Τήν περασµένη ἑβδοµάδα οἱ ἐκδόσεις Πατάκη καί τά Βιβλιοπωλεῖα Παπασωτηρίου παρουσίασαν στήν Ξάνθη πρῶτα καί µετά στήν Ἀλεξανδρούπολη τό βιβλίο «Ὁ παλαιστής καί ὁ δερβίσης», κάποιου Καβαλιώτη ὀνόµατι Θόδωρου Γρηγοριάδη.

Τό µυθιστόρηµα αὐτό δέν τό διάβασα, πρέπει νά ὁµολογήσω, ἀλλά ἀπό ὅσα ἔµαθα δέν ἀποκλείεται καί νά τό κάνω. Ἐξιστορεῖ, λέει, ἕνα ἐρωτικό γαϊτανάκι ἀνάµεσα σέ µιά φωτογράφο, ἕναν Τοῦρκο παλαιστή, µιά δηµοσιογράφο, ἕναν συγγραφέα κι ἕναν καθηγητή ὀθωµανικῆς ἱστορίας. Γιά νά µήν σᾶς µένει κάποια ἀπορία, ποιός πηδάει ποιόν, πάρτε ἕνα κοµµάτι ἀπό τό κειµενάκι πού συνόδευε τό δελτίο Τύπου: «Ὁ ὡραῖος Τοῦρκος παλαιστής, µέ σφρῖγος πού ξεχειλίζει ἀπό ρώµη κι ἐρωτισµό, ἕνα κορµί πού δέν εἶναι ἁπλᾶ ἕνα σκληροτράχηλο ἀντρικό σῶµα ἀλλά καί ἀντικείµενο πόθου, κουβαλώντας ἑκατοντάδες χρόνια πρωτογονισµοῦ, πολεµικῶν τελετουργιῶν, ἀψεγάδιαστης ἀρρενωπότητας. Κόσµος πάει κι ἔρχεται κι ἀπό τίς δύο πλευρές τῶν συνόρων τοῦ Ἕβρου γιά χάρη του, τό χαµογελαστό παιδί προσφέρει µέ τή µεγαλύτερη εὐκολία καί µέ ἀξιοσηµείωτη ἀπενοχοποίηση τόν ἔρωτά του σέ γυναῖκες κι ἄντρες ἰσότιµα (…), γίνεται γιά ὅλους ἡ προσωποποίηση τῆς χαρᾶς τῆς ζωῆς!»

Ἔχουµε δηλαδή µιά σεξοµηχανή πού µιλάει τούρκικα, γεγονός πού άναµφισβήτητα προσθέτει βαρβατίλα στήν ὑπόθεση καί ἕναν ὀριενταλισµό τοῦ κώλου (κυριολεκτικά!). Καί µπορεῖ µερικοί ἐδῶ νά ἀνιχνεύουν …λογοκλοπή ἀπό τά χιουµοριστικά σενάρια πού γράφαµε πρίν λίγα χρόνια στόν «Ἀντιφωνητή», ὅµως πρόκειται γιά ἱστορία µέ στοιχεῖα αὐτοβιογραφικά, ὅπως ἐξοµολογήθηκε ὁ συγγραφέας. Ὁ ὁποῖος ἦρθε ὡς δάσκαλος στή Θράκη (Ἐχῖνο, Ἕβρο…) καί ἔκτοτε µᾶς θυµᾶται καί µᾶς «τιµᾶ» ὡς γεωγραφικό χῶρο στίς διαστροφικές ἱστορίες του. Γιατί στίς ἱστορίες αὐτές µπορεῖ νά ἀνακατεύεται καί κάτι ἀπό σουφισµό, ἀπό τεκέδες καί πελιβάνηδες τῆς Ἀδριανούπολης, ἀλλά µήν ξεγελιέστε, ὁ ἄξονας τοῦ µυθιστορήµατος εἶναι αὐτός στό παντελόνι τοῦ Τουρκαλᾶ. Μία πρόχειρη µατιά στούς τίτλους (ἔστω) τῶν προηγούµενων βιβλίων τοῦ Θ.Γ., δείχνει µία ἀξιοσηµείωτη προσήλωση σέ πολύ συγκεκριµένη θεµατολογία.

Ἀτοµικό δικαίωµα τοῦ καθενός νά φαντασιώνει καί νά ἐκδίδει καθετί πού τόν φτιάχνει, ναί. Μάλιστα µπορεῖ σέ κάποιους νά παριστάνει καί τόν λογοτέχνη, κι αὐτό δεκτό. Ὅµως εἶναι καί δικαίωµά µας νά ποῦµε τή γνώµη µας γιά ὅσα σκουπίδια κυκλοφοροῦν καί στά ὁποῖα ἐµπλέκεται, ὡς µή ὄφειλε, ἡ ἐθνική µας ὑπερηφάνεια. Ἄν γιά κάποιους ἡ λέξη αἰδώς ἔχει ἐκλείψει, αὐτό δέν σηµαίνει ὅτι θά σεβαστοῦµε τήν ἀναισχυντία τους ὡς δεῖγµα κοινωνικῆς προόδου ἀλλά θά τήν δοῦµε µέ τόν οἶκτο πού τῆς ἁρµόζει.