Προ λίγων ημερών ο τελοσπάντων πρωθυπουργός μας θριαμβολόγησε από την Αλεξανδρούπολη για τον σταθμό LNG που θα κατασκευαστεί με ευρωχρηματοδότηση στα 6,2 μίλια από την θρακική ακτή δηλ. έξω (!) από τα χωρικά μας ύδατα. Αναμένεται η λειτουργία του σε 1,5 χρόνο, εξυπηρετεί τις αμερικανικές εξαγωγές (πανάκριβου) σχιστολιθικού αερίου στην Ευρώπη κι ο Μητσοτάκης αμόλυσε πλήθος πομφόλυγες, παρουσίᾳ των ξένων επισήμων (Πέτκωφ, Κοβατσέφσκι, Βούτσιτς, Μισέλ). Είχε λχ το θράσος να αναφερθεί σε πρωτοβουλίες «μακριά από αδιέξοδους ανταγωνισμούς» ενώ μιλούσε για «εκβιασμούς της Μόσχας» και «ταχύτατη απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο»! Στο παγιωμένο πια κλίμα του λυσσαλέου αντιρωσισμού αυτά δυστυχώς δεν ξενίζουν. Αξίζει όμως να δούμε εν τάχει την 30χρονη πορεία της ελληνικής Θράκης, την πλατωνική σχέση της με τη Ρωσία και το σημερινό πέρασμά της απέναντι, μαζί βέβαια με όλη τη χώρα.

Η γεωπολιτική αξία του θρακικού οικοπέδου επανανακαλύφθηκε με την πτώση του ανατολικού μπλόκ. Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης πρώτος ανέδειξε τις δυνατότητες, μα ως φωνή διανοουμένου βοώντος εν τῃ ερήμῳ. Το 1993 ο επιχειρηματίας Ν. Γρηγοριάδης πρότεινε τη δημιουργία του πετρελαιαγωγού Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης μήκους 280 χλμ που θα έφερνε στην Ελλάδα ρωσικό πετρέλαιο, παρακάμπτοντας τα Στενά. Η πρόταση υποστηρίχθηκε από τους διαδοχικούς Έλληνες πρωθυπουργούς και μετά από 12 χρόνια συναντήσεων, επαφών και υπογραφών οριστικοποιήθηκε από τους Πούτιν –Παρβάνωφ – Καραμανλή, με την προοπτική να λειτουργήσει το 2010. Όμως μετά από πάμπολλες καθυστερήσεις τον Ιούνιο του 2010 ο Μπορίσωφ αποχώρησε από το σχέδιο υλοποίησης του αγωγού, καθώς απέρριψε την …περιβαλλοντική μελέτη (γνωστές οι βουλγάρικες οικολογικές ευαισθησίες…), κάτι εξαιρετικά βολικό για τον ΓΑΠ που ξεφούρνιζε παρόμοιες αιτιάσεις.

Ο αγωγός South Stream αναγγέλθηκε το 2007, όταν Eni και Gazprom υπέγραψαν μνημόνιο για την κατασκευή του. Tο 2008 Βούλγαροι, Σέρβοι, Ούγγροι και Έλληνες υπέγραψαν συνεργασίες για τα κομμάτια του αγωγού που τους αφορούσαν. Το 2009 στο Σότσι, Πούτιν, Μπερλουσκόνι και οι εταιρείες αερίου της Ρωσίας, της Ιταλίας, της Βουλγαρίας, της Σερβίας και της Ελλάδας υπέγραψαν συμφωνίες για την κατασκευή των τμημάτων του αγωγού που τους αφορούσαν. Σε 13 μήνες είχαν ήδη συμφωνήσει και Κροάτες, Σλοβένοι, Γάλλοι… To σχέδιο όμως ακυρώθηκε το 2014 πάλι με πρόσχημα τη Βουλγαρία και δρομολογήθηκε ο Turk Stream που φτάνει στην Αν. Θράκη από την περιοχή του Κρασνοντάρ και από το 2019-20 προμηθεύει την Τουρκία ρωσικό αέριο (συμπληρωματικά με τον προϋπάρχοντα Blue Stream), με την προοπτική να προμήθευε αργότερα και Βουλγαρία, Σερβία, Σκόπια.

Βεβαίως δεν ναυάγησαν όλα τα επενδυτικά σχέδια στην περιοχή, δεν ήταν όλα …ρωσικά: ο τουρκοελληνικός αγωγός μήκους 280 χλμ Καρατζάμπεη – Κομοτηνή εγκαινιάστηκε το 2007 φέρνοντας φυσικό αέριο από το τουρκικό δίκτυο, χωρίς κανένας να ανησυχεί για τις γεωπολιτικές επιπτώσεις στην ευαίσθητη περιοχή. Το 2007 επίσης σχεδιάστηκε ο TAP που από ενάμιση χρόνο φέρνει με αμερικανική επίνευση το αζέρικο αέριο από το κοίτασμα Σάχ Ντενίζ προς Ελλάδα, Αλβανία και κυρίως (85%) Ιταλία. Στη χώρα μας δεν πληρώνει τέλη διέλευσης, κάνει απλώς μικροδωρεές στους δήμους από τους οποίους διέρχεται. Μάλιστα ο κλάδος IGB που ολοκληρώνεται με πυρετώδεις ρυθμούς θα προμηθεύει από την Κομοτηνή τη Βουλγαρία αέριο – κυρίως αμερικανικό – για να καλύψει μέρος των αναγκών της, τώρα που κόπηκε το ρώσικο. Επίσης σχεδιάζεται να δοθεί αέριο σε 34 ελληνικές πόλεις όπου πλέον προχωράνε τα εσωτερικά δίκτυα. Ούτε εδώ σκοτίζεται κανείς για την εξάρτησή μας από τον τουρκοαζέρικο αγωγό, δυτικών βεβαίως συμφερόντων (ΒΡ κ.α).

Πολύ σημαντική ήταν η παραχώρηση της βάσης στην Αλεξανδρούπολη, όπου προβλέπεται να εγκατασταθούν 400 περίπου Αμερικανοί. Ήδη με την ουκρανική κρίση είδαμε στρατιωτικό υλικό να προωθείται από το λιμάνι προς Βουλγαρία-Ρουμανία και η εγγύτητα με τη Ρωσία και τα Στενά δείχνει τη σημασία της. Η πόλη έχει φυσικά στοχοποιηθεί από τους Ρώσους και μόνη μας παρηγοριά μένουν οι τούρκικες υστερίες κατά των ΗΠΑ, αφού είναι σαφές ότι η Άγκυρα δεν θέλει έναν αστάθμητο, ισχυρό ξένο παράγοντα στην Ε/Τ μεθόριο, το έδειξε και με την πρόσφατη υπέρπτηση στα 2,5 μίλια από το αεροδρόμιο. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει τίποτε για τον ρόλο που ενδεχομένως θα παίξουν σε μια κρίση οι Αμερικανοί, όπως είδαμε λχ και στη Ροζάβα.

Τέλος, ώς τον Δεκέμβριο ολοκληρώνεται η ιδιωτικοποίηση του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης, που από τον Γενάρη του 2019 το χρησιμοποιούν τζάμπα οι ΗΠΑ (δεν είμαστε τίποτε μίζεροι…) κι όπου μετέχουν 4 επενδυτικά σχήματα, ένα του ΟΛΘ με τον Ιβάν Σαββίδη μέσα, κι ένα αμερικανικό με την ΤΕΡΝΑ. Θα στοιχημάτιζε άραγε κάποιος για την επικράτηση του πρώτου;…

Κάπως έτσι λοιπόν εννοεί το αθηναϊκό καθεστώς την «γεωπολιτική ανάδειξη» της περιοχής μας. Να εξυπηρετούνται οι Αμερικανοί και οι 4-5 ολιγάρχες που εμπλέκονται επιχειρηματικά, χωρίς το παραμικρό όφελος για τη χώρα ή για τη Θράκη (σαν εκείνα που προέβλεπε λχ ο αγωγός Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολης). Αρκεί να πληγούν τα ρωσικά συμφέροντα και να μας ρίξει ένα βλέμμα στοργικό ο Πάιατ… Κι όλα αυτά όταν μέχρι προ τριετίας αναπτύσσονταν στην περιοχή σχέσεις με τη Ρωσία αυτοδιοικητικές, εκκλησιαστικές, μορφωτικές, πρωτόκολλα συνεργασίας, φιλοξενίες μαθητών κτλ κτλ. Το 2019 κάποιος γύρισε τον διακόπτη κι όλα έσβησαν σαν όνειρο.

Το γεωπολιτικό ξύπνημα της κόρης έφερε το απαγορευμένο φλέρτ και πλέον ο κηδεμόνας αποκαθιστά την ηθική τάξη με εγκλεισμό στο ευρωπαϊκό Κωσταλέξι.

(Κείμενο παρέμβασης του Κώστα Καραΐσκου στην ημερίδα για τη Γεωπολιτική του Ελληνισμού, Σταυρούπολη Θεσσαλονίκης 28/5/2022)

1930

Είναι γεγονός πως η Καταστροφή του μικρασιατικού ελληνισμού άλλαξε ριζικά τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή αλλά και την εθνική μας αυτοεικόνα, κάτι που είναι ευδιάκριτο και στον ίδιο τον Βενιζέλο πριν τό ’22 και στον Βενιζέλο μετά από αυτό. Όσα είχαν απομείνει άλλωστε εκτός ελλαδικών συνόρων προς διεκδίκηση μετά τη Λωζάνη ήταν ενδεχομένως τα Δωδεκάνησα από την Ιταλία, η Κύπρος από την Αγγλία, η Βόρεια Ήπειρος από την Αλβανία – και σίγουρα χωρίς στρατιωτικά μέσα, τουλάχιστον  για τις δύο πρώτες περιπτώσεις. Η 100χρονη διαδικασία εθνικής ολοκλήρωσης είχε κοπεί δραματικά και οριστικά στο εδαφικό επίπεδο και πλέον η αποκατάσταση των σχέσεων με τους γείτονες ήταν επιβεβλημένη ώστε να προχωρήσουν τα έργα ειρήνης στο εσωτερικό της χώρας.

Αυτή η κατάσταση οδήγησε στο Σύμφωνο Φιλίας Βενιζέλου – Ατατούρκ το 1930, με όρους όμως βαρείς για την Ελλάδα. Δεν ήταν μόνο η εξίσωση των άνισων περιουσιών των εκατέρωθεν προσφύγων, δεν ήταν μόνο οι 425.000 λίρες Αγγλίας που πληρώσαμε στους φυγάδες Τούρκους για να παραμείνουν στην Πόλη οι Έλληνες, δεν ήταν μόνο η επίσημη ίδρυση του τουρκικού Προξενείου στην Κομοτηνή. Όλα αυτά μέσα σε μιαν ανταποδοτική λογική μπορεί κάποιος να τα θεωρήσει αναμενόμενα για την πλευρά του ηττημένου. Όμως η Ελλάδα προχώρησε πολύ παραπέρα, νομιμοποιώντας την πανταχόθεν κατηγορούμενη για τις αγριότητες κατά των Χριστιανών Τουρκία: βοήθησε στην ένταξή της στην Κοινωνία των Εθνών (1932), και ο Βενιζέλος πρότεινε για Νόμπελ Ειρήνης (1934) τον Κεμάλ,στον πρωτεργάτη δηλαδή της εξόντωσης του Μικρασιατικού και Ποντιακού ελληνισμού, που μετά το ’22 είχε να τσακίσει τα επαναστατικά κινήματα των Κούρδων. Και για τη Θράκη είχαμε την άθλια συμφωνία να εκτοπίσουμε τους αντιφρονούντες Τούρκους και Κιρκάσιους (τους γνωστούς ως «150») οι οποίοι είχαν καταφύγει στη χώρα μας και είχαν κατά πλειοψηφία εγκατασταθεί στη Ροδόπη και στην Ξάνθη. Μία δεσπόζουσα μορφή αυτών των ανθρώπων ήταν ο τελευταίος Οθωμανός σεϊχουλισλάμης, ο Μουσταφά Σαμπρή Εφέντη, που μεταξύ άλλων εξέδιδε στην Κομοτηνή την μαχητικά αντικεμαλική εφημερίδα «Γιάριν» και ηγείτο των παλαιομουσουλμάνων. Κάνω εδώ μια μικρή παρέκβαση για να πω ότι το αρχείο της εφημερίδας του εξακολουθεί να παραμένει στα αζήτητα και μόνο στον 15ήμερο «Αντιφωνητή» που ο ομιλών εξέδιδε επί 18 χρόνια είχαν δημοσιευθεί άρθρα της «Γιάριν» μεταφρασμένα από φίλο Τούρκο πολιτικό πρόσφυγα, φιλοξενούμενό μου, ο οποίος τελικά είχε επίσης την τύχη του Σαμπρή Εφέντη καθώς υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει τη Θράκη και την Ελλάδα. Αυτό λοιπόν το εμπόδιο, τους «150», που συναντούσε η τουρκική πολιτική στη Θράκη, η ελλαδική πλευρά ανέλαβε το 1930 να το απομακρύνει και πράγματι απέπεμψε τους σημαντικότερους εξ αυτών στην Αίγυπτο και στη Συρία. Ας σημειωθεί ότι το 1927 οι ελληνικές υπηρεσίες στη Ροδόπη είχαν καταρτίσει έναν κατάλογο 42 μουσουλμάνων που δεν θα έπρεπε να λάβουν πιστοποιητικό εγκατάστασης (etablis), άρα θα έπρεπε να αποπεμφθούν στην Τουρκία, και μεταξύ αυτών περιλαμβανόταν και οι αντίπαλοι του Μουσταφά Σαμπρή (Μεχμέτ Χιλμή, Σαμπρή Αλή, Μουσταφά Νακάμ…). Ήρθε όμως η πολιτική ηγεσία από την Αθήνα να αποφασίσει το ακριβώς αντίθετο από τις εισηγήσεις των αρμοδίων υπηρεσιών: να στηρίξει τους κεμαλικούς στην διαμάχη τους με τους παλαιομουσουλμάνους, κάνοντας στροφή 180^ο , τη στιγμή που ο Κεμάλ στήριζε τον παπα-Εφτύμ και το λεγόμενο τουρκορθόδοξο πατριαρχείο. Ο Βενιζέλος απτόητος μιλούσε για μια «Ανατολική Ομοσπονδία» και τον σιγοντάριζε ο Τούρκος ΥΠΕΞ Ρουστού Αράς μιλώντας γιά τις δυό χώρες που «έχουν γίνει σχεδόν μία»! Δίπλα λοιπόν στους απογοητευμένους Έλληνες πρόσφυγες, οι οποίοι προσδοκούσαν πολλά από τον Βενιζέλο που τους διέψευσε οικτρά, προστέθηκαν και απελπισμένοι μουσουλμάνοι που είδαν τη χώρα στην οποία υπολόγιζαν να τους αδειάζει χάριν της Τουρκίας. Μπορώ δε να σας βεβαιώσω ότι ακριβώς τις ίδιες απογοητευτικές εμπειρίες ζούμε στη Θράκη τακτικά και στις μέρες μας.

Ήταν η αναξιοπρεπής στάση της χώρας μας απόρροια της τότε αδυναμίας της; Ή ήταν το αποτέλεσμα μιας υποτελούς πλέον πολιτικής έναντι της Τουρκίας, απότοκου της στρατιωτικής μας ήττας; Γνώμη μου είναι πως συνυπήρχαν και τα δύο, με το δεύτερο στοιχείο να εκδηλώνεται κυρίως στη Θράκη.

1952

Η επόμενη τέτοια περίοδος θα έρθει μεταπολεμικά, αμέσως μετά το Δόγμα Τρούμαν (1947). Ιδίως τα χρόνια 1951-1955, όταν Ελλάδα και Τουρκία εντάσσονταν μαζί στο ΝΑΤΟ, η Αθήνα όχι μόνο ξέχασε τους ποταμούς αίματος που από αιώνες χωρίζουν τα δύο έθνη αλλά φτάσαμε στο σημείο να μιλά ο Πλαστήρας σε Τούρκους δημοσιογράφους για δημιουργία …Ε/Τ Ομοσπονδίας, προβάλλοντάς την ως παράδειγμα προς μίμηση, ώστε να συσταθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης! Το δυτικό αφεντικό είχε συσταυλίσει τα δύο κράτη απέναντι στην «κομμουνιστική απειλή» και καθετί που ηχούσε παράφωνα απλώς εξαφανίστηκε. Ας δούμε όμως τι ακριβώς πλήρωσε η χώρα μας στη Θράκη ως κόστος για την ελληνοτουρκική αυτή «φιλία» που ετέχθη πέραν του Ατλαντικού, γιατί η τετραετία εκείνη δεν πέρασε μόνο με λόγια.

Μέχρι τότε είχε γίνει συνείδηση στην Ελλάδα πως αναφερόμαστε σε «μουσουλμανική μειονότητα», τόσο για λόγους εθνικού συμφέροντος όσο και με βάση την αλήθεια των πραγμάτων. Ξαφνικά βρεθήκαμε να μιλάμε επισήμως για «τουρκική μειονότητα» και «τουρκικά σχολεία», καθώς συζητήθηκε στην Μικτή υποεπιτροπή για τα εκπαιδευτικά ζητήματα. Είναι γνωστό το διάταγμα Φεσσόπουλου με το οποίο τοποθετήθηκαν οι επιγραφές που μιλούσαν για τουρκικά σχολεία… Υπογράφηκε η Ελληνοτουρκική Μορφωτική Συμφωνία που έφερε μία σειρά από καινοτομίες ζωτικής σημασίας για τον εκτουρκισμό της μειονοτικής κοινωνίας: επιβλήθηκε το λατινικό αλφάβητο αντί του αραβικού, επιβλήθηκε η αργία της Κυριακής αντί της Παρασκευής (όπως γινόταν δηλαδή ήδη στην κοσμική Τουρκία), πολλαπλασιάστηκαν οι επιχορηγήσεις του ελληνικού κράτους για τα υφιστάμενα μειονοτικά σχολεία, καθιερώθηκαν υποτροφίες του τουρκικού προξενείου για σπουδές μειονοτικών στην Τουρκία, συμφωνήθηκε ο θεσμός των μετακλητών δασκάλων, ιδρύθηκε το μειονοτικό Γυμνάσιο «Τζελάλ Μπαγιάρ» (και αργότερα έγινε δεκτός Τούρκος πολίτης ως διευθυντής) κτλ. Μέχρι που ζητήθηκε ξαφνικά από την Τουρκία και η αποστολή 10 δασκάλων της στα …Δωδεκάνησα! Κι ακόμη δημιουργήθηκε η Μικτή Ε/Τ Επιτροπή (Μάρτιος 1952) με επικεφαλής τον ενδοτικό Κομοτηναίο υπουργό Αναστάσιο Μπακάλμπαση, για να επιληφθεί μιας σειράς ζητημάτων όπως η διαμόρφωση κοινής πολιτικής καπνού, η κατάργηση της βίζας, η Ε/Τ τελωνειακή ένωση, η δημιουργία ζώνης ελεύθερων συναλλαγών στα Ε/Τ σύνορα, με τελικό στόχο την Οικονομική Ένωση Ελλάδος –Τουρκίας!

Όλη αυτή η κατάσταση βέβαια έληξε «ξαφνικά» τον Σεπτέμβριο του 1955. Όταν ξέσπασε ο αγώνας της ΕΟΚΑ στην Κύπρο και η Τουρκία (μετά από επίμονη αγγλική υπόδειξη) ενεπλάκη στις εξελίξεις για την τύχη της ελληνικής Μεγαλονήσου, το θέατρο σκιών έλαβε τέλος. Ο Άγγλος πρεσβευτής Σερ Τσαρλς Πηκ, είχε ήδη προειδοποιήσει την Ελληνική Κυβέρνηση πως αν δεν σταματήσει ο Κυπριακός Αγώνας, η Αγγλία επρόκειτο να ανακινήσει το «Μακεδονικό». Τελικά φαίνεται πως η εμπλοκή της κομμουνιστικής Γιουγκοσλαβίας δεν ήταν εύκολη (ή ήταν ένα σχήμα λόγου) και προτιμήθηκε η δοκιμασμένη ασιατική λύση. Παρότι λοιπόν η Ελλάδα δέχθηκε την απαράδεκτη εμπλοκή της Τουρκίας στην Τριμερή Διάσκεψη στο Λονδίνο, δεν άργησαν τα επίχειρα: με αφορμή μια κατασκευασμένη φήμη για επίθεση στο σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη, ένα ασύλληπτο πογκρόμ διέλυσε τον εναπομείναντα ελληνισμό της Κωνσταντινούπολης. Ζημίες μισού δισεκατομμυρίου, πάνω από 8.000 περιουσίες κατεστραμμένες, 16 νεκροί, εκατοντάδες βιασμοί, όλα μεθοδευμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια από το βαθύ κράτος και την οργάνωση Kibris Turktur («H Kύπρος είναι τουρκική»).

Έχουν όμως τη σημασία τους οι θρακικές λεπτομέρειες της μεθοδευμένης προβοκάτσιας: Στις 5 Σεπτεμβρίου 1955 ένα υπηρεσιακό αυτοκίνητο του Προξενείου έφερε από την Τουρκία κρυφά τον εκρηκτικό μηχανισμό. Και τα μεσάνυχτα της 5ης προς 6η Σεπτεμβρίου εξερράγη η «βόμβα» (το ένα από τα τρία καψούλια) στον κήπο του Τουρκικού Προξενείου, έξω από το φερόμενο ως σπίτι του Κεμάλ, το οποίο δεν έπαθε καμμιά ζημιά, εκτός από τζάμια που έσπασαν σε κάποια παράθυρα. Οι Ελληνικές Αρχές συνέλαβαν τον κλητήρα του προξενείου, τον Τούρκο πολίτη Χασάν Ουτσάρ, που ομολόγησε ότι τοποθέτησε την βόμβα που του έδωσε ο μουσουλμάνος από την Κομοτηνή υπάλληλος του Προξενείου, ονόματι Οκτάι Ενγκίν. Αυθημερόν συνελήφθη κι αυτός κι ομολόγησε. Ο Οκτάι Ενγκίν ήταν φοιτητής στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και εργαζόταν στο Τουρκικό Προξενείο της πόλης. Η Ελληνική πολιτεία τον είχε εισαγάγει στο Πανεπιστήμιο από το παράθυρο κι εκείνος, όντας μέλος της οργάνωσης Kibris Turktur, πυροδότησε την καταστροφή του ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης! Μάλιστα ο παππούς του ήταν μουφτής κι ο πατέρας του δάσκαλος στη Θράκη, στο χωριό Σαλμώνη και είχε υπάρξει υποψήφιος βουλευτής με το Κόμμα των Φιλελευθέρων (1952)… Η δίκη των συλληφθέντων έγινε μετά από δύο χρόνια ερήμην, γιατί είχαν αφεθεί ελεύθεροι (!) όταν η έφεσή τους κατά του πρώτου βουλεύματος (Δεκέμβριος 1955) έγινε δεκτή και ο Ενγκίν είχε διαφύγει τον Σεπτέμβριο του 1956 στην Τουρκία, μέσα στο πορτμπαγκάζ προξενικού αυτοκινήτου. Εκεί εντάχθηκε στην Κρατική Ασφάλεια κι αναρριχήθηκε σε κρατικά αξιώματα, στην Ειδική Επιτροπή Μειονοτήτων και αργότερα έγινε νομάρχης στην Καππαδοκία (Νέβσεχιρ).

Κορωνίδα της ιστορίας η επιστολή του τότε Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών Τζων Φόστερ Ντάλλες σε Παπάγο και Μεντερές, όπου προκλητικά εξομοίωνε θύτη και θύμα, καλώντας τους να αρθούν υπεράνω των διαφορών τους «προς το συμφέρον της ενότητος του ελευθέρου κόσμου», χωρίς καν να αναφέρει το τουρκικό έγκλημα στην Πόλη! Και βεβαίως η πλευρά μας ετήρησε «άψογον» στάση, γιατί όχι μόνο δεν προέβη σε αντίποινα στη Θράκη αλλά και εμπόδιζε τους τουρκογενείς πολίτες της που φοβήθηκαν για τυχόν αντίποινα να φύγουν από την ελληνική επικράτεια. Πιστεύω ότι εκείνη την τετραετία ζήσαμε την πιο ταπεινωτική διάψευση και το κερασάκι στην τούρτα της υποτέλειας το έβαλε ο «εθνάρχης» Κων/νος Καραμανλής άμα τη εμφανίσει του, ρίχνοντας στα μαλακά τους δράστες της προκλητικής προβοκάτσιας. Άλλωστε και σε άλλους τομείς εκείνη την περίοδο έδωσε ίδιο δείγμα γραφής και αναφέρω εδώ ενδεικτικά το Κυπριακό ή την υπόθεση Μέρτεν.

Σήμερα

Τι συμβαίνει όμως τώρα στην περιοχή; Αρχής γενομένης το 1999, με τα ζεϊμπέκικα του αλήστου μνήμης ΓΑΠ και την διπλωματία των σεισμών, ξαναζήσαμε το 1952 σα να μην πέρασε μια μέρα. Ήταν πάλι ο δυτικός παράγων, αυτή τη φορά η υπερεθνική ελίτ που ενέταξε την Τουρκία σε «ευρωπαϊκή τροχιά», μια τροχιά που έπρεπε να περάσει από πάνω μας. Μέσα στο κλίμα της σαχλεπίσαχλης, επιδοτούμενης ευωχίας ελήφθησαν και αποφάσεις που προκάλεσαν μεγάλη ζημία στο εθνικό συμφέρον και κάποιο πρόσκαιρο όφελος στους δράστες. Παράδειγμα η ανάδειξη της πομακικής ιδιοπροσωπείας, που είχε ξεκινήσει ενθουσιωδώς το 1995, φρέναρε άνωθεν το 1999. Χαρακτηριστικές αποδείξεις αυτού του γεγονότος το τούρκικο καπέλωμα στους πομάκικους θεσμούς (πανηγύρια) που επετράπη ή οι εκδόσεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που αποσιωπούσαν την ύπαρξη των πομακοχωρίων (μιλώντας για «χωριά στον ορεινό όγκο»!) με αντίδωρο κάποια εκλογική στήριξη των πλειονοτικών αρμοδίων από τον προξενικό μηχανισμό. Τα ίδια και με τους Ρομά, μια υπόθεση που έμεινε ζωντανή χάρη στην μαχητικότητα ελαχίστων ανθρώπων. Επετράπη η εισαγωγή τουρκικών εθίμων και στοιχείων παραδοσιακού πολιτισμού προκειμένου να στηριχθεί η ανύπαρκτη αυτοχθονία των μουσουλμάνων στην περιοχή. Κατήντησε ρουτίνα η συμπερίληψη των φανατικότερων μειονοτικών στοιχείων στα ψηφοδέλτια των μεγάλων κομμάτων, με αποτέλεσμα να επιβραβεύεται όχι η νομιμοφροσύνη έναντι της χώρας μας αλλά ο τουρκικός σωβινισμός. Αυτός ο τελευταίος βγήκε στο προσκήνιο με επισκέψεις Γκρίζων Λύκων από την Τουρκία, με μνημόσυνα για Τούρκους στρατώτες που σκοτώνονταν από τους Κούρδους αντάρτες, με δημόσιες απαγγελίες ύμνων για την Τουρκία κτλ κτλ. Ήρθε η κρατική Ziraat Bankasi στα μέρη μας. Μάθαμε για ανώτατους αξιωματικούς που ζητούσαν ρουσφέτια από πράκτορες της Άγκυρας που διέθεταν και άκρες στην Αθήνα. Στήθηκε «Δίκτυο Δήμων Ανατολικής – Δυτικής Θράκης» που θα συνέτασε σχέδια συνεργασίας, θα σχεδίαζε συνοριακές δράσεις, θα προωθούσε την διασυνοριακή και διαπεριφερειακή συνεργασία κτλ.

Σήμερα η κατάσταση κάπως εξομαλύνθηκε, κυρίως λόγω του γεωπολιτικού αναπροσανατολισμού και των εσωτερικών προβλημάτων της γείτονος, οπότε φαίνονται καθαρά οι δυνατότητες που διαθέτουμε ως Ελλάδα για ανάταξη του σκηνικού. Ανέκαθεν το λέγαμε πως είναι μόνο θέμα δικής μας πολιτικής βούλησης, όμως ακόμα δεν έχουμε δει μια Κυβέρνηση ελληνική που θα κάνει πράξη τα δέοντα με τρόπο συνεπή και συστηματικό.

Θα εξηγήσω αυτό το τελευταίο, κλείνοντας με μια λακωνική αναφορά στα δύο θετικότερα μέτρα που έλαβε η χώρα μας για τη Θράκη στα χρόνια της Μεταπολίτευσης: αναφέρομαι στην ίδρυση του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης (1974) και στην εγκατάσταση των Ποντίων νεοπροσφύγων στη Θράκη (1991). Αμφότερα τα μέτρα στόχευαν στην ενίσχυση του ανθρώπινου δυναμικού και στην τόνωση της τοπικής κοινωνίας, ήταν απολύτως σωστά στη σύλληψή τους αλλά στην πράξη τελικά απέδωσαν πολύ λιγότερο από τις προσδοκίες που γέννησαν. Το Πανεπιστήμιο κατήντησε άθυρμα στα χέρια μιας κλίκας που με τις παρασκηνιακές της μεθοδεύσεις συν τω χρόνω το υποβάθμισε δραματικά παρά τη γιγάντωσή του, το ενέταξε στην τοπική διαπλοκή και το μόνο που προσφέρει στη Θράκη είναι κάποια στοιχειώδη οικονομικά οφέλη. Η δε παρουσία του νεοπροσφυγικού στοιχείου, επειδή δεν βασίστηκε σε κάποιο σχέδιο και δεν συνδυάστηκε με δημιουργία θέσεων εργασίας, είχε πολύ μικρό χρονικό ορίζοντα: οι πιο δραστήριοι από τους ανθρώπους αυτούς φύγανε γρήγορα προς Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ενώ μετά την δεκάχρονη μνημονιακή κατάρρευση οι οικισμοί τους έχουν μισοαδειάσει από μια μαζική φυγή προς κάθε πιθανή και απίθανη χώρα.

Εδώ πια, μιλώντας για ζητήματα εσωτερικής πολιτικής, το άμεσο πρόβλημα δεν είναι η υποτέλεια αλλά η κομματική αβελτηρία και η γενικευμένη διαφθορά που έχουν ρημάξει την ελληνική κοινωνία. Μήπως όμως κι αυτές προέρχονται από την συνειδητοποίηση και την κυνική αποδοχή πως ζούμε σε ένα κράτος εξαρτημένο κι άρα ο δημόσιος βίος δεν μπορεί να ιδωθεί παρά μόνο μέσα από το πρίσμα της ιδιοτέλειας; Ή είναι αντιστρόφως η ελλαδική παρακμή – ιδίως των ελίτ – που διαιωνίζει την κρατική μας υποτέλεια; Το ερώτημα είναι σίγουρα δύσκολο κι επαφίεται στον καθέναν να βρει την απάντηση.

(Εισήγηση του Κώστα Καραΐσκου στο διαδικτυακό συνέδριο της “Τιμής στο ΄21″ (24-10-2021) με θέμα ”Οἱ συνέπειες τῆς ὑποτέλειας στήν διαμόρφωση τῶν ἐθνικῶν μας θεμάτων”)

Θά ἀποσαφηνίσω ἐξαρχῆς τή θέση μας, τή θέση τοῦ ΣΠΑΡΤΑΚΟΥ, ἀπέναντι στό κυβερνητικό Σχέδιο Νόμου πού ἀφορᾶ τόν προτεινόμενο ἐκλογικό νόμο γιά τήν Τοπική Αὐτοδιοίκηση καί ἀμέσως μετά θά τήν τεκμηριώσω.

Αὐτό πού καλούμαστε νά συζητήσουμε δέν εἶναι μιά ἥσσονος σημασίας ἀλλαγή στά πράγματα τῶν δήμων ἀλλά μία ἀναίσχυντη ἐπίθεση τῆς κομματοκρατίας στίς λιγοστές δυνατότητες πολιτικῆς ἔκφρασης πού ἔχουν ἀπομείνει στούς Ἕλληνες. Τό νομοσχέδιο αὐτό ἔρχεται ὄχι μόνο νά ἀνατρέψει τήν ὅποια πρόοδο σηματοδότησε τό ἀντίστοιχο τῆς Κυβέρνησης Σύριζα –ΑνΕλ ἀλλά καί νά μᾶς πάει πολύ πιό πίσω. Θά τό σύγκρινα μέ τήν καταστροφή τῶν ἑλληνικῶν κοινοτήτων ἀπό τούς Βαυαρούς ἀλλά δέν θέλω νά χαροῦν οἱ νῦν κρατοῦντες πού τούς συγκρίνω μέ τούς προγόνους τῶν ἐντολέων τους. Δέν ὑπερβάλω καθόλου. Κι ἄν οἱ Μάουρερ – Ἅρμανσμπεργκ νομοθέτησαν τήν διάλυση τῶν αἰώνιων ἑλληνικῶν κοινοτήτων ἐπιδιώκοντας τήν προσαρμογή τοῦ κοινοτικοῦ συστήματος στά δεδομένα τῆς ἀπόλυτης μοναρχίας, σήμερα οἱ Μητσοτάκης – Βορίδης νομοθετοῦν γιά νά προσαρμόσουν τήν ἐναπομείνασα Τοπική Αὐτοδιοίκηση στά δεδομένα τῆς ἀπόλυτης κομματοκρατίας.

Ὅσοι μέ κάποιον τρόπο ἐμπλεκόμαστε στά κοινά σέ τοπικό ἐπίπεδο ξέρουμε καλά τά προβλήματα τόσο τῆς ἀνάδειξης ὅσο καί τῆς λειτουργίας τῶν δήμων καί τῶν παλιῶν κοινοτήτων. Ποιό ἐπέλεξε ἡ κεντρική ἐξουσία νά «ρυθμίσει» νομοθετικά; Τό μοναδικό πού τήν ἐνδιαφέρει, νά μή χάσουν οἱ κατά τόπους ἐκλεκτοί της τόν ἔλεγχο τῶν πραγμάτων ἀπό ἐνοχλητικούς παρείσακτους, μή εὐθυγραμμιζόμενους μέ τά κελεύσματά της. Ἔτσι ὑποχρεώνουν τούς αὐριανούς συνδυασμούς νά κατεβάσουν πλήρη ψηφοδέλτια σέ ὅλες τίς κοινότητες, νά πληρώσουν παράβολα 60% ἀκριβότερα, νά ἀνταγωνιστοῦν στρατούς πού θά ἔχουν τήν δυνατότητα στελέχωσης κατά 120% καί 200% (!) πάνω ἀπό τό ἐλάχιστο ὅριο, νά κλείσουν τά ψηφοδέλτιά τους τρεισήμισυ μῆνες πρίν ἀνοίξουν οἱ κάλπες – μέσα στό κατακαλόκαιρο! Θά ἦταν πιό τίμιο νά μᾶς ποῦνε ὅτι ἄν δέν ἔχεις κομματική σφραγῖδα δέν δικαιοῦσαι νά μετέχεις, γιά νά τελειώνουμε.

Τό ἄλλο ἔγκλημα τοῦ νομοσχεδίου συντελεῖται σέ βάρος τῶν κοινοτήτων. Ὄχι μόνο καταργεῖται ἡ χωριστή κάλπη πού προέβλεπε ὁ ἰσχύων νόμος γιά τίς κοινότητες καί τίς ἐντάσσουν στό δημαρχιακό μαντρί ἀλλά καί τήν ἐκλογή τοῦ προέδρου τους τήν ἐξαρτᾶ ἀπό τήν ἐκλογή τοῦ δημάρχου! Ἀσχέτως λοιπόν τοῦ τί θά ψηφίζει ἡ κοινότητα, πρόεδρος θά ἀνακηρύσσεται ὅποιος πῆγε μέ τόν ὑποψήφιο δήμαρχο πού νίκησε. Παράλληλα, ἐπικαλοῦνται ὁρισμένοι τήν ἀδράνεια τῶν κοινοτήτων ὑπό  τό σημερινό καθεστώς, ἐνῶ ξέρουν καλά ὅτι φταίει κυρίως τό θεσμικό πλαίσιο πού δέν εἶναι καθαρό, ὥστε νά δώσει ἁρμοδιότητες καί βασικά πόρους στούς προέδρους. Τώρα ἐρχόμαστε νά «λύσουμε» ἕνα πρόβλημα δημιουργώντας ἕνα πολύ μεγαλύτερο. Αὐτή εἶναι ἡ ἀπάντηση τῆς Κυβέρνησης στά χρονίζοντα θέματα τῆς ἑλληνικῆς ὑπαίθρου, ἡ ἀποψίλωσή της ἀπό κάθε θεσμική αὐτοδιοίκηση, χωρίς κἄν νά ζητηθεῖ ἡ γνώμη τοῦ Δικτύου Κοινοτήτων πρίν τή διαμόρφωση τοῦ νομοσχεδίου. Μ΄ αὐτά τά μυαλά (λέει ὅτι) προσδοκᾶ παραγωγική ἀνασυγκρότηση, ζωντάνεμα τῆς Περιφέρειας καί ἄλλα κούφια συνθήματα.

Τέλος, σημειώνω τήν δυνατότητα ἀνάδειξης δημάρχου μέ 43%, τό ὅριο τοῦ 3% γιά εἴσοδο στό δημοτικό συμβούλιο ἀλλά καί τήν ἐπιστροφή στήν δημαρχοκρατία, πράγματα πού μεταφέρουν στήν Τοπική Αὐτοδιοίκηση τίς ἀντιδημοκρατικές στρεβλώσεις τῆς κεντρικῆς πολιτικῆς σκηνῆς, στό ὄνομα τῆς «κυβερνησιμότητας». Ὑπάρχουν κι ἄλλες πτυχές στίς ὁποῖες δέν ἔχει νόημα νά ὑπεισέλθω καί νά χαθεῖ τό κεντρικό μήνυμα τῆς εἰσήγησής μου, ἄλλωστε καί στό σχετικό ψήφισμα τῆς ΚΕΔΕ καταγράφηκαν σωστές ἐπισημάνσεις ἀπό διαφορετικές παρατάξεις. Ἄν μέ τόν ἰσχύοντα νόμο δημιουργήθηκαν λειτουργικά προβλήματα ἔπρεπε νά γίνει σημειακή ἐπέμβαση πού θά τά ἔλυνε, ὄχι μία τέτοια καθεστωτική ἐπέλαση.

Ἐν κατακλεῖδι, ἀπορρίπτουμε τό ἄθλιο καθεστωτικό σκεπτικό πού διέπει τό νομοσχέδιο, ἐπικεντρώνοντας στίς δύο βασικές του στοχεύσεις: στήν ἀπάλειψη δυνητικῶν μή ἐλεγχόμενων ἀντιπάλων καί στήν ἐξαφάνιση τῆς στοιχειώδους αὐτονομίας τῶν κοινοτήτων. Ἀξίζει νά θυμίσω ἐδῶ τό ποιός ἀποκλείει ποιόν: ἡ κυβέρνηση τῆς Νέας Δημοκρατίας, ἑνός κόμματος πού ἐνῶ χρηματοδοτεῖται ἀφειδῶς ἀπό τό κράτος, δηλαδή ἀπό ἐμᾶς, χρωστάει περί τά 309.000.000 εὐρώ πού πῆρε ἀπό κρατικές τράπεζες καί οὐδείς γνωρίζει ἄν πληρώνει τά χρέη του ἤ ἄν θά τά ἐξοφλήσει ποτέ. Σέ παρόμοια κατάσταση εἶναι καί τό πράσινο alter ego του μέ 254.000.000, τά στοιχεῖα εἶναι ἀπό περσινή εὐρωπαϊκή ἔρευνα, μέ τρίτο κόμμα πανευρωπαϊκά τό γερμανικό SPD μέ …48.000.000! Κι ἀφήνω κατά μέρος τά ἄλλα ταμεῖα, τύπου Siemens, λέω μόνο γιά τά ἐπίσημα. Αὐτοί εἶναι λοιπόν πού θέλουν νά ἐλέγξουν καί πάλι τόν ἐκλογικό χάρτη τῆς Τοπικῆς Αὐτοδιοίκησης, σύμφωνα μέ τά συμφέροντά τους πού τά βαφτίζουν «κυβερνησιμότητα». Ὡς Παράταξη Πολιτῶν ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ καλοῦμε κάθε ἔντιμη φωνή τῆς Αὐτοδιοίκησης στήν πιό ξεκάθαρη καταγγελία τους.

Ήταν το μακρυνό 1995, όταν το Υπουργείο Παιδείας υπό τον αλήστου μνήμης Γιώργο Παπανδρέου ανακοίνωνε μια «θετική διάκριση» στον εκπαιδευτικό χώρο: την κατ΄ εξαίρεση εισαγωγή στα ελληνικά Πανεπιστήμια των παιδιών της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης. Στο εξής, βάσει του νομοθετήματος αυτού (2341/1995) και των υπουργικών αποφάσεων που ακολούθησαν, ένα ποσοστό 0,5% επί του συνολικού αριθμού των εισακτέων θα προερχόταν από τα παιδιά της μειονότητας που αποφοιτούσαν από τα σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης.

Η πρωτοβουλία είχε μία κάποια λογική βάση και έναν προφανή μα ανομολόγητο στόχο. Στο σκεπτικό του νομοθέτη αναφέρονταν οι συνθήκες ανισότητας υπό τις οποίες διεξάγονταν οι Πανελλήνιες Εξετάσεις, αφού τα παιδιά της μειονότητας υστερούσαν σε γνώση της ελληνικής, που δεν την είχαν ως μητρική γλώσσα αλλά και δεν την είχαν διδαχθεί επαρκώς ούτε στην διάρκεια της εκπαίδευσης που έλαβαν. Η …άλλη σκοπιμότητα ήταν να στρέψει προς τα εγχώρια σχολεία και πανεπιστήμια τα παιδιά που μη έχοντας άλλη δυνατότητα ακολουθούσαν την μειονοτική εκπαίδευση και έπειτα πήγαιναν για σπουδές στην Τουρκία. Πολλά μάλιστα πήγαιναν και από τα γυμνασιακά τους χρόνια σε σχολεία της γείτονος, για καλύτερη προετοιμασία εν όψει των μελλοντικών σπουδών τους. Με την αλλαγή αυτή η Τουρκία θα είχε πια μειωμένο ρόλο στη ζωή των μειονοτικών κατοίκων της Θράκης και ίσως η διάθεση των τελευταίων για ενσωμάτωση στη χώρα που ζούσαν να αυξανόταν.

Παρά την εξώφθαλμη ανισότητα που εισήγαγε η νομοθεσία εκείνη, ο πλειονοτικός κόσμος στη Θράκη και στην Ελλάδα γενικότερα το αποδέχθηκε, με λίγες γκρίνιες μόνο σε προσωπικές συζητήσεις. Σκάνδαλο ήταν πρωτίστως η ανυπαρξία ανάλογης πρόβλεψης για τα παιδιά νεοπροσφύγων από την πρώην ΕΣΣΔ που με τρία χρόνια στη χώρα μας και δίχως καμμία πρότερη επαφή με τα ελληνικά καλούνταν να ανταγωνιστούν επί ίσοις όροις τους Ελλαδίτες συμμαθητές τους. Μία μόνο προσφυγή έγινε στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά του νόμου και αυτή απορρίφθηκε με το σκεπτικό πως ουδείς είχε έννομο συμφέρον να προσφύγει, αφού το ποσοστό ήταν «επιπλέον» του προβλεπόμενου και «δεν εθίγετο κάποιος». Με το σόφισμα αυτό έκλεισε η δικαστική αμφισβήτηση κι έμεινε μόνο η ελπίδα να λειτουργήσει τελικά το μέτρο προς όφελος της πατρίδας.

Από την πρώτη εφαρμογή του νόμου περάσανε 25 χρόνια. Εφέτος αναμένεται να μπούνε στα ελληνικά πανεπιστήμια άνω των 400 μειονοτικοί πρωτοετείς, νούμερο πολλαπλάσιο εκείνου της πρώτης χρονιάς (1996). Σύμφωνα με την διευκρίνιση της υπουργού Παιδείας Νίκης Κεραμέως δεν θα ισχύσει η βάση εισαγωγής που αναμένεται να τεθεί για όλους τους άλλους υποψηφίους. Ήδη υπάρχουν στη Θράκη χιλιάδες απόφοιτοι ελληνικών σχολών, ενώ κάποιοι εισάγονται σ΄ αυτές αλλά προτιμούν τις σπουδές στην Τουρκία και κάποιοι εισάγονται μεν αλλά δεν μπορούν να αποφοιτήσουν ελλείψει γνώσεων και ελληνομάθειας. Δυστυχώς δεν έχουμε ποσοστά για τις κατηγορίες αυτές, αφού ποτέ δεν γνωστοποιούνται -  ίσως και να μην αποτυπώνονται καν. Ποτέ δεν είδαμε έναν απολογισμό αυτού του μέτρου, να δούμε ποια ήταν τελικά η απόδοσή του. Τι είδους πιλοτικό μέτρο ήταν όταν μετά από ένα τέταρτο του αιώνα συνεχίζουμε την εφαρμογή του ακάθεκτοι; Ενδιαφέρθηκε σοβαρά η ελληνική πολιτεία να αποκαταστήσει την ισότητα των υποψηφίων μαθητών, ώστε να περιττεύει η «θετική διάκριση»; Δυστυχώς η απάντηση είναι αρνητική, αφού δεν ιδρύθηκε ούτε ένα δημοτικό σχολείο στην θρακική ύπαιθρο, όπου η μοναδική εντόπια δυνατότητα φοίτησης είναι το μειονοτικό σχολείο όπου κυριαρχεί η τουρκική γλώσσα. Είναι βεβαίως παρήγορο ότι η μουσουλμανική κοινωνία στρέφεται προς την δημόσια εκπαίδευση αλλά αυτό δεν αρκεί να συμβαίνει μόνο στα αστικά κέντρα ή κυρίως στη Μέση Εκπαίδευση. Έτρεξε βεβαίως και το ευρωπρόγραμμα Εκπαίδευσης Μουσουλμανοπαίδων (Φραγκουδάκη – Δραγώνα) επί δύο δεκαετίες αλλά η κατανάλωση 30.000.000 ευρώ δεν άφησε ανάλογα κέρδη στην περιοχή. Ούτε και οι προσπάθειες για εισαγωγή των τουρκικών – ως ξένης γλώσσας – και του Κορανίου σε δημόσια γυμνάσια απέδωσε ιδιαιτέρως, το ενδιαφέρον των μειονοτικών μαθητών ήταν χαμηλό.

Με λίγα λόγια βρισκόμαστε περίπου στο ίδιο σημείο από το οποίο ξεκινήσαμε την εφαρμογή του μέτρου προ 25ετίας. Οι ελλείψεις των μειονοτικών μαθητών στην ελληνική γλώσσα είναι πάνω κάτω οι ίδιες, όπως δυστυχώς και στο σύνολο της μουσουλμανικής κοινωνίας. Συζητάμε σαν να μη πέρασε μια μέρα ενώ το προσωρινό μέτρο έχει γίνει μόνιμο από την πολιτική ατολμία των κυβερνώντων, έχοντας πια καθιερώσει μία διακριτική μεταχείριση σε βάρος των χριστιανών συμμαθητών τους κι έχοντας αλλάξει την σύνθεση του επιστημονικού δυναμικού σε Κομοτηνή και Ξάνθη. Μάλιστα ο βουλευτής Ροδόπης -με το Πασόκ αυτή την περίοδο- Ιλχάν Αχμέτ ζητάει στη Βουλή διπλασιασμό (!!!) της ποσόστωσης, σε μια επίδειξη λαϊκισμού και ανευθυνότητας. Αν πιστεύει πως τίποτε δεν έγινε, θα έπρεπε να είχε ακουστεί η σχετική διαμαρτυρία του τόσα χρόνια, διαφορετικά ένα τέτοιο αίτημα ακούγεται εξωφρενικό. Προφανώς ο εν λόγω αντιλαμβάνεται ότι το πολιτικό κλίμα σηκώνει τέτοια πυροτεχνήματα που παρουσιάζονται ως «ενδιαφέρον» του για την πελατεία του. Όμως και πέραν του πολιτικαντισμού, παραμένει το ερώτημα ως προς την ουσία του: ώς πότε η επίκληση ενός διαφορετικού θρησκεύματος μπορεί να δικαιολογεί θετική διάκριση για την εισαγωγή στην Ανώτατη Εκπαίδευση;

Δεν θα αναφερθώ στο περίπλοκο και απαρχαιωμένο νομικό πλαίσιο που ορίζει την λειτουργία των σχολείων αυτών, τα οποία προσομοιάζουν με εκπαιδευτικό απαρτχάιντ. Ένα σύστημα που παράγει ελάχιστη μόρφωση, περιορισμένη κοινωνικότητα και μηδαμινή ελληνομάθεια αλλά εξακολουθεί να λειτουργεί απλώς και μόνο γιατί η Ελλάδα δεν θέλει να αντιπαρατεθεί με την τουρκική κακοπιστία και προπαγάνδα. Μια προπαγάνδα που δυστυχώς βρίσκει αποδέκτες και συνεργούς στο εσωτερικό της μουσουλμανικής κοινωνίας, κάποτε μεταξύ γονέων ή εκπαιδευτικών και συχνά μεταξύ των πολιτικών κεφαλών της. Θα μείνω στους αριθμούς που τόσο προβάλουν οι διάφοροι αγκιτάτορες του αλυτρωτισμού των τουρκοφρόνων αλλά και σε κάποια χαρακτηριστικά συμβάντα που δείχνουν το κλίμα που επικρατεί.

Είναι όντως αλήθεια ότι σήμερα οι μουσουλμάνοι μαθητές της Θράκης στην πρωτοβάθμια μειονοτική εκπαίδευση είναι κάτω από 5.000, ενώ πριν 30 χρόνια ήταν διπλάσιοι και πριν 50 χρόνια τριπλάσιοι. Προφανώς αυτό το στοιχείο δικαιολογεί και την μείωση σχολείων και διδασκόντων, μείωση που δεν είναι βέβαια αναλογικά ίση. Αντιθέτως, σε κάθε μειονοτικό σχολείο αντιστοιχούν 37 μαθητές, ενώ στα δημόσια αντιστοιχούν 153! Τι συνέβη λοιπόν τα τελευταία δέκα κυρίως χρόνια; Αφενός τέθηκε για όλα τα σχολεία της χώρας το ελάχιστο όριο των 9 μαθητών προκειμένου να παραμείνει σε λειτουργία ένα σχολείο κι αφετέρου η οικονομική κρίση είχε δραματικές επιπτώσεις στην δημογραφία και στον τρόπο ζωής όλων. Σημειωτέον πως ακόμα και το όριο των 9 μαθητών δεν ανέστειλε την λειτουργία σχολείων σε περιπτώσεις απομακρυσμένων οικισμών (Ρεύμα, Κερασιά, Τέμενος, Πετρόλοφος…) αλλά η ελληνική διοίκηση επέτρεψε την συνέχιση για χάρη των παιδιών. Αυτό που όμως κυρίως αποσιωπάται από την τουρκική πλευρά είναι η συνέχεια μετά την αναστολή λειτουργίας των μειονοτικών σχολείων. Ποτέ δεν λέγεται ότι η Περιφέρεια χρηματοδοτεί την δωρεάν μεταφορά των μαθητών, με λεωφορείο ή ταξί, στο κοντινότερο και μεγαλύτερο σχολείο με αποτέλεσμα τα παιδιά να βρεθούν σε εκπαιδευτικό χώρο σαφώς πιο πρόσφορο. Τι ποιότητας εκπαίδευση παρέχει ένα σχολείο με 8-10 μαθητές όλων των ηλικιών, μπροστά σε ένα εξαθέσιο (μειονοτικό, έστω!) που θα έχει όλο το απαιτούμενο προσωπικό και την ανάλογη υποδομή; Παρότι καθένας το αντιλαμβάνεται, κάποιοι γονείς, είτε λόγω τοπικισμού είτε γιατί πείθονται από την τουρκική προπαγάνδα, διεκδικούν την συνέχιση της λειτουργίας σχολείων που δεν μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους σχεδόν τίποτε. Και ναι μεν στην περίπτωση απλοϊκών χωρικών αυτό μπορεί κανείς να το καταλάβει, όμως καμμία δικαιολογία δεν υπάρχει για βουλευτές που προωθούν τέτοια αιτήματα και πιέζουν για την ικανοποίησή τους. Χαρακτηριστική η περίπτωση του Ζεϊμπέκ Χουσεΐν, βουλευτή Σύριζα Ξάνθης, στην αναστολή  λειτουργίας προ τετραετίας του σχολείου στον Κόμμαρο, ενώ την ίδια στάση έδειξαν σε όμοιες υποθέσεις κι άλλοι που μάλιστα θεωρούνται «μετριοπαθείς». Προφανώς η συνηγορία στους τουρκικούς στόχους βαρύνει αποφασιστικά για την πολιτική καριέρα κάθε μειονοτικού πολιτευτή.

Τα πράγματα είναι απολύτως ξεκάθαρα, όσο κι αν κάποιοι θέλουν να θολώσουν την εικόνα. Η μουσουλμανική κοινωνία έχει εν πολλοίς τα ίδια προβλήματα με την χριστιανική πλειονότητα της Θράκης:  ανεργία, αστυφιλία, μετανάστευση, αποφυγή – αναβολή τεκνοποιίας… Τα νούμερα που επικαλείται η τουρκική προπαγάνδα για την μειονοτική εκπαίδευση κάνουν ότι αγνοούν αυτήν την πασίδηλη πραγματικότητα. Πόσα σχολεία μπορούσαν να διατηρηθούν στον ορεινό όγκο της Ροδόπης η οποία κατοικείται σχεδόν αποκλειστικά από μουσουλμάνους (κυρίως Πομάκους), όταν τα χωριά αυτά ερημώνουν από κατοίκους οι οποίοι στρέφονται είτε στην εσωτερική είτε στην εξωτερική μετανάστευση (Γερμανία, Ολλανδία, Νορβηγία…); Αλλά και στα αστικά κέντρα είναι παραπάνω από σαφής η στροφή των μουσουλμάνων μαθητών προς την σύνολη δημόσια εκπαίδευση, στις μονάδες της οποίας σήμερα το μαθητικό δυναμικό είναι μοιρασμένο σχεδόν 50-50 μεταξύ των σύνοικων στοιχείων, ενώ και στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση το μειονοτικό ποσοστό ολοένα κι αυξάνεται: παρά την εγκληματική απουσία δημόσιων (δημοτικών) σχολείων στη θρακική ύπαιθρο, ένα στα τέσσερα μουσουλμανόπαιδα από Ροδόπη και Ξάνθη πηγαίνει σε δημόσιο. Εννοείται ότι όσοι αλληθωρίζουν προς ανατολάς και θέλουν διαχωρισμένο τον πληθυσμό σε εθνοθρησκευτικές αντίπαλες γραμμές φρίττουν στην ιδέα της κοινής σχολικής ζωής, η οποία φέρνει κοντύτερα τα παιδιά και καταρρίπτει τα στερεότυπα. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα σταλινικά ποσοστά του αλυτρωτικού κόμματος (DEB) των τουρκοφρόνων εμφανίζονται σε αμιγώς μουσουλμανικούς και συνήθως απομακρυσμένους οικισμούς, ενώ στις πόλεις μετριάζονται.

Η Ελλάδα την τελευταία ιδίως δεκαετία έχει δώσει στην εκπαίδευση των μουσουλμανοπαίδων πολύ περισσότερα από όσα θα μπορούσε κάποιος να φανταστεί. Έχει ικανοποιήσει κάθε αίτημα που σχετιζόταν με την καλή της λειτουργία, παρότι θα μπορούσε να οχυρωθεί πίσω από την αδράνεια του συστήματος, την οικονομική κρίση της χώρας ή και την αμοιβαιότητα (όπως αυτή διαφαίνεται στα πρακτικά της Συνθήκης της Λωζάνης) με την γείτονα η οποία εξαφάνισε την ελληνική μειονότητα – μαζί και την εκπαίδευση – στην Πόλη, στην Ίμβρο και στην Τένεδο. Τώρα βεβαίως εκ του ασφαλούς μπορεί να παριστάνει την φιλελεύθερη οικοδέσποινα, έχοντας εξουθενώσει αριθμητικά και οικονομικά τον ελληνισμό που κάποτε ανθούσε. Δεν φταίει όμως αυτή πρωτίστως. Φταίνε κυρίως τα ελλαδικά κόμματα εξουσίας που προσέγγιζαν πάντα τα μειονοτικά ζητήματα με έναν εθνικά ανεύθυνο λαϊκισμό, με μια διάθεση πλειοδοσίας προκειμένου να εξασφαλίσουν μέσω του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής την ψήφο της μουσουλμανικής κοινωνίας. Το αποτέλεσμα ήταν να αποθρασυνθούν τα ενεργούμενα της Άγκυρας και να φτάσουμε στο σημείο να κατηγορείται προ ημερών η διοίκηση για την ανανέωση μιας σχολικής ταμπέλας στο Ιεροσπουδαστήριο Κομοτηνής, επειδή γράφτηκε ολογράφως η προϋπάρχουσα λέξη «μουσουλμανικό»! Έχουμε ως διοίκηση παραχωρήσει πάρα πολλά στην μειονοτική εκπαίδευση, πετύχαμε αρκετά, προσδοκούμε περισσότερα και αυτή είναι μια αλήθεια που καλό θα είναι να την πληροφορηθεί μαζί με την Άγκυρα και η …Αθήνα.

Αναφορικά με τον πρώτο αξίζει να σημειωθεί ότι είχε γίνει γνωστός, τόσο εξαιτίας του πατέρα του, όσο και εξαιτίας του προφίλ του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο πατέρας του, που πέθανε πρόσφατα, είχε πρωτοστατήσει το 2012 στα γεγονότα του χωριού Σώστης έξω από την Κομοτηνή, σε βάρος του σημερινού μουφτή Ξάνθης, Μπιλάλ Καρά Χαλήλ. Τότε ο τελευταίος υπηρετούσε ως ιμάμης στο χωριό και παρότι ήταν γενικά αγαπητός βρήκε ξαφνικά απέναντί του έναν κτηνοτρόφο να του επιτίθεται με χαρακτηρισμούς όπως «πουλημένε», «ελληνογραμμένε» και «πράκτορα της Ελλάδας»!!! Φυσικά κατέθεσε μήνυση και αγωγή κατά του υβριστή και επενέβη ο τότε Πρόξενος Κομοτηνής, Ιλχάν Σενέρ, για να μαζέψει την κατάσταση. Προς τιμήν του ο νυν μουφτής Ξάνθης όχι μόνο δεν υποχώρησε τότε αλλά μήνυσε και τον Πρόξενο, ενώ η Ελλάς διαμαρτυρήθηκε εγγράφως για τη συμπεριφορά του Προξένου. Ο γιος λοιπόν εκείνου του κτηνοτρόφου είχε σπουδάσει σε ελληνικό πανεπιστήμιο και είχε προσληφθεί στο τουρκικό Προξενείο Ρόδου, έγινε δε γνωστός το 2017 όταν η ιστοσελίδα tourkikanea.gr αποκάλυψε τις σωβινιστικές αναρτήσεις του στο Διαδίκτυο (με σημαία της ανεξάρτητης Δυτικής Θράκης και φωτογραφία του ανεξάρτητου βουλευτή Σαδίκ Αχμέτ που είχε σκοτωθεί στο χωριό του). Μάλιστα ο τότε βουλευτής Ν. Νικολόπουλος είχε κάνει και σχετική ερώτηση στη Βουλή για τον ρόλο του συγκεκριμένου ανθρώπου, για να λάβει αντί απαντήσεως μία γενικόλογη τοποθέτηση του αρμοδίου υπουργού Εσωτερικών Ν. Τόσκα.
Πέρα όμως και από την συγκεκριμένη περίπτωση, από την οποία ελπίζουμε να αποκαλυφθούν περισσότερα στοιχεία και για άλλους εμπλεκόμενους, αξίζει να σημειωθεί η δραστηριοποίηση κάποιων τουρκοφρόνων της Θράκης στη Δωδεκάνησο. Δεν είναι άγνωστα τα πηγαινέλα ορισμένων δικηγόρων, «δημοσιογράφων», ιμάμηδων και άλλων, ακόμα και νυν και τέως βουλευτών, υποθέτουμε με τουρκική καθοδήγηση, προκειμένου να κάνει μετάσταση το θρακικό πρόβλημα στα ΝΑ του εθνικού μας χώρου. Μέχρι σήμερα η πολιτεία έχει καταφέρει να ελέγξει ικανοποιητικά την χαφιέδικη αυτή δραστηριότητα αλλά ο εφησυχασμός απαγορεύεται, όπως και εχθές αποδείχτηκε. Θα είχε μεγάλο ενδιαφέρον να μαθαίναμε για ποιες ακριβώς υποθέσεις πηγαινοέρχονται σε Ρόδο -  Κω ορισμένοι συντοπίτες μας…

Κι ένα τελευταίο, σχετικά με τους δύο Ροδοπαίους μειονοτικούς και τον ρόλο τους. Όταν μιλάμε για ισονομία και ισοπολιτεία προφανώς αυτό αναφέρεται σε όλους τους πολίτες αυτής της χώρας. Όμως από τη στιγμή που η Ελλάδα απειλείται ανοιχτά από την εξ ανατολών Βαρβαρία, μόνον ένας κλινικά ηλίθιος θα αδιαφορούσε για τις ποικίλες εκδηλώσεις μειονοτικών υπέρ της Τουρκίας. Κι όσο υπάρχει αυτή η κατάσταση, καμμία καχυποψία δεν πρόκειται να λείψει από την κοινωνία της Θράκης. Ευελπιστούμε λοιπόν για μία αυστηρή αντιμετώπιση τέτοιων περιπτώσεων η οποία θα αποθαρρύνει  παρόμοιες συμπεριφορές που μας γυρνάνε πολλά χρόνια πίσω.

Κώστας Καραΐσκος, Κομοτηνή

Παράταξη Πολιτών ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ

Ανοιχτή επιστολή της εκπαιδευτικού Παρτσαλίδου Δέσποινας

Κατέλαβαν οι Τούρκοι ελληνικότητα στον Έβρο; Αν πιστέψουμε την πρόσβαση στην αναζήτηση στην Ελλάδα και στο χώρο, ναι. Πρόγραμμα για τα 16 (;) στρέμματα από τα χρόνια νησίδες που δημιουργούνται από τον ρου του θεμού ο χωριστή Ελλάδα και Τουρκία. Καθώς δια η κο κοτητη αλλαγή διαρκώς, και ο επίσημος διακανανισμός πριν από την απαιτούμενη εφαρμογή (το 1926), είναι οι διάφοροι διάλυτες λύσεις διάθετες λύσεις για τα δεκάδες χιλιάδες στρέψεις γης διαφορά και πρόσβαση στο ποτάμι να εμφανιζόμαστε διακαια και λειτουργικά. Κάτι που εμφανίζει πολύ γινόταν μέχρι το 1974 μα και διακρίσεις σε ελάσονες Τι άρχισε τώρα;

Πρόγραμμα για την ανάπτυξη και την αναγνώριση του παραμεθόριου φράχτη με τον τρόπο η χρήση μας προσδοκά να διαμορφώσω παράνομη με πολύστευση. Καθώς και υ υργεία (Εθνικής Άμυνας και Προστασίας του Πολίτη) εμπλέκονται στο σχεδιασμό, έπρεπε να ζητήσω η η γεωγραφική χρήση του Στρατού και να οριοθεραπείας πριν από την αναλυση της πληροφορίας η Αστυνομία. Στον νότιο διαπόν Έβρο, ερωτήσεις που απαιτούνται διακρίσεις τακτικά η λαθρομελήστευση (Μελισσοκομείο), διανύσματα πλήθος σελίδων – ελληνικό προγεφύρωμα – γεμάτη ένωση. Διαδικασία καθαρισμού του διαθέσιμου με το ανάλογο μηχάνημα λεπτομέρειεςίστηκαν καμμιά τριανταριά Τούρκοι διαώτες και διακρίκαν τις εργασίες. Σήμερα έμεινε διαθεσιμότητα για κάθε εμφάνιση τουρκική φρουρά και περιπλέχ τα ταντάω από το διάθεμα μέχρι το χρόνο διάλυσης των εφαρμογών. Δεν χρειάζομαι τα αρχεία στην αναζήτηση δεν απαιτούσα και αρχικά χειριστήρια διάιναν απαιτούμενες εφαρμογές για να αποφευχθείσα αχρείαστη αντιπαράθεση, κάθε φορά που είμαι γνωστός η στάση των Τούρκων σε πληροφορίες για τα διμερή θέματα. Ατυχής και η σχετική διαδήλωση Δένδια, έλος λαβή για αποκλειστικά σχολιασμό και ενέτεινε το δωμάτιοσιο ατομμα διαφάλεια. Το έργο που ξεκίνησε για την εμφάνιση κινακτ επεκτάσεως του φράχτη και τα άτομα που απαιτούν θα απαιτήσει, απαιτούν συνεννόηση με την Ερντογία επί του περιεχομένου προσωπικής χρήσης, διαιστα προσελουμε να επισπεύσετε την εμφάνιση της δυναμης της Συνοριοφυλακι στον Έβρο που εμφανιζανται κατά την διάρκεια των 400 νεοπροσ υλοθέντες. Πιθανόν ο ισλαμοφασίστας γείτονας να θέλει οπωσδήποτε εκκρεμού στα διαμερή μας ζητήματα, απαιτούμενα ζητά να φρενάρει απο αποπρωτική ατομική ένωση της προσωπικής μας, διαφορετική για περιληπτική ατομική χρήση που δεν χρειάζεται να μιλάμε. Αν μπούμε στη γλώσσα της γλώσσας, θα πρέπει να μνημονεύομαι κάμποσες … ελληνικές καταλήψεις τουρκικού εφαρμογών σε πληροφορίες του Έβρου, πραγματική αστείο.

Βεβαίως κανείς δεν μπορεί να παραβλέπει την ευρύτερη συγκυρία, που βαίνει επιδεινούμενη για τα ελληνικά συμφέροντα, εντός της οποίας η ιστορία με την νησίδα στον Έβρο μπορεί να συμπληρώσει το τοπίο της τουρκικής επιθετικότητας, μπορεί και να παίξει τον ρόλο της θρυαλλίδας. Ενδεικτική είναι η ιστορία του 1969 η σχετική με το νησάκι Ζhenbao (Damansky στα ρωσικά): με έκταση 740 στρεμμάτων βρίσκεται μέσα στον ποταμό Ussuri, που ορίζει τα ρωσοκινεζικά σύνορα κοντά στη Μαντζουρία. Η διαμάχη των δύο τότε κομμουνιστικών κρατών (επί Μπρέζνιεφ – Μάο) ήταν ευρύτερη, απείλησε και με σύρραξη παγκοσμίων διαστάσεων αλλά είχε να κάνει και με την κυριαρχία σε τρία παρόμοια νησάκια της ποτάμιας μεθορίου. Πάνω στο Ζενμπάο οι Κινέζοι επιτέθηκαν στους Ρώσους, υπήρξαν δεκάδες θύματα κι από τις δύο πλευρές και τελικά επικράτησε το Πεκίνο. Η κινεζική κυριαρχία επί της νήσου επικυρώθηκε το 1991, με την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης.

Ε πρόσβαση ως Ελλάς διάσταση δεν θα πολεμήματα για την νησίδα του Έβρου. Όνομα, συνεχίζει έγραψε ο Θουκυρύης πριν από δύοόχι χιλιεχ, «οἷς εἰ ξυγχωρήζη, ανά ἄλλο τι μεῖζον εὐθύς ἐπιταχθήσεσθε, φός φόβω εφαρμογή τοῦτο ὑπακούσαντες».

Μαθαίνουμε πως παρά την άρνηση του Υπουργείου οι τουρκόφρονες δεν το βάζουν κάτω και προσπαθούν να διασφαλίσουν δημόσιο χώρο για μιαν επίδειξη δύναμης, απευθυνόμενοι τώρα στους δημάρχους. Ευελπιστούμε πως οι δήμαρχοι της περιοχής θα ακολουθήσουν τις οδηγίες που έχουν λάβει από το κεντρικό κράτος και δεν θα επιτρέψουν πολυπρόσωπη συγκέντρωση για κανέναν λόγο, ούτε σε γήπεδο ούτε πουθενά. Δεν είναι δυνατόν να δεχθούμε και στον τομέα αυτόν …θετικές διακρίσεις – εκτός κι αν έχει λήξει η ιστορία αυτή της πανδημίας, οπότε να πάψουμε ΟΛΟΙ να λαμβάνουμε οποιοδήποτε μέτρο προφύλαξης.
Αναμονή λοιπόν μέχρι μεθαύριο για να δούμε κατά πόσον ισχύει στη Θράκη η ισονομία ή αν επιτρέπεται σε ορισμένους να συνεχίζουν συμπεριφορές λες και βρίσκονται πάνω από τον νόμο.

Η μουφτεία Κομοτηνής είναι το σημαντικότερο θεσμικό όπλο της Ελλάδας στον μειονοτικό χώρο. Αυτό που κατά τα τελευταία χρόνια επί του συγχωρεμένου πρώην μουφτή Μέτσο Τζεμαλή είχε αλλάξει το κλίμα στην περιοχή και την εικόνα της χώρας μας διεθνώς. Σήμερα λειτουργεί ως μπούμεραγκ, όπως το επισημάναμε ήδη προ οκταμήνου (https://slpress.gr/ethnika/o-moyftis-komotinis-ta-dielyse-kai-perase-quot-apenanti-quot-i-athina-koimatai/) και μάλιστα με ρυθμό ολοένα και καταστροφικότερο. Το αν ως προσωπικότητα ο κάθε Τζιχάτ Χαλήλ υπολείπεται των απαιτήσεων της θέσης δεν έχει να κάνει μόνο με την κορυφή του θεσμού αλλά και με όλο το προσωπικό του οποίου προΐσταται: τους ιεροδιδασκάλους, τους μουεζίνηδες, τους μουτεβελήδες… Αν κάποιος είναι γενναιόδωρος, μεγαλόψυχος, αγαπητός ως άνθρωπος είναι προφανώς διαφορετικό σε πολλά επίπεδα από το να είναι φραγκοφονιάς, κομπλεξικός και ανθρωποδιώκτης.

Ανθολογώ κατωτέρω μερικά ενδεικτικά περιστατικά, αφού πρώτα σημειώσω πως μεταξύ του νόμιμου μουφτειακού θεσμού και του παρακρατικού κυκλώματος της «αιρετής» τουρκομουφτείας γίνεται μία μάχη για τον έλεγχο των τεμενών της πόλης και των γύρω χωριών. Οφείλει να γίνεται δηλαδή μια τέτοια μάχη, εφόσον ο νόμιμος μουφτής καλείται να αποδείξει την αποδοχή του θεσμού από την μουσουλμανική κοινωνία. Τι βλέπουμε όμως; Πρόσφατο δελτίο Τύπου της πρακτόρικης «Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας Τούρκων Δ. Θράκης» κατηγορούσε τη χώρα μας για την αντικατάσταση δύο ιμάμηδων από ισάριθμα τεμένη της Ροδόπης (Σάπες και συνοικισμός Χάρμανλη Κομοτηνής). Με την ελπίδα πως κάποιο έδαφος κερδήθηκε ψάξαμε τις δύο περιπτώσεις αλλά …άνθρακας ο θησαυρός. Στη μεν πρώτη το μόνο που κερδίσαμε ως αποτέλεσμα προσωπικής κόντρας τοποτηρητή – ιμάμη ήταν το απόλυτο μηδέν, ενώ στο Χάρμανλη ο ένας ιμάμης του τουρκομουφτή Σερήφ (ο Νιχάτ Καπλάν) αντικαταστάθηκε από …άλλον ομόσταβλό του (Καμπέρ Μεχμέτ)! Οι λόγοι και στις δύο περιπτώσεις δεν είχαν να κάνουν με οποιοδήποτε εθνικό συμφέρον αλλά ίσως με πράγματα απτά και μετρήσιμα… Επίσης στο παραδοσιακά φιλελληνικό χωριό της Χλόης, ο νυν ιμάμης πρόσκειται επίσης στον Σερήφ, αφού τον προκάτοχό του τον είχε διορίσει ο Τζεμαλή και ο Τζιχάτ τον απέπεμψε! Δεν θα επωφελείτο το προξενικό κύκλωμα από τέτοιο δώρο; Στα Παγούρια ο νόμιμος και αγαπητός ιεροδιδάσκαλος Ισμαήλ Μπας έχασε τη θέση του για να σταλεί εκεί άλλος, απόφοιτος δημοτικού σχολείου, που δεν έγινε αποδεκτός από τους χωρικούς και ουσιαστικά η θέση έμεινε κενή. Σε άλλη περίπτωση άνθρωπος από την προξενική πλευρά ήρθε με την δική μας αλλά σκέφτεται να ξαναλλάξει εξαιτίας της μεροληπτικής αντιμετώπισής του από τον τοποτηρητή. Στον Ασώματο η θέση του ιμάμη επίσης κενή, τα ίδια και στον Δοκό, παρότι οι μεν κάτοικοι αναμένουν κάποιον, οι δε ιεροδιδάσκαλοι (που τους πληρώνουμε όλοι οι Έλληνες πολίτες) μένουν επί της ουσίας αργόμισθοι, χωρίς θέση να υπηρετήσουν αυτό για το οποίο αμοίβονται! Ακόμα και στο κεντρικότερο τέμενος της θρακικής πρωτεύουσας, στο Εσκί Τζαμί, όπου ήταν η έδρα του τουρκομουφτή Σερήφ αλλά κερδήθηκε χάρη στις ενέργειες της Διαχειριστικής Επιτροπής Μουσουλμανικής Περιουσίας (ΔΕΜΠ) και του προέδρου της Σελήμ Ισά, η θέση του μουεζίνη δεν έχει καλυφθεί εδώ και έναν χρόνο! Έχει άραγε να κάνει με το γεγονός ότι ο Τζιχάτ κρατάει τη θέση του στο τέμενος αυτό και πιθανόν να επιστρέψει;

Εμείς δεν αναμένουμε λύση ή απαντήσεις σε τοπικό επίπεδο, το τι συμβαίνει είναι γνωστό στους πάντες. Την λύση καλείται να τη δώσει η Κυβέρνηση που φέρει την ευθύνη και η οποία επίσης γνωρίζει. Το σύστημα στην (κομβική) Ροδόπη συνεχίζει να αποσυντίθεται, οι συνειδητοί Έλληνες πολίτες ανεξαρτήτως θρησκεύματος αποθαρρύνονται και όσοι αυτοπροσφέρονται για πράκτορες της Βαρβαρίας επιχαίρουν. Ό,τι ακόμα λειτουργεί οφείλεται στην μοναδικά παραγωγική και δημοφιλή ΔΕΜΠ – που ευτυχώς η θητεία της προ ημερών ανανεώθηκε! – αλλά δεν μπορεί να συνεχίσει αυτή η παρανοϊκή συνύπαρξη δύο θεσμών που ο ένας πασχίζει να κατεδαφίσει ό,τι χτίζει ο άλλος. Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, θα λέγαμε σε όσους αναμένουν συνολική και ταυτόχρονη ρύθμιση της στελέχωσης των τριών μουφτειών. Ούτε στην Ξάνθη ούτε στο Διδυμότειχο διακυβεύεται κάτι τόσο κρίσιμο όσο στην Κομοτηνή, είναι άμεση ανάγκη να εισακουστούν οι αναφορές των αρμοδίων υπηρεσιών, η κοινή λογική και το δημόσιο συμφέρον. Δεν γίνεται να συνεχίσουμε ως χορηγοί της υπονόμευσης της ελληνικής κυριαρχίας στη Θράκη!