Ήταν κάποτε το HDP…

Θυμίζουμε ότι ο Ντεμιρτάς βρίσκεται στις φυλακές Αδριανούπολης προφυλακισμένος από τον Νοέμβριο του 2016 (!) με τις κατηγορίες της «τρομοκρατίας» να τον απειλούν με έως και 140 χρόνια φυλάκισης, μαζί με την συμπρόεδρό του Φιγιέν Γιουξεγντάγ, 12 βουλευτές του κόμματος και εκατοντάδες ακόμα στελέχη του. Και παρότι το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων από το 2018 κάλεσε την Τουρκία να απελευθερώσει αμέσως τον Κούρδο ηγέτη, παρότι το είχε θέσει επισήμως και η Μογκερίνι εκ μέρους της ΕΕ στην Άγκυρα, η τελευταία γράφει τις ευρωπαϊκές αποφάσεις και διαμαρτυρίες όπου συνηθίζει. Άλλωστε ο Αμπντουλλάχ Οτζαλάν σαπίζει ακόμα στο Ιμραλί…

Από τους 94 κουρδικής καταγωγής δημάρχους που φυλάκισε και απομάκρυνε από τα καθήκοντά τους ήδη τον Οκτώβριο του 2016, το ερντογανικό καθεστώς κρατάει ακόμη μέσα 17, ενώ άλλοι μπαινοβγαίνουν στις φυλακές σαν οι χειρότεροι εγκληματίες. Αλλά και για όσους εξελέγησαν πέρυσι τα πράγματα δεν είναι καλύτερα, μάλιστα χειροτέρεψαν μετά την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία τον περασμένο Οκτώβριο με πρόσχημα τις κινήσεις των εκεί κουρδικών δυνάμεων (SDF). Χαρακτηριστικό το παράδειγμα της δημαρχίας του Ντιγιαρμπακίρ / Άμεντ που είναι η οιονεί πρωτεύουσα του τουρκοκρατούμενου Κουρδιστάν. Ήδη η προηγούμενη δήμαρχος Γκιουλτάν Κισινάκ είχε καταδικαστεί σε 14 χρόνια φυλάκιση, ενώ δικάζεται και ο διάδοχός της Αντνάν Σελτζούκ Μιζρακλί με την κατηγορία της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση (ΡΚΚ) κι αντικαταστάθηκε από εγκάθετο της Άγκυρας, όπως έγινε παντού. Οι μαζικές διαδηλώσεις διαμαρτυρίας των κατοίκων όχι μόνο αντιμετωπίζονται σκληρά από την Αστυνομία αλλά και δεν βρίσκουν κανέναν χώρο προβολής στα ελληνικά και διεθνή ΜΜΕ.

Όχι μόνο κατά των Κούρδων

Δεν είναι όμως μόνο οι Κούρδοι του HDP που απολαμβάνουν τα «αγαθά» της γνήσιας τουρκικής δημοκρατίας. Και δεν θα αναφέρω την πάταξη του κινήματος αυτογνωσίας των ελληνόφωνων του Πόντου με την αυτοεξορία όσων μίλησαν μεγαλοφώνως, ούτε το μαζικό πογκρόμ με φυλακίσεις και απολύσεις κατά των «γκιουλενιστών», ούτε θα ανατρέξω ώς την (παρα)κρατική δολοφονία του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραντ Ντινκ το 2007. Ο Αχμέτ Αλτάν, ιδρυτής και διευθυντής της γενναίας εφημερίδας «Ταράφ» που έγραψε ιστορία για 5 χρόνια στη γείτονα, εξακολουθεί να είναι στη φυλακή από τετραετίας. Η πρώτη καταδίκη του βραβευμένου συγγραφέα και δημοσιογράφου ήταν …ισόβια για υποστήριξη μέσῳ “υποσυνείδητων μηνυμάτων” (!) στη φαντασιακή τρομοργάνωση «FETO». Κατά την έφεσή του η εξοντωτική ποινή μειώθηκε στα 10 χρόνια και παρότι διατάχθηκε η απελευθέρωσή του λόγῳ της τρίχρονης προφυλάκισής του, λίγες μέρες μετά ξανασυνελήφθη! Η Τουρκάλα συγγραφέας Ασλί Ερντογάν (απλή συνωνυμία με τον νεοσουλτάνο) μόλις προ διμήνου αθωώθηκε για κάποια άρθρα της στην «Οζγκιούρ Πολίτικα», αφού βεβαίως πέρασε κι αυτή από τούρκικη φυλακή και ζει πια αυτοεξόριστη στη Γερμανία. Εκεί επίσης διαφεύγει ο Τζαν Ντουντάρ, διευθυντής σύνταξης της «Τζουμχουριέτ», δηλαδή της μεγαλύτερης αντιπολιτευόμενης εφημερίδας της χώρας αλλά και παραγωγός δημοσιογραφικών εκπομπών στο κρατικό TRT αλλά και στα ιδιωτικά κανάλια NTV, CNN Turk κ.ά. Το έγκλημά του ήταν ότι το 2015 αποκάλυψε με βίντεο τον εφοδιασμό των ισλαμοκανίβαλων «ανταρτών» της Συρίας από την ΜΙΤ, τη μυστική υπηρεσία της Τουρκίας. Προφυλακίστηκε τρεις μήνες, κι όταν προσήρχετο στη δίκη του για «προδοσία» έγινε απόπειρα δολοφονίας του. Μετά την καταδίκη του σε έξι χρόνια φυλάκιση κι αφού μεσολάβησε η απόπειρα πραξικοπήματος εγκαταστάθηκε στο Βερολίνο και ζει πλέον εκεί ενώ εκκρεμεί ένταλμα σύλληψής του στην Τουρκία. Σημειωτέον πως ο επίδοξος δολοφόνος του, που τον πυροβόλησε δις μέρα μεσημέρι μέσα στον κόσμο (και στους παριστάμενους μυστικούς αστυνομικούς) έμεινε στη φυλακή περίπου δύο εβδομάδες! Ο επιχειρηματίας και ακτιβιστής Οσμάν Καβάλα, ο άνθρωπος του Σόρος στην γείτονα, μπαινοβγαίνει διαρκώς στη φυλακή, άλλοτε ως ύποπτος για τα επεισόδια στο πάρκο Γκεζί κι άλλοτε ως υποστηρικτής του κινήματος Γκιουλέν, ως παραβάτης των άρθρων 309, 312, 328 του τουρκικού Συντάγματος περί κατασκοπείας κτλ, παρά την υποστήριξη που εύλογα έχει από το εξωτερικό (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Human Rights Watch, Ντανιέλ Κον Μπεντίντ…)

Ούτε like!

Αμέτρητες είναι οι μικρότερης εμβέλειας περιπτώσεις. Το τοπίο των ΜΜΕ στη γείτονα είναι πλέον κατά 95% υπό τον έλεγχο του ισλαμοφασιστικού συνασπισμού εξουσίας, ενώ ακόμη και μεταξύ των ελεγχόμενων η λογοκρισία είναι πάγιος κανόνας (βλ. και χθεσινή παρεμπόδιση πρόσβασης στην τουρκική έκδοση της Independed του ερντογανικού Νεβζάτ Τσιτσέκ για «προσπάθεια συκοφάντησης της Τουρκίας»). Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση του 80χρονου συνταξιούχου από τη Σαμψούντα που προ ημερών κλήθηκε να απολογηθεί για ένα …like που έκανε (https://tourkikanea.gr/astynomia-dikaiosini/like/ ) σε ανάρτηση αντικυβερνητικού πνεύματος! Ο άνθρωπος επικαλέστηκε την ευδόκιμη 35ετή υπηρεσία του ως υπαλλήλου, την περιορισμένη από τον καταρράκτη όρασή του αλλά και το γεγονός ότι είναι κοντοχωριανός του ΠτΔ…

Μέσα – έξω ναζί

Τα ανωτέρω βεβαίως δεν αιφνιδιάζουν τους γνώστες της Τουρκίας, γράφονται όμως για έναν συγκεκριμένο λόγο. Καθώς το ερντογανικό καθεστώς όλο και προσομοιάζει με ένα ναζιστικού τύπου μόρφωμα στις εξωτερικές του εκδηλώσεις (Συρία, Λιβύη, Κύπρος, Ελλάδα…), δεν πρέπει να λησμονούμε ότι ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στο εσωτερικό του: εκεί ακριβώς επικυρώνεται η αληθινή του φύση. Με την έννοια αυτή η συνεχιζόμενη προβολή τουρκικών τηλεοπτικών σειρών από τα ελληνόφωνα κανάλια έχει ακριβώς την αντιστοιχία με μια υποθετική προβολή γερμανικών παραγωγών από πολωνικά ή τσέχικα κανάλια το 1938. Αυτό που ζούμε γίνεται ακόμη πιο εξωφρενικό όταν τα ίδια αυτά κανάλια αποσιωπούν την φασίζουσα φυσιογνωμία του γείτονα, την κρατική τρομοκρατία σε βάρος κάθε εναντιόφρονα και μεταδίδουν από κει την κρατική του προπαγάνδα αντί για ειδήσεις. Ζητείται επειγόντως κοινή λογική, αίσθημα αυτοσεβασμού και ένστικτο αυτοσυντήρησης. Όχι, η Τουρκία ΔΕΝ είναι μια «κανονική» χώρα, το ανθρωποβόρο θηρίο ΔΕΝ εξημερώνεται και ο Εφιάλτης ΔΕΝ ήταν απλώς ένας ακόμη πρόγονός μας.

*Δεῖμος = φόβος, τρόμος

Του Μελέτη Μελετόπουλου *

Η φιλοτουρκική πολιτική του Ομπάμα και οι αδυναμίες της

Η επίσκεψη του Αμερικανού προέδρου Μπάρακ Χουσεϊν Ομπάμα στην Τουρκία στις αρχές του 2009 και οι δηλώσεις του στο τουρκικό κοινοβούλιο τροφοδότησαν μία σειρά γεωπολιτικών υποθέσεων. Το γενικό συμπέρασμα είναι ότι η Αμερικανική εξωτερική πολιτική προσανατολίζεται στον τερματισμό του ατυχούς δεκαετούς Πολέμου των Πολιτισμών. Και σκοπεύει, προκειμένου να το επιτύχει, να πραγματοποιήσει την προσέγγιση με το Ισλάμ όχι μόνον με την άφθαρτη προσωπικότητα ενός νέου προέδρου με θρυλούμενες μουσουλμανικές καταβολές και αραβικό όνομα, αλλά και με την βοήθεια μίας ισχυρής μουσουλμανικής μεν αλλά συμμάχου της Δύσης χώρας, δηλαδή της Τουρκίας. Η Τουρκία, εν ολίγοις, καλείται από τις ΗΠΑ να λειτουργήσει ως μηχανισμός πρόσβασης της αμερικανικής πολιτικής στον αραβομουσουλμανικό κόσμο.

Η Τουρκία, ως παίκτης της παγκόσμιας σκακιέρας με φιλοδοξίες υπερδυνάμεως, σκοπεύει ασφαλώς να ανταποκριθεί πλήρως στην γεωπολιτική αναγκαιότητα της προσέγγισης ΗΠΑ-Ισλάμ, εφ ’όσον όμως αυτό εξυπηρετήσει την δική της παγκόσμια αναβάθμιση.
Δεν είναι τυχαίο που, λίγες εβδομάδες μετά την επίσκεψη Ομπάμα στην Άγκυρα, στον θώκο του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας διορίσθηκε ο εξωκοινοβουλευτικός διανοούμενος Αχμέτ Νταβούτογλου, θεωρητικός της ανάδειξης της Τουρκίας σε παγκόσμια υπερδύναμη. Ο Νταβούτογλου υποστηρίζει ότι η Τουρκία θα πρέπει να κινείται ταυτόχρονα σε πολλαπλά επίπεδα, στην Τουρκία ως ευρωπαϊκή δύναμη, στο Ισλάμ ως ισλαμική δύναμη, στην Κεντρική Ασία ως τουρανική δύναμη κλπ. , παντού όμως βάσει του δικού της μη αποκρυπτόμενου γεωπολιτικού στόχου, αυτόν της ανάδειξης της Τουρκίας σε παγκόσμια υπερδύναμη.
Ασφαλώς, τόσο η αμερικανική όσο και η τουρκική σχολή σκέψης πάσχουν από σοβαρά θεωρητικά και πρακτικά προβλήματα.
Οι εσωτερικές αντινομίες του τουρκικού κράτους, το προβληματικό πολιτικό του σύστημα, η ύπαρξη μεγάλων μειονοτήτων με διαφορετική εθνική συνείδηση και διαφορετικά πολιτιστικά χαρακτηριστικά, η οικονομική και κοινωνική του καχεξία, το κουρδικό ζήτημα, η αποτυχία διείσδυσης στην Κεντρική Ασία και στον Καύκασο κατά την δεκαετία του ’90, η δυναμική επιστροφή της ρωσσικής πολιτικής, η κρίση στις τουρκο-ισραηλινές σχέσεις κλπ. , στην ουσία υπονομεύουν και ακυρώνουν κάθε προσπάθεια της Τουρκίας να αποκτήσει status έστω και περιφερειακής υπερδύναμης. Η Τουρκία αντιμετωπίζει εξ άλλου το σοβαρό και καθόλου θεωρητικό ενδεχόμενο α. απόσχισης των ανατολικών της επαρχιών και β. εμφύλιας σύρραξης μεταξύ ισλαμιστών και κεμαλιστών. Επίσης, ο εκφυλισμός των ενταξιακών διαπραγματεύσεων Τουρκίας-Ευρωπαϊκής Ένωσης προς την κατεύθυνση της ειδικής σχέσης οδηγούν σε οριστικό τέλος στις προσπάθειες της Τουρκίας να ηγεμονεύσει στον ευρωπαϊκό χώρο, με μοχλούς την δημογραφική της ανάπτυξη και τις μουσουλμανικές μειονότητες στην Ευρώπη.
Αλλά και η αμερικανική πολιτική στο πεδίο αυτό πάσχει από εγγενείς αντιφάσεις, διότι προσπαθεί να συνδυάσει αντιφατικούς προς την ανάδειξη της Τουρκίας σε βασικό εταίρο της στόχους, όπως την ταυτόχρονη επαναπροσέγγιση με την Ρωσσία, το Ιράν και τον αραβικό κόσμο, και εκ παραλλήλου την ανάγκη της να συντηρήσει την σχέση της με την Ευρώπη και το Ισραήλ.
Η σημερινή Τουρκία αποτελεί μία τριτοκοσμική στρατοκρατική κοινωνία, που μάλιστα κυβερνάται από μία ιθύνουσα τάξη με θεοκρατική δομή(εννοώ ότι αυτοπροσδιορίζεται με βάση όχι το αστικό δίκαιο αλλά το Κοράνι). Ο φυσικός της χώρος, από πολιτισμικής και κοινωνιολογικής πλευράς, είναι η αραβική Μέση Ανατολή. Η Τουρκία είναι απόγονος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της οποίας ο ηγεμών(ο Σουλτάνος)έφερε τον τίτλο του Χαλίφη, δηλαδή του Ηγέτη των Πιστών, των μουσουλμάνων όλου του πλανήτη. Σκοπός της σημερινής τουρκικής ηγεσίας είναι να καταστήσει και πάλι την Τουρκία ηγέτιδα δύναμη του ισλαμικού κόσμου.
Αν η αμερικανική πολιτική επιδιώκει να καταστήσει την Τουρκία δίαυλό της προς το Ισλάμ, θα πρέπει εξ υπαρχής να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι η Τουρκία δεν πρόκειται να λειτουργήσει ως δίαυλος της Δύσης προς το Ισλάμ, αλλά ως δίαυλος του Ισλάμ προς την Δύση. Και μάλιστα με κομβικό στοιχείο αυτής της συνεργασίας την εξυπηρέτηση των ιδίων γεωστρατηγικών συμφερόντων της Τουρκίας.

Δυτικός Πολιτισμός και Ανατολικός Δεσποτισμός

Η παραγνώριση (εν ονόματι κάποιας υποτιθέμενης και συχνά καλοπροαίρετης «πολυπολιτισμικής ορθότητας»), των μεγάλων τεκτονικών πολιτισμικών ρηγμάτων της ανθρωπότητας, οδηγεί τόσο σε θεωρητικά όσο και σε πολιτικά αδιέξοδα.
Η Δύση αποτελεί μία διακριτή οντότητα στον παγκόσμιο χάρτη των πολιτισμών. Είναι μία σύνθετη πραγματικότητα, που δημιουργήθηκε σταδιακά, στην διάρκεια χιλιετιών, μέσα από πολλαπλές ρήξεις και συνθέσεις δομικών στοιχείων, όπως τα ομηρικά έπη, η αρχαιοελληνική φιλοσοφία και ο λόγος, η αθηναϊκή δημοκρατία, η χριστιανική ηθική, το ρωμαϊκό δίκαιο, ο βυζαντινός πολιτισμός, η φεουδαρχία, η αναγέννηση, ο ανθρωπισμός, ο διαφωτισμός, η βιομηχανική επανάσταση, η άνοδος της αστικής τάξης, η καντιανή ηθική, ο μαρξισμός, ο σοσιαλισμός, η κοινοβουλευτική δημοκρατία, η ψυχανάλυση, το κοινωνικό κράτος κλπ.
Η μακρά πορεία της Δύσης ξεκίνησε από την Μινωϊκή και Μυκηναϊκή Ελλάδα και την Ιωνία, αντιμετώπισε τον θανάσιμο περσικό κίνδυνο στον Μαραθώνα και στην Σαλαμίνα, παγκοσμιοποιήθηκε με τις εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου και το ρωμαϊκό imperium, συρρικνώθηκε με τις βαρβαρικές εισβολές του Μεσαίωνα στην Δύση και στην Ανατολή, διασώθηκε στην Ανατολική Ευρώπη χάρις στην χιλιετή βυζαντινή αντίσταση εναντίον των Περσών, Αράβων και Σελτζούκων, και ταυτόχρονα χάρις στον εκχριστιανισμό των βαρβαρικών φύλων στην Δυτική Ευρώπη από το Βατικανό, κινδύνευσε θανάσιμα από την οθωμανική προέλαση προς Δυσμάς από την Άλωση του 1453 μέχρι την συντριβή των Τούρκων στα τείχη της Βιέννης το 1683, και τελικώς κατέκτησε την παγκόσμια κυριαρχία με την κατάκτηση της Αμερικής και την αποικιοκρατία, την Βιομηχανική Επανάσταση και την μετατροπή των ευρωπαϊκών κρατών και των αποικιών τους (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία) σε παγκόσμιες υπερδυνάμεις από τον δέκατο έκτο αιώνα μέχρι σήμερα.
Τελικώς, το σημαινόμενον της λέξης Δύση απέκτησε το σημερινό του περιεχόμενο μέσα από τις σταδιακές αυτές συνθέσεις και αποκρυσταλλώσεις. Οπωσδήποτε υφίστανται οι αρνητικές του όψεις (πχ. οι καταστρεπτικές οικολογικές επιπτώσεις του βιομηχανικού τρόπου παραγωγής). Αλλά η Δύση παραμένει ο μόνος χώρος παγκοσμίως στον οποίο προστατεύονται τα ανθρώπινα δικαιώματα και οι ελευθερίες, υφίσταται κοινωνικό κράτος και ασκείται με γνήσιο τρόπο η δημοκρατία, στην κοινοβουλευτική της μορφή.
Η Δύση αποτελεί, παρά τις ατέλειές της, κεκτημένο του ανθρώπινου πολιτισμού, αν σκεφθεί κανείς τις δουλοκτητικές και δεσποτικές κοινωνίες του παρελθόντος(και του παρόντος) και φυσικά εφ’ όσον δέχεται κανείς την ηθική υπεροχή της ελευθερίας και της δημοκρατίας έναντι των πάσης φύσεως αυταρχισμών και ολοκληρωτισμών. Η κατοχύρωση του δυτικού μοντέλου πολιτικοκοινωνικής οργάνωσης κατοχυρώθηκε μέσα από μακρές και συχνά αιματηρές διαδικασίες: κοινωνικά κινήματα, πολιτικοί και ιδεολογικοί αγώνες, ακόμη και παγκόσμιοι πόλεμοι εναντίον ολοκληρωτικών καθεστώτων.

Ο Ελληνικός χώρος και ο Ελληνισμός ως κύριο θέατρο της σύγκρουσης Ανατολής – Δύσης

Διαλεκτικά η Δύση βρίσκεται σε αντίθεση με τον Ανατολικό Δεσποτισμό, που εκφράσθηκε ιστορικά με διάφορες μορφές (Περσική,  Κινεζική και Οθωμανική αυτοκρατορία). Στον κόσμο του Ανατολικού Δεσποτισμού δεν υπάρχουν οι ιστορικές εμπειρίες της Αναγέννησης, του Διαφωτισμού, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας. Αυτές οι έννοιες, που γεννήθηκαν στην Αρχαία Ελλάδα, αποτελούν τα χαρακτηριστικά αυτού που αποκαλείται «Δύση». Και απουσιάζουν και σήμερα από τις ανατολικές κοινωνίες, όπως οι κοινωνίες της Μέσης Ανατολής ή η Κίνα.
Η Ελλάδα βρέθηκε από την Αρχαιότητα πάνω στην διαχωριστική γραμμή μεταξύ Δύσης και Ανατολικού Δεσποτισμού. Οι κρίσιμες μάχες για την επιβίωση του δυτικού πολιτισμού δόθηκαν στο Ελληνικό έδαφος:
Ο Μαραθώνας, οι Θερμοπύλες, η Σαλαμίνα έκριναν τον αγώνα μεταξύ της Δημοκρατίας και του Δεσποτισμού.
Στον Μεσαίωνα, το Βυζάντιο αντιμετώπισε με επιτυχία την ανασυσταθείσα περσική Αυτοκρατορία, την οποία τελικώς συνέτριψε ο Ηράκλειος.
Επίσης στο Βυζάντιο έλαβε χώρα η τιτάνια σύγκρουση, που άρχισε τον 7ο αιώνα με την αραβική επέλαση προς Δυσμάς, και που απείλησε την επιβίωση του δυτικού πολιτισμού. Οι αραβικές ορδές ξεκίνησαν από την Αραβική χερσόνησο, κατέλαβαν την βυζαντινή Μέση Ανατολή το 637, το 641 κατέκτησαν την ελληνική Αλεξάνδρεια, στην συνέχεια κατέλαβαν την Κύπρο, την Κρήτη, την Σικελία, την Βόρειο Αφρική, την Ιβηρική Χερσόνησο και τελικώς η προέλασή τους ανακόπηκε δυτικά μεν στο Πουατιέ στην νότιο Γαλλία από τον Κάρολο Μαρτέλλο το 732 μX. , ενώ ανατολικά στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνετρίβη ο αραβικός στόλος το 678 και δεύτερη φορά το 718 μX.
Τους επόμενους αιώνες ακολούθησε η ανασύνταξη και η αντεπίθεση του Βυζαντίου, η «βυζαντιακή εποποιϊα», όπως την αποκαλεί ο Sluberger, ακριβώς διότι ο γεωστρατηγικός ρόλος του Βυζαντίου υπήρξε επί χίλια χρόνια όχι μόνον να διασώσει και να διαδώσει τον Ελληνικό Πολιτισμό στην Ευρώπη, αλλά κυρίως να αντιμετωπίζει την συνεχή επέλαση ασιατικών φύλων(κατά σειράν Αράβων, Σελτζούκων και Οθωμανών) στα ανατολικά του σύνορα.
Όταν οι Τούρκοι τελικώς κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη το 1453, το Βυζάντιο είχε προλάβει να παραγάγει την Παλαιολόγεια Αναγέννηση, και μάλιστα να την μεταλαμπαδεύσει στην βόρειο Ιταλία, όπου διέφυγε το μεγαλύτερο μέρος της βυζαντινής ιντελλιγκέντσιας τις τελευταίες δεκαετίες πριν την Άλωση.
Το κύριο θέατρο της σύγκρουσης του τουρκικού επεκτατισμού με την Δύση παρέμεινε και τους επόμενους αιώνες ο Ελληνικός χώρος. Η μακρά διαμάχη των Τούρκων με την Ενετία έλαβε χώρα σε ελληνικές περιοχές. Το 1571 οι Τούρκοι κατέλαβαν την ενετική Κύπρο, με αποτέλεσμα την σκληρή απάντηση της Δύσης, την ίδια χρονιά, με την ναυμαχία της Ναυπάκτου. Το 1669 οι Τούρκοι κατέλαβαν την ενετοκρατούμενη Κρήτη, με αποτέλεσμα η Ενετία να καταλάβει το 1699 την Πελοπόννησο και άλλες περιοχές, για να εκκενώσει οριστικά τον ελληνικό χώρο το 1715, διατηρώντας μόνον τα Επτάνησα. Οι Τούρκοι εισέβαλαν τότε στην Πελοπόννησο, την οποίαν κατέκαψαν.
Στην συνέχεια, κατά τον 18ο αιώνα, η νέα διελκυστίνδα υπήρξε αυτή μεταξύ Ρωσσίας-Τουρκίας και διεξήχθη και αυτή με θέατρο το Αιγαίο και την Πελοπόννησο. Οι Ρώσσοι κατέλαβαν την Πελοπόννησο το 1770, την εκκένωσαν όμως σχεδόν αμέσως, με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να την ανακαταλάβουν κατακαίοντάς την για δεύτερη φορά. Οι Ρώσσοι όμως κατέστρεψαν τον τουρκικό στόλο στο Αιγαίο, υποχρεώνοντας τους Τούρκους να υπογράψουν το 1774 την συνθήκη του Κιουτσούκ-Καϊναρτζή. Ακολουθεί σειρά ρωσσοτουρκικών πολέμων στα Βαλκάνια, ενώ εμπλέκονται από τα τέλη του 18ου αιώνος η βρεταννική και η γαλλική πολιτική, με κύριο στόχο να αποτραπεί η κάθοδος των Ρωσσίας στο Αιγαίο.
Το 1827, Αγγλοι – Γάλλοι – Ρώσσοι συντρίβουν τον τουρκοαιγυπτιακό στόλο στο Ναυαρίνο και επικυρώνουν την Ελληνική Ανεξαρτησία. Το 1854 η Ρωσσία επιχειρεί να διαλύσει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, οι Αγγλογάλλοι αντιδρούν διότι δεν θέλουν να αφήσουν την Ρωσσία να αποκτήσει τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου, η Ελλάδα τάσσεται αρχικώς με την Ρωσσία, ο βρεταννικός στόλος αποκλείει τον Πειραιά και «την επαναφέρει στην τάξη».
Το 1897, Άγγλοι – Γάλλοι – Ρώσσοι ανακόπτουν την τουρκική προέλαση προς νότον, μετά τον ατυχή πόλεμο Ελλάδος-Τουρκίας.
Το 1912-3, η Ελλάδα, με γαλλο- βρεταννική επίνευση, εξοπλισμό και εκπαίδευση, μετέχει στην (υπό βρεταννικό συντονισμό)βαλκανική συμμαχία, που εκδιώκει τους Τούρκους από τα Βαλκάνια, διότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία έχει μετατραπεί σε γερμανική αποικία.
Το 1917-19, η Ελλάδα μετέχει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, στο πλευρό των Αγγλογάλλων, εναντίον του γερμανο-αυστριακού συνασπισμού, στον οποίον μετέχει η Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Το 1920, η Ελλάδα αποστέλλεται από τους Αγγλογάλλους στην Μικρά Ασία, αρχικώς για να αναχαιτιστεί η ιταλική προσπάθεια γεωπολιτικής επέκτασης στην Ανατολική Μεσόγειο και στην συνέχεια ως αντιπερισπασμός των κεμαλιστών, ώστε να κατοχυρωθούν στους Αγγλογαλλο-αμερικανούς οι πετρελαιοπηγές της Μοσσούλης. Οι Σύμμαχοι δεν επρόκειτο όμως να επιτρέψουν στην Ελλάδα να ανασυστήσει την Βυζαντινή Αυτοκρατορία και να ξαναγίνει υπερδύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο.
Το 1940 η Ελλάδα πολέμησε στο πλευρό των Αγγλογάλλων, το 1944 με βρεταννική στρατιωτική επέμβαση στην Ελλάδα απετράπη η επιβολή κομμουνιστικού καθεστώτος- δορυφόρου της Σοβιετικής Ενώσεως, το 1947 περιήλθε στην αμερικανική σφαίρα επιρροής, που αντικατέστησε την βρεττανική, και στην συνέχεια εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ, στην πρώτη γραμμή του Ψυχρού Πολέμου, αφού συνόρευε προς βορρά με τρεις κομμουνιστικές χώρες. Σε όλη αυτήν την περίοδο η Τουρκία παρέμεινε ουδέτερη.
Από την δεκαετία του 1950 εμφανίζεται η σφοδρή σύγκρουση του Ελληνισμού με την Τουρκία για τον έλεγχο της Κύπρου. Η Κύπρος αποτελεί γεωστρατηγικό σημείο τεράστιας σημασίας και προκεχωρημένο φυλάκιο του Δυτικού Κόσμου στον μυχό της Εγγύς Ανατολής. Από την Αρχαιότητα υπήρξε πεδίο σύγκρουσης Δύσης-Ανατολής: των Αρχαίων Ελλήνων με τους Πέρσες, των Βυζαντινών με τους Άραβες, των Ενετών με τους Τούρκους. Ήταν λάθος της Ελληνικής διπλωματίας η επιμονή στην άμεση Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, ενώ μπορούσε με το Σχέδιο Χάρντινγκ να λυθεί το ζήτημα μεσοπρόθεσμα. Αλλά ήταν ακόμα μεγαλύτερο σφάλμα η επιλογή της βρεταννικής διπλωματίας να εμπλέξει την Τουρκία, προκειμένου να αντιμετωπίσει την Ελληνική πίεση, προκαλώντας έτσι την τα γεγονότα του 1955 στην Κωνσταντινούπολη και του 1974 στην Κύπρο. Με τα δύο αυτά γεγονότα η Δύση πρωτίστως και δευτερευόντως η Ελλάδα απώλεσε δύο ισχυρά ερείσματα στην Ανατολική Μεσόγειο: την Ελληνική Κοινότητα στην Πόλη και το βόρειο τμήμα της Κύπρου. Ήταν επίσης λάθος της αγγλο-αμερικανικής πολιτικής η προώθηση του Σχεδίου Ανάν, το οποίο έδιδε στην Τουρκία δυνατότητα προώθησης των συμφερόντων της στο σύνολο της Κύπρου. Διότι στην πολιτική αυτή απουσίαζε η συνειδητοποίηση της μακρο-ιστορικής έννοιας που έχει η ελληνοτουρκική διελκυστίνδα στην Κύπρο.
Από την δεκαετία του 1970 εμφανίζεται μία νέα μορφή της χιλιετούς Ελληνοτουρκικής διαμάχης, που ορίζει την μεθόριο Δύσης-Ανατολής:η τουρκική στρατιωτική πίεση στο Αιγαίο. Στην σύγκρουση αυτή οι ΗΠΑ έπαιξαν ρόλο «πυροσβέστη», προσπαθώντας να διατηρήσουν κάποιες ισορροπίες. Ταυτόχρονα, προστάτευσαν σταθερά το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αλλά σήμερα, η έστω και εξισορροπιστική αυτή πολιτική τίθεται εν αμφιβόλω από τον Ομπάμα.
Μέσα από αυτά τα γεγονότα, διαφαίνεται ο γεωστρατηγικός ρόλος του νεώτερου Ελληνισμού. Από την Άλωση, και μετά και αφού έπαψε να αποτελεί το κέντρο και την ηγέτιδα δύναμη του Δυτικού Κόσμου, ο Ελληνισμός αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο της Δύσης στα όρια του δυτικού κόσμου, μόνιμο έρεισμα της δυτικής πολιτικής και μηχανισμό ανάσχεσης της Οθωμανικής ισχύος. Ταυτόχρονα, αποτελεί μήλον της έριδος μεταξύ των ευρωπαϊκών μεγάλων δυνάμεων(κυρίως μεταξύ Αγγλογάλλων και Ρώσσων), στον αγώνα για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου. Γεωστρατηγικά η Ελλάδα καλύπτει το κενό μεταξύ της Ιταλίας και των μικρασιατικών ακτών, ενώ πιο πρόσφατα αποτελεί τον μοναδικό γεωστρατηγικό σύνδεσμο μεταξύ Δύσης-Ισραήλ, όπως απεδείχθη περίτρανα στους δύο αραβοϊσραηλινούς πολέμους του 1967 και του 1974.

Τουρκία, αντιδυτική οντότητα

Η δομική αστάθεια στην Ανατολική Ευρώπη και στα Βαλκάνια, την οποία συνήθως οι ιστορικοί αποκαλούν «Ανατολικό Ζήτημα», άρχισε στην ουσία το 1204, όταν η Βυζαντινή Αυτοκρατορία διαλύθηκε από τους Σταυροφόρους και στην θέση της αναπτύχθηκε μία πανσπερμία φεουδαλικών, σλαβικών και ελληνικών κρατιδίων. Η ανασύσταση του Βυζαντίου το 1261 και η ισχνή επιβίωσή του μέχρι το 1453 δεν ήραν αυτήν την δομική αστάθεια. Κατ’ ουσίαν από το 1204 μπορούμε να πούμε ότι εμφανίζεται το λεγόμενο Ανατολικό Ζήτημα. Υπό το πρίσμα το οποίο εξετάζουμε το πρόβλημα, δηλαδή υπό το πρίσμα του Δυτικού Πολιτισμού, η εγκατάσταση των Τούρκων στα Βαλκάνια και στην ανατολική Μεσόγειο, και η σταδιακή υποκατάσταση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας από την Οθωμανική τον 15ο αιώνα, δεν συνιστά λύση του Ανατολικού Ζητήματος. Διότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία, που συγκροτήθηκε κατακτώντας τα χριστιανικά βασίλεια των Βαλκανίων και της Μικράς Ασίας, υπήρξε, σε όλη της την διαδρομή μέχρι τον Εικοστό Αιώνα, διαρκής απειλή για την ύπαρξη του Ευρωπαϊκού Κόσμου και μηχανισμός πολιτικού εξανδραποδισμού, πολιτιστικού εκμηδενισμού και οικονομικής εξαχρείωσης των υποδούλων πληθυσμών.
Άλλωστε, η Οθωμανική Αυτοκρατορία απέτυχε να ασκήσει πολιτική σύνθεσης μεταξύ των πληθυσμών που κατοικούσαν στο έδαφός της, όπως πχ είχε επιτύχει το Βυζάντιο με την πολιτική εξελληνισμού και εκχριστιανισμού και την πολυεθνική του αντίληψη(επιτρέποντας την ανάρρηση Σλάβων, Αλβανών, Συρίων, Γεωργιανών και Αρμενίων στον αυτοκρατορικό θρόνο). Απεναντίας η μόνη πολιτική του οθωμανικού κράτους ήταν η ωμή βία, ενώ η κοινωνική του δομή ήταν αυτή μίας κοινωνίας δούλων, όπου ο μόνος ελεύθερος ήταν ο Σουλτάνος. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την συνεχή ανταρσία των υποδούλων χριστιανικών πληθυσμών και τελικώς την αποσύνθεση και διάλυση της οθωμανικής αυτοκρατορίας όχι από εξωτερική επίθεση αλλά από εσωτερικές επαναστάσεις.
Και στην συνέχεια η κεμαλική Τουρκία, αν και εντάχθηκε γεωστρατηγικά στους θεσμούς του Δυτικού Κόσμου, δεν απέδειξε ποτέ την γεωστρατηγική της αξία για την Δύση. Στον μεν Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο τάχθηκε με το γερμανικό στρατόπεδο, με αποτέλεσμα το 1920 στο Συνέδριο των Βερσαλλιών να διαμελισθεί από τους Αγγλογάλλους.

Η συρρικνωμένη απόγονος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η κεμαλική Τουρκία, παρέμεινε καιροσκοπικά ουδέτερη στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Τουρκία εντάχθηκε στο ΝΑΤΟ, αλλά η γεωστρατηγική αξία της υπήρξε θεωρητική, καθώς δεν χρειάστηκε να αποδειχθεί στην πράξη. Παραμένει ερωτηματικό εάν η Τουρκία, σε περίπτωση παγκόσμιας σύρραξης μεταξύ ΝΑΤΟ και Συμφώνου Βαρσοβίας, θα συμμετείχε ενεργά υπέρ της Δύσης.
Ο δυτικός στρατηγικός σχεδιασμός επί Ψυχρού Πολέμου περιελάμβανε την Τουρκία ως πολύτιμο σύμμαχο στην προκεχωρημένη ζώνη που συνόρευε με το Σοβιετικό Μπλόκ. Η αξία του συμμάχου αυτού δεν αποδείχθηκε ποτέ στην πράξη. Απεναντίας, η Τουρκία έφθασε στο σημείο να απειλήσει πολλές φορές την συνοχή του ΝΑΤΟ προκειμένου να προωθήσει τις αναθεωρητικές και επεκτατικές της επιδιώξεις στην Κύπρο και στο Αιγαίο. Ελλάδα και Τουρκία, θεωρητικά σύμμαχες στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, έφθασαν στα πρόθυρα του πολέμου το 1955, όταν οργανωμένες παρακρατικές συμμορίες βανδάλισαν και κατέστρεψαν την Ελληνική κοινότητα της Κωνσταντινούπολης. Το ίδιο συνέβη το 1964, το 1967 και το 1974 λόγω του Κυπριακού. Το ίδιο το 1976, το 1987 και το 1996 στο Αιγαίο. Η Ελλάδα κατέστειλε ήδη από το 1930 την Μεγάλη Ιδέα, δηλαδή την διεκδίκηση αποκατάστασης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και ανάκτησης της επί χιλιετία πρωτεύουσας του Ελληνισμού Κωνσταντινούπολης, χάριν της ελληνοτουρκικής προσέγγισης στα πλαίσια της Δυτικής Συμμαχίας. Απεναντίας η Τουρκία προώθησε συστηματικά τις επιδιώξεις της στο Αιγαίο, στην Θράκη και στην Κύπρο εκμεταλλευόμενη την συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, χάριν της συνοχής του οποίου η Ελλάδα υποχρεωνόταν κάθε φορά να μην αντιδρά στις τουρκικές αυθαιρεσίες και τετελεσμένα.
Το 2003, πάντως, η Τουρκία αρνήθηκε όχι μόνον να συμμετάσχει αλλά έστω και να διευκολύνει την αμερικανική εισβολή στο Ιράκ, και απαγόρευσε την διέλευση των αμερικανικών στρατευμάτων από το έδαφός της. Διότι δεν ήθελε να διαταραχθούν οι σχέσεις της με την αραβική Μέση Ανατολή και διότι δεν ήθελε να προκληθούν αντιδράσεις στο εσωτερικό της, που θα μπορούσαν να αποσταθεροποιήσουν το κεμαλικό καθεστώς. Τέλος, διότι η κατάλυση του μπααθικού καθεστώτος του Σαντάμ θα έφερνε στην επιφάνεια-όπως και έγινε-το κουρδικό πρόβλημα, και το πάντα ανοιχτό θέμα απόσχισης των ανατολικών, κουρδικών επαρχιών του τουρκικού κράτους.
Η συμπεριφορά αυτή της Τουρκίας ως υποτιθέμενου συμμάχου της Δύσης έχει ασφαλώς μία ενιαία, βαθύτερη ερμηνεία: H ΤΟΥΡΚΙΑ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΟΡΓΑΝΙΚΟ ΜΕΡΟΣ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. Δεν μοιράζεται τις αξίες, τα ιδανικά, την φιλοσοφία του δυτικού κόσμου. Η συμμετοχή της στους δυτικούς θεσμούς δεν βασίζεται σε κοινή αντίληψη του τρόπου οργάνωσης της παγκόσμιας κοινωνίας, αλλά στην επιδίωξη προώθησης των δικών της γεωπολιτικών συμφερόντων. Την συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή ΄Ενωση επίσης βλέπει ως μηχανισμό ανάδειξής της σε ηγεμόνα της Ευρώπης, μέσω του δημογραφικού της μεγέθους και της παρουσίας μουσουλμανικών κοινοτήτων στις περισσότερες ευρωπαϊκές πόλεις.
Η αμερικανική εμμονή στην γεωστρατηγική αξία της Τουρκίας για την Δύση μπορεί να κλονίσθηκε λόγω της συμπεριφοράς της Τουρκίας στον Πόλεμο του Ιράκ και λόγω των αυτόνομων-και συχνά αντίθετων προς τα δυτικά γεωστρατηγικά συμφέροντα-κινήσεών της, όπως πχ. την προώθηση πυρηνικής συμφωνίας με την Ρωσσία. Αλλά με τον Ομπάμα έχει ανανεωθεί και έχει αποκτήσει μεγαλύτερη διάσταση. Ο Ομπάμα βλέπει την Τουρκία ως μηχανισμό πρόσβασης στον ισλαμικό κόσμο και στην Εγγύς Ανατολή, ως διδακτικό πρότυπο μουσουλμανικής και ταυτόχρονα κοσμικής χώρας, ως γεωπολιτικό αντίβαρο στην ρωσσική επιρροή στην Ανατολική Μεσόγειο. Το πρόβλημα στην σύλληψη αυτή είναι ότι παραγνωρίζει την ίδια την φύση της Τουρκίας, μίας ισλαμικής κοινωνίας, που πάσχει από βαθύ πολιτικό διχασμό μεταξύ της κεμαλικής στρατοκρατίας και του θεοκρατικού κυβερνώντος κόμματος. Δηλαδή για να λειτουργήσει η Τουρκία ως λύση και όχι ως μέρος του προβλήματος θα έπρεπε προηγουμένως να έχει επιλύσει στο εσωτερικό της, στην κοινωνική της οργάνωση και στην πολιτική της δομή, την σύγκρουση μεταξύ του ανερχόμενου ισλαμικού φονταμενταλισμού και του κοσμικού καθεστώτος. Η βαθύτερη αντίφαση είναι ότι η μετεξέλιξη της Τουρκίας σε δημοκρατικό καθεστώς δυτικού τύπου θα επέφερε άμεσα την απόσχιση, με δημοκρατικές διαδικασίες, του ημίσεως περίπου της τουρκικής επικρατείας, και ταυτόχρονα την ισλαμοποίηση και των τελευταίων κοσμικών, κεμαλικής προελεύσεως, θεσμών του τουρκικού κράτους. Επομένως η σύλληψη αυτή πάσχει και δεν μπορεί να λειτουργήσει μακροπρόθεσμα, ούτε καν μεσοπρόθεσμα.

Ο γεωστρατηγικός ρόλος της Ελλάδας

Η οπτική της Δύσης αποτυπώνεται γλαφυρά στην γεωπολιτική θεωρία του Μπρεζίνσκυ (Η ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΑΚΙΕΡΑ). Η παγκόσμια αμερικανική και ευρύτερα δυτική κυριαρχία προϋποθέτει, σύμφωνα με τον Μπρεζίνσκυ, τον έλεγχο της Ευρασίας. Η δυτική κυριαρχία στην Ευρασία διασφαλίζεται, σύμφωνα πάντα με τον Μπρεζίνσκυ, μέσω του ελέγχου ορισμένων γεωπολιτικά κρίσιμων περιοχών και σημείων, που σχηματίζουν ένα οριζόντιο γεωστρατηγικό συνεχές, από την Αδριατική έως την Ιαπωνία. Η απόπειρα των ΗΠΑ να ελέγξουν το Ιράκ και το Αφγανιστάν εντασσόταν στο σχέδιο αμερικανικής κυριαρχίας στην Ευρασία. Αλλά το σχέδιο αυτό υποτίμησε τους θρησκευτικούς-πολιτισμικούς παράγοντες, που ακύρωσαν την βεβιασμένη και σπασμωδική προσπάθεια των ΗΠΑ να επιβάλουν καθεστώτα δυτικού τύπου σε πληθυσμούς με εντελώς διαφορετικές οντολογικές αναφορές.
Ταυτόχρονα απέτυχε η προσπάθεια γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής περικύκλωσης της Ρωσσίας στην Ανατολική Ευρώπη και στον Καύκασο. Η Ρωσσία αντέδρασε στην προσπάθεια εξουδετέρωσής της με μεγάλη γεωπολιτική αντεπίθεση, με κύριο όπλο την ενέργεια. Με τα τεράστια ενεργειακά της αποθέματα δημιούργησε μηχανισμούς γεωπολιτικής επιρροής στην Ευρώπη, στα Βαλκάνια και στην Κεντρική Ασία. Ταυτόχρονα συνέτριψε στρατιωτικά την αμερικανοκρατούμενη Γεωργία, ανέτρεψε τους αμερικανικούς σχεδιασμούς στην Ουκρανία και αναθέρμανε τους δεσμούς της στα Βαλκάνια. Επεχείρησε δε την δημιουργία ειδικής σχέσης με την Ελλάδα, όχι μόνον σε ενεργειακό αλλά και γεωστρατηγικό επίπεδο. Ο δε ρωσσικός στόλος επανεμφανίσθηκε στην Αδριατική.
Σε αυτό το πλαίσιο, επανεμφανίζονται οι μακρο-ιστορικές σταθερές της ελληνικής γεωπολιτικής πραγματικότητας:
α. Η Ελλάδα παραμένει το όριο μεταξύ του Δυτικού Κόσμου και του Ανατολικού Δεσποτισμού. Γεγονός που είχε υποβαθμισθεί επί Ψυχρού Πολέμου, αλλά επανεμφανίσθηκε με την αναζωπύρωση των συγκρούσεων στην Μέση Ανατολή και την αποκάλυψη της μη δυτικής τουρκικής εξωτερικής πολιτικής.
β. Η Ελλάδα αποτελεί πεδίο ανταγωνισμού μεταξύ της αγγλοσαξονικής και της ρωσσικής σφαίρας επιρροής. Η προϊούσα απομείωση της αμερικανικής επιρροής δεν πρόκειται όμως να δημιουργήσει γεωπολιτικό κενό, ούτε θα επιτρέψει στην Ρωσσία να ελέγξει γεωστρατηγικά την Ανατολική Μεσόγειο. Το πιθανότερο είναι μία μεικτή αμερικανοβρεταννική ή ευρωπαϊκή-βρεταννική ή και αμιγής βρεταννική(αν αυτό είναι λογισμικά εφικτό για την σημερινή Αγγλία) παρουσία στην περιοχή, που θα αποτρέψει την ρωσσική κάθοδο στο Αιγαίο.
γ. Η αμερικανική γεωπολιτική επιρροή στην Ελλάδα συναρτήθηκε με την ψυχροπολεμική πραγματικότητα και τις γεωστρατηγικές της αναγκαιότητες. Στην πραγματικότητα, ο άξονας Ουάσινγκτων-Αθήνα δεν μπορεί να λειτουργήσει στις σημερινές συνθήκες χωρίς ενδιάμεσους σταθμούς. Ο νέος άξονας θα είναι ο άξονας Ουάσινγκτων-Λονδίνο-Βρυξέλλες-Αθήνα-Λευκωσία.
δ. Η Ελλάδα δεν μπορεί να πραγματοποιήσει γεωστρατηγικό άλμα προς την Ρωσσία, όπως εισηγούνται διάφοροι αναλυτές, χωρίς να υπάρχει συναίνεση της Δύσης. Το 1854 και το 1944, που επιχειρήθηκε αυτό με διαφορετικό τρόπο και υπό διαφορετικές συνθήκες, η αντίδραση της Δύσης ήταν εξαιρετικά βίαιη. Η όποια συνεργασία με την Ρωσσία μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνον στο πλαίσιο μίας ευρύτερης γεωστρατηγικής προσέγγισης της Ρωσσίας με το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι προϋποθέσεις για την εκπλήρωση του αναμένοντος κάποιον να τον υποδυθεί ρόλου

Ποιoς μπορεί να είναι ο γεωπολιτικός και γεωστρατηγικός ρόλος της Ελλάδας στον μετα-ψυχροπολεμικό κόσμο; Η απάντηση προκύπτει από το ιστορικό γεγονός ότι η Ελλάδα υπήρξε ιδρυτικό στοιχείο του Δυτικού Πολιτισμού και προκεχωρημένο φυλάκιο έναντι του ασιατικού δεσποτισμού. Για να ανταπεξέλθει η Ελλάδα στον ρόλο αυτόν, για να συνεχίσει να αποτελεί το άκρο του Δυτικού Πολιτισμού στην άκρη της Ευρώπης, απαιτούνται συγκεκριμένες προϋποθέσεις:
α. η δημογραφική επιβίωση και αναπαραγωγή του Ελληνικού πληθυσμού, διότι η υποκατάστασή του από μεταναστευτικές μουσουλμανικής προελεύσεως ομάδες θα μεταβάλει την Ελλάδα σε προέκταση της Ανατολίας και εκ των πραγμάτων το όριο Δύσης-Ανατολής θα μετατοπισθεί στην Ιταλική Χερσόνησο. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μέσω της πραγματικής(και όχι εικονικής)ενίσχυσης των γεννήσεων και της μητρότητας, και ταυτόχρονα μέσω της δημιουργίας ενός αποτελεσματικού μηχανισμού αναχαίτισης της λαθρομετανάστευσης. Χωρίς αυτά τα δύο μέτρα, η Ελλάδα σε λίγες δεκαετίες, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των δημογράφων, θα είναι μία χώρα με πλειοψηφία μουσουλμανικού πληθυσμού.
β. η αμυντική θωράκιση της Κύπρου, του Αιγαίου και της Θράκης, διότι κάθε γεωστρατηγική προώθηση της Τουρκίας προς Δυσμάς σημαίνει και αντίστοιχη γεωπολιτική συρρίκνωση του Δυτικού Κόσμου.
γ. ριζικός εκσυγχρονισμός του Ελληνικού Κράτους, διότι ένα διεφθαρμένο και ανίκανο κράτος δεν μπορεί να επιτελέσει απολύτως κανέναν γεωπολιτικό και γεωστρατηγικό ρόλο.
δ. καθιέρωση ειδικής σχέσης της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, υπό τον όρο της άμεσης απόσυρσης των τουρκικών στρατευμάτων από την Κύπρο, της άρσης της απειλής πολέμου στο Αιγαίο, του τερματισμού του τουρκικού επεκτατισμού και αναθεωρητισμού και της αναγνώρισης του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
ε. για να επιτευχθούν όλα τα παραπάνω απαιτείται ριζική αντικατάσταση του σημερινού τριτοκοσμικού και χρεωκοπημένου πολιτικού προσωπικού της χώρας από μία να ιθύνουσα τάξη, που θα συμπεριλαμβάνει τα καλύτερα στοιχεία της Ελληνικής κοινωνίας και της Ομογένειας, και θα χαρακτηρίζεται από εντιμότητα, δημοκρατικό πατριωτισμό και ανιδιοτέλεια, υπευθυνότητα και ρεαλισμό, καθώς και επίγνωση της διεθνούς πραγματικότητας.

* Διδάκτωρ Οικονομικών και Κοινωνικών Επιστημών Πανεπιστημίου Γενεύης, Πρόεδρος των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ

Όλοι όσοι είδαν τη σκηνή θυμήθηκαν τους Ισραηλινούς στρατιώτες που έσπαζαν με πέτρα το χέρι ενός Παλαιστίνιου. Αυτό το κράτος δεν αντιμετωπίζει τους Κούρδους σαν δικούς του. Για αυτό και φέρεται εκεί σαν ¨Κατοχική Δύναμη¨. Σκοτώνει ανθρώπους και τους πετάει στα ρέματα, καίει χωριά και γεμίζει τις φυλακές με παιδιά. Και την στιγμή που φαίνεται να είμαστε κοντά στην ειρήνη, σέρνει στο έδαφος το κεφάλι και προσπαθεί να το λιώσει με τον υποκόπανο. Αυτό το τελευταίο περιστατικό μπορέσαμε να το δούμε επειδή ήταν εκεί οι κάμερες. Ακόμα και μπροστά στις κάμερες έτσι φέρονται. Για σκεφτείτε τι κάνουν στα ορεινά χωριά, στους οικισμούς και στα έρημα σοκάκια. Αν φερόταν έτσι σε εσάς, αν κάποιος βαρούσε με τον υποκόπανο τα παιδιά σας εσείς τι θα κάνατε ; Ποιος θα προφυλάξει αυτούς τους ανθρώπους; Καταλαβαίνετε τώρα γιατί κρατάει 25 χρόνια αυτός ο πόλεμος; Καταλαβαίνετε τώρα γιατί εκείνα τα παιδιά των Κούρδων βγαίνουν στο βουνό αν και ξέρουν ότι θα πεθάνουν; Βγαίνουν. Τι να κάνουν; Αν δεν τους αναγνωρίζετε το δικαίωμα να προστατεύουν τις ζωές τους, την τιμή τους και τα παιδιά τους, σε ποιόν να εμπιστευτούν, που να καταφύγουν; Φεύγουν και αυτά στο βουνό. Οι εφημερίδες γράφουν και οι πολιτικάντηδες μιλάνε για την ¨τρομοκρατική οργάνωση ΡΚΚ¨ Πολλοί όπως και εγώ λέμε ¨το ΡΚΚ να τελειώσει τον πόλεμο¨. Είναι εύκολο να ονομάζεις την ¨τρομοκρατική οργάνωση ΡΚΚ¨. Η JİTEM τότε που πυροβολεί τους ανθρώπους στο σβέρκο τι είναι; Οι Ειδικές Δυνάμεις που χτυπάνε το κρανίο των παιδιών με υποκόπανο τι είναι; Αυτά που κάνουν δεν είναι ¨τρομοκρατία¨; Αν εσύ εφαρμόζεις αδιάκριτα, και στα παιδιά ενός λαού τρομοκρατία, εκείνος ο λαός τι θα κάνει; Πώς θα διαφυλάξουν τους εαυτούς τους αυτοί; Αυτό πείτε μου…Πείτε μου πως θα προφυλάξουν αυτοί οι άνθρωποι τα παιδιά τους. Αν αντιμετωπίζεις γενικά ένα λαό ως εχθρό, αν καις τα χωριά του, προσβάλλεις τις γυναίκες του, φυλακίζεις τους άντρες και χτυπάς με τον υποκόπανο τα παιδιά του, τότε αυτός ο λαός βγαίνει στο βουνό. Βγήκε ήδη… Και μετά πολεμώντας προκαλείς τον θάνατο πολλών ανθρώπων. Όταν είδα εκείνες τις εικόνες, εκείνη τη φοβερή αγριότητα και την ευχαρίστηση που εκφράστηκε για την αγριότητα των αστυνομικών σκέφτηκα πως αυτό το κράτος δε θα μπορεί να κυβερνάει εκεί και πως επίσης δεν έχει και το δικαίωμα να κυβερνάει εκεί. Όταν εσύ πας και λες εκεί πως ¨Εγώ είμαι το κράτος σου¨, αυτό είναι το κράτος τους; Είναι δικό τους κράτος αυτό όπου οπλισμένοι στρατιώτες με έμφαση στον ¨τουρκισμό¨ πηγαίνουν σε πόλεις 90% Κουρδικές και περνάνε το μήνυμα ¨θα σας λιώσουμε με τα όπλα¨; Τι θέλει αυτό το κράτος; Ειρήνη; Πόλεμο; Όταν καταπιέζετε ολόκληρο λαό δεν μπορείτε να κερδίσετε τον πόλεμο, κανείς δεν τον κέρδισε κατά μήκος της ιστορίας. Ο πόλεμος μπορεί να κερδηθεί ενάντια σε στρατούς, όμως ενάντια σε λαούς δεν κερδίζεται. Θέλετε ειρήνη; Χτυπώντας με τον υποκόπανο τα κεφάλια των παιδιών, ειρήνη δεν γίνεται. Η τυραννίες δεν κερδίζουν ούτε τον πόλεμο, ούτε την ειρήνη…Εγώ είδα πως χτυπούσαν με τον υποκόπανο το κεφάλι εκείνου του παιδιού… Εκείνα τα εδάφη ακόμα και αν είναι δικά σου τι έγινε, και αν δεν είναι τι έγινε. Εκείνα τα χώματα μπορεί να είναι δικά σου, αλλά εκείνος ο λαός δεν είναι δικός σου. Όποιος εξασφαλίσει τα παιδιά εκεί, να μπορούνε να τρέξουν, να μπορούνε να γελάνε και να παίζουν χωρίς να χτυπιούνται, και να δέρνονται με τον υποκόπανο, εκείνου θα γίνει.

Ahmet Altan – 25.04.2009 εφ. «Ταράφ»

Κουρδικό κλάσιµο στή µάπα

O διοικητής της αεροπορικής βάσης Ρασίµ Αρσλάν όταν είδε ότι στην τελετή για την Ηµέρα Εθνικής Ηγεµονίας (23-4) δεν µετείχε ο δήµαρχος Ντιαρµπακίρ Οσµάν Μπαϊντεµίρ, κλώτσησε την ταµπέλα που έδειχνε το µέρος που θα στεκόταν. Ο αντιπτέραρχος µάλιστα, όταν οι αρµόδιοι πήγαν να βάλουν αλλού την ταµπέλα, τους είπε «πάρτε την από δω». Ο Μπαϊντεµίρ απάντησε ότι «αν ισχύει ότι η ηγεµονία ανήκει χωρίς όρους στον λαό, οι κυβερνώντες την χώρα θα πρέπει να σέβονται την θέληση του λαού. Όποιος και αν είναι ο εκπρόσωπος του λαού και όποιες και να είναι οι αρµοδιότητες του θα πρέπει να αντιµετωπίζονται µε σεβασµό».

(26-4-09, εφ. Ταράφ)

(Σ.Σ. Ο Θεός να τον φυλάει τον Μπαϊντεµίρ, γιατί αρκετοί δεν τον αγαπούνε και γίνονται και τροχαία καµµιά φορά…)

Παλιά προβλήµατα, λυµένα σήµερα

Στα έγγραφα που βρέθηκαν κατά τη σύλληψη του τ. Διοικητή Στρατοχωροφυλακής Σενέρ Ερουιγκούρ (υπόθεση Εργκενέκον) βρέθηκαν και τα πρακτικά της συνάντησης που έγινε στις 15-1-2004 στο Γενικό Επιτελείο µε τον Ερντογάν. Οι κατηγορίες τότε κατά του Ερντογάν από τον νυν αρχηγό Γενικού Επιτελείου, Ιλκέρ Μπασµπούγ, ήταν: «Προσπαθείτε να περιορίσετε τις αρµοδιότητες του προέδρου της Δηµοκρατίας και περιορίσατε τις αρµοδιότητες του γ.γ. του Συµβουλίου Εθνικής Ασφάλειας (MGK). Το νοµοσχέδιο για το ΥΟΚ (Συµβούλιο Ανώτατης Εκπαίδευσης) επιζητά την πολιτική κυριαρχία σε αυτό. Παίρνει τον φορέα αυτόν από την ΜΙΤ και τον συνδέει πλέον µε το Υπουργείο Εσωτερικών, εγκρίθηκε δε παρά την αντίθετη γνώµη του κειµένου της Στρατηγικής Εσωτερικής Ασφάλειας της Τουρκικής Δηµοκρατίας. Δεν ζητήθηκε η άποψη µας για τον νόµο που επιφέρει αλλαγές στα µαθήµατα Κορανίου και για τον νόµο που αλλάζει τα σύνορα στους δήµους. Η χρήση στο πρόγραµµα του κόµµατος (ΑΚΡ) του όρου ¨κάτοικος Τουρκίας¨ αντί του ¨Τούρκος¨ είναι λανθασµένη και επικίνδυνη. Επίσης δίνουµε σηµασία στο να µοιράζεστε µε εµάς τις απόψεις σας για το θέµα του Ιράκ. Επίσης αν δεν ξεκαθαρίσετε την θέση σας έναντι των δραστηριοτήτων του ΡΚΚ, θα αυξηθεί κι άλλο η ανησυχία µας.»

(6-5-09, εφ. Μιλλιέτ)

(Μ’ αυτά και µ’ αυτά τον στρώσανε και τον Ερντογάν και …µειώθηκε η ανησυχία τους)

Αντικαθεστωτικά και καθεστωτικά ζώα

Το σπάσιµο της προτοµής του Ατατούρκ από µια αγελάδα στην Μαλάτια, έφερε ως αποτέλεσµα την εξορία της αγελάδας. Στο χωριό Καντίρουσαγί η αγελάδα µε το όνοµα ¨Γκιουλσούµ¨ ξέφυγε από τα χέρια της Γκιούλ Κιλίτς και µπαίνοντας στο δηµοτικό σχολείο, έσπασε την προτοµή του Ατατούρκ. Η Διεύθυνση Εθνικής Παιδείας έκανε µήνυση στην οικογένεια και ελήφθησαν καταθέσεις από όλους. Μετά από αυτό η Γκιούλ Κιλίτς πούλησε την αγελάδα στον συγγενή της Οµέρ Ακτάς. Η Κιλίτς ανέφερε πως µετά την µήνυση φοβήθηκε και πρόσθεσε πως «η αγελάδα έφυγε από το χέρι µου και µε έριξε κάτω. Χτύπησα το χέρι µου. Μετά τα παιδιά, µου είπαν πως έσπασε την προτοµή του Ατατούρκ, και µας πήραν καταθέσεις».

(13-5-2009, εφ. Ταράφ)

(Αυτό είναι ένα µικρό παράδειγµα της λειτουργίας του σύγχρονου τουρκικού κράτους έναντι των πολιτών του. Ώς και οι γελάδες που εκτρέπονται σε αντικεµαλισµό µηνύονται και …πουλιούνται!)

kyneg@otenet.gr                                                                                                                                                                                              M.K.

       (Σ.Σ. : Ουσιαστικά αυτό που αποκαλύπτεται δεν είναι το παρακράτος της Εργκενέκον αλλά ένα κράτος-δολοφόνος)

Αμοιβαιότητα τώρα!
Ο Ερντογάν με τη δήλωση του για την Θεολογική Σχολή της Χάλκης πως ¨Αυτή την στιγμή δεν εξετάζουμε κάτι τέτοιο¨  δείχνει την επιμονή της κυβέρνησης στην εκπεφρασμένη πολιτική της. Ανάμεσα στους λόγους που επικαλείται η Άγκυρα για την διατήρηση της κλειστής σχολής είναι και ότι ¨ Οι πρακτικές της Ελλάδας στην Δ. Θράκη δεν συνάδουν με την αμοιβαιότητα¨.
(11-4-2009, εφ. Ταράφ) 

  (Σ.Σ. Το 1931 απαγόρευσαν δεκάδες επαγγέλματα στους Ρωμιούς, το 1942 τους επέβαλαν τον φόρο περιουσίας Το 1955 έδειξαν τον πολιτισμό τους στα Σεπτεμβριανά, το 1964 προέβησαν σε απελάσεις χιλιάδων… Έ, τώρα, με 2.500 παππούδες στην Πόλη, θυμήθηκαν την αμοιβαιότητα…)   
                                                          Μ.Κ.                                                      kyneg@otenet.gr

Οἱ Κοῦρδοι εἶναι ἐδῶ!

Ἐκτιµώντας τὰ ἐκλογικὰ ἀποτελέσµατα ὁ ὁ πρόεδρος τοῦ κόµµατος DTP (κουρδικό) Ἀχµὲτ Τούρκ, ἀνέφερε πὼς δηµοκρατία χωρὶς Κούρδους δὲν µπορεῖ νὰ γίνει καὶ πὼς τὸ Κουρδικὸ θέµα δὲν µπορεῖ νὰ λυθεῖ χωρὶς τὴν συνάντηση µὲ Κούρδους πολιτικούς. Στὴν αἴθουσα ὅπου ἔδωσε συνέντευξη ὑπῆρχε κρεµασµένο πανὼ στὰ κουρδικὰ ποὺ, ἐννοώντας τὸν Ἀµπντουλὰχ Ὀτζαλάν, ἔγραφε «Ζωὴ χωρὶς πρόεδρο δὲν γίνεται».                                                                                    (30-3-09, ἐφ. Ραντικάλ)

Ἕνας Θρακιώτης συµπατριώτης µας

Κατάγοµαι ἀπὸ τὸν Ἐχῖνο τῆς Ξάνθης. Αὐτὸ τὸ χωριὸ πλέον ἀποτελεῖ τὸν ἡγέτη ὅλης τῆς Δ. Θράκης. Μὲ τοὺς Ἕλληνες εἴχαµε ἀρκετοὺς καβγάδες στὸ παρελθὸν γιὰ αὐτὴν τὴν περιοχή. «Αὐτή ἡ περιοχὴ δὲν εἶναι τουρκικὴ ἀλλὰ ποµάκικη», ἔλεγαν… Στὴ Γερµανία ἔχει 25-26 συλλόγους (Τούρκων Δ. Θράκης) καὶ µία Ὁµοσπονδία. Ὁ ἱδρυτὴς τοῦ πρώτου συλλόγου στὸ Βερολῖνο εἶµαι ἐγώ. Οἱ ὑπόλοιποι σύλλογοι ἱδρύθηκαν ἁλυσιδωτά. Ὅταν τὸ 1977 γύρισα στὴν Τουρκία ἔβγαλα τὸ περιοδικὸ Bati Trakya. Εἶµαι µέλος τῆς ὁµοσπονδίας συλλόγων Ρούµελης. Ἐπὶ 3 χρόνια ἤµουν στὸ κεντρικὸ ΔΣ τῶν συλλόγων Δυτικῆς Θράκης. Εἶµαι ὁ ἱδρυτὴς τοῦ ἀθλητικοῦ συλλόγου Δ. Θράκης στὸ Ζεϊτίνµπουρνου. Εἶµαι µέλος τοῦ κόµµατος ΜΗΡ. Στὸ Βερολῖνο ὑπῆρχε τουρκικὴ ἑστία. Συναντηθήκαµε µὲ κάποιους φίλους. Ἱδρύσαµε τὸν µέγα σύλλογο Ulku στὸ Βερολῖνο.

(Εἶναι µερικὰ αὐτοβιογραφικὰ στοιχεῖα ἀπὸ τὸν ἐκδότη τοῦ περιοδικοῦ «Δυτικὴ Θράκη» Σουλεϊµάν Σεφὲρ Τζιχάν. Βραβευθείς πρό-σφατα ἀπὸ τὸν πρόεδρο τῆς τουρκικῆς Βουλῆς, εἶχε ἐπὶ χρόνια κορώνα στὸ περιοδικὸ του τὸν ἀρχιµαφιόζο τῆς Ἐργκενέκον, Βελὶ Κιουτσούκ. Ὅπως βλέπουµε εἶναι µέλος στὸ φασιστικὸ ΜΗΡ, ἐνῶ ὑπερηφανεύεται πὼς ἵδρυσε καὶ παράρτηµα τῶν Γκρίζων Λύκων στὸ Βερολῖνο! Στὸ περιοδικὸ του κάθε τόσο βάζει τὴ σηµαία τῆς «ἀνεξάρτητης Δ. Θράκης» καὶ ἀναδηµοσιεύει ἄρθρα ἀπὸ τὴν ἐφηµερίδα Μιλλὲτ τῆς Ξάνθης. Προφανῶς ὑπάρχει ἀµοιβαία ἐκτίµηση…)

Τούρκικο ἀπεριτίφ

Κοπέλα ποὺ δούλευε σὲ καζίνο στὴν Προῦσα ἤπιε ἀλκοὸλ, αἰσθάνθηκε ἄσχηµα καὶ µεταφέρθηκε στὸ νοσοκοµεῖο ὅπου καὶ πέθανε. Ἡ κοπέλα φέρεται νὰ πέθανε ἀπὸ πόση νοθευµένου ρακί. Μὲ ἐντολὴ εἰσαγγελέα µεταφέρθηκε γιὰ νεκροψία. Ἀκολούθως οἱ συγγενεῖς της πῆραν τὸ σῶµα της καὶ τὸ µετέφεραν στὴν Σακάρια, ὅπου καὶ ἐτάφη. Στὴν περιοχὴ τῆς Προύσας ἄλλα τέσσσερα ἄτοµα πέθαναν ἀπὸ νοθευµένο ρακί. Στὰ Μουδανιὰ ὁ Χασάν Ἐρντέµ(78) καὶ ὁ Σαΐπ Τελὶ (59), στὴν περιοχὴ Μουσταφάκεµαλ ὁ Ἰσµαὶλ Γκιουβὲν (50) καὶ στὸ κεντρικὸ Ὀσµάνγκαζι ὁ Ναζµὶ Καχραµάν.                                               (28-3-09, ἐφ. Νέτγκαζετε)

Αὐτοπυροβολισµοὶ

Δὲν τὸ βλέπετε λίγο περίεργο; Μέσα στὸ σπίτι του ὁ συνταγµατάρχης τῆς JITEM ξαφνικὰ αὐτοπυροβολεῖται. Ἀκολούθως ὁ τὴν ἴδια ἐποχὴ µὲ αὐτόν, διοικητὴς Εἰδικῶν Ἐπιχειρήσεων, αὐτοκτονεῖ. Καὶ γιὰ τὶς δυὸ περιπτώσεις µᾶς λένε παρόµοιες ἱστορίες: Ὑπῆρχαν ψυχολογικὰ προβλήµατα. Ὁ γιὸς µάλιστα τοῦ διοικητῆ ἐκφράζει τὶς ἀµφιβολίες του. Λέει: «Τὰ ΜΜΕ νὰ ἐρευνήσουν τὸν θάνατο τοῦ πατέρα µου. Ὁ γιατρὸς µοῦ εἶπε πὼς δὲν µπορεῖ νὰ πεῖ ἂν αὐτοκτόνησε ὁ πατέρας µου. Νὰ ἐρευνηθεῖ µὲ ποιὸ χέρι πυροβόλησε ὁ πατέρας µου καὶ πόσες φορὲς πυροβόλησε». Συνεχίζονται οἱ “σκοτεινές” ἐξελίξεις στὴν ὑπόθεση Ἐργκενέκον. Οἱ “αὐτοπυροβοληθέντες” αὐξάνονται. Οἱ κατηγορούµενοι στρατηγοὶ ἕνας ἕνας ἀρρωσταίνουν. Αὐτὴ τὴν στιγµὴ δὲν ὑπάρχει στρατηγὸς στὴν φυλακή. Οἱ ταξίαρχοι µεταφέρθηκαν στὸ νοσοκοµεῖο. Οἱ Λεβὲντ Ἐρσὸζ καὶ Βελὶ Κιουτσοὺκ δηλαδή, ἕνας ἕνας ἀρρώστησαν. Δὲν εἶναι ἐκπληκτικὸ ὅτι ἀπὸ τοὺς κατηγορούµενους στὶς φυλακές, ἀρρωσταίνουν µόνο οἱ ἀξιωµατικοί; Μήπως εἶναι ἀσθενικοὶ οἱ ἀξιωµατικοὶ µας; Ἡ µήπως εἶναι πολὺ ὑγιεῖς οἱ πολίτες; Ἂν οἱ κατηγορούµενοι εἶναι ἄδικα καὶ κατὰ παράβαση τοῦ δικαίου στὶς φυλακές, τότε ἀφῆστε τους ὅλους ἐλεύθερους. Ἂν ὄχι ὅµως, τότε κρατῆστε καὶ τοὺς ἀξιωµατικούς. Γιατί κάνετε διαχωρισµούς;

(27-2-09, Ἀχµέτ Ἀλτάν, ἐφ. Ταράφ)

Προεκλογικές ὑποσχέσεις

Καθὼς πλησιάζουν οἱ µέρες γιὰ τὶς τοπικὲς ἐκλογὲς, οἱ ὑποψήφιοι δήµαρχοι καὶ κοινοτάρχες κάνουν ὅ,τι µποροῦνε γιὰ νὰ ἐπηρεάσουν τοὺς ψηφοφόρους. Ἔτσι, ὁ ὑποψήφιος Τουγροὺλ Καγιατζάν ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς Σινώπης, ἀνακοίνωσε µὲ πανώ σὲ µπαλκόνι πὼς σὲ περίπτωση ποὺ ἐκλεγεῖ κοινοτάρχης θὰ παρέχει σουνὲτ καὶ ἄλλες ὑγειονοµικὲς ὑπηρεσίες δωρεάν. Ὑπόσχεται πὼς θὰ τρυπάει αὐτιά, θὰ µετράει τὴν πίεση καὶ τὸ ζάχαρο τοῦ αἵµατος καὶ θὰ βάζει ὀροὺς δωρεὰν.

(13-3-09, ἐφ. Νέτγκαζετε)

Εἰσαγγελικές Ἀνασκαφές

Περατώθηκαν οἱ πενθήµερες ἀνασκαφὲς στὴν Σιλώπη τῆς πόλης Σίρνακ. Χτὲς τελείωσαν οἱ ἀνασκαφὲς ποὺ γινόταν ὑπὸ τὶς ὁδηγίες τοῦ εἰσαγγελέα Σιλώπης Α.Ο. καὶ τοῦ προέδρου τοῦ δικηγορικοῦ συλλόγου Ν.Ε., µετὰ τοὺς ἰσχυρισµοὺς πὼς κάποιοι τὴν δεκαετία τοῦ 90 δολοφονήθηκαν καὶ πετάχτηκαν σὲ τρῦπες, στὸ 15ο χλµ τῆς ὁδοῦ Σιλώπης-Τζίζρε. Ὁ πρόεδρος τοῦ δικηγορικοῦ συλλόγου ἀνέφερε πὼς βρέθηκαν τεµάχισµενα ὀστᾶ καὶ ἄλλα ὑλικὰ καὶ πὼς ὅ,τι βρέθηκε θὰ σταλεῖ στὴν Ἰατρικὴ Σχολὴ τῆς Κωνσταντινούπολης.

(14-3-09, ἐφ. Νέτγκαζετε)