώνισή του. Ἀκόμη καὶ ἂν ἐμφανιστεῖ κάποια πολιτικὴ δύναμη ποὺ ἀνταποκρίνεται περισσότερο στὴν κοινὴ (ἂν ὑφίσταται πλέον) βούληση τῶν Ἑλλήνων, ἡ ἒλλειψη ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸ νέο καὶ ἡ καχυποψία γιὰ προσπάθεια καπήλευσης τῆς λαϊκῆς ἀγανακτήσεως καθοδηγοῦν τὶς ἂβουλες καὶ τρομοκρατημένες μάζες πίσω στὴν ἀρχικὴ πηγὴ τοῦ κακοῦ. Συνεπῶς, ὑποκύπτουν συνήθως σὲ κατασκευασμένα διλήμματα, ἐφευρίσκοντας ταυτοχρόνως μία στέρεα δικαιολογία γιὰ τὴν ἀδυναμία ἀποφυγῆς τοῦ «μοιραίου». Ἡ ἐπιστήμη τῆς προπαγάνδας, οἱ στατιστικὲς ἐφαρμογὲς καὶ οἱ μέθοδοι χειραγωγήσεως τοῦ θυμικοῦ τῶν μαζῶν εἶναι τόσο ἐξελιγμένες ποὺ κανεῖς μας δὲν ἒχει ἀντιληφθεῖ στὸ ἐλάχιστο τὸ μέγεθος τοῦ νήματος, με το ὁποῖο ὑφαίνεται σαδιστικὰ καὶ διαστροφικὰ ὁ ἱστὸς τῆς ἑλληνικῆς γενοκτονίας. Ἡ ὀριστικὴ συντριβὴ τοῦ Ἐλληνισμοῦ καὶ ἡ διαγραφὴ τοῦ ἀνυπερβλήτου πνευματικοῦ του ὑποβάθρου εἶναι γιὰ κάποιους μία ἐπένδυση, ἡ ὁποῖα ἐνισχύεται δυστυχῶς ἀπὸ δικά μας «κεφάλαια». Ἐπομένως, «ὃταν ἀναζητοῦνται οἱ φωνές τῶν χειραγωγουμένων μαζῶν, τὸ μόνο ποὺ βρίσκουμε εἶναι μία ἐκκωφαντικὴ σιωπή» (Ley & Mills).

Παρόλα αὐτά, μᾶς παρουσιάστηκε μία ἱστορικὴ εὐκαιρία, ποὺ τὴν στερήσαμε ἀπὸ τοὺς ἐαυτούς μας. Ἡ καταψήφιση τῶν μνημονιακῶν δυνάμεων, ὂπως προτάθηκε στὸ προηγούμενο ἂρθρο (1-6-2012), ἦταν ἓνα ἐν δυνάμει σημαντικὸ βέλος στὴν φαρέτρα μας, τὸ ὁποῖο τελικῶς ἀφήσαμε νὰ τρυπήσει τὴν ἲδια τὴν φαρέτρα. Μία ἀκόμη μεγαλύτερη πτώση τῶν ποσοστῶν, τόσο τῶν δύο τέως μεγάλων κομμάτων, ὃσο καὶ τοὺ ὑπερμάχου τοὺ τουρκικοῦ καὶ κάθε βαλκανικοῦ ἐθνικισμοῦ ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ, θὰ ἀντανακλοῦσε ξεκάθαρα τὴν ἐπιτακτικὴ ἀνάγκη γιὰ ἀλλαγὴ πλεύσεως τῆς πολιτικῆς σκέψεως. Ἐπαφίετο στὴν πολιτική μας βούληση ἡ διαμόρφωση ἓνὸς ἀποτελέσματος ποὺ αὐτὴ τὴν φορὰ θὰ ἰσχυροποιοῦσε τὴν ἐπιθυμία, ποὺ ἀρχικῶς ἐξεφράσθη τὴν 6η Μαΐου, γιὰ δομικὴ ἀναδιάρθρωση καὶ ἐπαναπροσδιορισμὸ τῆς ἑλληνικῆς πολιτικῆς. Αὐτὸ δυστυχῶς δὲν τὸ ἐπιτύχαμε· ἲσως τὴν ἐπόμενη φορά.

Ἐπὶ τοῦ πρακτέου, ἡ χῶρα ἒφτασε, μετὰ ἀπὸ ἀρκετὲς ἑβδομάδες περιπλανήσεων, στὴν «Ἰθάκη» της, ὃπου βρῆκε τὸ ἲδιο χαοτικό τοπίο ποὺ εἶχε ἀφήσει ξεκινώντας γιὰ τὴν ἐκλογικὴ «ὀδύσσεια». Ἡ νέα ὑβριδικὴ κυβέρνηση παρέχει μία ἀνανεωμένη κάλυψη σὲ μία πολιτικὴ ποὺ μεθοδεύεται συστηματικὰ τὴν τελευταία δεκαετία ἀπὸ ἐξωκοινοβουλευτικοὺς παράγοντες, ποὺ τυγχάνει νὰ ὁμιλοῦν τὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ἀπὸ ἂτομα, τὰ ὁποῖα ἐνῶ ἒχουν συνδέσει τὴν δράση τους μὲ τὸ «ἐκσυγχρονιστικὸ» σημιτικὸ ΠΑ.ΣΟ.Κ., φαίνεται πὼς εἶναι ἂτομα ὑπερκομματικά, ποὺ ἐργάστηκαν, ἐργάζονται καὶ θα ἐξακολουθοῦν νὰ ἐργάζονται, ὃσο ἐμεῖς θὰ τὸ ἐπιτρέπουμε, ὑπὲρ τῆς ὑπερασπίσεως τῆς μοναδικῆς πατρίδος ποὺ ἀναγνωρίζουν, τὸ πολυεθνικὸ κεφάλαιο.

Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο θὰ πρέπει νὰ ἀναρωτηθοῦμε κάτι ἀκόμη: Πόσο οὐσιώδης ἦταν ἡ διαμάχη μεταξὺ Ν.Δ. καὶ ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ καὶ ποιὰ ἦταν ἡ πραγματικὴ σκοπιμότητά της; Μήπως ἒπρεπε νὰ ἐπισπευσθεῖ ἡ ἀνάδειξη τῆς Ν.Δ., τῆς μοναδικῆς πλέον ἐμπίστου δυνάμεως ποὺ θὰ μποροῦσε νὰ ἠγηθεῖ ἐνὸς κυβερνητικοῦ συνασπισμοῦ, πιστοῦ στις δεσμεύσεις του μνημονίου καὶ τῆς δανειακῆς συμβάσεως, ὡς κυρίαρχη δύναμη τῆς χώρας; Πῶς ὂμως θὰ μποροῦσε αὐτὸ νὰ ἐπιτευχθεῖ; Μὰ φυσικά, ἀνακαλύπτοντας ἒναν ἐχθρὸ ἀπὸ τὰ παλιά, μία ἀνερχόμενη δύναμη, προσιτὴ στοὺς κατὰ φαντασίαν καπιταλιστὲς ἐπαναστάτες καὶ στοὺς θιασῶτες τοῦ γνωστοῦ ὀθνείου καὶ διαχρονικὰ ἀνθελληνικοῦ ἰδεολογήματος ποὺ ἒχει διαβρώσει τὶς ψυχὲς τῶν Ἓλλήνων, ποινικοποιώντας κάθε ἐλεύθερη ἒκφραση ἀγνοῦ πατριωτικοῦ συναισθήματος· μία δύναμη ἡ ὁποῖα ἒπρεπε πάσει θυσίᾳ νὰ μᾶς πείσει πὼς εἶναι ἀξίως ἡ διάδοχη κατάσταση τοῦ ἀποδομημένου καὶ καταρρέοντος ΠΑ.ΣΟ.Κ.· μία δύναμη ποὺ, ἀποδεχόμενη πρὸς τὸ παρὸν τὸν ρόλο ποὺ τῆς ἒχει δοθεῖ, ἒπρεπε νὰ ἀντιπροσωπεύει τὴν εἰκόνα τῆς καταστροφῆς, ὣστε τὸ ἒνστικτο τῆς ἐπιβιώσεως να φέρει στὴν ἐξουσία, ἓστω καὶ χωρὶς αὐτοδυναμία, τὴν Ν.Δ..

Ἐνδέχεται, λοιπὸν, ὁ οὐσιαστικὸς ρόλος τοῦ ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ, μέσω ὑπογείων συνεννοήσεων, νὰ ἦταν ἡ ὢθηση τῆς Ν.Δ. στὴν ἐξουσία καὶ ὂχι ἡ δική του ἀνέλιξη σὲ αὐτήν. Ἂλλωστε, ἡ ἂνοδος τῆς «συντηρητικῆς» Ν.Δ. στὴν ἐξουσία καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ ἀμερικανοτραφοῦς Ἀντώνη Σαμαρᾶ στὸν πρωθυπουργικὸ θῶκο, ἀνεξαρτήτως κυβερνητικοῦ σχήματος, ἲσως ἀποτελεῖ μία ἐνδεικτικὴ προεικόνιση τοῦ ἀποτελέσματος τῶν ἀμερικανικῶν προεδρικῶν ἐκλογῶν τὸν ἐρχόμενο Νοέμβριο. Τὸ πολιτικὸ σκηνικὸ τῆς πατρίδος μας ἒχει ἀντανακλάσει ἀρκετὲς φορὲς στὸ παρελθὸν τὴν κυρίαρχη τάση στὴν ἀμερικανικὴ πολιτικὴ σκηνή, ἡ ὁποῖα διαμορφώνεται ἀπὸ τὴν διαμάχη μεταξύ ρεπουμπλικανικοῦ καὶ δημοκρατικοῦ κόμματος. Ἐπομένως, οἱ ὑπεύθυνοι χαράξεως τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς τῶν Η.Π.Α., στὴν προοπτικὴ τῆς ἐπικρατήσεως τοῦ ρεπουμπλικανοῦ – συντηρητικοῦ Μὶτ Ρόμνεϊ, φροντίζουν νὰ τοποθετοῦν ἢδη τὰ κατάλληλα πιόνια στὴν σκακιέρα τῆς ἀμερικανικῆς στρατηγικῆς, ἡ ὁποῖα θὰ πρέπει νὰ ἀναμένεται σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση ἀρκετὰ ἐπιθετική, ἰδιαιτέρως ἐν ὂψει τῶν ραγδαίων ἐξελίξεων ποὺ ἀναμένονται στὴν Ἀνατολικὴ Μεσόγειο καὶ στὴν Μέση Ἀνατολή. Ἀξίζει νὰ σημειώσουμε, πὼς οἱ «ἐξ εὐωνύμων» ἐπιρροὲς στοὺς κόλπους τοὺ δημοκρατικοῦ κόμματος, ἐκπρόσωπος τοῦ ὁποίου εἶναι καὶ ὁ νῦν Πρόεδρος, εὐνοοῦν παραδοσιακὰ τὴν ἀνέλιξη «προοδευτικῶν» δυνάμεων, ὃπως τὸ κόμμα τοῦ Κυρίου Τσίπρα.

Δυστυχῶς, τὸ συμπέρασμα ποὺ μπορεῖ νὰ ἐξαχθεῖ ἀπὸ τὴν παραπάνω προσέγγιση, εἶναι πὼς ἡ χῶρα μας ὀφείλει πρὸς τὸ παρὸν νὰ συμβιβάζεται μὲ τὴν ἰδέα πὼς οὖσα ἀνίσχυρη «ὑποχωρεῖ ὃσο τῆς τὸ ἐπιβάλλει ἡ ἀδύναμία της» (Θουκυδίδης). Εἶναι ὂμως αὐτὴ ἡ Ἑλλάδα τῶν ὀνείρων μας; Ἂρα γε, ποῦ μποροῦμε πλέον νὰ ἐπανεύρουμε τὴν οὐράνια φύση της; Πόση σημασία θὰ εἲχαν ὃλα τα παραπάνω, ἂν οἱ Ἓλληνες ἀποφασίζαμε νὰ ἀνακτήσουμε τὸν πρωταγωνιστικὸ ρόλο στὴν διαμόρφωση ἀρχικὰ τῆς ἑλληνικῆς καὶ ἀργότερα τῆς παγκοσμίου ἱστορίας; Ἡ ἀντίστροφη μέτρηση ἒχει ἢδη ξεκινήσει. Ἡ ροὴ τῆς ἂμμου στὴν κλεψύδρα ἐπιταχύνεται ἀπὸ τὰ ἐπαναλαμβανόμενα στρατηγικὰ λάθη. Ὃσο ἐντείνεται ἡ ἐθνικὴ κρίση, τόσο ἡ ταπείνωση τοῦ ἐνσυνειδήτου Ἓλληνος, ἰδιαιτέρως ὃταν αὐτὴ ἀποτελεῖ στρατηγικὴ ἐπιλογή, θὰ συνεχίζει νὰ χαρτογραφεῖ ἂγνωστες μέχρι σήμερα νοητικὲς διαδρομές, ποὺ θὰ ὁδηγήσουν τὸν Ἐλληνισμὸ σὲ μία νέα πνευματικὴ ἐπανάσταση, μέσα ἀπὸ τὴν πιὸ ἀπρόβλεπτη διαδρομή.

 

Ἂνω σχῶμεν τὰς καρδίας καὶ ἒσω στρέψωμεν τὰ ὂμματα!

Τοῦ Θεοῦ συνεργοῦντος…

 

Ἰωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-Ἱστορικός ἐρευνητής

f_john542@hotmail.com

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Αντιφωνητή την 01-07-2012)

 

 

none

Η νέα προεκλογική περίοδος βρίσκει τον καταρρακωμένο και απογοητευμένο ελληνικό λαό να βιώνει εκ νέου μία επαίσχυντη και ανήθικη επιχείρηση ψυχονοητικού εκβιασμού και εκφοβισμού, τόσο από τους εκτός συνόρων πράκτορες της ομογενοποιητικής παγκοσμιοποιήσεως, όσο και από τα εγχώρια μίσθαρνα όργανα τους. Ο στόχος τους είναι απλός και δεδομένος: Η εξάπλωσις της απόλυτης τρικυμίας εν τω κρανίω των Ελλήνων ψηφοφόρων που θα μας εξωθήσει να επαναπροσδιορίσουμε τις προτιμήσεις μας και να διαμορφώσουμε ένα εκλογικό αποτέλεσμα που θα συμπλέει με τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των αποδομητών της πολύπαθης πατρίδος μας.

Ὁ φόβος μνήμην ἐκπλήττει (Θουκυδίδης) καὶ τὸν νοῦν ἀπείργει μὴ λέγειν ἃ βούλεται (Πλάτων) [Ο φόβος κάνει τον άνθρωπο να χάνει την μνήμη του και εμποδίζει την σκέψη του από το να εκφράζει αυτά που σκέφτεται] κι αυτό είναι κάτι που γνωρίζουν άριστα όσοι απεργάζονται την οικονομική και πνευματική κατάρρευση της Ελλάδος. Οι κλασσικές πομφόλυγες που τονίζουν τον κίνδυνο: ακυβερνησίας, εξόδου της Ελλάδος από την Ευρωζώνη, παγώματος της επόμενης δόσεως, άτακτης χρεοκοπίας κλπ. συνοψίζονται στο μεγάλο ψευτοδίλημμα της έποχής μας: Μνημόνιο ή αντιμνημόνιο, ευρώ ή δραχμή. Θα πρέπει λοιπόν να αποσαφηνιστούν κάποια θέματα, από μία ευρύτερη σκοπιά με γεωπολιτικές προεκτάσεις, που είναι μονίμως και σκοπίμως απούσα από κάθε ανάλυση, ώστε κανείς να μην επιτρέψει στο έαυτό του να αποπροσανατολιστεί από αυτό το ανήθικο ψευτοδίλημμα:

 

  1. Η χώρα μας είναι απολύτως απαραίτητη σε όρους τοποστρατηγικής και ασκήσεως της γεωστρατηγικής της Ε.Ε.  Ας αναλογιστούμε λίγο την ευλογημένη και στρατηγική γεωγραφική θέση της Ελλάδος και ας κατανοήσουμε επιτέλους πως με την οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ και την ένωση αυτής με την κυπριακή κλείνει σε μεγάλο βαθμό η Μεσόγειος Θάλασσα – «η υγρή μοίρα της Ελλάδος και της Ευρώπης» κατά τον δάσκαλό μας Σ. Καργάκο (εξαιρουμένων βεβαίως των τμημάτων της που ανήκουν στα κράτη της Βορείου Αφρικής, στην Τουρκία, στην Συρία, στον Λίβανο και στο Ισραήλ). Κατά αυτόν τον τρόπο η Ε.Ε. αποκτά και τυπικά την μεγαλύτερη ΑΟΖ στον πλανήτη.
  2. Είναι επίσης αναγκαία η παράμονή της στην Ευρωζώνη, τόσο γιατί διαιωνιζομένης της παρούσης καταστάσεως επωφελείται σε πολλά επίπεδα η Γερμανία, όσο γιατί η πολιτική ολοκλήρωσις της Ε.Ε. περνά από την οικονομική ολοκλήρωση και την ενιαία νομισματική πολιτική, η οποία εξασφαλίζεται από την ύπαρξη του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος.

 

Θα ήταν λοιπόν παρανοϊκοί αυτοί που οραματίζονται την αναβίωση της «Αγίας» Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την ανασύσταση του Mare Nostrum, αν επέτρεπαν ή επιδίωκαν την αποβολή της Ελλάδος είτε από την Ευρωζώνη, είτε από την Ε.Ε. γενικώς. Εξ άλλου ένα τέτοιο γεγονός θα αποτελούσε την πιο ξεκάθαρη ομολογία αποτυχίας του ευρώ, το οποίο, στο πλαίσιο αυτού του εικονικού και κερδοσκοπικού νομισματικού πολέμου με το δολάριο, προσπαθεί να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία του αμερικανικού νομίσματος.

Ποιός είναι τότε ο λόγος που η πατρίδα μας διέρχεται αυτή την πάνω απ’ όλα εθνική κρίση και ποιο είναι το πραγματικό εθνικό δίλημμα; Δυστυχώς η προσήλωσίς μας αποκλειστικώς στην οικονομική διάσταση του προβλήματος, η αδιαφορία για τα εθνικά ζητήματα και το πνεύμα ραγιαδισμού που εμποτίζει ομολογουμένως μία μεγάλη μερίδα του λαού μας, μάς εμποδίζουν να αντιληφθούμε πως η πατρίδα μας είναι στο επίκεντρο των διεθνών εξελίξεων. Μέσα σε αυτό το κλίμα αναθεωρητισμού και επαναπροσδιορισμού των στρατηγικών των μεγάλων δυνάμεων, με τα γεγονότα να εκτυλίσσονται ταχύτατα στην γειτονιά μας, η Ελλάδα θα κληθεί να διατελέσει έναν συγκεκριμένο ρόλο στην υποβόσκουσα ανάφλεξη της Ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής και της Βορείου Αφρικής. Επομένως, μία ανίσχυρη και υπό καθεστώς μακροχρόνιας κρίσεως Ελλάς είναι πολύ πιο «υπάκουη» από μία Ελλάδα ελεύθερη, ανεξάρτητη και με συναίσθηση της ιστορικής της ταυτότητος και της πνευματικής της ευθύνης απέναντι στο σύνολο της οικουμένης. Ένας εξαθλιωμένος λαός, που πληρώνει ούτως ή άλλως την τιμή της μωρίας του, καθώς εθελουσίως είχε επιλέξει την «εφιαλτική» οδό της αμνησίας, της ιστορικής ανυπαρξίας, της αποστροφής του προς το «ελληνικόν ιδεώδες», και του αυτοεγκλωβισμού στο «μεγάλο όραμα» της επίπλαστης υλικής ευδαιμονίας, είναι απολύτως χειραγωγίσιμος και εύπλαστος, σε σχέση με έναν «όλβιο» λαό που θα γνώριζε πως τὰ δάνεια δούλους τοὺς ἐλευθέρους ποιεῖ (Μ. Χρυσολωράς) και πως βαρβάρων Ἓλληνας ἂρχειν εἰκός, ἀλλ’ οὐ βαρβάρους Ἐλλήνων· τὸ μὲν γὰρ δοῦλον, οἱ δ’ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ (Ευριπίδης).

Οι εχθροί μας λοιπόν, που ήρθαν ακόμη μία φορά ντυμένοι φίλοι (Ο. Ελύτης), χρειάζονται την ιερά γη της πατρίδος μας, αλλά δεν θέλουν εμάς. Εμείς είμαστε «επικίνδυνοι» και αναξιόπιστοι, γι’ αυτό και πρέπει να αντικατασταθούμε από τους εξ Ανατολών βαρβάρους, που συμβάλλουν καθημερινά σε μία χωρίς ιστορικό προηγούμενο εθνοκτονία. Προφανώς, αυτή η πρακτική θα εφαρμοστεί σε κάθε ατίθασο ευρωπαϊκό έθνος, το οποίο προασπίζεται ακόμη το όραμα της ενώσεως των ευρωπαϊκών εθνών και λαών, με την ξεχωριστή εθνική και θρησκευτική τους ταυτότητα εναντίον αυτού του εκσυγχρονισμένου νεοναζιστικού οράματος, στο πλαίσιο του παγκοσμιοποιητικού ολοκληρωτισμού, που βασίζεται στην ομογενοποίηση, στην εξαφάνιση των εθνών, στην υποδούλωση των λαών στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και στην δημογραφική αλλοίωση της Ευρώπης από την εισβολή στρατιών φανατικών Ισλαμιστών.

Το πραγματικό εθνικό δίλημμα λοιπόν είναι το εξής: Ή θα διασφαλίσουμε από κοινού όλοι οι Έλληνες μία όντως ελεύθερη και ανεξάρτητη Ελλάδα, με εθνική και θρησκευτική ομοιογένεια, με εθνική κυριαρχία και με συναίσθηση των ουρανίων κατάβολών της και της απόστολής της ή θα αφήσουμε την ιερά πατρίδα μας να καταλήξει σε ένα αφελληνισμένο και κατακερματισμένο προτεκτοράτο, μία «τουρκομπαρόκ» (Μ. Χαραλαμπίδης) περιφέρεια της Ε.Ε. που θα γίνει βορά στις ορέξεις των υπερμάχων του ευρωνεοφιλελευθερισμού, των παγκοσμίων αγορών και των εθνικών της εχθρών.

Ποιες είναι όμως οι επιλογές μας εν όψει των εθνικών εκλογών της 17ης Ιουνίου; Παρ’ ότι ως Έλληνες θα έπρεπε να αναζητούμε την επίτευξη του αρίστου, η ωμή πραγματικότητα μάς προσγειώνει ανώμαλα σε αυτόν τον χαώδη κυκεώνα της παρανοϊκής πολώσεως και της δυσβουλίας και μάς οδηγεί αναγκαστικά σε μία επιλογή της λογικής «του μη χείρον βέλτιστον». Τόσο τα κόμματα που στηρίζουν την εθνοκτόνο μνημονιακή πολιτική, όσο και τα αυτοαποκαλούμενα αντιμνημονιακά κόμματα, στελεχώνονται από άτομα με ασαφείς εθνικές θέσεις έως απολύτως αντεθνικές. Προτεραιότητά τους, δυστυχώς, είναι η διασφάλισις της θέσεως μας στην Ευρωζώνη και όχι η ανεξαρτητοποίησις και η επιβίωσις του ελληνικού έθνους. Σαφέστατα, είναι επιβεβλημένο κάθε μνημονιακή δύναμις να καταψηφιστεί και να τιμωρηθεί παραδειγματικά και να επιλεγούν δυνάμεις που θα αγωνιστούν σκληρά για να εφαρμόσουν μία ανεξάρτητη οικονομική και κοινωνική πολιτική, που θα δίνει προτεραιότητα στην ανάπτυξη, στην οικοδόμηση κλίματος ευημερίας και ευδαιμονίας και στην εξασφάλιση των εργατικών δικαιωμάτων, ενώ ταυτοχρόνως θα έχουν ως απόλυτη προτεραιότητα το εθνικό συμφέρον και την διασφάλιση της εθνικής μας κυριαρχίας και συνοχής.

Η αγαθή συνείδησις, δίχως ηθική διάβρωση, είναι σύμφωνα με τον Περίανδρο, ο ορισμός της ελευθερίας. Προσερχόμενοι, λοιπόν, στις κάλπες την 17η Ιουνίου, οφείλουμε να έχουμε επιτέλους κατανοήσει την ουσία του εθνικού διλήμματος και να δώσουμε προτεραιότητα στο εὐ ζῆν και όχι στὸ ζῆν περὶ πλείστου (Πλάτων), εισακούοντας και την σοφή συμβουλή του μακαριστού γέροντος Παΐσίου να μην ψηφίσουμε ιδιοτελώς. Γνώμονας μας θα πρέπει να είναι η φιλοσοφική σκέψις του Πιττακού που όριζε πως «ισχυροτάτη είναι η δημοκρατία εκείνη στην οποία στους μεν πονηρούς δεν επιτρέπεται να κυβερνούν, στους δε καλούς δεν επιτρέπεται να μην κυβερνούν». Μέχρι τις εκλογές έχουμε το χρονικό περιθώριο να ενσκύψουμε στον έαυτό μας και με απόλυτη συναίσθηση της ιστορικής μας ευθύνης να καταλήξουμε σε μία επιλογή που δεν θα μας καταστήσει υπόλογους τόσο απέναντι στους προγόνους μας, όσο και απέναντι στους απογόνους μας. Το πιθανότερο είναι η πολιτική ανωμαλία να συνεχιστεί και μετά τις νέες εκλογές. Εμείς θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι για κάθε ενδεχόμενο και να πράττουμε το εθνικό μας καθήκον, όποτε η Ειμαρμένη της Ελλάδος μάς καλεί να το πράξουμε.

Ἂνω σχῶμεν τὰς καρδίας καὶ ἒσω στρέψωμεν τὰ ὂμματα!

Τοῦ Θεοῦ συνεργοῦντος!

 

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-Ιστορικός ερευνητής

f_john542@hotmail.com

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Αντιφωνητή την 01-06-2012)

 

none

 

Πέρασαν καί οἱ ἐκλογές τῆς 6ης Μαΐου. Ἀνήμερα τοῦ Παραλύτου, πού μέ τρόπο θαυματουργικό μετά ἀπό 38 χρόνια περπάτησε, ἔτσι κι ὁ ἑλληνικός λαός μετά ἀπό 38 μεταπολιτευτικά χρόνια ἔκανε κάποια βήματα. Ἔριξε στά τάρταρα τήν ξοφλημένη ΝΔ καί διέλυσε τόν κύριο πολιτικό φορέα τῆς παρακμῆς, τό ΠαΣοΚ, δίνοντας ψῆφο ἀνοχῆς ἤ ἔστω διαμαρτυρίας σέ Τσίπρα, Καμμένο καί Χρυσή Αὐγή. Παράλληλα ἐπιβεβαίωσε τόν πολιτικό θάνατο τῶν λογῆς λογῆς συστημικῶν κολαούζων τύπου Ντόρας, Καρατζαφέρη, Μάνου, ἀφήνοντάς τους ἐκτός Κοινοβουλίου. Μέ λίγα λόγια κεῖνο τό βράδυ πήραμε μία ἀπό τίς μεγαλύτερες χαρές τῶν τελευταίων χρόνων.

Οἱ μεγαλοκοπρίτες βέβαια δέν ψόφησαν ὁριστικά, ἄλλωστε τό σύστημα ἐξουσίας στήν Ἑλλάδα δέν μπορεῖ νά νοηθεῖ χωρίς αὐτούς, καί πασχίζουν νά μαγαρίσουν καί τούς ἄλλους, ἀγκαλιάζοντάς τους. Ὁ Κουβέλης ἤδη δείχνει ἐξαιρετικά εὐεπίφορος σέ τέτοια κόλπα καί ἴσως ἔτσι νά ἦταν ἐξαρχῆς. Ὁ Τσίπρας ὅμως ἀποδεικνύεται ἀξιοπρεπής καί συνεπής, γιαυτό καί ἔχει ἤδη ἀνεβάσει τή δημοφιλία τοῦ κόμματός του πάνω ἀπό τό 20%. Ὁ Καμμένος ἐπίσης, παρά τόν πόλεμο πού δέχεται, ἀντέχει καί θά εἶναι ἀπαραίτητος ἑταῖρος γιά μιά μελλοντική κυβέρνηση ἄλλης κατεύθυνσης. Ἡ Χρυσή Αὐγή σύντομα θά ἀνακαλύψει (μαζί μέ τό κοινό της) ὅτι τό κοινοβουλευτικό κουστούμι δέν τῆς πάει.

Καί τώρα πάλι ἐκλογές; Ὅλα τά ἄλλα σενάρια δείχνουν ἀδιέξοδα. Ποιός μπορεῖ νά βάλει τό κεφάλι του στόν τορβά τοῦ Μνημονίου, ὅταν ἔχει ἤδη μπροστά στά μάτια του τή μοίρα ὅσων τό ἔπραξαν; Κι ἄν δέν μιλᾶμε γιά μνημονιακή πολιτική, μπορεῖ κάτι ἄλλο νά ὑποστηριχθεῖ ἀπό κείνους πού ὑπέγραψαν τίς ἀθλιότητες τῶν δανειακῶν συμβάσεων; Ἄρα κάλπες. Καί τί θά βγάλουν αὐτές; Ὁ ΣΥΡΙΖΑ δέν πρόκειται νά πάρει ποτέ αὐτοδυναμία καί οἱ ρητορεῖες γιά «Κυβέρνηση τῆς Ἀριστερᾶς» εἶναι κούφιες (γιά ποιάν Ἀριστερά μιλᾶμε, γιά τήν ἀνύπαρκτη ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γιά τήν ΔΗΜΑΡ πού εἶναι ὕποπτη πεμπτοφαλαγγιτισμοῦ ἤ γιά τό ΚΚΕ πού δηλώνει αὐτιστικό;) καί πολωτικές. Τό ζήτημα δέν εἶναι καμμιά «Ἀριστερά», εἶναι ἡ σωτηρία τοῦ τόπου μας καί τό ἔργο αὐτό θέλει ὁμοψυχία καί ἑνότητα. Ἐλπίζουμε ὅτι ὁ Τσίπρας, πού ἔχει πιά μεγάλη εὐθύνη, νά καταφέρει νά δεῖ τό ἱστορικό διακύβευμα καί νά μήν περιοριστεῖ σ’ ἕνα μίζερο καί χωρίς νόημα κομματικό κέρδος.

 

Ὑπάρχουν κίνδυνοι, προφανῶς. Εἶτε μπλοφάρουν οἱ Εὐρωπαῖοι εἴτε ὄχι, τό κλῖμα εἶναι σίγουρα δυσμενέστατο γιά τή χώρα. Τεράστια συμφέροντα διακυβεύονται καί οἱ οὐσιαστικές ἀλλαγές δέν θά εἶναι καθόλου εὔκολες, τό ΚΚΕ ἔχει δίκιο. Ἡ οἰκονομία σβήνει, τό κράτος διαλύεται, συμμαχίες δέν χτίστηκαν, σχέδιο ἐξόδου δέν φαίνεται. Ποιός ὅμως μᾶς ἔφερε ὥς ἐδῶ; Προφανῶς οἱ γαλαζοπράσινοι λοῦστροι τῶν συμφερόντων! Αὐτοί δηλαδή πού ἀντί νά λουφάξουν μετά τή χλαπάτσα πού εἰσέπραξαν, ἔχουν μοῦτρα καί μιλᾶνε ἀκόμα! Οὔστ, ρέ κοπρίτες!

none

Την Πέμπτη 17-5-2012, στο Θρακικό Ωδείο Κομοτηνής (ώρα 20.30), ο Σύλλογος Ηπειρωτών ν. Ροδόπης και η εφημερίδα “Αντιφωνητής” παρουσιάζουν το νέο βιβλίο του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ, “Συνωστισμένες στο Ζάλογγο”.

Η Πέμπτη φάλαγγα που παριστάνει την ιστορική σχολή στη χώρα μας (και όχι μόνο) έχει από χρόνια βάλει στο στόχαστρό της μεταξύ άλλων και το ηρωικό Σούλι. Την απάντηση τους δίνει το βιβλίο αυτό, που το παρουσιάζει μαζί με τον συγγραφέα ο ιστορικός Ν.  Δαπέργολας.

none

Του Ιωάννου Σ. Φριτζαλά

Γεωπολιτικού-Ιστορικού ερευνητή

f_john542@hotmail.com

 

Η Ελλάς από την 7η Μαΐου έχει εισέλθει σε μία μεταβατική χρονική περίοδο, στην οποία σύσσωμη η ελληνική κοινωνία θα κληθεί να συνειδητοποιήσει τον θάνατο του μεταπολιτευτικού συστήματος, στην μορφή που το γνωρίζαμε. Οι κραδασμοί που έχουν προκληθεί από το εκλογικό αποτέλεσμα είναι, και θα συνεχίσουν να είναι για αρκετό χρονικό διάστημα, ισχυροί. Αν και αυτό εξήχθη εν τη απουσία ενός μεγάλου ποσοστού του εκλογικού σώματος (34,9 %) – των κατά Θουκυδίδη αχρείων – το υπόλοιπο 65,1 % ήταν αρκετό για να συντρίψει τους πειθήνιους εκτελεστές αυτής της άριστα ενορχηστρωμένης πολιτικής εξαθλιώσεως και αφελληνισμού της πατρίδος μας.

Read the rest of this entry…

none

Μειονοτικές υποψηφιότητες εκλογών 2012

none

none

«Όταν ένα έθνος βρίσκεται σε πτώση, όταν μία κοινωνία καταρρέει, μία παράμετρος μπορεί πάντα να εντοπιστεί: Αυτός το έθνος, αυτή η κοινωνία έχουν ξεχάσει από πού έρχονται. Έχουν χάσει επαφή με αυτό που τους ένωσε στην αρχή» (Carl Sandburg). Μέσα στον κυκεώνα των καταστάσεων που βιώνουμε και στον καθημερινό υπέρ επιβιώσεως αγώνα του Έθνους μας, επιβεβαιώνεται συνεχώς το ρητό του Αμερικανού ποιητού, καθώς ιστορικά γεγονότα υψίστης εθνικής σημασίας, θεωρούνται πλέον επουσιώδη ή είναι παντελώς λησμονημένα.

Read the rest of this entry…

2 com

Ἔζησες στὴν Ἑλλάδα.

ἔφαγες, γλέντησες,

 τζόγαρες, ἔκλεψες…

 

Ἔ, ἄσε τώρα στὰ παιδιά σου

μιὰ ρημαγμένη χώρα,

μιὰ Βουλγαρία τοῦ Νότου:  

ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΕ ΤΟΥΣ!

none

Όποιος μελετά την ιστορία της ανθρωπότητος αναμφίβολα διαπιστώνει πως αυτή επαναλαμβάνεται διαρκώς. Η χοϊκή φύσις, η ελευθέρα βούλησις, το θυμικό των ανθρώπων και η ακόρεστη επίθυμία τους για ισχύ είναι κάποια από τα στοιχεία που ωθούν την ιστορία σε μία μάλλον κυκλική παρά γραμμική πορεία, σε συνδυασμό πάντα με την επενέργεια θεϊκών νόμων, οι οποίοι συνήθως παραβλέπονται από τους αλαζόνες αρνητές της συμπαντικής νομοτελείας. Η επανάληψις ιστορικών συγκυριών και δεδομένων, που ενδεχομένως δεν είχαν αξιοποιηθεί κατά το δοκούν στο παρελθόν, ίσως τελικώς παρέχει στα έθνη την πιο ενδεδειγμένη ευκαιρία εκδηλώσεως ειλικρινούς μετανοίας, συμμορφώσεως και διορθώσεως των προγενεστέρων λαθών.

Ένα τραγικό ιστορικό λάθος, ακόμα ένα για το έθνος των «ἀεὶ παῖδων Ἐλλήνων», επιτελέσθη την δωδεκάτη Φεβρουαρίου. Η υπερψήφισις του επαίσχυντου νομοσχεδίου που επικυρώνει και τυπικώς της υποδούλωσι της πατρίδος μας, απαιτούσε μία απλή φράσι, η οποία επαναλαμβανόμενη σαν την σταγόνα σε κινέζικο μαρτύριο ήχησε 199 φορές: «Ναι, σε όλα».

Στην όμιλία του, προ της εκκινήσεως της διαδικασίας, ο πρώτος ιεραρχικώς υπάλληλος του ελληνικού λαού υπεραμύνθηκε της νέας δανειακής συμβάσεως, τονίζοντας μεταξύ άλλων πως «η ολοκλήρωσις της ευρωπαϊκής ενοποιήσεως πρέπει να αποτελεί την πάγια στρατηγική της Ελλάδος». Δεν πρέπει, βεβαίως, να λησμονούμε πως η μοναδική «κόκκινη γραμμή» του διορισμένου πρωθυπουργού, κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την τρόικα, ήταν «η σωτηρία της χώρας». Για ποία σωτηρία όμως ομιλεί και ποίας χώρας; Η μόνη «χώρα» που αναγνωρίζουν ο κύριος Παπαδήμος, οι εντολείς του και ο συναφής ανθρωποκτόνος και εθνοκτόνος εσμός των «αλλοφύλων βαρβάρων» είναι ο αόριστος και αχανής κόσμος του κεφαλαίου, το οποίο δεν αναγνωρίζει σύνορα και έθνη. Αυτή η χώρα, ελέω της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής μειοδοσίας, μπορεί πλέον να αισθάνεται ήρεμη, εξασφαλισμένη και σεσωσμένη, λόγω των εμπράγματων εγγυήσεων, «της γης και του ύδατος» που αυτή την φορά αποφασίσαμε να παραχωρήσουμε στους εισβολείς.

Ποία σωτηρία μπορεί να έχει μία χώρα, η οποία αισίως διέρχεται το πέμπτο έτος υφέσεως, όταν ο όρος αυτός συνδέεται αποκλειστικώς με οικονομικούς δείκτες και ανεφάρμοστα δημοσιονομικά μέτρα, τα οποία κάθε άλλο παρά συνυπολογίζουν τον ανθρώπινο παράγοντα και ιδίως τον άνθρωπο ως πνευματική οντότητα; Ένα σύντομο ταξείδι στο μέλλον, μία πιθανή αντανάκλασις της παρούσας καταστάσεως σε έναν χρονικό ορίζοντα όχι πολύ μακρινό, αλλά μίας επταετίας, μπορεί να μας δείξει την επιλογή αυτής της οδού σωτηρίας. Πολύ πιθανόν σ’ αυτό το ταξείδι να αντικρύσουμε όλοι μας παρόμοιες χαοτικές εικόνες από μία χώρα πλήρως αποδομημένη, δίχως εθνική κυριαρχία και εθνικό πλούτο, με μηδαμινή παραγωγή, δίχως κατανάλωσι, δίχως αναπτυξιακή επενδυτική δραστηριότητα, παρά μόνο κερδοσκοπική και κατά κεφαλήν εισόδημα που δεν θα επαρκεί ούτε για την εξασφάλισι των απαραιτήτων προς το ζην αγαθών. Μία χώρα στην οποία οι Έλληνες θα αποτελούν πλέον μειονότητα, καθώς τα απάνθρωπα οικονομικά μέτρα, η υψηλή θνησιμότης, η ακόμη υψηλότερη υπογεννητικότης και η αθρόα εισβολή λαθρομεταναστών θα έχει συρρικνώσει τον ελλαδικό Ελληνισμό. Μία χώρα κατακερματισμένη, προς τέρψιν των τουρκολάγνων, υπό διαδικασία ταχύτατης ισλαμοποιήσεως και ενταγμένη σε ένα μόρφωμα οικοδομηθέν υπό των προοδευτικών εκσυγχρονιστών της «Ελλάδος» και των νεο-Οθωμανών κεμαλιστών, οι οποίοι εφαρμόζοντας ήδη εκπεφρασμένες θεωρίες, θα του αποδώσουν τον χαρακτηρισμό «ελληνοτουρκική ομοσπονδία», με ταυτόχρονη εφαρμογή των γνωστών και ισότιμων ρόλων του σουλτάνου και του ραγιά. Αυτή η χώρα θα είναι «το πεδίον δόξης λαμπρόν» των «international business» και του διεθνούς κεφαλαίου, που για να διασφαλίσει τον ρόλο του δολαρίου ως ισχυρό αποθεματικό νόμισμα, θα έχει μετατρέψει την πατρίδα μας σε μία απέραντη πλατφόρμα αντλήσεως υδρογονανθράκων.

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν στο σήμερα να ομιλούμε για ευρωπαϊκή ολοκλήρωσι; Πώς είναι δυνατόν να χαράξουμε εθνική στρατηγική και να οικοδομήσουμε ισχυρά εξωτερική πολιτική, όταν με την εφαρμογή αυτών των απεχθεστάτων μέτρων θα έχουμε απεμπολήσει κάθε έννοια εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας; Με ποιόν τρόπο θα μπορέσει η πατρίδα μας να αντεπεξέλθει απέναντι στις ήδη υπάρχουσες και συνεχώς αναδυόμενες εθνικές προκλήσεις; Με ποιο τρόπο θα θωρακισθεί και ποία θα είναι η θέσις και ο ρόλος της στην επερχόμενη ανάφλεξι τουλάχιστον της Ανατολικής Μεσογείου; Για ποια ανακήρυξι και οριοθέτησι ΑΟΖ δικαιούμεθα να ομιλούμε, όταν πλέον έχουμε στερηθεί το παραμικρό δικαίωμα στην λήψι αποφάσεων και πρωτοβουλιών;

Παρόμοια ιστορικά «λάθη» έχουμε πράξει ως Έθνος αρκετές φορές στο παρελθόν, με καταστροφικές συνέπειες, χειρότερη εκ των οποίων ήταν η υποδούλωσις των προγόνων μας στον τουρκικό ζυγό επί τέσσερις έως και έξι αιώνες, στην περίπτωσι της Θράκης μας. «Το δὶς ἐξαμαρτεῖν οὐκ ἀνδρὸς σοφοῦ», γι’ αυτό και αν θέλουμε να αποτρέψουμε το παραπάνω εφιαλτικό σενάριο του μέλλοντος, οφείλουμε εμείς να αντιμετωπίσουμε το πρόσφατο ιστορικό λάθος ως κινητήριο δύναμι της ίστορίας μας και απόλυτη ευκαιρία για την λήψι δράσεως υπέρ της αποκαταστάσεώς του. Περιθώριο για να αναθέσουμε το βάρος αυτής της ευθύνης στις επόμενες γενεές δεν υπάρχει, γιατί απλούστατα είναι αμφίβολο αν θα υπάρξουν μελλοντικές γενεές Ελλήνων, αν δεν αναλάβουν δράσι οι παρούσες.

Μία αποκατάστασις όμως απαιτεί ανατροπές, οι οποίες προϋποθέτουν επαναστάσεις, πρωτίστως πνευματικές. Οι επαναστάσεις πάντοτε απαιτούν προσωπικές θυσίες και έχουν ως εκκίνησι ένα «ΟΧΙ», μία άρνησι στο «πολιτικώς ορθόν», στο ευρέως αποδεκτόν, στην κοινή λογική του «Ναι, σε όλα» που επιβάλλει το κατεστημένο, στο οποίο η ίδια κοινωνία, ούσα εν υπνώσει, αποφασίζει συχνά να εγκλωβίσει την ύπαρξί της, αποβάλλοντας και αποκλείοντας κάθε φωνή αφυπνίσεως και εγέρσεώς της. Η σιωπή και η πλήρης εθελοντική υπόταγή της σε μία εικονική ψευδοευδαιμονία, η ψυχή τε και σώματι καθήλωσίς της υπό την βαρυτάτη και φθαρτή ύλη, αιτίες της πνευματικής αλώσεώς της, αποτελούν διαχρονικώς την καλλίτερη «νομιμοποίησι» των διαβρωτικών δράσεων των εκάστοτε εξουσιών, αλλά δεν συνάδουν με το πνεύμα των εκάστοτε επαναστατών.

Η συνειδητή επιλογή του «ΟΧΙ» είναι η επιλογή της κρίσιμης μάζας των ελαχίστων, αλλά αρίστων, «των γκρεμιστών» οι οποίοι ελέω Θείας Προνοίας εμφανίζονται συχνά στην ελληνική ιστορία. Αυτοί και μόνο διαθέτουν την γνώσι της κατεδαφίσεως, αλλά κυρίως την βαθύτατη πίστη και το όραμα της ανοικοδομήσεως. Ένας γκρεμιστής αναγνωρίζει μία και μοναδική «κόκκινη γραμμή» στην ζωή του, αυτή που ορίζεται καθώς το αθάνατο ελληνικό αίμα ρέει στις φλέβες του. Για να ανοικοδομηθεί η καθημαγμένη και αιμορροούσα πατρίδα μας, πρέπει ΤΩΡΑ να αρνηθούμε το μέλλον που μας επιβάλλει η κατοχική κυβέρνησις. Η άρνησις υποταγής στο εκβιαστικό δίλλημα, μνημονιακή υποδούλωσις ή θάνατος δια χρεοκοπίας, αντιστοιχεί σε μία επανάστασι εναντίον της ολοκληρωτικής πνευματικής αλλοτριώσεώς μας που αποσκοπεί στον πλήρη αφανισμό του ανεσπέρου φωτός της οικουμένης. Και για να επιτευχθεί αυτό πρέπει πρωτίστως να αρνηθούμε τον παλαίο μας εαυτό, να μετανοήσουμε και να φωνάξουμε προς πάσα κατεύθυνσι δυνατά τους στίχους του Κωστή Παλαμά: «Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο κτίστης! Ο διαλεχτός της άρνησης και ο ακριβογιός της πίστης!»

Το οικοδόμημα της νεωτέρας Ελλάδος, αυτού του κράτους προτεκτοράτου εν καιρώ θα κατεδαφιστεί. Δεν μπορούμε και ούτε πρέπει να αποτρέψουμε την κατεδάφισί του, αλλά αντιθέτως ως γνήσιοι γκρεμιστές να την επιταχύνουμε, απλώς και μόνο με την άρνησί μας. Τι θα έχουμε επιτύχει; Την διατήρησι των θεμελίων πάνω στα οποία θα οικοδομήσουμε, πλέον ως κτίστες, από κοινού την νέα Ελλάδα!

Άνω σχώμεων τας καρδίας και έσω στρέψωμεν τα όμματα!

Του Θεού συνεργούντος…

 

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-Ιστορικός ερευνητής

f_john542@hotmail.com

 

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Αντιφωνητή στις 16-02-2012)

 

none

 

Ἀδέρφια συνέλληνες,

 Μετά τήν ψήφιση στή Βουλή καί τοῦ δεύτερου λαοκτόνου Μνηµονίου, καλοῦµε τούς συµπατριῶτες µας πού νιώθουν ἀδύναµοι ἐνώπιον τῆς ἐπερχόµενης καταστροφῆς νά προβοῦν σέ µία ἁπλούστατη συµβολική µά καί οὐσιαστική πράξη: Νά βγάλουν στά µπαλκόνια τους τήν ἑλληνική σηµαία!

Μέ µιάν ἐνέργεια πού θά θυµίζει ὅτι κάτι ἔχει ἀλλάξει ἀπό τίς µέρες τῆς συλλογικῆς µας ἀµεριµνησίας, µέ τό µοναδικό σύµβολο πού µᾶς συνέχει ὅλους, ἄς δηλώσουµε ὅτι εἴµαστε ἀκόµα ζωντανοί, ὅτι µᾶς ἑνώνει ἡ ἀγωνία γιά τήν πατρίδα µας καί πώς κάποια ἐλπίδα κυοφορεῖται.

 

Ἑλληνικές σηµαῖες λοιπόν στά σπίτια µας, µήπως καί σιγά σιγά ξυπνήσουν καί µέσα µας…

“ΑΝΤΙΦΩΝΗΤΗΣ”

 

none
  • 7
    Feb

ΣΗΜΕΡΑ ΜΑΣ ΚΗΔΕΥΟΥΝ

ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ, ΟΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ,

ΟΙ ΑΧΡΗΣΤΟΙ, ΟΙ ΚΛΕΦΤΕΣ

 

ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΑΚΟΜΑ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ!!!

 

 

ΤΙ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ; ΠΟΤΕ ΘΑ ΞΥΠΝΗΣΕΙ ΑΥΤΗ Η ΠΟΛΗ;;;

 

 

Σπάρτακος – Παράταξη Πολιτών

none
  • 7
    Feb

ΟΧΙ ΣΤΟ ΑΓΓΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

ΚΑΙ ΤΑ ΞΕΝΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ!

 

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΚΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 ΜΕ ΤΗ ΝΕΑ ΔΑΝΕΙΑΚΗ ΣΥΜΒΑΣΗ!

 

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ

ΕΚΛΕΙΨΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΜΑΣ

 

ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΩΡΑ, ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΩΜΑΛΙΑ!

 

 

ΚΙΝΗΜΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ

ΕΘΝΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ – ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

www.spitha-kap.gr

none

Ἐστὶν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν (Αριστοτέλης-Ποιητική 1449 Β,25). Με αυτές τις υπέροχες φράσεις ο μεγάλος Σταγειρίτης φιλόσοφος μάς παρέδωσε ως αιωνία παρακαταθήκη τον ορισμό της τραγωδίας. Ελάχιστοι δυστυχώς, από την δική μου γενιά τουλάχιστον, τον έχουμε κατ’ ουσίαν διδαχθεί και ακόμα λιγότεροι τον έχουμε μελετήσει.

Το αρχαίο δράμα, το τόσο κακοποιημένο σ’ αυτήν την εποχή του σκοταδισμού και της πνευματικής πενίας, αποσκοπούσε εν γένει στην πνευματική αναγέννησι και στην ψυχική θεραπεία των θεατών. Τα αρχαία θέατρα λειτουργούσαν εν είδει «κέντρων ψυχαναλύσεως και θεραπείας». Η φράσις του Αριστοτέλους «των τοιούτων παθημάτων» είναι απολύτως ενδεικτική, καθώς τα τόσο σοφά δομημένα κείμενα των τραγωδιών ανέλυαν συμβάντα και παθήματα παρόμοια με αυτά που βίωναν στον καθημερινό τους βίο οι θεατές, οι οποίοι μέσω της βιωματικής τους συμμετοχής στο έργο έπρεπε κατά την ολοκλήρωσί του να βιώσουν την εσωτερική κάθαρσι.

Ως Έλληνες έχουμε το προνόμιο να διαθέτουμε μία τεράστια ιστορία και την ευλογία να είμεθα απόγονοι προσωπικοτήτων όπως ο μεγάλος τραγικός ποιητής Ευριπίδης, ο οποίος διαχρονικώς μας διδάσκει πως «Όλβιος όστις της ιστορίης έσχε μάθησιν». Γνώριζε σαφώς καλλίτερα εξ ημών, πως η ίδια η ιστορία μπορεί να αποτελέσει την απόλυτο πηγή ευρέσεως «τοιούτων παθημάτων», αλλά και αντλήσεως των τρόπων αντιμετωπίσεώς τους. Και η ελληνική ιστορία δύναται να μας παράσχει αμέτρητα παραδείγματα, αλλά πρωτίστως να μας δώσει την ελπίδα πως ο Ελληνισμός όχι μόνο επιβιώνει ΠΑΝΤΟΤΕ στις δύσκολες καταστάσεις, αλλά ισχυροποιείται μέσω αυτών, αρκεί να έχει επίγνωσι της ταυτότητός του, του στίγματός του στην ανθρώπινη ιστορία και του «προόρισμού του εις τον κόσμον αυτόν εις κάθε εποχήν» που πολύ σοφά ο Περικλής Γιαννόπουλος είχε ορίσει ως τον εξανθρωπισμό της οικουμένης.

Ο Έλλην όμως από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, ως θύμα των ανθελληνικών μεθοδεύσεων εις βάρος του, άρχισε σταδιακώς να βραχυκυκλώνει, να φθείρεται, να περιορίζει την αντιληπτικότητά του και να μεταμορφώνεται εθελοντικώς σε έναν εθελόδουλο νεογραικύλο που ανήγαγε σε μέγιστη «αρετή» το ποείν περί πλείονος το ζην (υλικώς) της ελευθερίας (παράφρασις του όρκου των Ελλήνων οπλιτών στην μάχη των Πλαταιών). Εγκλωβισμένοι σε έναν μικρόκοσμο θέσεων και αντιθέσεων, φάσεων και αντιφάσεων, λόγων και αντιλόγων, περιοριστήκαμε αποκλειστικώς σε όσα μας επέβαλε η ασυνείδητη συνείδησί μας. Η αποξένωσίς μας από τις ελληνορθόδοξες ρίζες μας, την πανθομολογουμένως ανωτέρα γλώσσα μας και τον ανυπέρβλητο πολίτισμό μας είναι η μοναδική και η απόλυτος αιτία του τέλματος στο οποίο έχει περιέλθει η πατρίδα μας. Και αν σήμερα έχουμε «πλεόνασμα» οικονομικής και πολιτικής κρίσεως, καθώς και κρίσεως αξιών, το μόνο βέβαιο είναι πως τις τρείς τελευταίες δεκαετίες είχαμε «έλλειμμα» νοητικής κρίσεως, με συνέπεια να λησμονήσουμε την προνοητικότητα του Προμηθέως.

Εισήλθαμε λοιπόν στο 2012 και ο ελλαδικός Ελληνισμός πρωταγωνιστεί σε μία τραγική παράσταση, η οποία δεν πραγματοποιείται σε ένα περικαλλές αρχαίο θέατρο, αλλά σε ένα πλατωνικό σπήλαιο. Η Ελλάς βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην πενία, στην απογοήτευσι και στην εξαθλίωσι. Ενώ ο κόσμος αναμένει την σπίθα που θα πυροδοτήσει την μεγάλη γεωπολιτική έκρηξι, τα ελληνικά Μέσα Μαζικής Αποχαύνωσης, στην πάγια επιδίωξί τους να μας διατηρούν συνδαιτυμόνες στην τράπεζα της αμάσητης τροφής, αρκούνται στην πλειονότητά τους στην προβολή περιορισμένων γεγονότων και αναλύσεων άνευ πρακτικής ουσίας, οικοδομώντας ένα κλίμα περαιτέρω απογοητεύσεως και αποπροσανατολίζοντας την, παρ’ όλα αυτά ολοένα και περισσότερο αφυπνιζόμενη, ελληνική κοινωνία από το σύνολο του εθνικού προβλήματος και των εθνικών κινδύνων. Το ανήθικο και αποσαθρωμένο πολιτικό σύστημα ακόμα και την ύστατη στιγμή προσπαθεί να διασώσει εαυτόν, ενώ κάθε κόμμα επιδιώκει να αξιοποιήσει προς το συμφέρον του τις ανησυχίες του λαού, εξασφαλίζοντας αποκλειστικώς τα ίδια συμφέροντα. Η εθνική συνοχή και πάλι απουσιάζει. Η προσκυνημένη κυβέρνησις του μνημονίου και της επερχομένου εθνοπροδοτικής δανειακής συμβάσεως ουσιαστικώς δεν υφίσταται και υποτάσσεται στα κελεύσματα των ανήθικων δανειστών μας, ενώ η διηρημένη αντιπολίτευσις της αριστεράς, που αυτοπροβάλλεται ως η μοναδική αντιμνημονιακή λύσις, τέρπεται για τα πολύ υψηλά ποσοστά προθέσεως ψήφου που αποσπά εν συνόλω, ως μορφή αντιδράσεως του αγανακτισμένου λαού. Μήπως η ανάδειξις των κομμάτων της αριστεράς σε πρώτη δύναμι, θα πρέπει να προετοιμάζει τα επιτελεία των κομμάτων που την απαρτίζουν για το ενδεχόμενο να απαιτηθεί και από την ίδια εν καιρώ (φερ’ ειπείν στις διαδικασίες για την εκταμίευσι της επομένης δόσεως) και της δικής της υπογραφής υποταγής στην έξωθεν μνημονιακή τυραννία; Μήπως σε αυτή την περίπτωσι θα έχουμε εκ νέου υπαναχωρήσεις και δικαιολογήσεις των αδικαιολογήτων…;

Και εκτός συνόρων τι συμβαίνει αλήθεια; Ποιος ασχολείται όμως με αυτά; Οι απειλές και οι μεθοδεύσεις της Τουρκίας εναντίον της πατρίδος μας, η τουρκο-ισραηλινή διαμάχη, η απαξίωσις της ελληνικής ΑΟΖ και η προσπάθεια διασπάσεώς της από μία πιθανή τουρκο-αιγυπτιακή συμμαχία, η αιματηρή καθημερινότητα στην σιιτική Συρία και το πολεμικό κλίμα κατά του επίσης σιιτικού Ιράν, η ναυτική επέλασις της Ρωσίας στην Ανατολική Μεσόγειο, ο νομισματικός πόλεμος με τις τεράστιες γεωπολιτικές προεκτάσεις, η διαμάχη που έχει ξεσπάσει μεταξύ του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και του Πατριαρχείου Μόσχας με πρόσχημα την υπόθεσι της Ιεράς Μονής Βατοπεδίου κλπ. είναι φυσικά ζητήματα επουσιώδη και άσχετα με τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας, καθώς η ανύπαρκτη ή έστω περιορισμένη ανάφορά τους από τα Μ.Μ.Α. τα καθιστά ανάξια αναλύσεως.

Ας επιστρέψουμε όμως στην Ελλάδα της αυγής του 2012, του έτους της «Θείας Δίκης», για το οποίο πολλά έχουν γραφεί και ακουστεί προς τέρψιν των τρομολάγνων και των συνομωσιολόγων. Δυστυχώς η έλλειψις προνοητικότητος οδηγεί στην λήψι μέτρων καταστολής, βιαίων σε πολλές περιπτώσεις. Στην περίπτωση της Ελλάδος ίσως πλέον δεν υπάρχουν περιθώρια ούτε για αυτά. Ίσως τελικώς να μην υπήρχε άλλη οδός για την αφύπνισι του Ελληνισμού από την «τραγωδία» στην οποία πρωταγωνιστεί.

Όσοι προσπαθούν να εντοπίσουν την λύσι εξόδου από την κρίσι, μέσω οικονομικών και πολιτικών αναλύσεων, εις μάτην καταναλώνουν την ενέργειά τους. «Το Νικάν εαυτόν πασών νικών πρώτη και αρίστη», έλεγε ο Δημόκριτος και αυτό είναι που έχουμε χρέος να επιτύχουμε. Καμμία κρίση δεν μπορεί να θέσει σε κίνδυνο την εθνική μας επιβίωσι, αν ο Έλλην ανοίξει τα όμματα της ψυχής του, αν ξεριζώσει τα σκουριασμένα καρφιά και τις αλυσίδες που τον κρατούν δέσμιο στον «Καύκασο» του εγώ του, αν επανενώσει την κατακερματισμένη από τα κόμματα νόησί του και αν, δανειζόμενος μία φράση του Γέροντος Παϊσίου, «απεκδυθεί το ειδεχθές προσωπείο» του ραγιά. Υπάρχουν υγιείς δυνάμεις, οι οποίες δρουν στην αφάνεια, με πίστη στα ιδανικά και στις αξίες του φωτοδότου ελληνικού πνεύματος, με διαμορφωμένη πολιτική συνείδησι και με σκοπό του βίου τους την ανατροπή των εις βάρος μας δεδομένων. Ότι κι αν συμβεί εντεύθεν στην αγαπημένη μας πατρίδα και στην οικουμένη, οφείλουμε να το αντιμετωπίσουμε με σθένος και υπομονή, γνωρίζοντας ως Έλληνες πως αυτό που οι άλλοι μπορεί να θεωρήσουν τραγωδία για εμάς θα είναι απλώς η κάθαρσις. Πρωτού λοιπόν πέσει η αυλαία της παραστάσεως θα αντιληφθούμε πως η ελπίδα πεθαίνει τελευταία μόνο για τους άλλους, για τον Έλληνα δεν πεθαίνει ποτέ.

Κλείνοντας το πρώτο μου άρθρο για το νέο έτος, εύχομαι η νέα χρονιά να σημάνει την αφύπνισι ακόμη περισσοτέρων υπέρ πάτρης κινδυνευόντων, που γνωρίζουν πως αισχρόν σιγάν της Ελλάδος πάσης αδικουμένης, που δεν κάμπτουν γόνυ και δεν ρωτούν πόσοι εισίν οι πολέμιοι αλλά πού…αυτών που όρισαν στην ζωή τους να φυλάττουν Θερμοπύλες και να ακολουθούν την ατραπό της αρετής, της μεσότητος και της ελλανίου Ειμαρμένης.

Άνω σχώμεν τας καρδίας και έσω στρέψωμεν τα όμματα!

Του Θεού συνεργούντος, εξ Αγίου Όρους…

 

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-Ιστορικός ερευνητής

f_john542@hotmail.com

 

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Αντιφωνητή στις 16-01-2012)

 

none

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2011/04/ΠΟΛΙΤΕΣ-ΓΙΑ-ΤΟΝ-ΜΑΡΑΘΩΝΑ1.pdf

none
Νησιά, δάση, ὀργανισµοί, ἀκίνητα, πρώην µητροπολιτικά πάρκα κατάλληλα γιά πίστες Φόρµουλα 1 καί ἀράβικα καζίνα, ἀσηµικά, σώβρακα, τά πάντα, τό ἀφεντικό τρελλάθηκε καί δέν πουλάει, χαρίζει! Κύριον Παµπουκωνσταντίνου.

 Ζώνη οἰκονοµικοῦ ἐνδιαφέροντος, φούλ στό πετρέλαιο καί στό φυσικό ἀέριο, λόγῳ µεγάλης ἀνάγκης. Μαζί χαρίζουµε ἕνα καστελόριζο µέ φούλ ἐξτρά (κάτοικοι κτλ) καί ἐναέριο χῶρο 4 µίλια. Ἄν σᾶς ἀπαντήσει κάποιος φόν Δηµήτρης καί δέν καταλάβει, ἐξηγῆστε του µέ πιό ἁπλά λόγια, στό τέλος θά τά καταφέρει.

 Ἅρµατα µάχης διακοσµητικά, µαχητικά ἀεροσκάφη χωρίς συστήµατα αὐτοπροστασίας, ὑποβρύχια πού γέρνουν, πολεµικά σκάφη µουσειακῆς ἀξίας, θωρηκτό γιά γαµήλιες δεξιώσεις, ὅλα χωρίς µίζα! Ὁ κ. Βαγγέλας θά σᾶς βρεῖ αὐτό πού χρειάζεστε ἤ τοὐλάχιστον θά σᾶς πείσει ὅτι ἔχει κάτι νά σᾶς πεῖ.

 Ἄδειες γιά ἀνεµογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, παραγωγή ἐνέργειας ἀπό τή θάλασσα, τά σκουπίδια, τά σκατά, καί κυρίως ἀπό τό γνωστό κόµµα. Ἐπενδῦστε στήν πράσινη ἐνέργεια καί κερδίστε τώρα πού εἴµαστε ἀκόµα στά πράγµατα! Δῶρο τρεῖς διανυκτερεύσεις στά ξενοδοχεῖα πού ἐσεῖς χτίσατε καί τ’ ἀρµέγει µέ τίς ὀφσόρ της ἡ ὑπουργοσύζυγος.

 Σχολεῖα δηµοτικά, γυµνάσια, λύκεια, κατάλληλα γιά µετατροπή σέ ΙΕΚ, ἰδιωτικές σχολές καί κέντρα λαθροµεταναστῶν, πανεπιστήµια σέ τιµές κολλεγίου, δεκτές προτάσεις µόνο διατυπωµένες στήν ἀγγλική γλῶσσα, κ. Τενεκεδοπούλου.

 Ὑποδοµές, µεταφορές, λιµάνια, ἀεροδρόµια, δίκτυα, αὐτοκινητόδροµοι, κάθε εἴδους ἐργολαβικές ὀνειρώξεις. Εἰδικότης µας τά διόδια, ἀκόµα καί ἐσωτερικοῦ χώρου. Τιµές λογικές, ποσοστό 10%.

 Ἀπασχολήσιµοι Ἕλληνες καί ἀλλοδαποί, οἱ πρῶτοι µέ ἀτοµικές συµβάσεις διάρκειας ἀπό 5 λεπτά – προλάβετε γκαρσόνια µέ 2 µάστερ Πολυτεχνείου. Οἱ δεύτεροι χωρίς µεσολάβηση δουλέµπορου, µέ προϋπηρεσία στό ὑπουργεῖο Ἐργασίας, προσφορά ἑβδοµάδας οἱ Τυνήσιοι. Μέ κάθε 3 Ἀφγανούς δῶρο κι ἕνα cd τοῦ Νταλάρα (κ. Λούκα, κι ἄν λείπει κ. Ἄννα).

 Ἄρτιο οἰκόπεδο, Ἀφρικῆς καί Εὐρασίας γωνία, κλῖµα ἄριστο, θέα θάλασσα, φῶς, νερό, τηλέφωνο, εὐκολίες πληρωµῆς, δεχόµεθα καί εὐρωοµόλογα, κ. Ντοµινίκ. Ἄν λείπει ἀφῆστε µήνυµα στό Γιωργάκι πού ἔχει στό πόδι του.

none

     Το προηγούμενο Σάββατο, με αφορμή το μνημόσυνο του προ 15ετίας θανόντος μειονοτικού βουλευτή Αχμέτ Σαδίκ, βρέθηκε και πάλι στη Θράκη μια κουστωδία επισήμων από την Τουρκία. Το μνημόσυνο οργανώθηκε από τη λεγόμενη «Συμβουλευτική Επιτροπή Τούρκων Δυτικής Θράκης» κι από το κόμμα που είχε ιδρύσει ο Σαδίκ και το οποίο εσχάτως δείχνει να επαναδραστηριοποιείται (εν όψει των εκλογών του Νοεμβρίου;). Εφέτος επικεφαλής των εξ ανατολών επισήμων ήταν ο ίδιος ο αντιπρόεδρος της τουρκικής Κυβέρνησης Μπουλέντ Αρίντς! Τόσο η παρουσία του όσο και τα λόγια του δεν άφησαν καμμία αμφιβολία για την πολιτική της γείτονος στην περιοχή: συνεπής κλιμάκωση της παρέμβασης, με κινήσεις στο όριο της νομιμότητας, και πάντα χάρη στην ολοένα και διευρυνόμενη ελληνική ανοχή. Με Ερντογάν ή με Τσιλέρ, με νεο-οθωμανικό ή με στρατοκεμαλικό πρόσημο, ο έλεγχος της μειονοτικής κοινωνίας επεκτείνεται όλο και ταχύτερα, στον βαθμό που η δική μας κυριαρχία καθίσταται όλο και …διακριτικότερη. Τα τεκμήρια που επί χρόνια παραθέτουμε στον «Αντιφωνητή» δεν φαίνεται να συγκινούν κανέναν.

Read the rest of this entry…

one

Ζούμε αυτή τη στιγμή μια πολιτική και οικονομική κρίση, που βεβαίως δεν είναι παρά απλώς η πιο ορατή ίσως πλευρά μιας βαθύτατης ηθικής, κοινωνικής και πολιτισμικής παρακμής. Μιας παρακμής που σφραγίζει μία μακρά περίοδο ευτέλειας, χυδαιότητας, φαυλότητας, ιστορικής αμνησίας, ανερμάτιστου ευδαιμονισμού, «εκσυγχρονιστικής» υστερίας και πλήρους ξεχαρβαλώματος όλων των αξιών. Τώρα, μετά από χρόνια παρασιτισμού, κλεπτοκρατίας, ανοησίας και αποχαύνωσης, η ελληνική κοινωνία διαπιστώνει ότι φτάνει πια στον πάτο. Οι πάσης φύσεως ηγεσίες του τόπου, ρημαγμένες από την ιδιοτέλεια, τη μετριότητα και την αλλοτρίωση, γεννούν μόνο απελπισία στον λαό. Μπροστά στην κατάρρευση που επίκειται, και την οποία τίποτε δεν δείχνει ικανό να τη φρενάρει, οι παρακάτω 137 πολίτες της Κομοτηνής δηλώνουμε τη θέλησή μας να διεκδικήσουμε την ατομική και συλλογική μας αξιοπρέπεια.

Καθώς η πατρίδα μας σύρεται στην πτώχευση, μια εξέλιξη που δρομολογείται μεν στο εξωτερικό, αλλά για την οποία υπάρχουν και μεγάλες ευθύνες στο εσωτερικό, καλούμε τους συντοπίτες μας να εναντιωθούν σε όλους εκείνους που μας έφεραν στο σημερινό μας χάλι. Η κομματοκρατία, η αδιαφάνεια, η διαφθορά έχουν ονοματεπώνυμο ΚΑΙ στην τοπική κοινωνία: οι αιρετοί που πλούτισαν, οι μετριότητες που επιβλήθηκαν, οι παρατρεχάμενοι που παρανόμησαν, δεν είναι άγνωστες φιγούρες στην πόλη. Γνωρίζοντας τις συνθήκες ατιμωρησίας και διαπλοκής στον τόπο μας, ως ελάχιστο μέτρο δικαιοσύνης και οικονομίας των πραγμάτων ζητούμε τουλάχιστον την πολιτική τους απόσυρση.

Ζητούμε από όλους αυτούς που τόσα χρόνια ρήμαξαν τα δημόσια ταμεία, διόρισαν την εκλογική τους πελατεία, έκλεισαν συμφωνίες κάτω από τραπέζια, προώθησαν ό,τι βρώμικο μα βολικό βρήκαν δίπλα τους κλπ κλπ, να μας αφήσουν ήσυχους, έστω την ύστατη αυτή ώρα. Για να μην φτάσουμε στο σημείο των δημοσίων προπηλακισμών, που ναι μεν εκτονώνουν τη δημόσια αγανάκτηση, αλλά ανοίγουν και επικίνδυνες προοπτικές σε φασίζουσες εξελίξεις, ας έχουν την σοφία οι κομματάνθρωποι και τα δύο κόμματα εξουσίας να μην συνεχίσουν να μας προκαλούν με «χρίσματα», ψευτοδημοκρατικές κορώνες και άλλα συναφή. Το νόμιμον της λειτουργίας τους – πολλώ δε μάλλον της χρηματοδότησής τους – είναι πλέον υπό άμεση αμφισβήτηση.

Και από όσους (και για όσο) ακόμη διατηρούν τα δημόσια πόστα τους (Περιφέρεια, Δήμοι, Νομαρχίες, Πανεπιστήμιο…), και μέχρι να τεθεί το όριο μιας και μόνης θητείας, χωρίς καμμία περίπτωση επανεκλογής, διεκδικούμε το πλέον στοιχειώδες: την απόλυτη διαφάνεια σε όλες τις πράξεις της διοίκησης και στις φορολογικές τους δηλώσεις (Ε1 και Ε9 των ιδίων, των συζύγων και των τέκνων) για όλα τα χρόνια που διαχειρίζονται εξουσία. Τα λεγόμενα προσωπικά δεδομένα είναι ο φερετζές του κλέφτη και του απατεώνα. Τέρμα με τα ψέμματα και τις υποκρισίες, όλα στο Διαδίκτυο: η ιστοσελίδα www.politesthrakis.gr προσφέρεται να φιλοξενήσει τα στοιχεία που θα δημοσιευτούν! Ή αυτοί (που μας έφεραν ως εδώ) ή εμείς (όλοι οι άλλοι)!

(ακολουθούν 137 υπογραφές)

none

ceb5cebaceb4ceaecebbcf89cf83ceb7

one

ceb5cebaceb4ceaecebbcf89cf83ceb7-cf80cf81cebfcebeceb5cebdceb5ceafcebfcf85-ceb1cebbceb5cebecf80cebfcebbceb7-2201102Πραγματοποιήθηκε στις 22/1/10 στην Αλεξανδρούπολη με εντυπωσιακή επιτυχία η εκδήλωση «Τουρκικό Προξενείο Κομοτηνής: Κράτος εν Θράκη», την οποία διοργάνωσε το πανθρακικό έντυπο γνώμης «Αντιφωνητής» και η Πρωτοβουλία για την Απομάκρυνση του Τουρκικού Προξενείου. Παρά τις κακές καιρικές συνθήκες (την ώρα της εκδήλωσης η θερμοκρασία ήταν στους 3 βαθμούς υπό το μηδέν) και τις παράλληλες άλλες εκδηλώσεις, στο Δημοτικό Θέατρο της Αλεξανδρούπολης ήταν 250 τουλάχιστον άνθρωποι και οι τοποθετήσεις των τεσσάρων ομιλητών αποδείχθηκαν τόσο ενδιαφέρουσες, ώστε να κρατήσουν το πολυπληθές κοινό για πάνω από 2,5 ώρες.

Read the rest of this entry…

none


ΕΞΩ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗ ΘΡΑΚΗ
ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΩΡΑ!



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Τουρκικά Νέα
Ο τουρκόφωνος τύπος στη Θράκη και στον Κόσμο


Παρατηρητήριο Μέτε
Τα νέα του ψευδομουφτή Ξάνθης Αχμέτ Μέτε


Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr
Ενα Καράβι Για Τη Γάζα



Σχετικά...

Αρθρογραφία

Μόνιμες στήλες

ΑΡΧΕΙΟ

Λέξεις

Επισκέπτες

free counters