Αντιφωνητής » Εν Ελλάδι

Πότε εἴπαμε ὅτι ἔληξε ἡ γερμανική Κατοχή;

kkar — Sun, 20 Jul 2025 09:31:46 +0000

Ἄν ὑπάρχει ἕνα θέμα πού νά ἀποτυπώνει τήν πραγματικότητα τῶν σχέσεών μας μέ τή Γερμανία, αὐτό εἶναι οἱ ἐπανορθώσεις πού μᾶς ὀφείλει ἀπό τά χρόνια τῆς Κατοχῆς. Ἐκεῖ βλέπουμε τόσο τήν ὑπεροψία μέ τήν ὁποία τό Βερολῖνο ἀντιμετωπίζει (καί) αὐτό τό ζήτημα, ὅσο καί τήν ψοφοδεή κατά κανόνα διαχείρισή του ἀπό τήν Ἀθήνα.

Καθώς λοιπόν ἀπό πέρυσι συγκροτήθηκε ἡ Διεθνής Ἐπιτροπή γιά τό Γερμανικό Χρέος πρός τήν Ἑλλάδα, μέ σκοπό νά ξαναδώσει πνοή στό ζήτημα καί νά πιέσει τόν πολιτικό κόσμο, κατατέθηκε στή Βουλή ἕνα ὑπόμνημα μέ 7 συγκεκριμένες προτάσεις γιά κυβερνητικές ἐνέργειες. Παρότι τό ὑπόμνημα διανεμήθηκε στούς 300, μόνον ὁ βουλευτής Β. Βιλιάρδος τῆς Ἑλληνικῆς Λύσης ἀνταποκρίθηκε καί τό ἐπανέφερε στίς 19/6/25 μέ ἐρώτησή του πρός τούς ὑπουργούς Ἐξωτερικῶν, Δικαιοσύνης καί Πολιτισμοῦ. Κι ἔχει μιάν ἀξία νά δοῦμε τήν ἀπόκρισή τους.

Ὁ Γεραπετρίτης στά 5 ἐρωτήματα πού τόν ἀφοροῦσαν δέν ἀπάντησε τίποτα! Εἶναι ἡ λειτουργία τοῦ δημοκρατικοῦ πολιτεύματος πού λένε… Ὁ Φλωρίδης στό ἐρώτημα ἄν προτίθεται νά ὑπογράψει τήν πρό 23ετίας ἀπόφαση τοῦ Ἀρείου Πάγου, τή σχετική μέ τίς ἀποζημιώσεις γιά τή σφαγή στό Δίστομο, ἀπάντησε πώς στό …Διεθνές Δικαστήριο τῆς Χάγης ἐπικυρώθηκε τό δικαίωμα στήν ἑτεροδικία τῆς Γερμανίας! Ἄλλα λόγια νά ἀγαπιόμαστε, λές καί κάποιος ρωτοῦσε γιά τήν ἀπόφαση ἐκείνη. Ἡ δέ Μενδώνη πού ρωτήθηκε γιά τά ἀποτελέσματα τῶν συζητήσεων μέ τούς Γερμανούς σχετικά μέ τό ἐνδεχόμενο ἐπιστροφῶν κλεμμένων ἀρχαιολογικῶν θησαυρῶν ἀπό τίς Κατοχικές Γερμανικές δυνάμεις, μᾶς …καθησύχασε. Πρῶτον μᾶς πληροφόρησε ὅτι ἡ καταγραφή τῶν κλεμμένων κινητῶν μνημείων εἶναι ἔργο “ἰδιαιτέρως δύσκολο”. Περίεργο, γιατί μιά σοβαρή καταγραφή εἶχε γίνει ἤδη μέ τήν ἀπελευθέρωση (“Ζημίαι τῶν ἀρχαιοτήτων ἐκ τοῦ πολέμου καί τῶν Στρατῶν Κατοχῆς”, Ἀθῆναι 1946) καί μάλιστα σέ ὁρισμένες περιπτώσεις ἦταν πολύ συγκεκριμένη, τίποτε δέν ἔγινε τόσες δεκαετίες μετά; Δεύτερον μᾶς ἐνημερώνει πώς ἡ ἁρμόδια ὑπηρεσία τοῦ ΥΠΠΟ καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια – καί τί παράδειγμα καρποφορίας παραθέτει; Τό γεγονός ὅτι 76 …ἑλληνοεβραϊκά κειμήλια ἐπιστρέφονται ἀπό τήν Πολωνία στό Ἑβραϊκό Μουσεῖο τῆς Ἀθήνας! Μάλιστα, αὐτή κι ἄν ἦταν ἐπιτυχία τοῦ ἑλληνικοῦ ὑπουργείου πολιτισμοῦ! Καί τρίτον μᾶς βεβαιώνει ὅτι δεκάδες πολιτιστικά ἀγαθά “πού εἶχαν ἐξαχθεῖ παράνομα ἀπό τή χώρα μας” (γενικῶς καί ἀορίστως…) ἐπαναπατρίστηκαν στά χρόνια 2019-2023. Καμμία σχέση μέ τό συγκεκριμένο ἐρώτημα πού ἐτέθη, ὅμως ἀκούγεται καλά γιά ὅσους ψάχνουν κάτι θετικό στά κυβερνητικά πεπραγμένα.

Οὐδείς περίμενε κάτι καλύτερο ἀπό τήν Κυβέρνηση Μητσοτάκη. Εἶναι ὅμως ἀπαραίτητο νά συντηρεῖται ζωντανό τό θέμα σέ ὅλες του τίς διαστάσεις (πολεμικές ἐπανορθώσεις γιά καταστροφές, ἀποζημιώσεις γιά ἐκτελεσθέντες ἀμάχους, Κατοχικό δάνειο, κλεμμένα πολιτιστικά ἀγαθά), πόσο μᾶλλον σέ ἐποχές πού βγαίνει ὁ Γερμανός καγκελάριος Μέρτζ νά μιλήσει γιά ὀφειλόμενες πολεμικές ἐπανορθώσεις 500 δισ. τῆς Ρωσίας στήν Οὐκρανία! Μιά χαρά τοῦ ἀπάντησε ἡ Ζαχάροβα, ὅμως ἀπό τήν Ἑλλάδα κανείς δέν ἔπιασε τό νῆμα γιά λογαριασμό μας, κυβερνητικός ἤ μή. Καί ἡ ἐκκωφαντική σιωπή τῆς ἀντιπολίτευσης γιά τό ὑπόμνημα τῆς Ἐπιτροπῆς εἶναι πολύ ἀνησυχητικό σημάδι.

Ποιός γ@…ται;

kkar — Wed, 26 Mar 2025 13:34:06 +0000

Μιά γνώμη γιά τό σύνθημα τῆς ΣΜΥΝ στή χθεσινή παρέλαση. Εἶμαι ὁ τελευταῖος πού θά σοκαριζόμουν ἀπό τό γνωστό (κοινόχρηστο στήν νεοελληνική) ρῆμα, πού ἄλλωστε κι ἐγώ τακτικά τό χρησιμοποιῶ. Εἶμαι ὁ τελευταῖος πού θά ὑπερασπιζόμουν τό τί θά νιώσει ἡ τουρκική ἡγεσία ἤ τό τί θά μᾶς πεῖ ἡ τουρκική πλευρά. Δέν μέ ἀφοροῦν, ἐπίσης, οὔτε οἱ δεξιές καθωσπρεπίστικες οὔτε καί οἱ ἀριστερές ὀρθοπολιτικές ἐνστάσεις – ἄκου “νά τιμωρηθοῦν” τά παιδιά! Καί χάρηκα γιά τόν ὅποιον θετικό ἀντίκτυπο τοῦ συνθήματος στό ἠθικό ὅσων παρακολουθοῦσαν τήν παρέλαση.

Ὅμως ἡ δημόσια ἐκφορά τοῦ “γ@μιέται ἡ Τουρκία” σέ παρέλαση ἐθνικῆς γιορτῆς εἶναι κατά τή γνώμη μου ἀνάρμοστη γιά τήν ἐπίσημη Ἑλλάδα καί τελικά ἀδιάφορα ἐκτονωτική γιά τήν ἑλληνική κοινωνία. Ναί, μισῶ αὐτό πού ἀνέκαθεν ἐκπροσωπεῖ ἡ τουρκιά γιά τό Γένος μας, ὅμως περισσότερο μισῶ τόν κακό μας, παρακμιακό ἑαυτό. Δέν εἶναι ζήτημα ἰδεολογικῆς/ὀπαδικῆς ἔνταξης οὔτε γονιδιακῆς/φυλετικῆς προβολῆς. Βλέπω πώς ἄλλη χώρα γ@μιέται ἀσύστολα χρόνια τώρα, καί ὅλο καί πιό ξεδιάντροπα τήν τελευταία 15ετία, κι ἐμεῖς περιοριζόμαστε νά κοιτᾶμε. Βλέπω ἀπέναντι ἡγεσία, στόχους, δουλειά, παραγωγή, Κράτος. Κι ἐδῶ…

Δέν ξέρω τί τελικά κάνει ἡ Τουρκία, κι ἐλπίζω πραγματικά νά καταστραφεῖ πρίν μᾶς καταπιεῖ. Ὅμως ἄν τελικά γίνει αὐτό, θά ὀφείλεται σέ κάποια τυχαία συγκυρία ἤ στή δική μας ἀντίσταση, θά δοῦμε κάτι τέτοιο στά σοβαρά; Ἤ θά περιοριστοῦμε σέ συνθήματα παρελάσεων καί σέ γιαλαντζί προφητεῖες;

(26/3/2025, facebook)

Ὑπέρ Νίκου Παπαδόπουλου

kkar — Thu, 13 Mar 2025 13:46:09 +0000

Κάτι λίγα ἀκόμη γιά νά τελειώνουμε μέ τίς καθεστωτικές πίπες περί Τέχνης καί “βανδαλισμοῦ” ἀπό πλευρᾶς Νίκου Παπαδόπουλου:

1) Τέχνη μέ τήν παραδοσιακή ἔννοια δέν ὑφίσταται πλέον, ἤδη ἀπό τίς ἀρχές τουλάχιστον τοῦ 20οῦ αἰώνα, ὅταν π.χ. ὁ Νταλί ὑπέγραφε μιά χέστρα καί τήν ἀνακήρυσσε σέ ἔργο Τέχνης. Ἡ νεωτερική Δύση προσπάθησε νά βάλει τήν “Τέχνη” στή θέση τῆς θρησκείας ἀλλά τό ἐγχείρημα διαλύθηκε ἀπό τήν κοινωνική ἀποσύνθεση καί τήν καλλιτεχνική πρωτοπορία, παραμένει δέ ἐν ἰσχύ μόνο στά (ἄδεια) κεφάλια τῶν διαφωτισμένων.

2) Οἱ δῆθεν φιλότεχνοι ἐπικαλοῦνται τήν ἀναφορά τῆς συγκεκριμένης ἔκθεσης μέ τή σειρά Los Caprichos τοῦ Γκόγια, μόνο πού δέν λένε ὅτι ἐκεῖνα τά ἔργα τοῦ Γκόγια σατίριζαν καί χλεύαζαν τήν ἰσπανική κοινωνία – ὄχι τά ἱερά καί τά ὅσιά της.

3) Γιά τό ἐπιχείρημα ὅτι δέν ἦταν εἰκόνες ἀλλά ἔργα Τέχνης πού ἔπρεπε νά ἰδωθοῦν σέ ἄλλο πλαίσιο, σημειώνω πώς τήν ἐπίμαχη σειρά ὁ ἴδιος ὁ καλλιτέχνης τήν ὀνομάζει “εἰκονίσματα” καί ἄλλωστε γράφει ἐπάνω στήν καρικατούρα τοῦ Ἅη Γιώργη τό ὄνομα τοῦ Ἁγίου καί μάλιστα στά ἑλληνικά καί στά ἀγγλικά! Ἄν αὐτό δέν λέγεται βλασφημία, τότε πῶς λέγεται;

4) Ὁ Νίκος Παπαδόπουλος, ἕνας ἁγνός πατριώτης πού βρέθηκε στή Βουλή, ἔπραξε αὐθόρμητα καί, ἄσχετα μέ ὅσα ἐλέχθησαν ἐκ τῶν ὑστέρων, ἐνήργησε ἀκτιβιστικά ἀπέναντι στήν διαρκή πρόκληση, καί κεῖ πάλι πολύ ἥπια τό ἔπραξε. Δυό προστατευτικά τζάμια σπασμένα δέν εἶναι δά καί …βανδαλισμός. Ὅλη ἡ φασαρία γίνεται γιά νά ἀποτραπεῖ κάθε σκέψη γιά ἀνάλογες δράσεις καί νά ἰσοπεδωθεῖ κάθε ζωντανός ὀργανισμός πού ἔχει δημοσιότητα.

5) Οἱ ἀληταράδες τῆς Βουλῆς τιμώρησαν μέ 50% μείωση μισθοῦ τόν Ν.Π. γιά τό πταῖσμα αὐτό, ὅταν τά λαμόγια καί οἱ ἐγκληματίες ἐκεῖ μέσα ζοῦν καί βασιλεύουν.

6) Καί μιά κουβέντα γιά τούς ὑπερασπιστές τῆς μή χέσω Τέχνης. Πρῶτον μιλᾶνε ἐπειδή θίχτηκε ὁ ἀνυπεράσπιστος Χριστιανισμός κι ὄχι κάποια ἄλλη θρησκεία πού θά τούς κόστιζε πολύ ἀκριβά. Δεύτερον οἱ ἴδιοι προωθοῦν συστηματικά τήν woke κουλτούρα στή γραμμή τῆς USAID μέσα στήν “Ἐθνική” μας Πινακοθήκη καί βγάζουν τόν σκασμό σέ περιπτώσεις πού λογοκρίνεται πχ ὁ Τσαϊκόφσκι ἤ ὅταν κλέβουν ἀπό τά χέρια τους κοτζάμ Πικάσο (καί δέν τρέχει τίποτε!). Καί τρίτον, μιλᾶνε γιά “σκοτάδι” ποιοί; ἡ ΑΣΚΤ καί τό σύστημα ἐξουσίας! Ἡ μέν πρώτη εἶναι τό ἀπόλυτο πολιτιστικό ἄντρο τοῦ ἐθνομηδενισμοῦ, ἐνῶ τό δεύτερο εἶναι ἡ πηγή ὅλων μας τῶν βασάνων. Καί μόνο γι΄ αὐτό κάθε σοβαρός ἄνθρωπος θά πήγαινε ἀπέναντι, ἀλλά φαίνεται ὅτι κάποιοι εἶναι τόσο προοδευτικοί πού συντάσσονται μέ τόν Μητσοτάκη ἀπέναντι στόν …Μεσαίωνα.

(12/3/2025, facebook)

Ἀπ΄ τό ἀγκάθι τῶν Τεμπῶν βγαίνει ρόδο τῆς Δημοκρατίας;

kkar — Mon, 10 Mar 2025 13:50:40 +0000

Δύο χρόνια μετά τό διπλό κυβερνητικό ἔγκλημα τῶν Τεμπῶν, ὅλη ἡ Ἑλλάδα βγῆκε στόν δρόμο γιά νά ζητήσει δικαιοσύνη γιά τά θύματα ἀλλά καί ὄχι μόνο. Ἡ πρωτοφανής γιά τά μεταπολιτευτικά χρονικά κινητοποίηση τῆς κοινωνίας δέν ὀφειλόταν μόνο στό δίκιο τῶν συγγενῶν τῶν θυμάτων, δέν πυροδοτήθηκε μόνο ἀπό τήν πρόστυχη ἄνωθεν συγκάλυψη ἀλλά εὐνοήθηκε τά μᾶλα καί ἀπό τό μή κομματικό κάλεσμα τοῦ διοργανωτῆ συλλόγου.

Τί μπορεῖ ὅμως νά φέρει ὡς καρπό ἡ θαυμαστή αὐτή κοινωνική σύμπνοια μέσα στίς παροῦσες συνθῆκες; Ἀκόμη κι ἄν περιοριστεῖ τό ζητούμενο στήν ἀπόδοση δικαιοσύνης γιά τό συγκεκριμένο ἔγκλημα, πιστεύει κάποιος πώς μπορεῖ νά δοῦμε κάτι καλύτερο ἀπό ὅσα ζήσαμε στίς ὑποθέσεις Siemens, Novartis, λίστας Lagarde, Predator; Οἱ πρόσφατες δημόσιες παρεμβάσεις τῶν Ἀρεοπαγιτῶν δέν ἠχοῦν ἐνθαρρυντικά καί μᾶς θυμίζουν σέ τί εἴδους «δημοκρατία» ζοῦμε. Παρότι ὁ κυβερνητικός χῶρος ἔχει ἐμβολιστεῖ ἀπό ἀνανήψαντες πρώην ἀντιπάλους καί παρότι τό Μαξίμου δίνει δείγματα σικελικῆς γραφῆς, στό πολιτικό σύστημα παραμένει ἀκλόνητη ἡ κυριαρχία τῆς ΝΔ, ἀφενός λόγῳ τοῦ κοτζαμπάσικου χαρακτήρα της κι ἀφετέρου λόγῳ τῆς ἀνυπαρξίας πραγματικῆς ἀντιπολίτευσης. Ἀκόμη κι ὅσοι θεωροῦν τόν πρωθυπουργό προσωπικά (καί τό περί αὐτόν κύκλωμα ἐξουσίας) ἔνοχο γιά τήν συγκάλυψη καί γιά τίς ἐπιθέσεις κατά τῶν συγγενῶν τῶν θυμάτων, δέν μποροῦν νά προτείνουν στά σοβαρά ἕνα πρόσωπο γιά μιά διάδοχη κατάσταση πού θά γεννήσει μιάν ἐλπίδα γιά τό αὔριο. Τό ΠαΣοΚ εἶναι ἡ ἄλλη ἐκδοχή τῆς ἴδιας παθολογίας, ἡ ψευτοαριστερά ἔδειξε τά ὅριά της τό 2015 καί τό 2018 καί τά μικρά κόμματα εἶναι ἀκόμα πολύ μικρά γιά νά κριθοῦν.

Πῶς λοιπόν μπορεῖ νά κάνει ἕνα βῆμα μπροστά ἡ χώρα, μέ δεδομένη τήν λαϊκή βούληση ἀλλά καί τήν θεσμική ἀπροθυμία; Ὑπάρχουν πρόσωπα πού μποροῦν σήμερα νά ἐγγυηθοῦν μιά διαφορετική πορεία τῆς πατρίδας μας, μακρυά ἀπό ἐγκλήματα (Τέμπη, Κάσος, Intellexa…) κατά τοῦ λαοῦ της; Φυσικά καί ὑπάρχουν, ἀρκεῖ νά κοιτάξουμε ἐκτός πολιτικοῦ σκηνικοῦ γιά πρόσωπα πού ὑπηρέτησαν στό διπλωματικό σῶμα, στίς Ἔνοπλες Δυνάμεις, στά Πανεπιστήμια, στόν ἰδιωτικό καί δημόσιο τομέα… Δέν θαυμάσαμε ὅλοι τό ἐπίπεδο καί τίς ἱκανότητες τῆς Κυρίας Καρυστιανοῦ καί πολλῶν ἄλλων γονέων τοῦ Συλλόγου, καθημερινῶν ἀνθρώπων πού ἀναγκάστηκαν νά βγοῦνε μπροστά καί μᾶς ἐξέπληξαν μέ τήν εὐθυκρισία, τή νηφαλιότητα καί τόν λόγο τους; Ἄλλωστε ὅταν μᾶς κυβερνάει ὁ Κυριάκος Μητσοτάκης καί μᾶς ἔχει κυβερνήσει ὁ ΓΑΠ, νομίζω πώς μποροῦμε πλέον νά ἐμπιστευτοῦμε καθέναν!

Πρίν ἐξαντληθεῖ ἡ δυναμική τῆς ἀγανακτισμένης κοινωνίας, ἐπείγει νά βρεθεῖ μιά διέξοδος. Λύση ἥσσονος κινδύνου θά μποροῦσε νά ἀποδειχθεῖ μιά Κυβέρνηση Ἐθνικῆς Σωτηρίας πού θά συγκροτηθεῖ ἀπό ΜΗ πολιτικά πρόσωπα, μέ τή στήριξη τῆς πλειοψηφίας τοῦ πολιτικοῦ κόσμου καί μέ συμφωνημένη, συγκεκριμένη ἐντολή: νά λύσει κάποια χρόνια προβλήματα πού ταλανίζουν τήν Ἑλλάδα. Ξεκινώντας ἀπό τόν τρόπο λειτουργίας τοῦ ὅλου συστήματος καί καταλήγοντας στήν ἄρση τῆς προκλητικῆς ἀτιμωρησίας τῶν ἀρχόντων. Ὁ χρόνος μας τελειώνει.

(9/3/2-25, militaire.gr)

Κέρδισε το αφήγημα του “πατερούλη” Κυριάκου

kkar — Sun, 28 May 2023 06:00:23 +0000

Πολλές ἑρμηνεῖες δόθηκαν γιά τόν μητσοτακικό θρίαμβο τῆς 21ης Μαΐου κι ὅλες τους ἐξήγησαν ἐν μέρει τό φαινόμενο. Πιστεύω ὅμως πώς δέν τονίστηκε πουθενά ἡ σημαντικότερη συγκυριακή παράμετρος πού καθόρισε τό ἀποτέλεσμα, ἐννοῶ πέρα ἀπό τούς μόνιμους παράγοντες τῆς ἐλαύνουσας ἀποπολιτικοποίησης, τῆς καταναλωτικῆς χαύνωσης καί τῆς ἀπώλειας κάθε συλλογικοῦ ὁράματος.

Ἡ παράμετρος αὐτή ἦταν ἡ λεγόμενη πανδημία καί ἐπέδρασε μέ δύο τρόπους.

Ὁ πρῶτος ἦταν ὁ οἰκονομικός, καθώς μέ ἀφορμή τόν κόβιντ ἡ ἐπιβεβλημένη ἀπό τήν ΕΕ λιτότητα χαλάρωσε καί μπήκαμε στόν ἀστερισμό τῶν διαφόρων “pass”. Ἡ κοινωνία ἔμαθε νά ἀναμένει τή δόση της γιά νά πληρώσει τά καύσιμα, τόν λογαριασμό τοῦ ἠλεκτρικοῦ, τά ψώνια στό σουπερμάρκετ, τόν ὀδοντίατρο τοῦ παιδιοῦ…

Ὅλο αὐτό τό χρῆμα, ξεκινώντας ἀπό τό γνωστό ΕΣΠΑ καί φτάνοντας στά τρέχοντα πακέτα Ἀνάκαμψης (Μηχανισμός Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, REACT-EU, Ορίζων Ευρώπη, InvestEU, Ταμείο Δίκαιης Μετάβασης, RescEU) πού κατά μέγα μέρος εἶναι δανεικό, ἐκμαύλισε ἀκόμα περισσότερο τόν κόσμο, πού ἔτσι κι ἀλλιῶς δέν διέθετε καί πολλές δυνατότητες. Τόν ἱδρυματοποίησε καί ἦρθε ἡ ὥρα προχθές νά ἀνταποδώσει τό χέρι πού τόν ταΐζει, τόσο ἁπλᾶ!

Βεβαίως οἱ παρακοιμώμενοι τῆς ἐξουσίας πέρασαν ζάχαρη, καθώς εἴχαμε πάρτι ἀναθέσεων σέ ὅλα τά ἐπίπεδα, γιά νά μήν μιλήσουμε καί γιά τίς “ἀποζημιώσεις” γιά τίς συνέπεις τοῦ κόβιντ πού μοιράστηκαν σέ χιλιάδες ἐπαγγελματίες, ὁρισμένοι μάλιστα πήρανε περισσότερα ἀπό ὅσα θά βγάζανε ἄν δουλεύανε κανονικά.

Ὅσον δέ ἀφορᾶ τούς δημοσίους ὑπαλλήλους, μπορεῖ νά μήν λάβανε ἀνάλογα μπαχτσίσια, ὅμως ἀφενός ἡ δημοσιονομική χαλάρωση ἐλέῳ πανδημίας ἐπέτρεψε χιλιάδες διορισμούς κι ἀφετέρου ἡ συντριπτική πλειοψηφία τῶν ὑπηρετούντων ἀποζημιώθηκε μέ μείωση τῆς δουλειᾶς στό ἐλάχιστο (κλειδωμένα γραφεῖα, ραντεβού ἀνά μισάωρο, “τηλεργασία” ἀπό τό σπίτι, ἔξτρα ἄδειες…). Τό σκηνικό αὐτό φυσικά στήθηκε γιά νά χρυσώσει τό χάπι τῆς κρατικῆς αὐθαιρεσίας μέ τίς ἀπαγορεύσεις, τή λογοκρισία κτλ καί ἡ πλειοψηφία τῆς κοινωνίας, πού δέν ἔχει καί σέ μεγάλη ἐκτίμηση τό ἀγαθό τῆς ἐλευθερίας, ἀποδέχθηκε τήν τράμπα καί τόν μεσάζοντά της.

Ὁ δεύτερος τρόπος συνδέεται μέ τόν πρῶτο μά τόν ξεπερνάει. Μιλῶ γιά τήν ψυχολογική στάση πού διαμόρφωσε ὁ μέσος ὑπήκοος κατά τήν πανδημία ἀπέναντι στόν Μητσοτάκη. Ἄσχετα μέ τή γνώμη πού μπορεῖ κανείς νά ἔχει γιά τό τί πραγματικά συνέβη μεταξύ Μαρτίου 2020 καί Δεκέμβρη 2022, εἶναι γεγονός πώς ἡ κοινωνία πού πίστεψε τό κυβερνητικό ἀφήγημα γιά τήν πανδημία, εἶδε στόν πρωθυπουργό τόν ὑπερασπιστή τῆς ὑγείας καί τῆς ζωῆς της. Αὐτόν πού ἐπέβαλε ἐγκαίρως τά λοκντάουν, πού τιμωροῦσε τούς κοινωνικά ἐπικίνδυνους ἐναντιόφρονες, πού ἔφερε δωρεάν ἄπειρα ἐμβόλια κτλ κτλ. Στήν τηλεόραση πλέον ἐμφανιζόταν, ὄχι ὡς γόνος μιᾶς κατεστημένης φαμίλιας ἤ ὡς ἕνας δεξιός κομματάρχης ἀλλά ὡς “πατερούλης” πού νοιάζεται καί παλεύει χέρι χέρι μέ τήν Ἐπιστήμη αὐτοπροσώπως γιά τή σωτηρία καί τοῦ τελευταίου παππούκα! Ἡ δέ ὁμόθυμη σχεδόν εὐθυγράμμιση τῆς ἀντιπολίτευσης μέ τό κορωνοαφήγημα, ὄχι μόνο ἐνίσχυσε τό τελευταῖο, ἀλλά καί κατέστησε περιττή τήν πρώτη: ἀφοῦ σέ γενικές γραμμές ὅσα ἔκανε ἡ ΝΔ σέ τόσο κομβικό ζήτημα ἦταν σωστά, γιά ποιόν λόγο νά ρισκάρεις τήν ἀλλαγή;

Ἀκόμα κι αὐτή ἡ τηλεόραση πού ἀνέκαθεν ὀρθῶς ἀντιμετωπιζόταν μέ καχυποψία καί ἀποστροφή, ἀπέκτησε αἴγλη πηγῆς ἐνημέρωσης κάθε ἀπόγευμα στίς 6 (καί ὄχι μόνο)! Ἡ συμμόρφωση τῆς μεγάλης κοινωνικῆς πλειοψηφίας μέ τά κυβερνητικά μέτρα καί μέ τίς παραινέσεις γιά ἐμβολιασμό δείχνει ὅτι τό φαινόμενο δέν εἶναι καθόλου περιθωριακό, οἱ ἐπιπτώσεις του δέν δείχνουν νά παρέρχονται καί ἐνδεχομένως κάποιος εἰδικότερος ἐμοῦ θά μποροῦσε νά τό ἀναλύσει διεξοδικά.

Ἡ Ἑλλάδα ἔχει ἀλλάξει, τό εἴδαμε στό ἐκλογικό ἀποτέλεσμα τήν περασμένη Κυριακή καί καμμιά θεωρία περί νοθείας δέν εἶναι παρηγοριά. Τά μαγειρέματα τῶν ἐκλογικῶν καταλόγων, οἱ ἄνισες προεκλογικές συνθῆκες, οἱ λαθροχειρίες σέ βάρος τῶν μικρῶν κομμάτων, ὅλα γνωστά τοῖς πᾶσι, ἦταν ἐδῶ ἀνέκαθεν. Ποιό νέο στοιχεῖο ἔκανε τήν ποιοτική διαφορά πού ἐπέτρεψε σέ ἕνα κυβερνών κόμμα τήν ἄνοδο τῶν ποσοστῶν του, μέ παράλληλη ἐξαέρωση τῆς ἀντιπολίτευσης; Κοιτώντας τήν παρελθούσα τετραετία, ἡ ἀπάντηση μᾶς φαίνεται προφανής…

Ὁ θρίαμβος τῆς παρακμῆς

kkar — Mon, 22 May 2023 06:02:05 +0000

Θά προσπαθήσω νά δῶ ψύχραιμα τά ἐκλογικά ἀποτελέσματα, ἐπιχειρώντας νά ἀπαντήσω εἰλικρινά σέ κάθε φίλο πού ἀπό χθές νιώθει νά τόν ἔχει ἀδειάσει ἡ πατρίδα μας.

Ποιό ἦταν τό μήνυμα τῆς κάλπης; Ἦταν ἕνας θρίαμβος Μητσοτάκη, ἀναμφίβολα, ὅμως ἐπί τίνος; Θρίαμβος ἐπί τοῦ Σύριζα καί μόνο! Κοιτώντας τίς προγνώσεις πού ὡς φιλικός κῦκλος κάναμε προεκλογικά, ὅλοι περιμέναμε ἕνα ἄθροισμα ποσοστῶν τῶν δύο κομμάτων στό 60%, ἀναμένοντας μᾶλλον μιά ἐπικράτηση τῆς ΝΔ στό περιθώριο 32-28, 33-27 καί μόνο τά στοιχήματα μᾶς προϊδέαζαν γιά ποσοστό τῆς ΝΔ στό 35% καί πάνω. Ναί, τό 41% ἦταν ἀπίστευτο -μέ μείωση μάλιστα τῆς ἀποχῆς!- ἀλλά νά δοῦμε τελικά τί συνέβη (κι ἀφῆστε τίς σαχλαμαρίτσες περί νοθείας).

Τό ἄθροισμα τῶν δύο κομμάτων ἦταν πράγματι 60,86%, πού σημαίνει ὅτι ἡ κατάρρευση τοῦ Σύριζα στό 20% ἦταν αὐτή πού ἔδωσε ἀέρα στά γαλάζια πανιά. Οἱ παλιοί πασόκες ψηφοφόροι πού γιά κάποια χρόνια στήριξαν τόν Τσίπρα ἀπέσυραν τήν ἐμπιστοσύνη τους καί πῆγαν κυρίως στόν διαφαινόμενο νικητή (χαρακτηριστικές καί οἱ πράσινες ὑποψηφιότητες στίς νεοδημοκρατικές λίστες). Κάποιοι βέβαια γύρισαν καί στό παλιό τους μαντρί πού, καθώς οἱ ἁμαρτίες του σύν τῶ χρόνῳ ξεθωριάζουν στή λαϊκή μνήμη, δείχνει νά ἀνακάμπτει. Παρακάτω πηγαίνοντας καμμία ἔκπληξη, πλήν τῆς ΝΙΚΗΣ τοῦ Δ. Νατσιοῦ, πού ἀπό τό μηδέν ἄγγιξε τή Βουλή καί ἔμεινε ἐκτός γιά 5.000 ψήφους (οἱ συκοφάντες της πέτυχαν τόν στόχο τους, προσωρινά).

Ποιό εἶναι τό χειρότερο μήνυμα τῶν ἐκλογῶν, αὐτό πού τσάκισε τό ἠθικό πολλῶν ἐξ ἡμῶν; Ἡ εὐρεία κατάφαση στήν διαπλοκή, στήν ἐξαγορά καί στό ἀτομικό βόλεμα, πρωτίστως. Ὁ Μητσοτάκης μέ τήν διαχείρισή του ἀπέδειξε πώς ὅλα κι ὅλοι εἶναι ἐξαγοράσιμοι – καί μάλιστα γιά ψίχουλα. Μέ φιλοδωρήματα τύπου market pass, μέ αὐξήσεις φραγκοδίφραγκων σέ συντάξεις, ἀκόμα καί μέ “ἀποζημιώσεις” σέ συγγενεῖς νεκρῶν τῶν Τεμπῶν, ἡ συντριπτική πλειοψηφία εἶναι πρόθυμη νά παραβλέψει τά πάντα. Τό εἶχε προείπει ὁ Γιανναρᾶς ἀπό τό 1986, Finis Greciae, τό ζοῦμε τώρα: ἡ ἠθική παρακμή, ἡ πνευματική ἔνδεια, ἡ χαυνωτική ἰδιώτευση, ἡ δημογραφική συρρίκνωση, ὅλα ἀφηγοῦνται τό τέλος τῶν Ἑλλήνων, τήν ἀφόρητη κατάντια τοῦ μέσου ὅρου πού ἐκθύμως ἀποδέχεται καί τήν Κόζα Νόστρα νά τόν ἐκπροσωπεῖ (καί νά τόν ἀρμέγει). Ἄν μάλιστα δεῖ κανείς τό σημεῖο στό ὁποῖο βρισκόμαστε ὡς χώρα, δέν ξέρω ἄν θά ὑπάρχουν τά περιθώρια μετά ἀπό ἅλλη μιά μητσοτακική τετραετία γιά κάποια ρεαλιστική ἐλπίδα.

Ὑπάρχει κάποιο καλό μήνυμα ἀπό χθές; Σαφῶς, ὅπως ὅλα τά νομίσματα ἔχει κι αὐτό δύο ὄψεις. Ἡ διάλυση τοῦ Σύριζα εἶναι ἕνα καλό νέο ἀφοῦ τιμωρεῖ τόν προδότη τῆς Μακεδονίας κι ἀφήνει χῶρο γιά ἀναζήτηση πολιτικῶν λύσεων ἀλλοῦ. Δέν μᾶς λείπουν παραλλαγές τῆς καθεστωτικῆς ἀφήγησης ἀλλά ἕνα γνήσιο ἑλληνικό, δημοκρατικό, ἀντικαθεστωτικό κίνημα. Ἡ ἰσοπέδωση πολλῶν αὐτοσχέδιων σχηματισμῶν κάτω τοῦ 1% δείχνει τί δέν πρέπει νά κάνουμε. Εἶχα φιλία ἤ συμπάθεια γιά τούς ἐπικεφαλῆς σέ διάφορους ἀπό τούς χώρους αὐτούς, ὅμως δέν μποροῦσα νά παραβλέψω τόν δελαπατρίδικο χαρακτήρα τους κι ἔτσι ἔκλινα πρόν τή ΝΙΚΗ πού (βοηθοῦντος τοῦ ἀποκλεισμοῦ Κασιδιάρη) ἐμφανίστηκε ὄντως ἰσχυρή καί ὀργανωμένη. Τεράστια ὑπόθεση πού ἀποδείχθηκε ὅτι ὁ δάσκαλος ἀπό τό Κιλκίς, μαζί μέ ἄλλους μή “ἐπώνυμους”, μπορεῖ νά ἐμβολίσει τό κοπριταριό τῆς πρωτεύουσας χαβούζας! Στίς 25/6 ἀναμένεται νά μπεῖ καί στή Βουλή, πρᾶγμα ὅμως μικρῆς σημασίας ἄν δέν γίνει πιό πολιτική, πιό ριζοσπαστική, πιό συγκεκριμένη, ὥστε νά ὑποστασιάσει τό προζύμι πού χρειάζεται ὁ ἑλληνισμός καί ὁ τόπος μας. Εὐελπιστῶ πώς θά διαχειριστεῖ τίς ἐλπίδες τῶν Ἑλλήνων πού τήν ἐμπιστεύτηκαν μέ τήν δέουσα ὑπευθυνότητα, εἶναι ὅμως καί καθῆκον ὅσων τρέφουν σ΄ αὐτήν προσδοκίες νά τήν στηρίξουν παντί τρόπῳ (ὄχι μόνο τηλεθεατές!).

Καί πέραν τῶν ἐκλογῶν, τί; Αὐτή τή στιγμή τό σκοτάδι εἶναι τόσο φρέσκο πού εἶναι λογικό νά μήν ὑπάρχει καμμία διάθεση γιά τίποτε. Ὅμως ἡ ζωή συνεχίζεται, ἡ ἐκλογική σφαλιάρα πιστεύω θά συνέφερε κάποιους αἰθεροβάμονες κι ὅσοι δέν θέλουμε νά παραιτηθοῦμε πρέπει νά βροῦμε τρόπους διαρκοῦς ἀντίστασης (ἄς διδαχθοῦμε κάτι ἀπό τόν ἐφιάλτη τῆς ψευτοπανδημίας) στήν ἐλαύνουσα κατάρρευση, εἴτε σέ συντονισμό μέ τή ΝΙΚΗ εἴτε χωρίς. Ἐμεῖς ἐδῶ θά εἴμαστε.

“Καί μόνος καί μετά πολλῶν”.

Επιστολή Κώστα Καραΐσκου για ΛΟΑΤΚΙ

kkar — Mon, 15 May 2023 06:05:00 +0000

Προχθές, Δευτέρα 15/5/23, παρέλαβα ἀπό τό σχολεῖο μου ἕνα ἠλεκτρονικό μήνυμα γιά τά ἐπιμορφωτικά σεμινάρια τοῦ ΕΚΔΔΑ σέ δημοσίους ὑπαλλήλους καί ἐκπαιδευτικούς σέ σχέση μέ τά δικαιώματα τῶν ἀτόμων ΛΟΑΤΚΙ+. Διαολίστηκα λοιπόν καί χθές ἀπάντησα τόσο στό ΕΚΔΔΑ ὅσο καί στήν Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Ἐκπαίδευσης, μέ τό κάτωθι μήνυμα:

Κυρίες/κύριοι,

Παρέλαβα από την διεύθυνση του σχολείου μου εχθές (15/5/23) το ηλεκτρονικό μήνυμα που αφορούσε το «επιμορφωτικό σεμινάριο» του ΕΚΔΔΑ σχετικά με την προστασία των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. Δεν μπορώ να πω ότι επρόκειτο για έκπληξη, αφού αυτή είναι η κυρίαρχη, άνωθεν κατασκευασμένη (woke) κουλτούρα της δυτικής κοινωνίας, όμως θεώρησα χρέος μου να σας επισημάνω κάποια πράγματα.

Χρειάζεται κυριολεκτικά μηδενική επαφή με την ελληνική πραγματικότητα ώστε να γράψει κανείς στα σοβαρά για πρόγραμμα που «επιχειρεί να καλύψει θεμελιώδεις ανάγκες της σύγχρονης κοινωνίας». Θυμίζω ότι μιλάμε για μια κοινωνία που πένεται (στο όριο της φτώχειας ένας στους 3 Έλληνες), που κινδυνεύει να μείνει άστεγη (εκατοντάδες χιλιάδες πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας αναμένονται εντός του 2023) και που παίζει τη ζωή της ακόμη και σε ένα σιδηροδρομικό δρομολόγιο Αθήνας – Θεσσαλονίκης. Κι επειδή λέτε για αναγνωρισμένες ανάγκες της δημόσιας Εκπαίδευσης που διαπιστώθηκαν κατά τη διαμόρφωση του κειμένου της Εθνικής Στρατηγικής για την ισότητα των ΛΟΑΤΚΙ+ (2021), διαβάζοντας το συγκεκριμένο κείμενο διαπίστωσα πως δύο ήταν οι ανάγκες, μία των εκπροσώπων του «χώρου» να περάσουν τις απόψεις τους και μία της πολιτείας να ευθυγραμμιστεί με την τάση στην ΕΕ.

Επί της ουσίας μιλώντας, πριν μιμηθούμε την παρηκμασμένη Δύση θα έπρεπε να δούμε πού την οδήγησε αυτή η τακτική, να ξεχωρίζει συγκεκριμένες ομάδες πληθυσμού βάσει κάποιου χαρακτηριστικού τους και να τις θέτει ουσιαστικά απέναντι στην υπόλοιπη κοινωνία. Από τη μια προσπαθεί να δημιουργήσει ενοχές στην πλειοψηφία επειδή ακολουθεί απλώς τη νόρμα, κι από την άλλη επικεντρώνει σε μιαν απόκλιση δίνοντάς της εξωπραγματικά χαρακτηριστικά. Γεννά συγκρούσεις εκεί που θα μπορούσε να μην υπάρξει καν πρόβλημα και τελικά στοχοποιεί ένα κοινωνικό υποσύνολο (στην προκειμένη περίπτωση τα άτομα ΛΟΑΤΚΙ+), οξύνοντας τα πράγματα και διαλύοντας κάθε δημοκρατικό ιδεώδες στο όνομα μιας «προοδευτικής» εξαιρεσιμότητας. Στις τρεις δεκαετίες της εκπαιδευτικής μου υπηρεσίας δεν συνάντησα ΠΟΤΕ ούτε ένα περιστατικό σε βάρος ατόμου ΛΟΑΤΚΙ+ όπου θα χρειαζόταν «ειδικός» χειρισμός. Αντιθέτως, στις ελάχιστες ορατές περιπτώσεις τέτοιων μαθητών η τάξη έδειχνε πάντα μιαν αξιοθαύμαστη ωριμότητα.

Κυρίες / κύριοι, αντιλαμβάνομαι την ανάγκη ανάλωσης των κονδυλίων του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Ταμείου κι είναι επίσης ευνόητο το ενδιαφέρον των συναδέλφων για σεμινάρια με μοριοδότηση. Όμως θεωρώ πως όταν στο Γενικό Λύκειο έχει καταργηθεί το μάθημα του Επαγγελματικού Προσανατολισμού, όταν έχει υποβιβαστεί τόσο τραγικά η αξιολόγηση του μαθητή στα βασικά μαθήματα, όταν δεν προχώρησε βήμα η σύνδεση του σχολείου με την κοινωνία και την παραγωγή, σεμινάρια τύπου «ισότητα για τους ΛΟΑΤΚΙ+» και σχεδιασμοί για «διαμόρφωση εξειδικευμένου αναλυτικού προγράμματος ανά τάξη για τη σεξουαλική εκπαίδευση με μορφή συμπεριληπτική και ολιστική» (όπως γράφει το κείμενο Εθνικής -τρομάρα τους!- Στρατηγικής) μόνο προκαλούν και δεν βοηθούν τελικά κανέναν απολύτως.

Κώστας Καραΐσκος, 2ο ΓΕΛ Κομοτηνής (ΠΕ03)

Οἱ κατευναστές τῆς Τουρκίας κοιτοῦν τώρα πρός Οὐκρανία μεριά…

kkar — Thu, 13 Oct 2022 12:52:14 +0000

Ἡ τρέχουσα κρίση μέ τήν Τουρκία, πού εἶναι πιθανόν νά καταλήξει καί σέ ἔνοπλη σύρραξη ἀγνώστων διαστάσεων (ἀλλά γνωστῶν ἐπιπτώσεων…) γιά τήν πατρίδα μας, δέν εἶναι ἕνα ἀναπάντεχο γεγονός. Εἶναι τό σημεῖο στό ὁποῖο μᾶς ὁδήγησε μέ μαθηματική ἀκρίβεια ἡ πολιτική ὅλων τῶν κυβερνήσεων ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Σημίτη τουλάχιστον μέχρι σήμερα, μέ πασίδηλη τήν συγκατάνευση ὅλου τοῦ συστήματος ἐξουσίας στή χώρα μας (ΜΜΕ, κόμματα, οἰκονομικοί παράγοντες, ὀργανικοί διανοούμενοι, παρακρατικές ΜΚΟ) που κοιτούν… προς Ουκρανία μεριά. Εἶναι τά ἐπίχειρα τοῦ ἐθνικοῦ μας τίποτε πού μέ τόν κατευνασμό, τήν πασιφιστική ἀερολογία καί τή νεοεποχίτικη ρηχότητα σήκωσε ἕναν κουρνιαχτό προκειμένου νά ντύσει ἰδεολογικά τήν ὑποταγή του στά κελεύσματα τῶν ξένων πατρώνων του.

Ὅταν κάποιος στοιχειωδῶς νουνεχής ἐπεσήμανε τά προφανῆ τῶν ἑλληνοτουρκικῶν σχέσεων, τήν φύση τοῦ τουρκικοῦ κράτους, τά αἴσχη τῆς γείτονος σέ βάρος ἄλλων (Κούρδων, Ἰρακινῶν, Σύριων…), τά θουκυδίδεια ἀξιώματα γιά τίς σχέσεις τῶν γειτόνων, ἔβρισκε τόν μπελά του. Εἴτε ἦταν ἕνας κορυφαῖος διανοητής σάν τόν Παναγιώτη Κονδύλη εἴτε ἦταν ἕνας ἀνώνυμος μά συνειδητός πολίτης, γιά τό συνάφι τοῦ παρασιτικοῦ κοτζαμπασισμοῦ ἦταν ἕνας “ἐθνικιστής τουρκοφάγος”, ἕνας “ἀκροδεξιός ρατσιστής”. Ἀκόμα καί στήν Κομοτηνή, στό πιό εὐαίσθητο σημεῖο τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας, οὐδείς ἐδικαιοῦτο νά μιλήσει γιά τουρκική ἀπειλή, γιά προξενική παρέμβαση, γιά ὑπονόμευση τῆς κυριαρχίας μας. Ὅσοι τό τολμούσαμε τοποθετούμασταν ἀπό τούς ἡρακλεῖς τῆς ψευτοδημοκρατίας, κάπου στήν κλίμακα μεταξύ γραφικότητας καί χρυσαυγητισμοῦ.

Σήμερα λοιπόν φτάσαμε ἐδῶ. Ἔχουμε ἀπό χρόνια παραμελήσει τίς Ἔνοπλες Δυνάμεις μας σέ βαθμό ἀσύλληπτο, ἀκόμα καί στήν πρώτη γραμμή, τόσο ἀπό πλευρᾶς ἔμψυχου ὑλικοῦ ὅσο καί ἄψυχου. Ἔχουμε διαλύσει τό φρόνημα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας μέ τά λύματα τῆς woke ὑποκουλτούρας καί μέ τήν ἀπόλυτη κυριαρχία ἑνός χυδαίου ἡδονισμοῦ. Ἔχουμε συντρίψει κάθε παραγωγική καί δημιουργική ἰκμάδα τοῦ ἔθνους μας, αἴτιο καί αἰτιατό τῆς μετανάστευσης τῶν νέων Ἑλλήνων. Ἔχουμε ὑπονομεύσει τό κορυφαῖο ἄλλοτε πλεονέκτημά μας, αὐτό τῆς ἐθνολαϊκῆς ὁμοιογένειας, μέ τήν μαζική παράνομη μετανάστευση.

Καί ἐν ἔτει 2022 τί ἀνακαλύπτουμε; Ὅτι ἔχουμε ἀπέναντί μας ἕναν βάρβαρο, ἡμιάγριο γείτονα – τί μοῦ λέτε! Κι ὅτι παράγει μόνος του σύγχρονα ὅπλα κι ὅτι ἔχει βάσεις σέ τόσες ἄλλες χῶρες κι ὅτι ἀμφισβητεῖ τά πάντα – ὤ μοντιέ! Καί μᾶς βρίζει καί μᾶς ἀπειλεῖ καθημερινά! Μά …ξέχασε τόση ἑλληνοτουρκική φιλία πού καλλιεργήσαμε τόσα χρόνια; Τόσες κουμπαριές, τόσα ζεϊμπέκικα, τόσες μπίζνες, τόσα πηγαινέλα πήγανε στόν βρόντο; Τόσες δημοτικές ἀδελφοποιήσεις, τόσες ἐπιχειρηματικές συμπράξεις, τόσα καλλιτεχνικά ἀλισβερίσια…

Ἄν ἦταν νά τρέχει ἀλλόφρων ὁ Δένδιας πέρα δῶθε νά προλάβει τίς ὑπερατλαντικές ὁδηγίες καί ἄλλοι νά τρέχουν ν΄ ἀγοράσουν τά πιό σύγχρονα γαλλικά ὅπλα, τί νόημα εἶχε ὅλο αὐτό τό εἰκοσάχρονο μασκαραλίκι; Ἡ ἀπάντηση εἶναι γνωστή τοῖς πᾶσι, τό νόημα τῆς μάσκας εἶναι ἡ ὑποταγή στούς ἐντολεῖς.

Πήγαινε τώρα Ἑλλάδα μου διαγουμισμένη, ἐκπορνευμένη, ἀποχαυνωμένη, ἀποδεκατισμένη μέ πρωθυπουργό ἕναν Μητσοτάκη κι ἐναλλακτική ἕναν Τσίπρα, σέ ρήξη μέ τήν Τουρκία, σέ χρόνο μάλιστα καί μέ τρόπο πού αὐτή θά διαλέξει. Δέν τό θεωρῶ βεβαίως ἀναπόφευκτο, ἀλλά σέ περίπτωση πού συμβεῖ εἶναι σίγουρη ἡ ἀμοιβαία καταστροφή, ἀσχέτως νίκης ἤ ἥττας. Καί τί λένε ὅσοι ἀπαξίωναν ἔργοις καί λόγοις ἐπί χρόνια κάθε ἔννοια ἐθνικῆς ἄμυνας;

Ἄ, αὐτοί τώρα εἶναι ἐκστασιασμένοι μέ τήν οὐκρανική ἀντίσταση, ἐκεῖ οἱ ΝΑΤΟϊκές προτεραιότητες ἀλλάζουν τό σκηνικό. Ἀκόμα καί γιά τό πολεμοχαρές ξεσάλωμα τῶν Τούρκων ἰθυνόντων βρῆκαν τόν ὑπαίτιο, δέν εἶναι ἄλλος ἀπό τόν σατανικό Πούτιν! Ἡ τρέχουσα θεματολογία στόν ἱστοχῶρο τοῦ ΕΛΙΑΜΕΠ εἶναι ἐνδεικτική: “Οὐκρανία, Εὐρωπαϊκή Ἕνωση, ἀκροδεξιά, πληθωρισμός”, ἄλλα λόγια ν΄ ἀγαπιόμαστε.

Τό 2010 ξεπουλήσανε στά δυτικά τους ἀφεντικά τήν οἰκονομία τῆς χώρας, τό 2015 διασύρανε τήν ἐναπομείνασα δημοκρατία, τό 2018 παραδώσανε τό μακεδονικό μας ὄνομα στά Σκόπια… Καί τώρα πού ἦρθε ἡ ὥρα νά διεκδικήσει καί ἡ Τουρκία τό μερίδιό της, πᾶμε μέ τό ἴδιο τραγικό προσωπικό νά ἀντιμετωπίσουμε τή μοίρα μας. Μέ τό συμπάθειο ἀλλά εἶναι ἄλλο πρᾶγμα ἡ αἰσιοδοξία κι ἄλλο ἡ αἰθεροβασία.

(Καραΐσκος Κώστας, slpress, 13/10/2022)

Ἔμφοβος Ἐρντογάν στόν ΟΗΕ

kkar — Wed, 21 Sep 2022 21:09:38 +0000

Ἡ ἐμφάνιση τοῦ Ἐρντογάν στό βῆμα τῆς Γενικῆς Συνέλευσης τοῦ ΟΗΕ ἐχθές (20-9-2022) ἦταν μιά κωμικοτραγική παράσταση, μιά θλιβερή στιγμή ἀκόμα καί γιά τόν Τοῦρκο Πρόεδρο. Ἐκφώνησε ἕνα λογίδριο πού τό χαρακτήριζε ἡ ἀξιοθρήνητη ἔπαρση, ἡ προκλητική ψευδολογία καί ὁ εὐδιάκριτος φόβος. Αὐτό τό τελευταῖο στοιχεῖο ἀξίζει ὄντως νά διερευνηθεῖ.

Παρακάμπτουμε τόν κομπασμό του γιά τόν εἰρηνευτικό ρόλο πού ἀνέλαβε μεταξύ Ρώσων καί Οὐκρανῶν, χωρίς βέβαια ἐπιτυχία (ἐκτός κι ἄν θεωρήσουμε ἐπιτυχία τά ἀδιαμφισβήτητα ὀφέλη γιά τή δική του χώρα). Γιά τήν Κύπρο ἐπανέλαβε τίς γνωστές βρωμιές, καλώντας σέ διεθνή ἀναγνώριση τῶν πεπραγμένων τοῦ Ἀττίλα καί γιά τήν ἑλληνική Θράκη βρῆκε νά πετάξει μιά ἀερογεμή φράση περί πολιτικῶν «διακρίσεων καί καταπίεσης σέ βάρος τῆς τουρκικῆς – μουσουλμανικῆς μειονότητας». Τί νά κάνει ὁ καημένος, δέν εἶχε κάτι συγκεκριμένο νά πεῖ… Ἐκεῖ πού ἐπικεντρώθηκε, χρησιμοποιώντας μάλιστα καί φωτογραφίες, ἦταν τά …«ἐγκλήματα κατά τῆς ἀνθρωπότητας» πού διαπράττει ἡ Ἀθήνα ὑπερασπιζόμενη (μέ αὐτονόητες ἐπαναπροωθήσεις) τήν ἐπικράτειά μας ἀπό τήν μαζική εἰσβολή τῶν λαθρομεταναστῶν. Μιά εἰσβολή πού ἡ ἴδια ἡ Τουρκία μεθοδεύει καί κατευθύνει, ὡς θεσμικός δουλέμπορας, ἐνῶ ἡ Ἑλλάδα ἐπιχειρεῖ νά ἀντιμετωπίσει τήν πλημμυρίδα μέ τό κουτάλι. Τέλος, ὁ Ταγίπ πού καθημερινά μᾶς ἀπειλεῖ δημοσίως μέ εἰσβολή νύκτωρ, μᾶς κάλεσε σέ συνεργασία καί ἀλληλεγγύη, ἀφοῦ ἀφήσουμε στήν ἄκρη τήν ἔνταση καί τίς …προκλήσεις. Ναί, ἐμεῖς! Φυσικά δέν παρέλειψε νά πεῖ καί πώς «αὐτοί οἱ ὁποῖοι στήν περιοχή μας δέν εἶναι μέ τίποτε ἰσότιμοι μέ μᾶς καί παρά τό πολιτικό καί στρατιωτικό τους ἐπίπεδο ἐπιδιώκουν ἐπίδειξη δύναμης, περιέρχονται σέ μία κωμική κατάσταση».

Κάπου ἐδῶ φαίνεται καθαρά ὅτι ὁ Ἐρντογάν μᾶς φοβᾶται: τόν κωμικό ἀντίπαλο τόν ἀγνοεῖς, δέν προσπαθεῖς νά τόν δυσφημήσεις δημοσίως (χώρια πού ἄν κρίνεις «κωμική» μιά μοίρα Ραφάλ καί 3 φρεγάτες Μπελαρά ἔχεις μᾶλλον περίεργη αἴσθηση τοῦ χιοῦμορ…). Ὁ Ἐρντογάν ξέρει ὅτι οἱ ΗΠΑ δέν θά τόν ἀφήσουν ἔτσι ἁπλᾶ νά περάσει στό ἀπέναντι, εὐρασιατικό στρατόπεδο καί δέν εἶναι μόνον οἱ οἰκονομικές πιέσεις στίς ἐπιλογές τους. Γιά ὅλους ἐμᾶς, πού δέν ἔχουμε πρόσβαση σέ ἀπόρρητα ἀρχεῖα καί σέ τραπέζια λήψης ἀποφάσεων, ἐπικρέμεται τό ἐρὠτημα τί θά χρησιμοποιήσουν οἱ Ἀμερικανοί: καρότο ἤ μαστίγιο; Τρέφουν δηλαδή ἀκόμη ἐλπίδες στήν Οὐάσινγκτον ὅτι θά μεταπείσουν τόν Τοῦρκο καί ἄρα ἐνδέχεται νά τόν δελεάσουν (μέ ἑλληνικά νησιά, λ.χ.); Ἤ ἔχουν ἀποφασίσει πώς μόνο μιά στρατιωτική ταπείνωση – ἀπό τήν Ἑλλάδα, ποιόν ἄλλον; – θά μάζευε τό λουρί τοῦ Ταγίπ; Ὅλα δείχνουν πώς ἡ Ἄγκυρα βλέπει νά ἔρχεται τό δεύτερο σενάριο, ἐξ οὗ καί ἡ λύσσα τους γιά τόν ἐπανεξοπλισμό μας, γιά τήν ἀμυντική συνδρομή τῆς Γαλλίας, γιά τήν παρουσία τῶν Ἀμερικανῶν στήν Ἀλεξανδρούπολη, γιά τήν μή ἀπόκτηση τῶν F-35 μά καί τῶν F-16 Viper, γιά τήν ἄρση τοῦ ἐμπάργκο στήν Κύπρο…

Στήν περίπτωση λοιπόν πού αὐτή ἡ ἐκτίμηση εἶναι βάσιμη, τόν τρόπο ἀντιμετώπισης τόν ξέρει ὁ Τοῦρκος Πρόεδρος: γλύφουμε ὅπου φτύναμε. Αὐτός πού δήλωνε «θά κάνουμε τήν προσευχή μας στό τζαμί Ἐμεβί στή Δαμασκό», αὐτός πού χαρακτήριζε τόν Μπασάρ Ἄσαντ «τρομοκράτη πού σκότωσε 1.000.000 πολίτες του» (27/12/17) κι ἔκρινε «ἁμαρτία» νά κοιμᾶται κάποιος ἥσυχος πρίν ἐκκαθαριστεῖ ἡ Συρία ἀπό τό καθεστώς Ἄσαντ (15/2/20), προχθές (16/9/22) καί μέ τή ρωσική «πειθώ» ἔφτασε νά δηλώσει «μακάρι νά ἐρχόταν στό Οὐζμπεκιστάν καί ὁ Ἄσαντ, θά συναντιόμασταν»! Αὐτός πού χαρακτήριζε τό Ἰσραήλ «κράτος – τρομοκράτη» κι εὐχόταν νά ξαναπάρει τήν Ἱερουσαλήμ (10/12/17), αὐτός πού ὁμολογοῦσε ὅτι ποτέ δέν σκέφτηκε κάτι θετικό γιά τό Ἰσραήλ, ἔγλυφε πρό μηνῶν τόν Ἰσραηλινό Πρόεδρο Χέρτζογκ (22/2/22). Νά μήν ἀναφερθῶ καί σέ περισσότερες χῶρες, σάν τή Σαουδική Ἀραβία κ.ἄ., παρέλκει. Μήπως λοιπόν ἦρθε ἡ ὥρα νά πάψει νά ἀλυχτάει κατά τῆς Ἑλλάδας κι αὐτός καί ἡ ἀγέλη του, καί νά κάνει τήν ἀνάγκη φιλοτιμία; Ἄν ὄντως βλέπει τόν κάμπο γεμᾶτο ξερό χορτάρι, εἶναι καιρός νά ἀφήσει στήν ἄκρη τά σπίρτα.

(https://slpress.gr/ethnika/giati-o-erntogan-edeixe-ston-oie-oti-mas-fovatai/)

Πείτε πως ο Τούρκος είναι Ρώσος

kkar — Tue, 14 Jun 2022 20:32:52 +0000

Η Ελλάδα του Μητσοτάκη όλοι ξέρουμε από ποια γνωρίσματα χαρακτηρίζεται. Είναι μεταξύ άλλων η ανάπτυξη, η διαφάνεια και οπωσδήποτε η άσκηση ανεξάρτητης εξωτερικής πολιτικής. Για αυτήν την τελευταία υπάρχουν πάμπολλες αποδείξεις, όπως η μυστική αποστολή όπλων στην Ουκρανία, οι απελάσεις των 12 Ρώσων από τις διπλωματικές αποστολές στη χώρα μας, η πρωτόδικη δικαστική απόφαση για το ρωσικό τάνκερ με το ιρανικό πετρέλαιο κτλ κτλ. Βεβαίως όλα αυτά έχουν αποδέκτη μόνο τη Ρωσία αλλά θα το χαρακτήριζα αναμενόμενο αφού, όπως μας πληροφορούν διάφοροι σελέμπριτις, η Μόσχα ήταν πάντα ο μοχθηρός εχθρός του ελληνισμού – κι όχι οι καλοκάγαθοι Αγγλοαμερικανοί, οι ειρηνόφιλοι Γερμανοί ή οι ευγενείς γείτονές μας. Επιτέλους ας δούμε λίγο πίσω από τα επιφαινόμενα στις σχέσεις μας με τους συμμάχους (εισβολές, κατοχές, δηώσεις, εξανδραποδισμοί, ναυτικοί αποκλεισμοί, διπλωματικές παγίδες…) την πραγματική αιτία της εθνικής μας κακοδαιμονίας: το απωθημένο περί Τρίτης Ρώμης στη ρώσικη ψυχή.

Και ξαφνικά, όλως απροόπτως, μας προέκυψε διεκδίκηση της (συμμάχου μας στο ΝΑΤΟ) Τουρκίας στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου. Θα συμφωνήσω με την εκτίμηση πως αυτό συμβαίνει επειδή ο Πούτιν μπήκε στην Ουκρανία, κάτι το οποίο διακηρύσσει urbi et orbi κάθε καθεστωτικός κολαούζος που σέβεται το ψωμί που τρώει. Ποιος άλλος μπορεί να ευθύνεται για το παραστράτημα ενός καθόλα έντιμου κράτους από τις κακές παρέες του; Καθώς λοιπόν τα μάτια όλων είναι στραμμένα στο Αιγαίο, επισημαίνω ένα ρήγμα στις προσπάθειες του αντιπάλου στο δεύτερο μέτωπο, αυτό της Θράκης. Ο εν ενεργεία βουλευτής (ΠαΣοΚ) Ροδόπης Ιλχάν Αχμέτ κατήγγειλε δημοσίως τον παρεμβατικό ρόλο του τουρκικού Προξενείου Κομοτηνής στα τοπικά ζητήματα εσωτερικής πολιτικής. Σε απάντησή του βγήκε μία ανακοίνωση από την προξενική (άτυπη) «Συμβουλευτική Επιτροπή» που τον διαγράφει από τα μέλη της και τον κατηγορεί περίπου ως προδότη της μειονότητας – μαζί του διέγραψε και τον έναν από τους τρεις μειονοτικούς δημάρχους της Θράκης, τον Οντέρ Μουμίν του Ιάσμου. Ο Ιλχάν επανήλθε στο θέμα σήμερα (14/6/2022) και με γραπτή δήλωσή του μιλά για απειλές, εκφοβισμούς και διώξεις που «δεν είναι ανεκτές σε μια ευνομούμενη και δημοκρατική πολιτεία».

Κι ερωτώ εγώ ο αφελής: δεν είναι ανεκτές, ΟΚ, και …τι συμβαίνει; Τι άλλο χρειάζεται από την μαρτυρία ενός εν ενεργεία μουσουλμάνου βουλευτή προκειμένου να απελαθεί ο Πρόξενος Μουράτ Ομέρογλου, μαζί με 5-6 υποπρόξενους; Αντιλαμβάνομαι πως αυτό και μόνον ως σκέψη προκαλεί ναυτία στους κρατούντες (αντιπερισπασμός; δηλαδή;) αλλά έχω τη λύση, παραφράζοντας τον Λαβρώφ: πείτε πως δεν κατηγορείται η Άγκυρα αλλά η Μόσχα. Πείτε πως δεν είναι Τούρκος ο διπλωμάτης αλλά Ρώσος. Πείτε πως δεν υπογράφει την παρότρυνση αυτή ο υποφαινόμενος αλλά η Νούλαντ. Θα δείτε πόσο απλά γίνονται όλα.

Δεν μας πτοούν οι Αγαρηνοί, αλλά…

kkar — Wed, 01 Jun 2022 18:14:10 +0000

«Να ξέρουν καλά ότι εμείς θα πράξουμε τα απαραίτητα απέναντι σε αυτούς που μας βλέπουν ως εχθρό». (Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν)

«Η Ελλάδα πρέπει να αφοπλίσει αυτά τα νησιά, διαφορετικά αρχίζει η συζήτηση για την κυριαρχία». (Μεβλούτ Τσαβούσογλου)

«Είτε οικειοθελώς είτε διά της βίας, θα απονεμηθεί δικαιοσύνη». (Ντ. Μπαχτσελί)

Όσο κι αν σήμερα ηχεί αδιανόητο, πριν μισό μόλις αιώνα δεν υπήρχαν ελληνοτουρκικές “διαφορές”. Υπήρχε το πρόβλημα της τουρκανταρσίας στην Κύπρο, αλλά ώς εκεί. Δεν αμφισβητείτο ο ελλαδικός εναέριος χώρος, ούτε η υφαλοκρηπίδα των νησιών μας, ούτε η κυριαρχία μας επί νήσων και βραχονησίδων, τίποτε. Κάπου εκεί, το 1973, έγινε η πρώτη τουρκική διεκδίκηση επί του Αιγαίου (με υπόδειξη του… Χένρι Κίσσιγκερ) και ξεκίνησε ένας σχεδόν γραμμικός κατήφορος που οδήγησε τη χώρα μας, μέσω των αλλεπάλληλων υποχωρήσεων, στο ναδίρ που βιώνουμε σήμερα: Να απειλούν οι καλοί μας σύμμαχοι ανοιχτά και επίσημα με κατάληψη των νησιών μας!

Στη συγκυρία αυτή είναι δύσκολο να αντιληφθείς το πώς ακόμα συνεχίζει η Αθήνα την αναξιοπρεπή και αναποτελεσματική τακτική της που μας έφερε στο χείλος του γκρεμού. Υπάρχει βεβαίως η ερμηνεία για μια θλιβερή ελίτ που ενδιαφέρεται αποκλειστικά για τα στενά της συμφέροντα, αδιαφορώντας και για την ίδια την ύπαρξη του ελληνικού έθνους/κράτους, αλλά δυσκολεύεται κανείς να την αποδεχθεί. Παρά τις αμέτρητες διαψεύσεις από διαδοχικές κυβερνήσεις, παρά τις καθημερινές προδοσίες ελπίδων, παρά την πάνδημη αίσθηση μιας καθολικής ξεθεμελίωσης, επιβιώνει μια ακαθόριστη προσδοκία πως “δεν μπορεί, κάτι κάποιος θα έχει στο μυαλό του” για όσα απίστευτα – λόγια και πράξεις – εκτοξεύει εναντίον μας η εξ’ ανατολών γείτων.

Σήμερα λοιπόν, εν έτει 2022, με τον Τούρκο υπουργό Εξωτερικών κ. Τσαβούσογλου να καλεί σε αφοπλισμό των νησιών μας, δείχνοντας σε χάρτες τι αφορά «η συζήτηση για την κυριαρχία» και με τον κυβερνητικό εταίρο Μπαχτσελί να μας απειλεί πως «δεν ξεχάστηκαν τα Δωδεκάνησα και θα δούμε τις μέρες που θα επιστρέψουν στον πραγματικό τους ιδιοκτήτη», είμαστε στο σημείο καμπής. Ήμασταν ήδη από τη μέρα που δεχθήκαμε να πετάνε τα, επανδρωμένα και μη, αεροσκάφη τους πάνω από τα εδάφη μας (!) αλλά πλέον είναι και επισήμως τετελεσμένο.

Καθένας αντιλαμβάνεται πως η αδράνεια, η δειλία, η αβελτηρία δεν μπορούν πια να παρουσιάζονται ως ψυχραιμία, νηφαλιότητα και πολιτισμένη τακτική. Τελείωσαν τα φούμαρα περί ευρωπαϊκής πορείας της Τουρκίας, εξαντλήθηκαν οι ψευδαισθήσεις για τους “λευκούς” Τούρκους, σώθηκαν τα φληναφήματα περί αδελφοσύνης των λαών.

Υπογράψαμε Νταβός κι Ελσίνκι, αναγνωρίσαμε Μαδρίτες και Γενεύες, τους πουλήσαμε από τις μαρίνες μας μέχρι τα κανάλια μας, τους ανεχτήκαμε ως κατακτητές στην Κερύνεια, ως ανθρωποδιακινητές στη Λέσβο, ως ναρκέμπορους στον Έβρο, ως λαθραλιείς στη Σαμοθράκη, τίποτε δεν τους ικανοποίησε – όπως ήταν άλλωστε κι αναμενόμενο. Κάψαμε όλα τα χαρτιά μας, παραδώσαμε τα πάντα στους δυτικούς επικυρίαρχους, κόψαμε κάθε γέφυρα με χώρες εκτός ΝΑΤΟ που παραδοσιακά μας στήριζαν κι ακόμα δεν έχουμε ούτε φραστική εγγύηση για μιαν αλληλεγγύη που θα μας κάλυπτε.

Αγαρηνοί και Χατζηανέστηδες

Εδώ θα αντέτεινε κάποιος πως “ναι αλλά αγοράσαμε όπλα, συμμαχήσαμε με τη Γαλλία και με Αίγυπτο-Ισραήλ-Εμιράτα…” Πρώτον οι όποιες συμμαχίες μας, που υλοποιήθηκαν άλλωστε με ξεκάθαρη υπερατλαντική επίνευση αν όχι σχεδίαση, έχουν συγκεκριμένα όρια που είναι οι αντικειμενικές συνθήκες και τα μεταβαλλόμενα συμφέροντα των χωρών αυτών. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την εμπλοκή γαλλικών λ.χ. δυνάμεων σε ένα ξαφνικό και σύντομο επεισόδιο μεταξύ Λέρου και Κω. Ταυτοχρόνως είναι πολύ εύκολο να αναλογισθείς τι θα σημάνει για τα ελληνικά συμφέροντα μια χρήση ελληνικού εδάφους από την ισραηλινή αεροπορία (εδώ ή στην Μεγαλόνησο) για χάρη των μικροϊμπεριαλιστικών στοχεύσεων του εβραϊκού κράτους.

Όσον δε αφορά τα όπλα που έχουμε προσφάτως παραγγείλει – μια ενέργεια αναγκαία αλλά όχι ικανή να μας διασφαλίσει – όλοι ξέρουμε πως αυτά μόνα τους δεν πολεμάνε. Μάλιστα το είδαμε στο Αφγανιστάν, στη Σαουδαραβία, πρόσφατα και στην Ουκρανία, ότι μπορεί να μην σημαίνουν και τίποτε για την έκβαση μιας αναμέτρησης. Το πνεύμα που είναι διάχυτο στην κοινωνία και τη ηθικό του λαού είναι τεραστίας σημασίας και αυτά διαμορφώνονται καθοριστικά άνωθεν, δηλαδή από το σύστημα εξουσίας.

Στον τομέα αυτόν λοιπόν οι ιθύνοντες των Αθηνών κάνουν το παν, εσκεμμένα ή μη, για να μας καταστρέψουν. Δεν είναι μόνο οι προσκηνιακές μας ταπεινώσεις, όπως ότι δεν προχωράμε σε χωρικά ύδατα 12 μιλίων ή δεν αποσαφηνίζουμε στον βασιβουζούκο μια κόκκινη γραμμή (λ.χ. “το επόμενο τουρκικό αεροσκάφος που θα πετάξει πάνω από ελληνική επικράτεια θα καταρριφθεί, τελεία”).

Είναι κι όλες αυτές που επισυμβαίνουν σε δεύτερο πλάνο, με τις κατσάδες που θα ακούσει ο πλοίαρχος της φρεγάτας που μας έκανε πρόπερσι περήφανους ή με τις απειλές για ΕΔΕ που θα δεχθεί ο διοικητής παραμεθόριας μονάδας, επειδή κατήγγειλε κατασκοπική δράση τουρκικού UAV πάνω από το στρατόπεδό του, ακόμα και με την επίπληξη που θα δεχθεί σε άσκηση του Αρχηγείου ο ανώτατος αξιωματικός που θα χρησιμοποιήσει τη λέξη… “πόλεμος”! Το ηθικό των Ελλήνων δεν πτοείται από τις κραυγές ή τα σχέδια των Αγαρηνών, αλλά από την κυριαρχία στην Αθήνα των Δηλιγιάννηδων και των Χατζηανέστηδων.

Το 1974 χάσαμε ως Ελλάς τη μισή Κύπρο σε έναν πόλεμο που αρνηθήκαμε να κάνουμε, παρά την υπεροπλία που γενικά διαθέταμε. Είχε προηγηθεί ο μερικός αφοπλισμός της Μεγαλονήσου (με την απόσυρση της Μεραρχίας), η αναρρίχηση στην εξουσία ενός ηλιθίου, η προδοσία κομβικών προσώπων, η σιωπηλή “κατανόηση” του συμμαχικού παράγοντα έναντι των Τούρκων. Η φτηνή δικαιολογία που λέμε στον πληγωμένο εθνικό μας εαυτό είναι πως (μέχρι και τον Αττίλα Ι) ήταν “περίοδος Χούντας”. Αναρωτιέμαι, σήμερα που η κατάσταση ήδη προσομοιάζει σε κάποια τουλάχιστον στοιχεία, αν θα έχουμε μιαν απευκταία ανάλογη εξέλιξη, τι θα λέμε;

Τό δικαίωμα στό κατά φύσιν

kkar — Tue, 17 May 2022 20:44:46 +0000

Σάν νά ἀπευθύνονται σέ ἠλιθίους, οἱ γελοῖες κομματικές συμμορίες πού διαλύουν τή χώρα μας βάλθηκαν νά λύσουν τά προβλήματα πού μόνο οἱ ἴδιοι βλέπουν. Ἔτσι, μετά τό σπρώξιμο τῆς γάτας στό νερό πού τό ἀντιμετώπισε αὐθωρεί ὁ ὑπουργός, μετά τήν φερόμενη ὡς παιδοκτόνο πού κάνανε φῦλλο καί φτερό τά βοθροκάναλα, χθές καί σήμερα εἴχαμε ἕνα μπαράζ δηλώσεων ψηφοβοσκῶν γιά τόν γάμο ὁμ(οφιλ)όφυλων καί γιά τήν δυνατότητα τεκνοθεσίας ἀπό τούς ἴδιους. Βγῆκε κοτζάμ πρωθυπουργός νά συστήσει στούς γονεῖς νά …στηρίζουν καί νά ἀγαπᾶνε τά παρεκκλίνοντα παιδιά τους, λές καί περίμεναν οἱ Ἕλληνες νά τούς πεῖ ὁ Μητσοτάκης τό αὐτονόητο! Ὁ δέ προδότης τῆς Μακεδονίας βγῆκε νά πεῖ καί γιά τεκνοθεσία ἀπό ὁμόφυλα ζευγάρια, ἀφοῦ πρέπει ὡς ἀριστερός νά λέει πράγματα πιό …προωθημένα ἀπό τόν δεξιό του συνάδελφο.

Τό πεντακομματικό φάσμα τῆς παρακμῆς μεταφέρει αὐτούσια τήν woke ἀτζέντα ἀπό τή Δύση στό ὄνομα τῆς “ἰσότητας”, μέ ὁδηγό τή θεωρία τοῦ φύλου καί στόχο τήν πλήρη ἀποδιοργάνωση τῆς κοινωνίας. Κι οὔτε ἕνας δέν τολμάει νά πεῖ πώς ὁ γάμος ἐνδιαφέρει τήν πολιτεία ὡς θεσμός πού ἀποσκοπεῖ στήν ἀνανέωση τοῦ πληθυσμοῦ, ἄρα δέν μπορεῖ παρά νά ἀφορᾶ ἄνδρα μέ γυναίκα. Ἀμέτρητοι λόγοι πού ἐρείδουν ἐπί τῆς βιολογίας, τῆς ψυχολογίας, τῆς κοινωνιολογίας, τῆς οἰκονομίας, τῆς θρησκείας, τῆς παράδοσης αὐτό στηρίξανε γιά αἰῶνες στίς στοιχειωδῶς ὀργανωμένες κοινωνίες κι ὅλοι αὐτοί ἐξακολουθοῦν νά ἰσχύουν καί σήμερα – follow the science, πού λέει καί τό καθεστώς!

Καί πᾶμε στή συμβίωση τῶν ὁμοφυλόφιλων: μά τό σύμφωνο συμβίωσης αὐτόν τόν ρόλο δέν καλεῖται νά παίξει; Γιατί πρέπει νά ὀνομαστεῖ “γάμος” μιά νομοθετημένη συμβίωση ἄλλη ἀπό τήν ἀνδρόγυνη; Κάποιοι μπορεῖ νά θέλουν νά συμβιώσουν καί 3-4 μαζί, μπορεῖ νά θέλουν νά συζήσουν μέ τό κατοικίδιό τους κτλ, αὐτά συναντῶνται πιά συχνά. Ἄν ἡ πολιτεία κρίνει πώς μιά τέτοια συμβίωση μπορεῖ νά συνοδευτεῖ καί μέ κάποια νομική “προίκα” ἄς τό κάνει νά τελειώνουμε. Γιατί ὅμως δέν τό κάνει;

Γιατί στόχος δέν εἶναι ἡ ἀποκατάσταση κάποιας ἀδικίας ἀλλά ἡ διάλυση τῆς νόρμας. Αὐτός εἶναι ὁ πολιτικός στόχος τοῦ γνωστοῦ πολύχρωμου κινήματος πού διαρκῶς προκαλεῖ τήν κοινή λογική, τήν στοιχειώδη αἰσθητική, συχνά καί τήν δημόσια αἰδώ, δῆθεν πολεμώντας τά στερεότυπα. Σήμερα κανένας δέν σοκάρεται οὔτε ἀπό τήν ὀμοφυλοφιλία οὔτε ἀπό τήν ὅποια σεξουαλική προτίμηση. Διατηρεῖ ὅμως σαφῶς τό δικαίωμα νά ξεχωρίζει τήν κανονικότητα ἀπό τήν παρέκκλιση καί νά ἀπαιτεῖ τό ἴδιο νά συμβαίνει καί στόν δημόσιο βίο τῆς πατρίδας μας.

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΜΕ ΣΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ

kkar — Wed, 06 Apr 2022 17:05:08 +0000

Για περισσότερο από έναν μήνα ο ελληνικός λαός, μαζί με όλη τη Δύση, δέχεται έναν ορυμαγδό προπαγάνδας και έναν καταιγισμό πρωτόγνωρων κυβερνητικών αντιδράσεων με αφορμή την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Παρότι τα προηγούμενα οκτώ κυρίως χρόνια η κατάσταση στην εμπόλεμη περιοχή προϊδέαζε για όσα σήμερα ζούμε, παρότι υπήρξαμε μάρτυρες επιθέσεων συμμαχικών μας μάλιστα χωρών σε διάφορα μέτωπα (Κύπρος, Σερβία, Ιράκ, Λιβύη, Συρία…), είναι η πρώτη φορά που η καταδίκη του επιτιθέμενου έχει λάβει διαστάσεις στα όρια του επίσημου ρατσισμού. Η ιδεολογική τρομοκρατία στα καθεστωτικά ΜΜΕ θυμίζει μακαρθισμό στα χειρότερά του, αφού όποιος προσπαθήσει να κατανοήσει – όχι να δικαιολογήσει – τα τεκταινόμενα στιγματίζεται ως “πουτινικός”. Ταυτόχρονα, απίστευτες ειδήσεις από τον χώρο της αγοράς και του πολιτισμού έρχονται να επιβεβαιώσουν έναν ελαύνοντα βαρβαρισμό που μεταξύ άλλων δαιμονοποιεί την ρωσική ηγεσία και φτάνει να την προσεγγίζει με όρους ψυχιατρικούς. Κάπως έτσι οδηγούμαστε σε έναν ενεργειακό αυτοχειριασμό της Ευρώπης, στην πλήρη υποταγή της στους αμερικανοΝΑΤΟϊκούς σχεδιασμούς, ενώ έρχεται κοντύτερα και το αδιανόητο ενδεχόμενο ενός παγκόσμιου πυρηνικού ολέθρου.

Στην Ελλάδα προτάσσεται το επιχείρημα πως είμαστε ανέκαθεν υπέρ του Διεθνούς Δικαίου και πως η Κυπριακή τραγωδία επιβάλλει την αντιμετώπιση των ρωσικών ενεργειών αντίστοιχα με τις τουρκικές στη Μεγαλόνησο. Όμως το σύστημα εξουσίας ξεκινάει από την αυτονόητη καταδίκη της ρωσικής επέμβασης ή την αποστολή ανθρωπιστικής βοήθειας, και φτάνει να υπερθεματίσει τις πιο ακραίες αντιρωσικές ενέργειες, μεταξύ των οποίων αποστολή όπλων στην Ουκρανία, λογοκρισία των ρωσικών ΜΜΕ και των μη αρεστών φωνών, επιβολή των ευρωπαϊκών κυρώσεων χωρίς την προϋπόθεση επιβολής ανάλογων μέτρων στην Τουρκία, απαγόρευση κάθε πολιτιστικής εκδήλωσης που αφορά Ρώσο δημιουργό και άρνηση ανανέωσης αδειών παραμονής στη χώρα μας Ρώσων πολιτών. Το τουρκικό αντιπαράδειγμα μιας ισορροπημένης στάσης, παρότι είναι δίπλα μας και χαίρει διεθνούς επιδοκιμασίας, δεν φαίνεται να προβληματίζει κανέναν από τους ημέτερους αρμόδιους. Κάποιοι αποφάσισαν να καταστρέψουν τις μακραίωνες ελληνορωσικές σχέσεις, να αδιαφορήσουν για την άδηλη μοίρα του μαυροθαλασσίτικου ελληνισμού, να θέσουν εν κινδύνω την ενεργειακή και αμυντική ασφάλεια της πατρίδας μας, να υπονομεύσουν ακόμα και την ειρήνη στον τόπο μας – όχι για την Κύπρο ή για το Αιγαίο αλλά για μια επαρχία της Ουκρανίας, το Ντονμπάς, υπερασπιζόμενοι πάση θυσία μια χώρα που ποτέ δεν μας έχει συνδράμει!

Η αλληλεγγύη στους αμάχους και στους πρόσφυγες είναι δεδομένη (πόσω μάλλον σε πόλεμο μεταξύ δύο αδελφών λαών), όμως το πολιτικό ζήτημα είναι άλλης τάξης. Όσοι αντιλαμβάνονται το εθνικό συμφέρον με όρους ελληνικούς κι όχι ευρωατλαντικούς, όσοι μάθανε τον πόλεμο από τον Θουκυδίδη κι όχι από τα κανάλια και όσοι γνωρίζουν ποιοί είναι οι πραγματικοί εχθροί της Ελλάδας, αισθάνονται πως αυτή η Κυβέρνηση με τη στάση της στο ζήτημα τους προσβάλλει, τους θέτει σε τεράστιο κίνδυνο και σίγουρα δεν τους εκπροσωπεί.

ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ

ΑΓΓΕΛΩΝΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Γεωλόγος

ΑΛΕΒΙΖΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Φυσικός, Συν/χος Εκπαιδευτικός

ΑΜΑΝΑΤΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ Γεωπόνος

ΒΑΛΑΒΑΝΗ ΝΑΝΤΙΑ πρώην Αναπληρώτρια Υπουργός Οικονομικών

ΒΛΑΧΑΚΗ ΔΗΜΗΤΡΑ Ελεύθερη επαγγελματίας

ΓΑΛΗ ΜΙΝΑ Συνταξιούχος

ΓΑΡΟΥΦΑΛΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ Πολιτικός μηχανικός

ΓΙΓΑΣ ΓΙΑΝΝΗΣ Εικαστικός

ΔΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΠΕΡΙΚΛΗΣ Οικονομολόγος

ΔΕΣΠΟΤΙΔΗΣ ΠΡΟΚΟΠΗΣ Γιατρός Γυναικολόγος

ΔΗΜΑΚΟΓΙΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Εκδότης “Αδούλωτης Μάνης”

ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΑΝΤΡΕΑ Ποιήτρια

ΗΛΙΑΔΗΣ ΧΡΗΣΤΟΣ Συν/χος, πρώην διευθυντικό στέλεχος πολυεθνικής εταιρείας

ΗΣΥΧΟΣ ΚΩΣΤΑΣ πρώην Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας

ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ ΟΘΩΝ Πολιτικός Ακτιβιστής, Συγγραφέας

ΙΓΓΛΕΣΗΣ ΝΙΚΟΣ Δημοσιογράφος, Συγγραφέας

ΚΑΛΟΔΗΜΙΔΗΣ ΠΑΡΙΣ Γεωλόγος

ΚΑΝΑΚΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ Συνταξιούχος τεχνίτης ανασκαφών αρχαιοτήτων

ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Δημοσιογράφος tourkikanea.gr

ΚΑΡΑΪΣΚΟΣ ΚΩΣΤΑΣ Δημοτικός Σύμβουλος Κομοτηνής

ΚΑΡΑΚΟΛΙΔΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Φιλόλογος Μ.Ε.

ΚΕΛΕΣΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ Αναισθησιολόγος

ΚΛΕΙΤΣΙΚΑΣ ΝΙΚΟΣ Συγγραφέας

ΚΟΓΚΑΛΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ τ. Πρρόεδρος Ε.Σ.ΠΕ.Δ.Α.

ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ ΠΕΤΡΟΣ Συνδικαλιστής

ΚΟΠΕΛΑΣ ΓΙΩΡΓΟΣ Οικονομολόγος

ΚΟΥΝΑΜΑΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ Ναυπηγός, Μηχανολόγος Μηχανικός ΕΜΠ, M.Sc.

ΚΟΥΡΙΑΝΙΔΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Δημοτικός Σύμβουλος Θεσσαλονίκης

ΚΟΥΣΙΝΙΔΗΣ ΧΑΡΙΛΑΟΣ εκπαιδευτικός

ΚΟΥΤΡΟΒΕΛΗΣ ΗΛΙΑΣ Οδοντίατρος

ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ Δημοσιογράφος, Συγγραφέας

ΛΥΜΠΕΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ Οικονομολόιγος

ΜΑΓΚΛΙΒΕΡΑ ΓΛΥΚΑ

MALLINSON WILLIAM Καθ.Πολιτικών Επιστημών Πανεπιστημίου Μαρκόνι

ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ Καθηγητής σύγχρονης Ιστορίας ΑΠΘ

ΜΑΡΚΑΤΟΣ ΝΙΚΟΣ τ. Πρύτανης ΕΜΠ

ΜΑΡΟΥΠΑ ΕΙΡΗΝΗ Δικηγόρος

ΜΑΥΡΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Οικονομολόγος, Εθνικό Συμβούλιο Διεκδίκησης Οφειλών Γερμανίας

ΜΗΛΙΑΡΑΚΗΣ ΜΑΝΩΛΗΣ Φυσικός, Δημοσιογράφος

ΜΗΝΑΟΓΛΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ Δρ Νεώτερης Ιστορίας ΕΚΠΑ

ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΡΙΖΑ Συνταξιούχος

ΝΕΓΡΕΠΟΝΤΗ ΔΕΛΙΒΑΝΗ ΜΑΡΙΑ Οικονομολόγος, τ. Πρύτανις Πανεπιστημίου Μακεδονίας

ΝΙΚΑΚΗΣ ΤΑΣΟΣ Εικαστικός

ΝΙΚΗΦΟΡΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ νευρολόγος ΕΣΥ

ΝΤΑΦΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑ Προϊσταμένη Εκπαίδευσης & Κατάρτισης Δήμου Πειραιά

ΝΤΙΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Νευρολόγος

ΟΙΚΟΝΟΜΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Οικονομολόγος, συν/χος Καθηγητής

ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΕΛΕΝΗ Εκπαιδευτικός

ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΓΙΑΝΝΗΣ Συν/χος Καθ. Παντείου

ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Γεωγράφος

ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ Συνταξιούχος Μηχανολόγος Μηχανικός

ΠΟΛΥΖΟΠΟΥΛΟΣ ΘΑΝΑΣΗΣ Δικαστικός λειτουργός

ΠΟΤΟΥΡΙΔΗΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Επιτροπή Αναγνώρισης Γενοκτονίας Ποντίων

ΠΟΥΛΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Α. Καθηγητής Πανεπιστημίου Πατρών

ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΙΔΗ ΕΥΓΕΝΙΑ Ψυχολόγος

ΣΚΙΑΔΑ ΑΝΝΑ Αρχιτέκτων

ΣΚΛΗΝΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Πολ. Μηχανικός ΕΜΠ, Οικονομολόγος

ΣΠΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Dr. -Ing. Αεροναυπηγός

ΣΤΑΪΚΟΥ ΑΝΝΑ Γραφέας

ΣΤΑΜΠΟΛΙΑΔΗΣ ΗΛΙΑΣ Ομότιμος καθ. Πολυτεχνείου Κρήτης

ΤΑΜΟΥΡΙΔΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ Αντγος ε.α.-Επίτιμος Α’ Υπαρχηγός ΓΕΣ

ΤΖΑΝΙΔΗΣ ΓΡΗΓΟΡΗΣ Συνταξιούχος Νομίατρος

ΤΣΙΓΓΕΝΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ Ψυχολόγος

ΤΣΟΜΠΑΝΙΔΗΣ ΒΑΚΗΣ Αγρότης, κτηνοτρόφος

ΤΣΟΥΓΑΝΑΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Υποστράτηγος ε.α.

ΦΟΥΣΚΑΣ ΒΑΣΙΛΗΣ Καθ. Διεθνούς Ιστορίας University of East London

ΦΩΚΑ ΜΑΡΙΑ Φιλόλογος Μ.Ε.

ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ Δημοτικός Σύμβουλος Δήμου Πατρέων

ΨΑΛΤΟΠΟΥΛΟΥ ΝΙΚΗ Ελεύθερη επαγγελματίας

Ο κατάλογος των υπογραφών είναι ανοικτός σε όποιν επιθυμεί να προσυπογράψει

Πρίν 23 ἀκριβῶς χρόνια…

kkar — Thu, 24 Mar 2022 20:31:31 +0000

…Ξεκινοῦσε ἡ τελευταία φάση τοῦ ΝΑΤΟϊκοῦ ἐγκλήματος στή Γιουγκοσλαβία. Οἱ κτηνώδεις βομβαρδισμοί κατά τῶν Σέρβων πού κράτησαν 78 μέρες, δῆθεν γιά νά σώσουν τούς Ἀλβανούς τοῦ Κοσσυφοπεδίου ἀπό “γενοκτονία”. Στήν πραγματικότητα γιά νά διαλύσουν ἕνα κυρίαρχο κράτος καί νά τό ὑποδουλώσουν οἰκονομικά καί γεωπολιτικά.

Ἡ σημερινή Σερβία δείχνει ὅτι ἡ τότε ἡρωική ἀντίστασή της, ἄσχετα πού δέν ὑπερίσχυσε τῶν ἐπιδρομέων, ἔφερε καρπούς. Ἡ χώρα δέν συνετρίβη, δέν ὑποτάχτηκε κι ἐξακολουθεῖ νά παλεύει γιά τό μέλλον της μέ ἀξιοπρέπεια.

Γιά μᾶς τί νά πεῖ κανείς; Τότε πραγματικά σταθήκαμε (ὡς ἔθνος πρῶτα καί ὡς κράτος ἔπειτα) στό πλευρό τῶν Σέρβων μέ ἄπειρους τρόπους, κόντρα σέ ὅ,τι γινόταν στήν Εὐρώπη, κι ἄς εἴχαμε πρωθυπουργό ἐκεῖνο τό θλιβερό καί μοιραῖο ἀνθρωπάριο. Οἱ δημοσκοπήσεις ἔδιναν 95-97% ποσοστά κατά τῆς ΝΑΤΟϊκῆς προστυχιᾶς καί οἱ πράκτορες τῆς Δύσης δέν τολμοῦσαν νά γράψουν δημοσίως τή γραμμή τῶν ἀφεντικῶν τους. Ποῦ εἴμαστε ὅμως σήμερα; Οἱ μισοί “πατριῶτες” ξέχασαν σέ ποιόν κόσμο ζοῦνε κι ἀνακάλυψαν στήν ρωσική ἐπίθεση κατά τῆς Οὐκρανίας τό ἀπόλυτο κακό. Τρέχουν ξιππασμένοι νά πανηγυρίσουν κάθε προπαγανδιστική βρωμιά καί ἀνθρωπιστική πορδή κατά τοῦ Βλαδίμηρου Πούτιν, μή τυχόν καί χαρακτηριστοῦν συμψηφιστές καί ἰσαποστάκηδες. Λές καί τό πρόβλημα τῆς Οὐκρανίας -ἤ καί ἡ λειτουργία τοῦ κόσμου μας ὅλου- ξεκίνησε στίς 24 Φεβρουαρίου 2022. Τό χρυσόψαρο ὡς ἰδεατός τῦπος τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου!

Ἄς πᾶνε λοιπόν στήν “σωστή πλευρά τῆς ἱστορίας”. Κι ἄς μετρηθοῦμε ὅσοι ἀκόμα ἀποζητᾶμε τή μνήμη, τή γνώση καί τήν ἀξιοπρέπεια.

Γιατί ἡ Θράκη δέν εἶναι Κριμαία…

kkar — Thu, 24 Mar 2022 20:29:26 +0000

Ζώντας τόν νέο Ψυχρό Πόλεμο, πού δέν εἶναι καί βέβαιο ὅτι θά …παραμείνει Ψυχρός, πολλοί στόν τόπο μας πασχίζουν νά στηρίξουν μέ ἐπιχειρήματα τόν ρωσοφάγο μακαρθισμό τῶν ἡμερῶν. Στό ὁπλοστάσιό τους ξεχωριστή θέση κατέχει μιά ἀνιστόρητη καί ἀδόκιμη σύγκριση πού κάνουν μέ τό δημοψήφισμα στήν Κριμαία (διά τοῦ ὁποίου ἡ ἀρχαία Ταυρική ἐπέστρεψε πρό ὀκταετίας στήν μητέρα Ρωσία) καί στήν περίσταση τῆς ἑλληνικῆς Θράκης. «Φαντάζεστε», λέει, «νά γινόταν κάτι τέτοιο καί στή Θράκη, μέ ἀποτέλεσμα αὐτή νά προσαρτηθεῖ ἀπό τήν Τουρκία;». Ἐνώπιον λοιπόν αὐτοῦ τοῦ ἐνδεχομένου κι ἐφόσον ὀφείλουμε θεσμικά νά εἴμαστε συνεπεῖς στή λατρεία τῶν διεθνῶν συνθηκῶν καί τῆς διεθνοῦς νομιμότητας, ἡ θέση τῆς Ἑλλάδος εἶναι δίπλα στήν Οὐκρανία. Κι ὅσοι ὑπερασπιζόμαστε τήν ἑλληνικότητα τῆς περιοχῆς χωρίς νά χειροκροτοῦμε τά τάγματα τῶν νεοναζί, θά πρέπει, λένε, νά μαζέψουμε ντροπιασμένοι τά …ρώσικα λάβαρα πού μᾶς ἔστειλε ὁ Βλαδίμηρος.

Ἄς δοῦμε λοιπόν ἄν ἔχει βάση ἡ σύγκριση. Στήν Κριμαία πότε ἔγινε τό δημοψήφισμα; Ὅταν ὁ νόμιμος πρόεδρος τῆς Οὐκρανίας, πού εἶχε ὑπερψηφιστεῖ στήν χερσόνησο μέ συντριπτικά ποσοστά, ἀνατράπηκε ἀπό ἐξτρεμιστικές κι ἐξωχώριες δυνάμεις οἱ ὁποῖες στρίψανε τό καράβι τῆς χώρας ὁριστικά πρός τή Δύση. Ποιό ἦταν τό ἀποτέλεσμα τοῦ δημοψηφίσματος; Μέ συμμετοχή στήν κάλπη ἄνω τοῦ 82%, ἡ πρόταση γιά Ἕνωση μέ τή Ρωσία ξεπέρασε τό 96%. Χωρίς κανένα βίαιο ἐπεισόδιο καί χωρίς καμμία παρατήρηση γιά πιθανή νοθεία ἀπό τήν ὁμάδα τῶν διεθνῶν παρατηρητῶν (ὄχι τοῦ ΟΑΣΕ). Τί σημασία ἔχει τό ὅτι ἡ Δύση καί ὁ ΟΗΕ ἔκριναν «παράνομο» τό δημοψήφισμα ὅταν ἐπί τῆς οὐσίας οἱ ἀριθμοί μιλᾶνε τόσο καθαρά;

Θυμίζω στά ΝΑΤΟϊκά ἀντηχεῖα ὅτι στήν ἑλληνική Θράκη τό χριστιανικό στοιχεῖο εἶναι δυόμιση φορές πολυπληθέστερο τοῦ μουσουλμανικοῦ. Ἄν ὅμως κάποια στιγμή στό μέλλον ἡ δημογραφία στή Θράκη εἶναι τέτοια πού νά μπορεῖ νά βγεῖ ἀνάλογο σαρωτικό ἀποτέλεσμα ὑπέρ τῆς ἔνταξης στήν Τουρκία, τί πιστεύουμε; Ὅτι θά μείνει ἐντός ἑλληνικῆς ἐπικράτειας λόγῳ διεθνοῦς δικαίου καί ἀπαραβίαστου τῶν συνόρων; Πόσο μᾶλλον ἄν τή στιγμή ἐκείνη τό πολιτικό κλῖμα στή χώρα μας θέτει ἐν κινδύνῳ τά δικαιώματα καί τή ζωή τῶν τουρκοφρόνων! Καμμία κυρίαρχη χώρα δέν δικαιοῦται νά ἀδιαφορήσει γιά τή μοίρα τῶν ὁμοεθνῶν της. Ἀκόμα καί ἡ (καθημαγμένη ἀπό τόν Ἐμφύλιο) Ἑλλάδα τοῦ 1950 προσπάθησε κάτι νά ψελλίσει ἐνάντια στόν ἀγγλικό της «πνεύμονα» ὅταν ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου ὀργάνωσε τό θριαμβευτικό δημοψήφισμα τῶν Ἑλληνοκυπρίων γιά Ἕνωση μέ τήν Ἑλλάδα (95,7%). Ἀλλά καί ποιός ἀξιοπρεπής ἄνθρωπος μπορεῖ νά ὑπερασπιστεῖ τήν καταναγκαστική μαζική «φυλάκιση» ἀλλοεθνῶν σέ ἐχθρικό τόπο, μέ νομικά προσχήματα;

Καί κάτι ἀκόμα: πότε ἡ Κριμαία/Ταυρίδα ὑπῆρξε ἱστορικά οὐκρανικό ἔδαφος; Ἀπό αἰῶνες κατοικεῖτο ἀπό Ρώσους, Τατάρους, Οὐκρανούς ἀλλά καί Ἕλληνες. Στήν ἀπογραφή τοῦ 2001 τό 77% δήλωσε μητρική γλῶσσα τή ρωσική καί τό 12% τήν ταταρική. Ἡ περιοχή εἶχε καθεστώς αὐτονομίας ἀνέκαθεν, μέ δική της Βουλή καί Σύνταγμα, ἐνῶ ξεχωριστό καθεστώς εἶχε καί ἡ Σεβαστούπολη. Κανέναν ἱστορικό τίτλο δέν μπορεῖ νά ἐπικαλεστεῖ σήμερα τό Κίεβο γιά νά στερεώσει τήν διεκδίκησή του ἐπί τῆς περιοχῆς πού ἔχει ἕνα ταταρικό κι ἕνα ἑλληνικό ὄνομα καί ἡ ὁποία ἁπλῶς δωρήθηκε στήν Οὐκρανία τό 1954 ἐπί Χρουστσώφ. Μπορεῖ νά γίνει ὁποιαδήποτε σύγκριση μέ τή θέση τῆς Θράκης στήν ἑλληνική διαχρονία, ἰδίως δέ κατά τήν χιλιετή χριστιανική μας Αὐτοκρατορία ὅταν ἦταν ἡ περιφέρεια τῆς Βασιλεύουσας;

Ἀντιλαμβανόμαστε πώς ἡ ἀδυναμία τῆς πατρίδας μας (γιά τήν ἀκρίβεια τῆς ἄρχουσας τάξης της) μᾶς ὑποχρεώνει νά ὑποχωρήσουμε ἀναλόγως, σύμφωνα μέ τήν γνωστή θουκυδίδεια ρήση. Κάπως ἔτσι ἔχουμε μεταπολιτευτικά καταντήσει γραφικοί, γιά νά ἐπικαλούμαστε παντοῦ καί πάντα τό διεθνές δίκαιο καί ἄλλους εὐφημισμούς τοῦ διπλωματικοῦ ἰδιόλεκτου. Ἄν αὐτό γίνεται ἐξ ἀνάγκης καί συνειδητά – ἐνῶ παράλληλα ἐπιχειρεῖται μιά ἀνάταξη τῶν δυσμενῶν συνθηκῶν πού μᾶς τό ἐπιβάλλουν – ἔχει καλῶς. Τό πρόβλημα ὅμως σοβαρεύει ἄν φτάσαμε στό σημεῖο νά τά πιστεύουμε κιόλας ἤ νά προσπαθοῦμε νά τά ἐπιβάλλουμε ὡς τή μόνη πολιτικά ὀρθή ἄποψη σέ κάθε Ἕλληνα πολίτη.

(Δημοσιεύτηκε στό slpress.gr, 24-3-2022)