Η «Σπίθα» Κομοτηνής και η Παράταξη Πολιτών «ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ», εκφράζοντας τη συντριπτική πλειοψηφία των συμπολιτών τους, απευθύνονται στους πολιτευτές του νομού, ιδίως δε τους μνημονιόφρονες, τους  οθνειολάγνους και τους ελλαδοφάγους. Τους παρακαλούν να συναισθανθούν την πρόκληση που συνιστά (για τον πολιτικά εγγράμματο λαό) η παρουσία τους στην εξέδρα των επισήμων κατά την παρέλαση της 25ης Μαρτίου και να βρουν μία πρόφαση για να απουσιάσουν. Ας πουν στην ανάγκη ένα ψέμμα, ξέρουμε φυσικά ότι δεν τα πολυκαταφέρνουν σ’ αυτό αλλά …ας προσπαθήσουν.

Η πατρίδα μας μεθαύριο τιμά τους ήρωες που ξεσηκώθηκαν κατά των Οθωμανών και ελευθέρωσαν την Ελλάδα. Τιμά τους Μακρυγιάννηδες και τους Καραϊσκάκηδες, τους Νικηταράδες και τους Κανάρηδες. Δεν τιμά ούτε τους Νενέκους που κιότεψαν και προσκύνησαν, ούτε τους κοτσαμπάσηδες που τα είχαν κάνει πλακάκια με τον σουλτάνο, ούτε τους φαναριώτες που ζύγιζαν με σωφροσύνη κάθε κλανιά της Ευρώπης. Επομένως τα γιουσουφάκια του Ράιχενμπαχ, οι σφουγγοκωλάριοι του Τόμσεν και οι παρακεντέδες της ξενοκρατίας δεν έχουν καμμία θέση στην εξέδρα!

Κώστας Καραΐσκος (συντονιστής «Σπίθας» Κομοτηνής) 

Νεκτάριος Δαπέργολας (δημοτικός σύμβουλος «Σπάρτακου»)

none

Στίς 14-1-12 ἡ «Πολιτιστική Ἐκπαιδευτική Ἑταιρεία τῆς Μειονότητας τῆς Δ. Θράκης» (ΠΕΚΕΜ) εἶχε διοργανώσει μιάν ἡμερίδα μέ θέμα «Δίγλωσση Ἐκπαίδευση καί ἡ ἐφαρμογή της στά Μειονοτικά Σχολεῖα». Μέ ἀφορμή τή δήλωσή της ὅτι «τό θέμα τῆς μειονοτικῆς ἐκπαίδευσης εἶναι τό σημαντικότερο πρόβλημα πού ἀντιμετωπίζουν οἱ Τοῦρκοι τῆς Θράκης», ἀναζητήσαμε στά προσφάτως ἀνακοινωθέντα ψηφίσματα αὐτά τά 17 προβλήματα καί τίς εὐθῦνες τῆς βάναυσης, τουρκοφάγου Ἑλλάδας. Ἀντιγράφω κατά λέξη, δῶστε λοιπόν κι ἐσεῖς βάση:
Read the rest of this entry…

one

Ο πρώην πρωθυπουργός σας, εκείνο το πολιτικό σούργελο που η μισή Ελλάδα προσκυνούσε μέχρι που την ξέσκισε, είχε ανοίξει την Κερκόπορτα για να έρχονται στην Ελλάδα χωρίς βίζα οι κάτοχοι πράσινων διαβατηρίων (δήμαρχοι, βουλευτές κτλ). Έκτοτε έχουμε πήξει στις επισκέψεις, κυρίως από την Ανατολική Θράκη, με τελευταία αυτήν από την Αδριανούπολη στην Κομοτηνή: ο πρόεδρος του YÖK που διορίστηκε πρέσβης στην Πολωνία Γιουσούφ Ζιγιά Οζτζάν, ο νομάρχης Αδριανούπολης Γκιοκχάν Σοζέρ, ο διευθυντής του τουρκικού ΥΠΕΞ στην Αδριανούπολη Μετίν Κιλίτς, πρυτάνεις και αντιπρυτάνεις από 20 πανεπιστήμια που μετείχαν σε συνέδριο του Πανεπιστημίου Τράκια, είδαν τον Πρόξενο Μουσταφά Σάρνιτς, τον τουρκομουφτή Ιμπράμ Σερήφ και παράγοντες της Ένωσης Τουρκικής Νεολαίας. Οι πρυτάνεις ήρθαν να ψαρέψουν πελατεία από την μειονότητα, γιατί φαίνεται τους ανησυχεί η επιλογή της Ελλάδας ως χώρας σπουδών από τους μουσουλμανόπαιδες. O δε νομάρχης Αδριανούπολης Γκιοκχάν Σοζέρ (φωτό) προέβη σέ υποτιμητικές για τη νοημοσύνη μας δηλώσεις του τύπου «Τα σύνορα χαράχτηκαν στον καιρό τους, αλλά οι πολιτισμοί, οι καρδιές και η γνώση δεν έχουν σύνορα (…) σκοπός σήμερα ήταν να γνωρίσουμε στους δασκάλους μας τους εδώ ομογενείς μας». Και για τον φράχτη του Έβρου είχε να μας δώσει …μαθήματα ανθρωπιάς: ¨Οι φράχτες δεν είναι για τους ανθρώπους. Ο φράχτης γενικά εμποδίζει την είσοδο ή το να φύγουν κάποια άγρια ή κατοικίδια ζώα. Εάν οι άνθρωποι εισέρχονται παράτυπα ή παράνομα, αυτό εμποδίζεται με ανθρώπινες μεθόδους. Εμείς πάντως ως Ανδριανούπολη κάνουμε κάθε προσπάθεια για να αποτρέψουμε την λαθρομετανάστευση. Εάν όμως εσείς αγνοώντας αυτό, θεωρείτε κατάλληλη για ανθρώπους την συμπεριφορά που γίνεται στα ζώα, αυτό δεν είναι σύμφωνο με την ανθρωπιά και το δίκαιο…».

Φέρτον στόν τόπο σου να σε πει και γαϊδούρι! Ποιος; Το δοτό νομαρχίδιο της Αδριανούπολης!

 

none

     Για να μη χάνουμε χρόνο, δηλώνω εξαρχής ότι υπό άλλες συνθήκες δεν θα είχα φυσικά καμμία απολύτως όρεξη ν’ ασχολούμαι με τα άθλια δωσίλογα μούτρα τους, ούτε και να μαγαρίζω το στόμα μου με τα κοπρώνυμά τους. Βλέπετε όμως ότι την ώρα που καταστρέφονται ζωές, άνθρωποι αυτοκτονούν, μεγάλες πληθυσμιακές ομάδες βουλιάζουν στην απόγνωση, ξεπουλιέται η χώρα και γενικά διαλύονται όλα όσα ξέραμε γύρω μας, οι απερίγραπτοι κοπρίτες που έσυραν με το «έτσι θέλω» εκεί τον τόπο και είναι οι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΙ υπεύθυνοι για την καταστροφή, αντί να έχουν συρθεί στις τρύπες τους και να έχουν βγάλει τον σκασμό (αναμένοντας περαιτέρω φυσικά και το πότε θα τεθούν επισήμως κάποια έτερα μείζονα ζητήματα, όπως εκείνο της εσχάτης προδοσίας ή της επαναφοράς της θανατικής ποινής), συνεχίζουν αντίθετα να προκαλούν κάθε έννοια αισθήματος περί δικαίου. Κατά συνέπεια απαιτούνται νομίζω κάποια ακόμη σχόλια – και ειλικρινά ελπίζω να μη χρειαστεί να επανέλθω (άσε δε που είναι και τόσο επίπονη η προσπάθεια να καθαρίζεις το πληκτρολόγιο από τον εμετό)…

     Ο λόγος βέβαια κυρίως για την έντονη ενδοπασοκική συζήτηση περί της επόμενης μέρας στο κόμμα. Και επαναλαμβάνω: η αγωνία τους ΔΕΝ έγκειται στο αν αυτή η μέρα θα περιλαμβάνει ανασκολοπισμούς, κρεμάλες, λιθοβολισμούς, διαμελισμούς, εκδορές, τεμαχισμούς και ετέρους αβάν γκατέ τρόπους (της πλέον επώδυνης) δυσθανασίας. Το πώς θα…επανιδρύσουν τη «μεγάλη δημοκρατική παράταξη» τους απασχολεί. Ε, καλά, είπαμε ότι έχει και το θράσος τα όριά του, αλλά ετούτα τα υποκείμενα δεν παίζονται πραγματικά με τίποτε πια. Αυτοί είναι κοπρίτες no limit!

     Πώς να σχολιάσεις αλλιώς π.χ. τον ανεκδιήγητο κατοχικό υπουργίσκο ανάπτυξης που – στην αγωνία του να σώσει (πολιτικά και…κυριολεκτικά) το τομάρι του – βάλθηκε να μας αποδείξει ότι προήλθε περίπου από παρθενογένεση; Δεν ήξερε, δεν διάβασε – λέει – ε, μπορεί και να μην κατάλαβε τι ψήφισε! Και φυσικά ούτε λέξη για το τίμημα, έτσι; Ούτε καν απλή αναφορά έστω στον όρο «παραίτηση» (ίσα-ίσα, που δήλωσε κιόλας ότι αρνείται να παραιτηθεί «για ένα πολιτικό λάθος», ότι «δεν είναι αποτυχημένος» και ότι «μένει για να παλέψει, ώστε να αλλάξει το σύστημα»)! Είπατε τίποτε;

Read the rest of this entry…

none

Όποιος μελετά την ιστορία της ανθρωπότητος αναμφίβολα διαπιστώνει πως αυτή επαναλαμβάνεται διαρκώς. Η χοϊκή φύσις, η ελευθέρα βούλησις, το θυμικό των ανθρώπων και η ακόρεστη επίθυμία τους για ισχύ είναι κάποια από τα στοιχεία που ωθούν την ιστορία σε μία μάλλον κυκλική παρά γραμμική πορεία, σε συνδυασμό πάντα με την επενέργεια θεϊκών νόμων, οι οποίοι συνήθως παραβλέπονται από τους αλαζόνες αρνητές της συμπαντικής νομοτελείας. Η επανάληψις ιστορικών συγκυριών και δεδομένων, που ενδεχομένως δεν είχαν αξιοποιηθεί κατά το δοκούν στο παρελθόν, ίσως τελικώς παρέχει στα έθνη την πιο ενδεδειγμένη ευκαιρία εκδηλώσεως ειλικρινούς μετανοίας, συμμορφώσεως και διορθώσεως των προγενεστέρων λαθών.

Ένα τραγικό ιστορικό λάθος, ακόμα ένα για το έθνος των «ἀεὶ παῖδων Ἐλλήνων», επιτελέσθη την δωδεκάτη Φεβρουαρίου. Η υπερψήφισις του επαίσχυντου νομοσχεδίου που επικυρώνει και τυπικώς της υποδούλωσι της πατρίδος μας, απαιτούσε μία απλή φράσι, η οποία επαναλαμβανόμενη σαν την σταγόνα σε κινέζικο μαρτύριο ήχησε 199 φορές: «Ναι, σε όλα».

Στην όμιλία του, προ της εκκινήσεως της διαδικασίας, ο πρώτος ιεραρχικώς υπάλληλος του ελληνικού λαού υπεραμύνθηκε της νέας δανειακής συμβάσεως, τονίζοντας μεταξύ άλλων πως «η ολοκλήρωσις της ευρωπαϊκής ενοποιήσεως πρέπει να αποτελεί την πάγια στρατηγική της Ελλάδος». Δεν πρέπει, βεβαίως, να λησμονούμε πως η μοναδική «κόκκινη γραμμή» του διορισμένου πρωθυπουργού, κατά την διάρκεια των διαπραγματεύσεων με την τρόικα, ήταν «η σωτηρία της χώρας». Για ποία σωτηρία όμως ομιλεί και ποίας χώρας; Η μόνη «χώρα» που αναγνωρίζουν ο κύριος Παπαδήμος, οι εντολείς του και ο συναφής ανθρωποκτόνος και εθνοκτόνος εσμός των «αλλοφύλων βαρβάρων» είναι ο αόριστος και αχανής κόσμος του κεφαλαίου, το οποίο δεν αναγνωρίζει σύνορα και έθνη. Αυτή η χώρα, ελέω της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής μειοδοσίας, μπορεί πλέον να αισθάνεται ήρεμη, εξασφαλισμένη και σεσωσμένη, λόγω των εμπράγματων εγγυήσεων, «της γης και του ύδατος» που αυτή την φορά αποφασίσαμε να παραχωρήσουμε στους εισβολείς.

Ποία σωτηρία μπορεί να έχει μία χώρα, η οποία αισίως διέρχεται το πέμπτο έτος υφέσεως, όταν ο όρος αυτός συνδέεται αποκλειστικώς με οικονομικούς δείκτες και ανεφάρμοστα δημοσιονομικά μέτρα, τα οποία κάθε άλλο παρά συνυπολογίζουν τον ανθρώπινο παράγοντα και ιδίως τον άνθρωπο ως πνευματική οντότητα; Ένα σύντομο ταξείδι στο μέλλον, μία πιθανή αντανάκλασις της παρούσας καταστάσεως σε έναν χρονικό ορίζοντα όχι πολύ μακρινό, αλλά μίας επταετίας, μπορεί να μας δείξει την επιλογή αυτής της οδού σωτηρίας. Πολύ πιθανόν σ’ αυτό το ταξείδι να αντικρύσουμε όλοι μας παρόμοιες χαοτικές εικόνες από μία χώρα πλήρως αποδομημένη, δίχως εθνική κυριαρχία και εθνικό πλούτο, με μηδαμινή παραγωγή, δίχως κατανάλωσι, δίχως αναπτυξιακή επενδυτική δραστηριότητα, παρά μόνο κερδοσκοπική και κατά κεφαλήν εισόδημα που δεν θα επαρκεί ούτε για την εξασφάλισι των απαραιτήτων προς το ζην αγαθών. Μία χώρα στην οποία οι Έλληνες θα αποτελούν πλέον μειονότητα, καθώς τα απάνθρωπα οικονομικά μέτρα, η υψηλή θνησιμότης, η ακόμη υψηλότερη υπογεννητικότης και η αθρόα εισβολή λαθρομεταναστών θα έχει συρρικνώσει τον ελλαδικό Ελληνισμό. Μία χώρα κατακερματισμένη, προς τέρψιν των τουρκολάγνων, υπό διαδικασία ταχύτατης ισλαμοποιήσεως και ενταγμένη σε ένα μόρφωμα οικοδομηθέν υπό των προοδευτικών εκσυγχρονιστών της «Ελλάδος» και των νεο-Οθωμανών κεμαλιστών, οι οποίοι εφαρμόζοντας ήδη εκπεφρασμένες θεωρίες, θα του αποδώσουν τον χαρακτηρισμό «ελληνοτουρκική ομοσπονδία», με ταυτόχρονη εφαρμογή των γνωστών και ισότιμων ρόλων του σουλτάνου και του ραγιά. Αυτή η χώρα θα είναι «το πεδίον δόξης λαμπρόν» των «international business» και του διεθνούς κεφαλαίου, που για να διασφαλίσει τον ρόλο του δολαρίου ως ισχυρό αποθεματικό νόμισμα, θα έχει μετατρέψει την πατρίδα μας σε μία απέραντη πλατφόρμα αντλήσεως υδρογονανθράκων.

Πώς είναι λοιπόν δυνατόν στο σήμερα να ομιλούμε για ευρωπαϊκή ολοκλήρωσι; Πώς είναι δυνατόν να χαράξουμε εθνική στρατηγική και να οικοδομήσουμε ισχυρά εξωτερική πολιτική, όταν με την εφαρμογή αυτών των απεχθεστάτων μέτρων θα έχουμε απεμπολήσει κάθε έννοια εθνικής ανεξαρτησίας και κυριαρχίας; Με ποιόν τρόπο θα μπορέσει η πατρίδα μας να αντεπεξέλθει απέναντι στις ήδη υπάρχουσες και συνεχώς αναδυόμενες εθνικές προκλήσεις; Με ποιο τρόπο θα θωρακισθεί και ποία θα είναι η θέσις και ο ρόλος της στην επερχόμενη ανάφλεξι τουλάχιστον της Ανατολικής Μεσογείου; Για ποια ανακήρυξι και οριοθέτησι ΑΟΖ δικαιούμεθα να ομιλούμε, όταν πλέον έχουμε στερηθεί το παραμικρό δικαίωμα στην λήψι αποφάσεων και πρωτοβουλιών;

Παρόμοια ιστορικά «λάθη» έχουμε πράξει ως Έθνος αρκετές φορές στο παρελθόν, με καταστροφικές συνέπειες, χειρότερη εκ των οποίων ήταν η υποδούλωσις των προγόνων μας στον τουρκικό ζυγό επί τέσσερις έως και έξι αιώνες, στην περίπτωσι της Θράκης μας. «Το δὶς ἐξαμαρτεῖν οὐκ ἀνδρὸς σοφοῦ», γι’ αυτό και αν θέλουμε να αποτρέψουμε το παραπάνω εφιαλτικό σενάριο του μέλλοντος, οφείλουμε εμείς να αντιμετωπίσουμε το πρόσφατο ιστορικό λάθος ως κινητήριο δύναμι της ίστορίας μας και απόλυτη ευκαιρία για την λήψι δράσεως υπέρ της αποκαταστάσεώς του. Περιθώριο για να αναθέσουμε το βάρος αυτής της ευθύνης στις επόμενες γενεές δεν υπάρχει, γιατί απλούστατα είναι αμφίβολο αν θα υπάρξουν μελλοντικές γενεές Ελλήνων, αν δεν αναλάβουν δράσι οι παρούσες.

Μία αποκατάστασις όμως απαιτεί ανατροπές, οι οποίες προϋποθέτουν επαναστάσεις, πρωτίστως πνευματικές. Οι επαναστάσεις πάντοτε απαιτούν προσωπικές θυσίες και έχουν ως εκκίνησι ένα «ΟΧΙ», μία άρνησι στο «πολιτικώς ορθόν», στο ευρέως αποδεκτόν, στην κοινή λογική του «Ναι, σε όλα» που επιβάλλει το κατεστημένο, στο οποίο η ίδια κοινωνία, ούσα εν υπνώσει, αποφασίζει συχνά να εγκλωβίσει την ύπαρξί της, αποβάλλοντας και αποκλείοντας κάθε φωνή αφυπνίσεως και εγέρσεώς της. Η σιωπή και η πλήρης εθελοντική υπόταγή της σε μία εικονική ψευδοευδαιμονία, η ψυχή τε και σώματι καθήλωσίς της υπό την βαρυτάτη και φθαρτή ύλη, αιτίες της πνευματικής αλώσεώς της, αποτελούν διαχρονικώς την καλλίτερη «νομιμοποίησι» των διαβρωτικών δράσεων των εκάστοτε εξουσιών, αλλά δεν συνάδουν με το πνεύμα των εκάστοτε επαναστατών.

Η συνειδητή επιλογή του «ΟΧΙ» είναι η επιλογή της κρίσιμης μάζας των ελαχίστων, αλλά αρίστων, «των γκρεμιστών» οι οποίοι ελέω Θείας Προνοίας εμφανίζονται συχνά στην ελληνική ιστορία. Αυτοί και μόνο διαθέτουν την γνώσι της κατεδαφίσεως, αλλά κυρίως την βαθύτατη πίστη και το όραμα της ανοικοδομήσεως. Ένας γκρεμιστής αναγνωρίζει μία και μοναδική «κόκκινη γραμμή» στην ζωή του, αυτή που ορίζεται καθώς το αθάνατο ελληνικό αίμα ρέει στις φλέβες του. Για να ανοικοδομηθεί η καθημαγμένη και αιμορροούσα πατρίδα μας, πρέπει ΤΩΡΑ να αρνηθούμε το μέλλον που μας επιβάλλει η κατοχική κυβέρνησις. Η άρνησις υποταγής στο εκβιαστικό δίλλημα, μνημονιακή υποδούλωσις ή θάνατος δια χρεοκοπίας, αντιστοιχεί σε μία επανάστασι εναντίον της ολοκληρωτικής πνευματικής αλλοτριώσεώς μας που αποσκοπεί στον πλήρη αφανισμό του ανεσπέρου φωτός της οικουμένης. Και για να επιτευχθεί αυτό πρέπει πρωτίστως να αρνηθούμε τον παλαίο μας εαυτό, να μετανοήσουμε και να φωνάξουμε προς πάσα κατεύθυνσι δυνατά τους στίχους του Κωστή Παλαμά: «Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο κτίστης! Ο διαλεχτός της άρνησης και ο ακριβογιός της πίστης!»

Το οικοδόμημα της νεωτέρας Ελλάδος, αυτού του κράτους προτεκτοράτου εν καιρώ θα κατεδαφιστεί. Δεν μπορούμε και ούτε πρέπει να αποτρέψουμε την κατεδάφισί του, αλλά αντιθέτως ως γνήσιοι γκρεμιστές να την επιταχύνουμε, απλώς και μόνο με την άρνησί μας. Τι θα έχουμε επιτύχει; Την διατήρησι των θεμελίων πάνω στα οποία θα οικοδομήσουμε, πλέον ως κτίστες, από κοινού την νέα Ελλάδα!

Άνω σχώμεων τας καρδίας και έσω στρέψωμεν τα όμματα!

Του Θεού συνεργούντος…

 

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς

Γεωπολιτικός-Ιστορικός ερευνητής

f_john542@hotmail.com

 

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα του Αντιφωνητή στις 16-02-2012)

 

none


ΕΞΩ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗ ΘΡΑΚΗ
ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΩΡΑ!



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Τουρκικά Νέα
Ο τουρκόφωνος τύπος στη Θράκη και στον Κόσμο


Παρατηρητήριο Μέτε
Τα νέα του ψευδομουφτή Ξάνθης Αχμέτ Μέτε


Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr
Ενα Καράβι Για Τη Γάζα



Σχετικά...

Αρθρογραφία

Μόνιμες στήλες

  1. ΠΡΟΣΦΑΤΑ
  2. ΑΡΘΡΑ
  3. ΣΧΟΛΙΑ

ΑΡΧΕΙΟ

Λέξεις

Επισκέπτες

free counters