Συνέντευξη μέ τον καθ. Β. Τσαουσίδη

ΤσαουσίδηςΠᾶνε 7 μῆνες πού ξεκίνησε μιά πρωτοφανής δίωξη στό ΔΠΘ ἐναντίον τοῦ καθηγητῆ τοῦ Τμήματος Ἠλεκτρολόγων Μηχανικῶν & Μηχανικῶν Ὑπολογιστῶν, Βασίλη Τσαουσίδη. Μιά δίωξη γιά …ἐξαπάτηση τῆς ΕΕ, μετά τήν μηνυτήρια ἀναφορά τοῦ πρύτανη Θ. Καραμπίνη, χωρίς κἄν στάδιο προανάκρισης! Πῶς ὑποτίθεται ὅτι συνέβη τό “ἔγκλημα”; Ὅλα ξεκινοῦν μέ τό πρόγραμμα «Spice: Space Internetworking Center» πού χρηματοδοτήθηκε ἀπό τήν Εὐρωπαϊκή Ἐπιτροπή μέ 1.300.000 εὐρώ καί εἶχε ἐπιστημονικό ὑπεύθυνο τόν κ. Τσαουσίδη. Σήμερα δέν θά μποῦμε στήν οὐσία τῶν κατηγοριῶν καί τῶν μεθοδεύσεων ἀλλά θά ποῦμε λίγα λόγια μέ τόν ἴδιο τόν καθηγητή γιά τήν ἀκαδημαϊκή του πορεία καί γιά τήν ἐπιστημονική ἀξία τοῦ προγράμματος.

Read the rest of this entry…

Comments Off
ceb1cebbceb5cf85cf81cebfcebcceacceb3ceb5ceb9cf81cebfcf8235 χρόνια μετά τόν Ἀττίλα εἶδαν τό φῶς οἱ ἀποδείξεις μέσῳ DNA ἑνός ἀκόμη κτηνώδους ἐγκλήματός του, τῆς ἐκτέλεσης τῶν αἰχμαλώτων πολέμου τῆς κάτωθι φωτογραφίας. 35 χρόνια μετά, θυμόμαστε μέ ἕναν ἀπό τούς πρωταγωνιστές, τόν τότε ταγματάρχη Δημήτρη Ἀλευρομάγειρο, στρατιωτικές, διπλωματικές καί πολιτικές λεπτομέρειες τοῦ Κυπριακοῦ. Ὁ μανιάτικης καταγωγῆς ἀντιστράτηγος ε.α. (πού τιμᾶ τόν «Α» μέ τήν ἀγάπη του), ἡγήθηκε τοῦ 336 Τάγματος Ἐπιστράτων, τό ὁποῖο πλήρωσε μέ 37 νεκρούς καί 120 τραυματίες τήν τριήμερη ἡρωική ἀντίστασή του κατά τῶν Τούρκων στή δυτική Λευκωσία. Ὅσο κι ἄν ὁ ἴδιος ἀρνεῖται κάθε μερίδιο στήν μεγαλύτερη ἀποτυχία τοῦ «Ἀττίλα 2», ἀπονέμοντας – ὀρθῶς – στούς νεκρούς τή δόξα, ὁ περιορισμός τῶν κερδῶν τῶν πάνοπλων εἰσβολέων σέ …ἑκατό μέτρα δέν μπορεῖ παρά νά ὀφείλεται καί στήν ἡγεσία τοῦ Δημήτρη Ἀλευρομάγειρου. 

Read the rest of this entry…

one

cf80ceb1cf80ceb1ceb8ceb5cebcceb5cebbceaecf821- Κύριε Παπαθεμελή, ποιες σκέψεις σάς γεννώνται με τις εικόνες τών επεισοδίων την τελευταία εβδομάδα;

- Οργής και αγανάκτησης για την αφαίρεση της ζωής ενός παιδιού, για τον χαλασμό που ακολούθησε. Καταστροφή ιδιωτικών αλλά και δημόσιας περιουσίας που οι δράστες δεν θα πληρώσουν, αλλά θα κληθεί ο φορολογούμενος να καταβάλει τον λογαριασμό. Ωστόσο με θρυαλίδα τον θάνατο του παληκαριού ηλεκτρίσθηκε η νεολαία των συνομηλίκων του και αυτή τη στιγμή η χώρα είναι ένα καζάνι που βράζει, έτοιμο να εκραγεί. Κάποιοι μιλούν για τη σταγόνα που ξεχείλισε και άλλοι, όπως o επιφανής κοινωνιολόγος Μπάουμαν, μας θυμίζουν το επιχείρημα της πεταλούδας που πετά στην Ιαπωνία και γίνεται σεισμός στη Καλιφόρνια. Το βέβαιον είναι, και ο τελευταίος πολίτης, άσχετα από κομματικές προτιμήσεις, νιώθει ότι είμαστε ακυβέρνητη πολιτεία. Κυβέρνηση υπό εξαφάνιση, αντιπολίτευση αναξιόπιστη, αστυνομία σε αυτοκατάργηση, κράτος σε διάλυση.

- Λέγεται ότι πρέπει να καταλάβουμε την νεολαία, να αφουγκραστούμε τους φτωχούς κτλ. Έχει κατά τη γνώμη σας σχέση με κοινωνικά αιτήματα ο εφιάλτης που ζήσαμε;

 

 

- Αυτά που ζήσαμε είχαν αφορμή τον φόνο του νεαρού μαθητή όχι αιτία. Οι κουκουλοφόροι είναι μια διαχρονική πραγματικότητα. Το πλιάτσικο διευκολύνθηκε από την ανυπαρξία δρώσας αστυνομικής παρουσίας, άλλωστε ο υπουργός τους τούς είχε διατάξει «αμυντική στάση». Αλλά οι εμπρηστές και οι λοιποί αδικοπραγούντες δεν πείραξαν εκείνες τις ώρες τους αστυνομικούς, απλά λεηλατούσαν, έκλεβαν και ρήμαζαν υπό τα διατεταγμένα απαθή όμματά τους. Τα μεγάλα ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε μειωμένης ως συνήθως σοβαρότητας και υπευθυνότητας έρριξαν λάδι στη φωτιά. Το υπόβαθρον ενός σιωπηρού ξεσηκωμού, τροφοδοτούμενον από τα υπόγεια ρεύματα της ιστορίας προϋπάρχει. Είναι όλη η κοινωνική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων με τη σχεδόν θεσμοποιημένη απελπισία των νέων παιδιών: Αζήτητα πτυχία, ενδημική και δομική ανεργία, προγράμματα για «απασχολησιμότητα» τους, αντί πινακίου φακής, νέα φτώχεια. Παράλληλα ένα πολιτικό προσωπικό σε υπηρετική σχέση έναντι, των μεγάλων συμφερόντων, χωρίς όραμα και χωρίς αξιοπιστία. Ιδιαίτερα οι νέοι αποστρέφονται το πρόσωπό τους από την πολιτική διότι δεν περιμένουν τίποτε από αυτήν. Είναι πάντως ενδιαφέρον ότι ο διεθνής και ιδίως ο γαλλικός τύπος συνδέουν τα εν Ελλάδι με απαρχή ενός νέου κινήματος στην Ευρώπη. Ριζοσπαστικού κινήματος. Βέβαια κάθε τέτοιο κίνημα παράδειγμα ο Γαλλικός Μάης, εξανεμίζεται γρήγορα τα επόμενα χρόνια και οι φοβεροί και τρομεροί πρωταγωνιστές του μεταλλάσσονται σε αρχιτέκτονες του κοινωνικοπολιτικού συντηρητισμού, όρα Κον Μπεντίτ, Κουσνέρ, κ.ά.π. Πάντως, για να μην προτρέχουμε, ώς την ώρα που μιλάμε δεν έχει ακουσθεί εκτός από το «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι» κάποιο κοινωνικοεπαναστατικό σύνθημα. Υπ’ αυτήν την έννοια είναι τουλάχιστον υπερβολικοί οι φόβοι των ξένων για μετάσταση του φαινομένου.

- Πως κρίνετε τις εικασίες για υποκίνηση – πριμοδότηση των έκτροπων από εξωελλαδικούς ή άλλους κύκλους;

- Δεν έχω αποδείξεις, αλλά κάθε αποσταθεροποιητικό γεγονός είναι επιθυμητό σε δυνάμεις που επενδύουν στην άσκηση πίεσης πάνω σε μια χώρα. Και έχουμε τέτοιες και μία και δύο κ.λ.π. Από εμπειρίαν κτηθείσα στην πολιτική μπορώ να εκτιμώ μετά λόγου γνώσεως ότι παρόμοιοι κύκλοι δεν «χαίρονται» απλώς…

- Υπήρξατε υπουργός Δημόσιας Τάξης, και πολύ πετυχημένος μάλιστα, κάνοντας τομές στον χώρο. Πως κρίνετε την κατάσταση των Σωμάτων Ασφαλείας και το πρόβλημα των αναρχοαυτόνομων συμμοριών;

- Η διεξαγωγή απολύτως ασφαλών Ολυμπιακών Αγώνων έδωσε στα Σώματα Ασφαλείας τίτλους αποτελεσματικότητας. Αλλά τα προβλήματα ασφάλειας είναι διαρκή όπως άγρυπνη και σοβαρή πρέπει να είναι η αντιμετώπισή τους. Η αξιοπιστία και το ανθρώπινο πρόσωπο της Αστυνομίας πρέπει να επιβεβαιώνονται κάθε στιγμή. Χρέος της είναι να εγγυάται την ειρήνη, την ασφάλεια, τη ζωή και την περιουσία των πολιτών. Κάθε ζήτημα ασφάλειας είναι εξίσου μέγα ζήτημα, δεν έχει διαβαθμίσεις και εκπτώσεις. Δεν υπάρχει ελαφρυντικό επειδή, για να παραφράσουμε κάπως τον Μπρέχτ, κυνηγήσαμε τις τίγρεις, διώξαμε τα λιοντάρια αλλά στο τέλος μας φάγαν οι κοριοί!

Η Αστυνομία χρειάζεται διαρκή εκπαίδευση – μετεκπαίδευση των στελεχών της, αδιάκοπη επικαιροποίηση της υλικοτεχνι-κής της υποδομής, πρόσκτηση των κάθε φορά νέων μεθόδων αστυνόμευσης. Θα μπορούσε για παράδειγμα να χρησιμοποιηθούν λαστιχένιες σφαίρες και άλλες μέθοδοι ακινητοποίησης αδικοπραγούντων ατόμων ή οι μάνικες της Πυροσβεστικής για διάλυση ομάδων που πρέπει να διαλυθούν. Οπωσδήποτε πρέπει οι αστυνομικοί να υπόκεινται κατά τακτά χρονικά διαστήματα σε ψυχοτεχνικά τεστ που να επιβεβαιώνουν την ψυχραιμία τους όσο και τις δεξιότητες τους. Όσα συνέβησαν έπληξαν βάναυσα τη διεθνή εικόνα της χώρας ενώ καταρράκωσαν την εμπιστοσύνη του πολίτη στην αστυνομία, τελικά στο κράτος. Θα χρειασθούν πάντως πολλές τομές και αλλαγές προσώπων για να ανακτήσει η αστυνομία το χαμένο κύρος της.

- Πιστεύετε ότι υπάρχει δημοκρατική και σωτήρια διέξοδος για την πατρίδα μας υπό τις σημερινές συνθήκες;

- Το σύστημα όπως το κατάντησαν δεν είναι σε θέση να απορροφήσει τους κραδασμούς που δέχτηκε. Παραπαίει. Στις δημοκρατίες τη λύση τη δίνει ο λαός με εκλογές. Όμως τα πράγματα δεν είναι απλά. Τα μεγαλοκάναλα της Αθήνας που διαμορφώνουν κοινή γνώμη και πολιτικούς αναμορφωτές δεν θα αφήσουν το λαό να επιλέξει νηφάλια ασκώντας ταυτόχρονα τιμωρητική ψήφο. Η Κυβέρνηση σίγουρα είναι κακή. Αλλά επειδή οι εκλογές δεν πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα να δώσουν αυτοδύναμη πλειοψηφία, πρόωρες εκλογές με αυτό το κλίμα θα μας βάλουν στη δίνη αποσταθεροποιητικών εξελίξεων. Ο κίνδυνος να πάμε από κακή σε χειρότερη Κυβέρνηση μας κάνει επιφυλακτικούς στην ιδέα πρόωρων εκλογών. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι έτοιμο να κυβερνήσει. Ο Καραμανλής έχει χάσει πολύτιμο ζωτικό χρόνο αντίδρασης. Η πιθανότητα να τον ξανακερδίσει είναι σχεδόν μηδενική. Στη φάση που διανύουμε μια ενδιάμεση Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, ή μια Κυβέρνηση των δυο κομμάτων εξουσίας, ή έστω μια Κυβέρνηση Καραμανλή με σημαντική συμμετοχή εξωκομματικών προσωπικοτήτων θα μπορούσε να ομαλοποιήσει το κλίμα και να αποδώσει έργο στις μεγάλες εκκρεμότητες που έχει ο τόπος.

 

none

cf80ceb1cf80ceb1ceb8ceb5cebcceb5cebbceaecf82- Κύριε Παπαθεμελή, ποιες σκέψεις σάς γεννώνται με τις εικόνες τών επεισοδίων την τελευταία εβδομάδα;

- Οργής και αγανάκτησης για την αφαίρεση της ζωής ενός παιδιού, για τον χαλασμό που ακολούθησε. Καταστροφή ιδιωτικών αλλά και δημόσιας περιουσίας που οι δράστες δεν θα πληρώσουν, αλλά θα κληθεί ο φορολογούμενος να καταβάλει τον λογαριασμό. Ωστόσο με θρυαλίδα τον θάνατο του παληκαριού ηλεκτρίσθηκε η νεολαία των συνομηλίκων του και αυτή τη στιγμή η χώρα είναι ένα καζάνι που βράζει, έτοιμο να εκραγεί. Κάποιοι μιλούν για τη σταγόνα που ξεχείλισε και άλλοι, όπως o επιφανής κοινωνιολόγος Μπάουμαν, μας θυμίζουν το επιχείρημα της πεταλούδας που πετά στην Ιαπωνία και γίνεται σεισμός στη Καλιφόρνια. Το βέβαιον είναι, και ο τελευταίος πολίτης, άσχετα από κομματικές προτιμήσεις, νιώθει ότι είμαστε ακυβέρνητη πολιτεία. Κυβέρνηση υπό εξαφάνιση, αντιπολίτευση αναξιόπιστη, αστυνομία σε αυτοκατάργηση, κράτος σε διάλυση.

 

- Λέγεται ότι πρέπει να καταλάβουμε την νεολαία, να αφουγκραστούμε τους φτωχούς κτλ. Έχει κατά τη γνώμη σας σχέση με κοινωνικά αιτήματα ο εφιάλτης που ζήσαμε;

- Αυτά που ζήσαμε είχαν αφορμή τον φόνο του νεαρού μαθητή όχι αιτία. Οι κουκουλοφόροι είναι μια διαχρονική πραγματικότητα. Το πλιάτσικο διευκολύνθηκε από την ανυπαρξία δρώσας αστυνομικής παρουσίας, άλλωστε ο υπουργός τους τούς είχε διατάξει «αμυντική στάση». Αλλά οι εμπρηστές και οι λοιποί αδικοπραγούντες δεν πείραξαν εκείνες τις ώρες τους αστυνομικούς, απλά λεηλατούσαν, έκλεβαν και ρήμαζαν υπό τα διατεταγμένα απαθή όμματά τους. Τα μεγάλα ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε μειωμένης ως συνήθως σοβαρότητας και υπευθυνότητας έρριξαν λάδι στη φωτιά. Το υπόβαθρον ενός σιωπηρού ξεσηκωμού, τροφοδοτούμενον από τα υπόγεια ρεύματα της ιστορίας προϋπάρχει. Είναι όλη η κοινωνική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων με τη σχεδόν θεσμοποιημένη απελπισία των νέων παιδιών: Αζήτητα πτυχία, ενδημική και δομική ανεργία, προγράμματα για «απασχολησιμότητα» τους, αντί πινακίου φακής, νέα φτώχεια. Παράλληλα ένα πολιτικό προσωπικό σε υπηρετική σχέση έναντι, των μεγάλων συμφερόντων, χωρίς όραμα και χωρίς αξιοπιστία. Ιδιαίτερα οι νέοι αποστρέφονται το πρόσωπό τους από την πολιτική διότι δεν περιμένουν τίποτε από αυτήν. Είναι πάντως ενδιαφέρον ότι ο διεθνής και ιδίως ο γαλλικός τύπος συνδέουν τα εν Ελλάδι με απαρχή ενός νέου κινήματος στην Ευρώπη. Ριζοσπαστικού κινήματος. Βέβαια κάθε τέτοιο κίνημα παράδειγμα ο Γαλλικός Μάης, εξανεμίζεται γρήγορα τα επόμενα χρόνια και οι φοβεροί και τρομεροί πρωταγωνιστές του μεταλλάσσονται σε αρχιτέκτονες του κοινωνικοπολιτικού συντηρητισμού, όρα Κον Μπεντίτ, Κουσνέρ, κ.ά.π. Πάντως, για να μην προτρέχουμε, ώς την ώρα που μιλάμε δεν έχει ακουσθεί εκτός από το «μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι» κάποιο κοινωνικοεπαναστατικό σύνθημα. Υπ’ αυτήν την έννοια είναι τουλάχιστον υπερβολικοί οι φόβοι των ξένων για μετάσταση του φαινομένου.

 

- Πως κρίνετε τις εικασίες για υποκίνηση – πριμοδότηση των έκτροπων από εξωελλαδικούς ή άλλους κύκλους;

- Δεν έχω αποδείξεις, αλλά κάθε αποσταθεροποιητικό γεγονός είναι επιθυμητό σε δυνάμεις που επενδύουν στην άσκηση πίεσης πάνω σε μια χώρα. Και έχουμε τέτοιες και μία και δύο κ.λ.π. Από εμπειρίαν κτηθείσα στην πολιτική μπορώ να εκτιμώ μετά λόγου γνώσεως ότι παρόμοιοι κύκλοι δεν «χαίρονται» απλώς…

 

- Υπήρξατε υπουργός Δημόσιας Τάξης, και πολύ πετυχημένος μάλιστα, κάνοντας τομές στον χώρο. Πως κρίνετε την κατάσταση των Σωμάτων Ασφαλείας και το πρόβλημα των αναρχοαυτόνομων συμμοριών;

- Η διεξαγωγή απολύτως ασφαλών Ολυμπιακών Αγώνων έδωσε στα Σώματα Ασφαλείας τίτλους αποτελεσματικότητας. Αλλά τα προβλήματα ασφάλειας είναι διαρκή όπως άγρυπνη και σοβαρή πρέπει να είναι η αντιμετώπισή τους. Η αξιοπιστία και το ανθρώπινο πρόσωπο της Αστυνομίας πρέπει να επιβεβαιώνονται κάθε στιγμή. Χρέος της είναι να εγγυάται την ειρήνη, την ασφάλεια, τη ζωή και την περιουσία των πολιτών. Κάθε ζήτημα ασφάλειας είναι εξίσου μέγα ζήτημα, δεν έχει διαβαθμίσεις και εκπτώσεις. Δεν υπάρχει ελαφρυντικό επειδή, για να παραφράσουμε κάπως τον Μπρέχτ, κυνηγήσαμε τις τίγρεις, διώξαμε τα λιοντάρια αλλά στο τέλος μας φάγαν οι κοριοί!

Η Αστυνομία χρειάζεται διαρκή εκπαίδευση – μετεκπαίδευση των στελεχών της, αδιάκοπη επικαιροποίηση της υλικοτεχνικής της υποδομής, πρόσκτηση των κάθε φορά νέων μεθόδων αστυνόμευσης. Θα μπορούσε για παράδειγμα να χρησιμοποιηθούν λαστιχένιες σφαίρες και άλλες μέθοδοι ακινητοποίησης αδικοπραγούντων ατόμων ή οι μάνικες της Πυροσβεστικής για διάλυση ομάδων που πρέπει να διαλυθούν. Οπωσδήποτε πρέπει οι αστυνομικοί να υπόκεινται κατά τακτά χρονικά διαστήματα σε ψυχοτεχνικά τεστ που να επιβεβαιώνουν την ψυχραιμία τους όσο και τις δεξιότητες τους. Όσα συνέβησαν έπληξαν βάναυσα τη διεθνή εικόνα της χώρας ενώ καταρράκωσαν την εμπιστοσύνη του πολίτη στην αστυνομία, τελικά στο κράτος. Θα χρειασθούν πάντως πολλές τομές και αλλαγές προσώπων για να ανακτήσει η αστυνομία το χαμένο κύρος της.

 

- Πιστεύετε ότι υπάρχει δημοκρατική και σωτήρια διέξοδος για την πατρίδα μας υπό τις σημερινές συνθήκες;

- Το σύστημα όπως το κατάντησαν δεν είναι σε θέση να απορροφήσει τους κραδασμούς που δέχτηκε. Παραπαίει.Στις δημοκρατίες τη λύση τη δίνει ο λαός με εκλογές. Όμως τα πράγματα δεν είναι απλά. Τα μεγαλοκάναλα της Αθήνας που διαμορφώνουν κοινή γνώμη και πολιτικούς αναμορφωτές δεν θα αφήσουν το λαό να επιλέξει νηφάλια ασκώντας ταυτόχρονα τιμωρητική ψήφο. Η Κυβέρνηση σίγουρα είναι κακή. Αλλά επειδή οι εκλογές δεν πρόκειται κατά πάσα πιθανότητα να δώσουν αυτοδύναμη πλειοψηφία, πρόωρες εκλογές με αυτό το κλίμα θα μας βάλουν στη δίνη αποσταθεροποιητικών εξελίξεων. Ο κίνδυνος να πάμε από κακή σε χειρότερη Κυβέρνηση μας κάνει επιφυλακτικούς στην ιδέα πρόωρων εκλογών. Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι έτοιμο να κυβερνήσει. Ο Καραμανλής έχει χάσει πολύτιμο ζωτικό χρόνο αντίδρασης. Η πιθανότητα να τον ξανακερδίσει είναι σχεδόν μηδενική. Στη φάση που διανύουμε μια ενδιάμεση Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας, ή μια Κυβέρνηση των δυο κομμάτων εξουσίας, ή έστω μια Κυβέρνηση Καραμανλή με σημαντική συμμετοχή εξωκομματικών προσωπικοτήτων θα μπορούσε να ομαλοποιήσει το κλίμα και να αποδώσει έργο στις μεγάλες εκκρεμότητες που έχει ο τόπος.

none

cebbcf85ceb3ceb5cf81cf8ccf82-cebaceb1cf81ceb1ce90cf83cebacebfcf82-26-11-043- Νίκο, ήταν νομίζω η πρώτη φορά που βρέθηκες στον ρόλο του διεθνούς παρατηρητή εκλογών. Πώς ήταν η προσωπική σου εμπειρία μα και η εκλογική διαδικασία στο Καραμπάχ;

- Ο ρόλος του διεθνούς παρατηρητή εκλογών μου θύμισε, ως εμπειρία, το ρόλο του ειδικού στα γαλλικά δικαστήρια. Αν και εξ ορισμού πρόκειται για ένα θεσμικό ρόλο που είναι απόλυτα ουδέτερος, η επιλογή αυτής της ουδετερότητας σ’ ένα περίπλοκο γεωπολιτικό πλαίσιο, δεν είναι ουδέτερη. Είναι το αποτέλεσμα μιας γενικότερης απασχόλησης με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο. Γι’ αυτό το λόγο θα έλεγα ότι η εμπειρία μου στις προεδρικές εκλογές στο Καραμπάχ δεν ήταν μόνο αξιοπρεπής αλλά και συγκινητική. Είδα για πρώτη φορά ένα λαό που ξεπέρασε μια γενοκτονία και ένα πόλεμο, να μαθαίνει τι σημαίνει δημοκρατία και ελευθερία, για να επιλέξει επιτέλους το μέλλον του σε μια περιοχή όπου και το παρελθόν ήταν απαγορευμένο. Μόνο εκατό πενήντα χιλιάδες άνθρωποι αποφάσισαν ν’ αντισταθούν σε εκατομμύρια για να έχουν ένα σύνταγμα, έναν πρόεδρο, ένα έθνος ανεξάρτητο. Ζουν καθημερινά το κόστος της ελευθερίας και οι πράξεις τους αποτελούν ένα παράδειγμα για τις κοινωνίες που θεωρούν ότι η δημοκρατία είναι αυτονόητη.- Λίγα πράγματα είναι γενικά γνωστά για τα συμβαίνοντα εκεί. Τι κάνει εντύπωση στον Έλληνα επισκέπτη και τι ιδιαίτερο ξεχώρισες εσύ;Τα δεδομένα στο Καραμπάχ είναι τόσο άγνωστα, που ακόμα και ο χάρτης αποτελεί αντικείμενο διεκδίκησης. Όλοι πιστεύουμε πως το Καραμπάχ είναι μια εγκλωβισμένη περιοχή που δεν έχει επαφή με την Αρμενία, παρά μόνο με ένα διάδρομο. Ενώ η πραγματικότητα είναι ριζικά διαφορετική. Το Καραμπάχ έχει κοινά σύνορα με την Αρμενία και δεν είναι εγκλωβισμένο. Από γεωστρατηγική άποψη, ενισχύει σημαντικά την Αρμενία, διότι δημιουργεί μια ζώνη εκεί που δεν υπάρχουν σύνορα. Οι θέσεις της Αρμενίας και του Καραμπάχ αν και α ν ε ξ ά ρ τ η τ ε ς , λειτουργούν ως ένα αποτελεσματικό συμμαχικό πλαίσιο. Με άλλα λόγια, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ισχυρή απ’ ότι νομίζουμε ακόμα και αν αυτή η ισορροπία δεν είναι ευσταθής. Το άλλο που κάνει εντύπωση στον Έλληνα είναι η γνήσια αγάπη για την πατρίδα τους. Η γη ακόμα και γεμάτη πέτρες είναι δική τους, όπως και τα βουνά. Ζουν μια πραγματικότητα που γνωρίζουμε μέσα από τη Ρωμιοσύνη του Ρίτσου.

 

 

 

 

-        

- Πώς είναι σήμερα τα πολιτικοοικονομικά πράγματα και τι βλέπεις για το μέλλον της περιοχής;

- Το πολιτικοοικονομικό στοιχείο της περιοχής είναι βέβαια δύσκολο. Αφού ο λαός έζησε την κατοχή ενός συστήματος που δεν του επέτρεπε να χαρεί τον πολιτισμό του, την ιστορία του, την πατρίδα του, την παράδοσή του. Έζησε την κατάρρευση ενός απόλυτου συστήματος που καθιέρωνε τυφλά την τύχη του. Τώρα βρίσκεται σε μια κατάσταση που θα ονομάζαμε άθλια αν δεν ξέραμε την αξία των αθλίων του Ουγκώ. Όμως αυτός ο λαός που απελευθερώθηκε μέσω ενός πολέμου, ξέρει τι αξίζει και με τη βοήθεια της διασποράς παλεύει καθημερινώς για ένα καλύτερο μέλλον. Όλη η περιοχή είναι παρθένα και όλα μπορούν να γίνουν. Αυτοί οι άνθρωποι το απέδειξαν. Χρειάζονται όμως συντονισμένες στρατηγικές κινήσεις στον τομέα της οικονομίας και της διαχείρισης πρώτων υλών.

- Μαζί σου, καθώς ήσουν ο μόνος Έλληνας, βρέθηκαν και παρατηρητές Σέρβοι, Γάλλοι, Ρώσοι κτλ. Πώς ήταν η επαφή σας και η συνεργασία σας;

- Η συνεργασία με άλλους παρατηρητές ήταν πολύ καλή. Δημιουργήθηκε ένα θετικό πλαίσιο, διότι ο καθένας μας κατάλαβε πόσο σημαντική ήταν η αποστολή μας. Οι προεδρικές εκλογές δίνουν το στίγμα της δημοκρατίας, όταν οι διεθνείς παρατηρητές εκτελούν με αρμοδιότητα και συνέπεια την αποστολή τους. Με άλλα λόγια, ήμασταν σε μια κατάσταση όπου de facto το έργο δημιουργεί το ον. Ο ρόλος μας καθόρισε και τις σχέσεις μας. Ο καθένας ήταν υπεύθυνος για τους άλλους στην περιοχή. Διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούσαμε να αποδείξουμε την ορθολογική διεκπεραίωση των προεδρικών εκλογών του Καραμπάχ. Όπως αυτό έγινε, οι σχέσεις ενισχύθηκαν και είναι σίγουρο ότι πολλοί από εμάς θα επιστρέψουν για τις βουλευτικές εκλογές.

- Είναι λίγο πολύ γνωστό το συμμαχικό πλαίσιο Ελλάδος – Αρμενίας. Υπάρχουν κάποια μηνύματα που να το αφορούν;

- Το συμμαχικό πλαίσιο Ελλάδος – Αρμενίας είναι περισσότερο θεωρητικό παρά πρακτικό. Ένας κοινός εχθρός δεν αρκεί για να ενισχύσει γεωστρατηγικές θέσεις. Η συμμαχία πρέπει να λειτουργήσει και στο επίπεδο της διασποράς για να είναι λειτουργική και αποτελεσματική. Πόσοι από εμάς έχουν ασχοληθεί πραγματικά με το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων, με την αναγνώριση του Καραμπάχ, με την αναγνώριση της αρμενικής γλώσσας ως γλώσσας της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα και η Αρμενία είναι πιο κοντά τώρα παρά στο παρελθόν, διότι τότε ήταν η περίοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήμασταν μαζί αλλά μόνοι. Τώρα είμαστε μόνοι αλλά μαζί. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να κινηθούν τα Πανεπιστήμια αλλά και οι Σχολές Εθνικής Ασφάλειας και Εθνικής Άμυνας. Το συμμαχικό πλαίσιο υπάρχει ως γεωστρατηγικό υπόβαθρό. Δεν χρειαζόμαστε δόγματα, ακόμα και ενιαία, αλλά αληθινές πράξεις.

none

cebcceaccf84ceb5cf83ceb9cf82«Α»: Κύριε Μάτεσι, ποιες είναι οι εντυπώσεις σας από την Κομοτηνή και το κοινό της;

Π.Μ.: Η πόλη, όμορφη και γοητευτικά άναρχη, δείχνει ευμάρεια. Η Θράκη μαγική, όπως πάντα. Το κοινό στην εκδήλωση ευγενικό, θερμό, και προσήλθε με γνώση του θέματος.

 

«Α»: Μπαίνουμε στον πειρασμό να ρωτήσουμε την άποψή σας πάνω σε θέματα που σχολιάζονται στα βιβλία σας είτε από τον αφηγητή τους είτε από τους ήρωές τους. Αρχίζουμε με την εξής ερώτηση: Πιστεύετε ότι το νεοελληνικό κράτος «κακοδαιμονεί κυρίως μετά την παράλογη κυριαρχία της Δεξιάς κατά τη λεγόμενη Απελευθέρωση 1944-1945»; («Έκθεσις Ιδεών», σελ. 120.)

Π.Μ.: Το νεοελληνικό κράτος (καί το Έθνος) κάνουν αποτυχημένες απόπειρες να υπάρξουν ελεύθερα από το 1832 και επέκεινα. Η «απελευθέρωσή» μας διευθετείται και κατευθύνεται από άλλους: Αγγλία παλαιότερα, Η.Π.Α. σήμερα· με επιστάτη τους τη Δεξιά και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Δυστυχώς ο Έλλην πολίτης δεν ξυπνάει. Τα αποτελέσματα των εκλογών, το επίπεδο της ελληνικής Βουλής μαρτυρούν το χαμηλό επίπεδο νοημοσύνης των Ελλήνων ψηφοφόρων.

 

«Α»: Η «Απελευθέρωση» προφανώς σχετίζεται και με το σχόλιο για την εθνική σημαία, η οποία είναι «κυκλωμένη από 52 άστρα που σφύζουν πέριξ του εθνικού σταυρού» («Έκθεσις Ιδεών», σελ. 127.)· ή κάνουμε λάθος;

Π.Μ.: Ισχύουν τα ανωτέρω. Ας μην τα επαναλάβουμε.

 

«Α»: «Ήτανε μεγάλη τους αγένεια αυτωνών που έκαναν έξωση στο βασιλικό μας γένος τότε με το δημοψήφισμα. Έκτοτε, δίχως βασιλείς, αισθάνομαι σαν να έχω βγει στη σκηνή δίχως κιλότα.» («Η μητέρα του σκύλου», σελ. 62.) Θεωρείτε ότι η «κακοδαιμονία» της χώρας μας οφείλεται σε σημαντικό βαθμό και στο θεσμό της βασιλείας;

Π.Μ.: Στα πρώην «ανάκτορα» οι ένοικοι δεν είχαν πληρώσει ποτέ το ενοίκιο. Και το χτίριο αυτό, αντί να το μεταποιήσουν σε «Μέγαρο Δημοκρατίας», όφειλαν να το κατεδαφίσουν, και τα ερείπιά του να παραμένουν ερείπια, ως μουσείο φρίκης.

 

«Α»: «Πού ξεπέσαμε μεταναστευτικώς, άραγε τού πλήρωνε Ι.Κ.Α. του Κούρδου;» («Πάντα καλά», σελ. 197.) Εσείς αποκλείετε το ενδεχόμενο να ’ναι ο Κούρδος απλώς… «φιλοξενούμενος»(!);

Π.Μ.: Μη βγάζουμε πολιτικά συμπεράσματα από μία απλή απόπειρα ευφυολογήματος.

 

«Α»: «Η Τουριστική Εταιρία Ευρώπης ορίζει το σύνθημα: κανένας δίχως εκδρομή. […] Παρήγγειλε στην Αμερική 23.018.215 καροτσάκια για παραλυτικούς, […] και άρχισε την εκδρομή.» («Ύλη Δάσους», σελ. 37-38.) Ενυπάρχει στο χωρίο αυτό σχόλιο για την ανεξαρτησία της Ευρωπαϊκής Ένωσης απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής;

Π.Μ.: Καθόλου, κανένα σχόλιο. Με το διήγημα «Μεταμόρφωση» ο Κάφκα άλλαξε άρδην τη ροή της Λογοτεχνίας. Και ο Λεονάρντο Ντα Βίντσι είχε πει «η Τέχνη μπορεί να παραγάγει μορφές τις οποίες η Φύση αδυνατεί/ δεν είναι ικανή να δημιουργήσει». Πιστεύω ότι θα υποτιμούσα και θα υποβίβαζα τα κείμενά μου αν τα μεταποιούσα σε πολιτικά υπονοούμενα, σε στιλ γειτονίστικου κουτσομπολιού. Έτσι δρα μία μερίδα κριτικών μας της πεζογραφίας: κατασκοπεύουν το κρινόμενο κείμενο, και χαίρονται όταν νομίζουν ότι ανακαλύπτουν κάποιο ελάττωμα στο κείμενο που κρίνουν. Και σημειωτέον, κανείς δεν τους διόρισε κριτικούς.

 

«Α»: Σε πολιτικοκοινωνικό επίπεδο διακρίνετε κάποιον «Αλδεβαράν», κάποιο φωτεινό αστέρι ελπίδας για θετική έκβαση των πραγμάτων;

Π.Μ.: Όχι, κανέναν, τίποτα. Η Ελλάδα επιμένει στον μαρασμό της και στις αποτυχημένες απόπειρες να «ανανεωθεί». Φυσικά, άτομα αξιόλογα και δημιουργικά υπάρχουν. Όμως δρουν ερήμην (θα έλεγα: εις πείσμα) της λεγόμενης χώρας μας.

 

«Α»: Κύριε Μάτεσι, σας ευχαριστούμε θερμά.

none

cebbcf85ceb3ceb5cf81cf8ccf82-cebaceb1cf81ceb1ce90cf83cebacebfcf82-26-11-041- Νίκο, ήταν νομίζω η πρώτη φορά που βρέθηκες στον ρόλο του διεθνούς παρατηρητή εκλογών. Πώς ήταν η προσωπική σου εμπειρία μα και η εκλογική διαδικασία στο Καραμπάχ;

- Ο ρόλος του διεθνούς παρατηρητή εκλογών μου θύμισε, ως εμπειρία, το ρόλο του ειδικούστα γαλλικά δικαστήρια. Αν και εξ ορισμού πρόκειται για ένα θεσμικό ρόλο που είναι απόλυτα ουδέτερος, η επιλογή αυτής της ουδετερότητας σ’ ένα περίπλοκο γεωπολιτικό πλαίσιο, δεν είναι ουδέτερη. Είναι το αποτέλεσμα μιας γενικότερης απασχόλησης με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το διεθνές δίκαιο. Γι’ αυτό το λόγο θα έλεγα ότι η εμπειρία μου στις προεδρικές εκλογές στο Καραμπάχ δεν ήταν μόνο αξιοπρεπής αλλά και συγκινητική. Είδα για πρώτη φορά ένα λαό που ξεπέρασε μια γενοκτονία και ένα πόλεμο, να μαθαίνει τι σημαίνει δημοκρατία και ελευθερία, για να επιλέξει επιτέλους το μέλλον του σε μια περιοχή όπου και το παρελθόν ήταν απαγορευμένο. Μόνο 150.000 άνθρωποι αποφάσισαν ν’ αντισταθούν σε εκατομμύρια για να έχουν ένα σύνταγμα, έναν πρόεδρο, ένα έθνος ανεξάρτητο. Ζουν καθημερινά το κόστος της ελευθερίας και οι πράξεις τους αποτελούν ένα παράδειγμα για τις κοινωνίες που θεωρούν ότι η δημοκρατία είναι αυτονόητη.

 

- Λίγα πράγματα είναι γενικά γνωστά για τα συμβαίνοντα εκεί. Τι κάνει εντύπωση στον Έλληνα επισκέπτη και τι ιδιαίτερο ξεχώρισες εσύ;

- Τα δεδομένα στο Καραμπάχ είναι τόσο άγνωστα, που ακόμα και ο χάρτης αποτελεί αντικείμενο διεκδίκησης. Όλοι πιστεύουμε πως το Καραμπάχ είναι μια εγκλωβισμένη περιοχή που δεν έχει επαφή με την Αρμενία, παρά μόνο με ένα διάδρομο. Ενώ η πραγματικότητα είναι ριζικά διαφορετική. Το Καραμπάχ έχει κοινά σύνορα με την Αρμενία και δεν είναι εγκλωβισμένο. Από γεωστρατηγική άποψη, ενισχύει σημαντικά την Αρμενία, διότι δημιουργεί μια ζώνη εκεί που δεν υπάρχουν σύνορα. Οι θέσεις της Αρμενίας και του Καραμπάχ αν και ανεξάρτητες, λειτουργούν ως ένα αποτελεσματικό συμμαχικό πλαίσιο. Με άλλα λόγια, η πραγματικότητα είναι πολύ πιο ισχυρή απ’ ότι νομίζουμε ακόμα και αν αυτή η ισορροπία δεν είναι ευσταθής.

Το άλλο που κάνει εντύπωση στον Έλληνα είναι η γνήσια αγάπη για την πατρίδα τους. Η γη ακόμα και γεμάτη πέτρες είναι δική τους, όπως και τα βουνά. Ζουν μια πραγματικότητα που γνωρίζουμε μέσα από τη Ρωμιοσύνη του Ρίτσου.

 

- Πώς είναι σήμερα τα πολιτικοοικονομικά πράγματα και τι βλέπεις για το μέλλον της περιοχής;

- Το πολιτικοοικονομικό στοιχείο της περιοχής είναι βέβαια δύσκολο. Αφού ο λαός

έζησε την κατοχή ενός συστήματος που δεν του επέτρεπε να χαρεί τον πολιτισμό του, την ιστορία του, την πατρίδα του, την παράδοσή του. Έζησε την κατάρρευση ενός απόλυτου συστήματος που καθιέρωνε τυφλά την τύχη του. Τώρα βρίσκεται σε μια κατάσταση που θα ονομάζαμε άθλια αν δεν ξέραμε την αξία των αθλίων του Ουγκώ. Όμως αυτός ο λαός που απελευθερώθηκε μέσω ενός πολέμου, ξέρει τι αξίζει και με τη βοήθεια της διασποράς παλεύει καθημερινώς για ένα καλύτερο μέλλον. Όλη η περιοχή είναι παρθένα και όλα μπορούν να γίνουν. Αυτοί οι άνθρωποι το απέδειξαν. Χρειάζονται όμως συντονισμένες στρατηγικές κινήσεις στον τομέα της οικονομίας και της διαχείρισης πρώτων υλών.

 

- Μαζί σου, καθώς ήσουν ο μόνος Έλληνας, βρέθηκαν και παρατηρητές Σέρβοι, Γάλλοι, Ρώσοι κτλ. Πώς ήταν η επαφή σας και η συνεργασία σας;

- Η συνεργασία με άλλους παρατηρητές ήταν πολύ καλή. Δημιουργήθηκε ένα θετικό πλαίσιο, διότι ο καθένας μας κατάλαβε πόσο σημαντική ήταν η αποστολή μας. Οι προεδρικές εκλογές δίνουν το στίγμα της δημοκρατίας, όταν οι διεθνείς παρατηρητές εκτελούν με αρμοδιότητα και συνέπεια την αποστολή τους. Με άλλα λόγια, ήμασταν σε μια κατάσταση όπου de facto το έργο δημιουργεί το ον. Ο ρόλος μας καθόρισε και τις σχέσεις μας. Ο καθένας ήταν υπεύθυνος για τους άλλους στην περιοχή. Διότι μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούσαμε να αποδείξουμε την ορθολογική διεκπεραίωση των προεδρικών εκλογών του Καραμπάχ. Όπως αυτό έγινε, οι σχέσεις ενισχύθηκαν και είναι σίγουρο ότι πολλοί από εμάς θα επιστρέψουν για τις βουλευτικές εκλογές.

 

- Είναι λίγο πολύ γνωστό το συμμαχικό πλαίσιο Ελλάδος – Αρμενίας. Υπάρχουν κάποια μηνύματα που να το αφορούν;

- Το συμμαχικό πλαίσιο Ελλάδος – Αρμενίας είναι περισσότερο θεωρητικό παρά πρακτικό. Ένας κοινός εχθρός δεν αρκεί για να ενισχύσει γεωστρατηγικές θέσεις. Η συμμαχία πρέπει να λειτουργήσει και στο επίπεδο της διασποράς για να είναι λειτουργική και αποτελεσματική. Πόσοι από εμάς έχουν ασχοληθεί πραγματικά με το θέμα της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων, με την αναγνώριση του

Καραμπάχ, με την αναγνώριση της αρμενικής γλώσσας ως γλώσσας της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Το θέμα είναι ότι η Ελλάδα και η Αρμενία είναι πιο κοντά τώρα παρά στο παρελθόν, διότι τότε ήταν η περίοδος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Ήμασταν μαζί αλλά μόνοι. Τώρα είμαστε μόνοι αλλά μαζί. Σε αυτό το πλαίσιο θα πρέπει να κινηθούν τα Πανεπιστήμια αλλά και οι Σχολές Εθνικής Ασφάλειας και Εθνικής Άμυνας. Το συμμαχικό πλαίσιο υπάρχει ως γεωστρατηγικό υπόβαθρό. Δεν χρειαζόμαστε δόγματα, ακόμα και ενιαία, αλλά αληθινές πράξεις.

none
carlos-best1Σήμερα, γιά δεύτερη φορά, μετά τόν Αὔγουστο τοῦ 2003 (τ. 125-126), δημοσιεύουμε ἀποκλειστική συνέντευξη τοῦ «θρύλου τῆς τρομοκρατίας», τοῦ Ἴλιτς Ραμίρεζ Σάντσεζ, ἤ ἀλλιῶς «Κάρλος». Ὁ ἰσοβίτης Κάρλος μιλᾶ μέσα ἀπό τήν ἀπομονωμένη φυλακή τοῦ Κλαιρβώ, ὅπου μεταφέρθηκε τόν Γενάρη τοῦ 2006, ἀπαντώντας στά ἐρωτήματά μας, τόσο γιά τήν δική του ὑπόθεση (ἡ ὁποία ἔχει σημαντικές νεότερες ἐξελίξεις) ὅσο καί γιά τά διεθνῶς τεκταινόμενα, γιά τά ὁποῖα ἡ γνώμη του ἔχει, φυσικά, τήν ἰδιαίτερή της σημασία.

- Πρίν λίγο καιρό ὁ εἰσαγγελέας κ. Μπρυγκέ ἀνακοίνωσε τήν προσαγωγή σας σέ νέα δίκη γιά τά τέλη τοῦ 2007 / ἀρχές τοῦ 2008. Ἐξ ὅσων γνωρίζετε, ὑπάρχουν κάποια νέα στοιχεῖα σέ βάρος σας ἤ ἁπλῶς χρειάζεται τό «ἀντιτρομοκρατικό» κλῖμα;

- Δέν ὑπάρχει κανένα στοιχεῖο, ἡ δίκη πού ἀνακοινώθηκε εἶναι ἁπλῶς ἕνας ἑλιγμός προκειμένου νά καθυστερήσουν τόν ἐπαναπατρισμό μου (ὑπάρχει μία τέτοια ὑπογεγραμμένη συνθήκη μεταξύ Βενεζουέλας καί Γαλλίας). Ὁ σύντροφος Γιοχάνες Βάινριχ ἀπαλλάχθηκε ἀπό τίς κατηγορίες τοῦ Βερολίνου τόν Νοέμβριο τοῦ 2005, ὅταν οἱ ἴδιες γαλλικές κατηγορίες ἀπορρίφθηκαν ὅπως καί οἱ ψευδομαρτυρίες τῶν γαλλικῶν γραφείων Ἀντικατασκοπείας (DST). Παρακαλῶ διαβάστε τήν ἐπικοινωνία τῆς κυρίας Ἰζαμπέλ Κουτάν Πεϋρέ καί τήν δημόσια ἐπιστολή μου τοῦ 2001 πρός τόν δικαστή Μπρυγκέ. Ἕνας κατηγορούμενος μπορεῖ νά καταδικαστεῖ στή Γαλλία μέ βάση τήν ἐνδόμυχη πεποίθηση τῶν ἐνόρκων καί τῶν δικαστῶν, χωρίς ἀποδείξεις καί μαρτυρίες. Ὅσο γιά τά νέα «ἀντιτρομοκρατικά» δικαστήρια, αὐτά δέν ἔχουν οὔτε ἐνόρκους.

- Εἴχατε προσφύγει στό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων γιά τό γεγονός ὅτι βρισκόσασταν ἐπί χρόνια στήν ἀπομόνωση. Ἦταν ἀναμενόμενη ἡ ἀπόρριψη τῆς προσφυγῆς σας;

- Τό Εὐρωπαϊκό Δικαστήριο Ἀνθρωπίνων Δικαιωμάτων ἀποφάνθηκε πώς τά πρῶτα μου 8 χρόνια σέ αὐστηρή ἀπομόνωση δέν μποροῦν νά θεωρηθοῦν βασανισμός ἤ βάναυση μεταχείριση, ἐφόσον μποροῦσα νά «συναναστρέφομαι» τούς δικηγόρους μου. Παρά τόν προεδρεύοντα Γάλλο δικαστή, ὑπῆρχε μία μειοψηφούσα ἄποψη (τοῦ Ἕλληνα δικαστῆ συμπεριλαμβανομένου) ἡ ὁποία ὁδήγησε σέ μία ἀπόφαση ὅτι δέν πρέπει νά συνεχιστεῖ ἡ κράτησή μου στήν ἀπομόνωση (πού διήρκεσε συνολικά 10 χρόνια). Ὡς ἀποτέλεσμα βρέθηκα σέ γεωγραφική ἀπομόνωση, πρᾶγμα πού εἶναι ἀκόμη χειρότερο, στίς ὑψίστης ἀσφαλείας σωφρονιστικές φυλακές τῆς Γαλλίας.

- Πρίν λίγες μέρες ἐξελέγη Πρόεδρος στή Γαλλία ὁ Νικολά Σαρκοζί. Πῶς κρίνετε τήν ἐξέλιξη αὐτή;

- Ἡ ἐκλογή τοῦ προέδρου Σαρκοζί εἶναι τό ἀποτέλεσμα τῆς ἀποσύνθεσης τῆς γαλλικῆς Ἀριστερᾶς καί τοῦ αὐτοκτονικοῦ τυχοδιωκτισμοῦ τοῦ Γαλλικοῦ Κομμουνιστικοῦ Κόμματος. Ἄν, ὅπως ἀναμένεται, ἡ Δεξιά κερδίσει καί τίς ἐρχόμενες βουλευτικές ἐκλογές, οἱ νεοφιλελεύθερες πολιτικές θά ἑδραιωθοῦν, ἡ Γαλλία θά συρθεῖ σάν σκυλάκι στή γραμμή τοῦ ΝΑΤΟ καί ἡ γαλλική διπλωματία θά γίνει σάν τῆς Βρετανίας. Μιά περίοδος κοινωνικῶν συγκρούσεων καί πολιτικῆς διαμάχης θά κατακλύσει τή Γαλλία, πού θά καταστεῖ ἐπιλέξιμος στόχος γιά τζιχάντ.

- Εἴσαστε ὁ πιό γνωστός ἐκφραστής τῆς ἔνοπλης πάλης γιά πολιτικούς σκοπούς. Πῶς βλέπετε τίς ἐξελίξεις στίς ὑποθέσεις γιά τίς ὁποῖες πολεμήσατε – τό Παλαιστινιακό λ.χ.;

- Παραμένω μαχητής τῆς Παλαιστινιακῆς ὑπόθεσης, ἕνας ἀληθινός «φενταγί» πού κράτησε τό ξῖφος τῶν ἐπιχειρήσεων τῆς Παλαιστινιακῆς Ἀντίστασης. Ἡ ἀπελευθέρωση τῶν Ἁγίων Τόπων εἶναι ἀναπόφευκτη, ὅ,τι κι ἄν κάνουν οἱ σιωνιστές καί οἱ ὑποστηρικτές τους. Ἡ χώρα ὅπου γεννήθηκα βρίσκεται γιά τά καλά στόν δρόμο μιᾶς αὐτόχθονης σοσιαλιστικῆς ἐπανάστασης, στήν ὁποία οἱ κομμουνιστές εἶναι ἐμπροσθοφυλακή, δίπλα στόν Πρόεδρο Οὗγκο Τσάβες.

- Πολλοί κοιτοῦν μέ ἐλπίδα στήν Βενεζουέλα τοῦ προέδρου Τσάβες, καί εἶναι γνωστή ἡ ἀναφορά του σέ σᾶς. Θεωρεῖτε βάσιμες τίς ἐλπίδες αὐτές;

- Ναί, εἶναι βάσιμες. Ὁ Οὗγκο Τσάβες εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἡγέτης τῆς Βενεζουέλας ἀπό τήν ἐποχή τῶν Libertados. Ἡ αὐξανόμενη ἐπιρροή τῆς μπολιβαριανῆς ἐπανάστασης ξεπέρασε ἤδη κι ἐκείνην τῆς ἐπανάστασης τῆς Κούβας.

- Ἔχετε ἀσπαστεῖ τό Ἰσλάμ καί κατά καιρούς ἐκφραστήκατε ἐπαινετικά γιά ἀμφιλεγόμενα πρόσωπα σάν τόν Σαντάμ Χουσεΐν καί τόν Ὀσάμ Μπίν Λάντεν. Θεωρεῖτε τήν ἰσλαμική βία λύση στά σύγχρονα προβλήματα;

- Μεταστράφηκα στό Ἰσλάμ τό 1975. Ἡ κριτική μου ἀλληλεγγύη στόν μάρτυρα Πρόεδρο Σαντάμ Χουσεΐν βασίστηκε στήν ἐμπειρία μου. Ὁ Ὀσάμα Μπίν Λάντεν συμ-βολίζει τήν ἐμπροσθοφυλακή τῆς ἀντιιμπεριαλιστικῆς Ἀντίστασης, αὐτό εἶναι γεγονός. Οἱ ἀντιπαραθέσεις εἶναι μόνο λόγῳ τῆς χειραγώγησης τῶν ΜΜΕ. Ἡ ἰσλαμική ἀντίσταση εἶναι ἁπλᾶ ἡ λογική ἀπάντηση στήν ἰμπεριαλιστική ἐπιθετικότητα. Ἡ βία ἀπό μόνη της δέν εἶναι ποτέ λύση.

- Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ!

- Τούς καλύτερους ἐπαναστατικούς χαιρετισμούς μου στόν Κώστα Καραΐσκο καί στούς ἀναγνῶστες τοῦ «Ἀντιφωνητῆ»!

 

 cebaceaccf81cebbcebfcf82-cf85cf80cebfceb3cf81ceb1cf86ceae-071 

 

none

ceb2cf81cf85cf8ecebdceb7cf82    Στήν πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ κορυφαίου Ἕλληνα ἱστορικοῦ – βυζαντινολόγου (καί καθηγητῆ στίς ΗΠΑ) κ. Σπύρου Βρυώνη στή Θράκη, τό ΠΑΚΕΘΡΑ διοργάνωσε ἐκδήλωση (Ξάνθη, 20/5) µέ ἀφορµή τήν ἔκδοση στά ἑλληνικά τοῦ ἔργου του «Ὁ µηχανισµός τῆς καταστροφῆς». Στό βιβλίο παρατίθενται ἐξαντλητικά τεκµήρια γιά τό πογκρόµ πού ἀφάνισε τόν Ἑλληνισµό τῆς Πόλης τό 1955 καί προσφέρεται ὅλη ἡ γνώση γιά τήν κοµβική αὐτή στιγµή τῆς κοινότητας τῶν Ρωµιῶν. Εἴχαµε τήν εὐκαιρία νά µιλήσουµε µέ τόν πάντα θαλερό καθηγητή καί µεταφέρουµε παρακάτω σηµεῖα τῆς συζήτησής µας:

- Στό βιβλίο σας ἀναφέρεστε σ’ ἕνα τραγικό στιγµιότυπο – τοῦ πογκρόµ τοῦ 1955 – τῆς  ἱστορίας τῶν Ἑλλήνων στήν Τουρκία. Πρόκειται γιά µιά «κακή στιγµή», ἕνα µεµονωµένο συµβάν ἤ γιά ἕνα ὁρόσηµο µιᾶς συνεποῦς πολιτικῆς τῆς γείτονος ἔναντι τοῦ ἑλληνισµοῦ;

- Οι διωγµοί των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης δεν ήταν µια παρένθεση, ένα ατυχές και συγκυριακό γεγονός, αλλά µια προγραµµατισµένη ενέργεια που εντάσσεται σε µια µακρόχρονη η πολιτική του Κεµαλικού καθεστώτος µε στόχο την εξόντωση των µειονοτήτων. Δεν ήταν ένα έγκληµα που έγινε από το σφρίγος του εθνικισµού, αλλά ένα έγκληµα πολύ καλά προγραµµατισµένο. Ήδη το 1930 απαγορεύονταν στους Έλληνες να ασκούν κάποια επαγγέλµατα όπως του δικηγόρου π.χ και τους οδηγούσαν στον οικονοµικό µαρασµό. Οι διωγµοί αυτοί συνεχίσθηκαν και αργότερα µε σειρά νοµοθετικών ρυθµίσεων που απέβλεπαν στην υφαρπαγή της εκκλησιαστικής και ιδιωτικής περιουσίας. Στη µεθοδευµένη στρατηγική συρρίκνωσης του ελληνικού στοιχείου σηµαντικό ρόλο έπαιξε και η κατάργηση του αυτοδιοικητικού, κοινοτικού συστήµατος µε την επιβολή ενός εγκάθετου που συνδιαλέγονταν απευθείας µε τις Αρχές.

- Μέ τό συγκεκριµένο ἔργο σας προσφέρετε τεκµήρια πολύτιµα γιά τήν καταστροφή τοῦ Κωνσταντινουπολίτικου Ἑλληνισµοῦ, ἀξιοποιήσιµα καί στά Εὐρωπαϊκά Δικαστήρια. Πιστεύετε ὅτι ὡς Ἕλληνες διαθέτουµε ἀναλόγως ἐπαρκή τεκµηρίωση καί σέ ἄλλες περιπτώσεις (Κύπρος 1974, ἀπελάσεις 1964, διωγµοί Ἰµβρίων κτλ);

-  Η πολύχρονη έρευνα που πραγµατοποίησα απέφερε τη συλλογή πολύτιµου υλικού και ανέδειξε ταυτόχρονα νοµικές διαστάσεις του προβλήµατος που εκθέτουν την Τουρκία στα διεθνή forα. Κάτι αντίστοιχο µπορεί να γίνει και για ανάλογα ιστορικά γεγονότα όπως η Τουρκική εισβολή και η κατοχή της Β. Βόρειας Κύπρου, οι απελάσεις του 1964, και ο διωγµός του ελληνικού στοιχείου από τις κοιτίδες του. Με τη σύσταση του Διεθνούς Δικαστηρίου προέκυψε µια νοµική διάσταση που ακυρώνει κάθε επίκληση για παραγραφή των αδικηµάτων αυτών εφόσον αποδεικνύεται ότι συνεχίζεται µε αδιάλειπτο τρόπο και βάσει σχεδίου η εθνοκάθαρση.

- Δουλεύετε ἐπί δεκαετίες στίς ΗΠΑ ὡς ἱστορικός – εἴχατε µάλιστα ἱδρύσει καί τό Βρυώνειο Κέντρο Σπουδῶν στήν Καλιφόρνια. Πῶς κρίνετε τίς συνθῆκες στίς ὁποῖες ἐργάζεται ὁ ἱστορικός (στίς ΗΠΑ καί στήν Ἑλλάδα) καί τό σύγχρονο, µετανεωτερικό, πνευµατικό κλῖµα;

- Νοµίζω πως µπορείτε από το έργο µου να αξιολογήσετε τις συνθήκες και την ποιότητα της δουλειάς. Δεν θα  µπορούσα ο ίδιος να αναφερθώ σ αυτό. Όσο για τις µετανεωτερικές προσεγγίσεις στην ιστορία αδυνατώ να κατανοήσω τι έρεισµα επιστηµονικό µπορούν να έχουν όταν αναγορεύουν σε βασική επιστηµολογική τους θέση τη σχετικότητα κάθε ιστορικής εκδοχής αφού στην περίπτωση αυτή θα πρέπει και στις δικές τους θέσεις να εφαρµοσθεί το κριτήριο αυτό. Όσο για τον πολυδιαφηµισµένο έλεγχο και την κριτική των ιστορικών πηγών που επικαλούνται, δεν είναι κάτι καινούργιο. Ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα η Γερµανική ιστοριογραφία αντιµετωπίζει κριτικά τις πηγές και αξιολογεί την αυθεντικότητα και αξιοπιστία τους.

- Πῶς βλέπετε τήν σηµερινή Τουρκία καί τό µέλλον τῶν σχέσεών της µέ τή χώρα µας;

- Ο ιστορικός δεν είναι προφήτης και εγώ δεν πιστεύω σε θεωρητική προσέγγιση των ελληνοτουρκικών. Οι διαφορές µεταξύ των γειτόνων είναι οι χειρότερες, εκτός βέβαια από τις εµφύλιες. Αυτός που θα καταφέρει την υπεροπλία θα επιβληθεί  αυτός ο πρωτόγονος δυναµισµός ίσχυε από την εποχή του Θουκυδίδη και ισχύει το ίδιο σήµερα. Καμµιά χώρα δεν κατασπαταλεί τα χρήµατα όπως αυτά που ξοδεύει η Τουρκία, για να σκουριάσουν τα όπλα της. Η Ελλάδα σ’ αυτά έχει µείνει πίσω, δεν την κακίζω, έκανε µια άλλη επιλογή. Η σπατάλη για τον εξοπλισµό κατέστρεψε την οικονοµία, προκάλεσε την ανάπτυξη του Ρεφάχ που το ψήφισαν από απελπισία. Οι ισλαµιστές έχουν διεισδύσει στον κρατικό µηχανισµό και στα πανεπιστήµια. Από την άλλη, η βρεφική θνησιµότητα στην Τουρκία είναι πια 4,5 προς 1 ως προς την Ελλάδα, ο µέσος όρος ζωής του Έλληνα είναι κατά δέκα χρόνια µεγαλύτερος από του Τούρκου. Όµως οι Έλληνες πολιτικοί θα πρέπει να αντιµετωπίσουν την απειλή αυτή µε περισσότερη σοβαρότητα και λιγότερη βέβαια υποταγή στις επιταγές των Αµερικανών. Στο σηµείο αυτό θα πρέπει να ξανασκεφθούµε και το ρόλο που παίζουν στην Ελλάδα διάφορα δήθεν ακαδηµαϊκά, ερευνητικά Ινστιτούτα που στην πράξη προωθούν και εξυπηρετούν τα αµερικανικά στρατηγικά συµφέροντα.

- Σᾶς εὐχαριστοῦµε πολύ!

- Κι ἐγώ σᾶς εὐχαριστῶ.

none

 

cf86cf89cf83cf84ceb9ceadcf81ceb7cf82«Α»: Κύριε Φωστιέρη, μόλις κυκλοφόρησε μία ἀνθολογία ποιημάτων ποιητικῆς μὲ τίτλο «Ποίηση γιὰ τὴν Ποίηση», μὲ ἀνθολόγους ἐσᾶς καὶ τὸν κ. Θ. Νιάρχο. Πῶς θὰ ὁρίζατε ὁ ἴδιος τὴν ποίηση;

Α.Φ.: Στὴν «Ποίηση γιὰ τὴν Ποίηση» ἀνθολογήσαμε 150 ποιήματα ποιητικῆς, δηλαδὴ ποιήματα ποὺ ἀναφέρονται ὅλα στὴν ποίηση, στὸ ποίημα καὶ στὸν ποιητή, ἀντλώντας ἀπὸ μία τεράστια δεξαμενὴ ποιημάτων ἀνάλογης θεματικῆς – δεδομένου ὅτι ὅλοι σχεδὸν οἱ ποιητὲς ἔχουν γράψει γι’ αὐτὸ τὸ θέμα, μερικοὶ μάλιστα τοῦ ἔχουν ἀφιερώσει ὁλόκληρες συλλογές. Ἂν σὲ ὅλα τοῦτα προσθέσουμε καὶ τὰ θεωρητικὰ κείμενα περὶ ποιήσεως, ἀπὸ τὴν «Ποιητική» τοῦ Ἀριστοτέλη καὶ τοὺς Πλατωνικοὺς διαλόγους ὡς σήμερα, βρισκόμαστε μπροστὰ σ’ ἕναν ἀπίστευτο ἀριθμὸ προσεγγίσεων καὶ (ἄμεσων ἢ ἔμμεσων, ἀποφθεγματικῶν ἢ περιφραστικῶν) ὁρισμῶν τῆς ποίησης. Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει ὅτι τὸ ἐρώτημα «Τί εἶναι ποίηση;» εἶναι σχεδὸν ὀντολογικῆς τάξεως, ἀνάλογο μὲ τὸ φιλοσοφικὸ ἀπόρημα «Τί τὸ ὄν;», τὸ ὁποῖο βρίσκει τὴν ἔγκυρη ἀπάντησή του μόνο μέσῳ τῆς βίωσης καὶ ὄχι μέσῳ τῆς ἀφηρημένης θεωρίας. Δὲν θὰ ἐπιχειρήσω λοιπὸν ἕναν ἀκόμη ὁρισμό, ἀλλ’ ὅμως θὰ προσπαθήσω νὰ διαψεύσω τὸν ἁπλούστερο, τὸν μᾶλλον ταυτολογικὸ ὁρισμό, ποὺ ὑποβόσκει στὴν κοινὴ συνείδηση: «Ποίηση εἶναι τὸ σύνολο τῶν ποιημάτων ποὺ ἔχουν γραφτεῖ.» Ἔχω τὴν πεποίθηση ὅτι ἡ ποίηση εἶναι μία στάση ζωῆς καὶ ὄχι ἕνα εἶδος γραφῆς. Ὡς ἐκ τούτου, τὰ ποιήματα μπορεῖ (στὶς εὐτυχέστερες περιπτώσεις) νὰ ἐκφράζουν αὐτὴ τὴν ποιητικὴ στάση, αὐτὴ τὴν ποιητικὴ διάθεση, δὲν ταυτίζονται ὅμως μαζί της. Ἡ ποίηση ὑφίσταται, ἡ ποίηση λειτουργεῖ, ἡ ποίηση βιώνεται καὶ ἐρήμην τῶν ποιημάτων – ἴσως μάλιστα, γνησιότερα καὶ εἰλικρινέστερα, ἐρήμην τῶν ποιημάτων.

 

«Α»: Πῶς ἀντιλαμβάνεστε τὸν ρόλο τῆς ποίησης σήμερα, σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἀπὸ πολλοὺς χαρακτηρίζεται ἀντιποιητική; Εἶναι δυνατὸν νὰ διακρίνουμε μία «κοινωνικὴ ἐντολή» στὸν ποιητὴ τοῦ σήμερα;

Α.Φ.: Ἡ ἀρχαία ἑλληνικὴ λέξη ποίηση προέρχεται ἀπὸ τὸ ρῆμα ποιῶ, ποὺ σημαίνει κατασκευάζω, ἐνῶ ἡ (ὅμοιας καταγωγῆς) λέξη δημιουργία φαίνεται νὰ θέτει ἐγγενῶς τὸ αἴτημα τῆς περίφημης αὐτῆς «κοινωνικῆς ἐντολῆς» γιὰ τὴν ὁποία μιλᾶτε, καθὼς ἀναφέρεται στὸ ἔργο ποὺ ἀπευθύνεται στὸν δῆμο. Ἄρα, ὁ ποιητὴς – δημιουργὸς δὲν εἶναι παρὰ ἕνας κατασκευαστὴς ποὺ παράγει ἔργο γιὰ τὸν δῆμο, δηλαδὴ γιὰ τὴν κοινωνία ποὺ τὸν περιβάλλει; Ἂν ἀνατρέξουμε στὴν ἐτυμολογία καὶ στὴν κυριολεξία τῶν ἴδιων τῶν λέξεων, θὰ πρέπει ἀπερίφραστα νὰ ἀπαντήσουμε θετικά. Ἐντούτοις, ἡ σχέση τοῦ ποιητῆ μὲ τὴν ἑκάστοτε κοινωνία (ἑπομένως, μὲ τὸ κοινὸ στὸ ὁποῖο αὐτὸς ἀπευθύνει τὸ ἔργο του ἐν τόπῳ καὶ χρόνῳ) εἶναι σχέση κατεξοχὴν φαντασιακή, σχεδὸν μεταφυσική, ἀφοῦ ἡ μόνη ἄμεση ἐπαφὴ του εἶναι μὲ τὸ ἴδιο του τὸ κείμενο. στὶς ἐπιταγὲς τοῦ κειμένου ὑπακούει καὶ τοὺς δικούς του κανόνες ἐφαρμόζει. Ὁ ἀναγνώστης μὲ τὸν ὁποῖο συνομιλεῖ, στὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι ὁ ἀλλότριος δέκτης ἑνὸς μηνύματος ἢ μιᾶς διδαχῆς, ἀλλὰ τὸ ἰδανικὸ alter ego τοῦ ἰδίου τοῦ γράφοντος, ποὺ καλεῖται, πίσω ἀπὸ τὸν καθρέφτη τοῦ τυπωμένου χαρτιοῦ, νὰ τὸν ὑποκαταστήσει καὶ νὰ τὸν ὑποδυθεῖ. Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει ὅτι, παράλληλα μὲ τὴν ὑποτιθέμενη κοινωνικὴ ἐντολή, δηλαδὴ μία ἐξουσιοδότηση τῆς κοινωνίας πρὸς τὸ μοναχικὸ ἄτομο ποὺ παλεύει μὲ τὴν τέχνη του, μποροῦμε νὰ διακρίνουμε μία ἀντίστοιχη – ἀλλὰ ἀντίστροφης φορᾶς καὶ κατεύθυνσης – ἐντολὴ τοῦ ποιητῆ πρὸς τὸ κοινό του: νὰ ὀξύνει ἐκεῖνο τὴ συγκινησιακή του δεκτικότητα, νὰ βαθύνει τὶς πτυχὲς τοῦ στοχασμοῦ του, νὰ γυμνάσει τὴν ἀκοή του στὴ φωνὴ τῆς ποίησης καὶ νὰ συντονιστεῖ μὲ τὸ μῆκος κύματος τῆς δικῆς της εὐαισθησίας. Ἄλλωστε, οἱ ἐποχὲς ἔχουν προχωρήσει, τὰ αἰτήματα ἔχουν διαφοροποιηθεῖ, οἱ στόχοι ἔχουν ἀλλάξει. Δὲν νομίζω ὅτι περιμένει πλέον κανεὶς νὰ πάρει πολιτικὴ γραμμὴ ἀπὸ τοὺς ποιητές, ὅπως ἀντίστοιχα δὲν περιμένει κανεὶς νὰ νιώσει τὸ ρῖγος τῆς δημιουργικῆς συγκίνησης ἀπὸ τὰ τυποποιημένα λογύδρια τῶν πολιτικῶν. Ἐάν, καὶ ὅποτε, ἡ κοινωνία μέμφεται τὸν ποιητὴ γιὰ ἀποστασιοποίηση ἀπὸ τὶς κοινωνικές, ἰδεολογικὲς (δηλαδὴ πολιτικὲς ἢ κομματικές) ἀντιπαραθέσεις καὶ τὰ ἑκάστοτε ἐπικαιρικὰ αἰτήματα, στὴν πραγματικότητα ἐπιχειρεῖ διὰ τῆς ἐπιθέσεως νὰ ἀμυνθεῖ: νὰ καλύψει τὴ δική της ἄγνοια, τὴ δική της βαθιὰ καὶ πλατιὰ ἀδιαφορία γιὰ τὴν ποίηση, τὴν τέχνη καὶ τὸν πολιτισμό.

 

«Α»: Ἔντονη εἶναι ἡ συζήτηση τελευταῖα γύρω ἀπὸ τὸ ἂν παράγεται οὐσιαστικὸς λόγος ἢ ὄχι. Ἡ ἀπώλεια μεταδοτικότητας τοῦ ποιητικοῦ λεκτικοῦ μήπως εἶναι ἀποτέλεσμα τοῦ ἑρμητισμοῦ καὶ τῆς κρυπτικότητας τῆς σύγχρονης ποιητικῆς γραφῆς;

Α.Φ.: Γιὰ νὰ μιλήσει κάποιος μία γλῶσσα καὶ νὰ ἐπικοινωνήσει σ’ αὐτήν, πρέπει πρῶτα – πρῶτα νὰ τὴν κατανοήσει ὡς ἀκροατής. Οἱ περισσότεροι κωφάλαλοι ὀφείλουν τὴν ἀδυναμία τους νὰ ἀρθρώσουν τὶς λέξεις ὄχι σὲ βλάβη τῶν φωνητικῶν τους ὀργάνων ἀλλὰ σὲ πρόβλημα κώφωσης: δὲν λειτουργεῖ ἡ ἀκοή τους καί, ὡς ἐκ τούτου, ἡ γλῶσσα τους δὲν μπορεῖ νὰ ἀναπαράγει τὸν λόγο. Κάτι ἀνάλογο συμβαίνει μὲ τὸν κώδικα τῆς ποίησης (ἰδιαίτερα τῆς σύγχρονης ποίησης), μὲ αὐτὸ ποὺ ἀποκαλεῖτε ποιητικὸ λεκτικό. Ὁ ὁλοένα καὶ μεγαλύτερος ἐθισμὸς τοῦ κοινοῦ σὲ μία παθητικὴ πρόσληψη τῶν πάντων (ὁ θρίαμβος τῆς τηλεόρασης τὸ ἀποδεικνύει), ἡ ἄμβλυνση τῆς εὐαισθησίας του καὶ ἡ ἔλλειψη οὐσιαστικῆς καλλιέργειας ἔχουν ἐξασθενήσει ἐπικίνδυνα τὴν ἀκοή του καὶ ἔχουν δυσχεράνει τὴν ἐπικοινωνία του μὲ τὸν λόγο τῆς ποίησης, ὥς ἕναν βαθμό. Πάντως, ἐὰν πράγματι ὑπάρχει (δὲν εἶμαι καθόλου σίγουρος γι’ αὐτό) πρόβλημα συντονισμοῦ ἀνάμεσα στὸν πομπὸ καὶ στὸν δέκτη τοῦ ποιητικοῦ λόγου, πιστεύω ὅτι ἡ συντριπτικὴ εὐθύνη βαρύνει τὴν πλευρὰ τοῦ δέκτη. Δὲν νομίζω ὅτι τὸ ἰδίωμα τῆς ποίησης ἔχει προχωρήσει σὲ δυσκολία περισσότερο ἀπὸ τὰ ἰλιγγιώδη ἅλματα τῆς τεχνολογίας, τὰ ὁποῖα ὅμως ὁ σύμπας κόσμος παρακολουθεῖ καὶ ἀφομοιώνει μὲ εὐχέρεια σὲ ἄπειρες καθημερινὲς ἐφαρμογές.

 

«Α»: Πόσο ἐπηρεάζει σήμερα ἡ ποίηση τὴν ἀνανέωση τοῦ συλλογικοῦ λεκτικοῦ; Εἶναι δυνατὸν νὰ ἀναγνωρίσουμε στὸ τραγούδι τὴν κοινωνικὴ ἀντιπροσώπευση ποὺ ἀσκοῦσε γιὰ μακρὸ χρονικὸ διάστημα ἡ ποίηση;

Α.Φ.: Ἡ ποίηση ἀποτελεῖ μία γλῶσσα μέσα στὴ γλῶσσα ἤ, ἂν θέλετε, μία μετα-γλῶσσα, δηλαδὴ μία γλῶσσα ἔξω ἀπὸ τὴν τρέχουσα γλῶσσα τῆς καθημερινότητας. Πάντως, σὲ καμμιὰ περίπτωση δὲν ταυτίζεται μὲ τὴν κοινὴ γλῶσσα καί, ὡς ἐκ τούτου, οὐδέποτε στὴν ἱστορική της διαδρομὴ ταυτίστηκε μὲ τὸ συλλογικὸ λεκτικό, ἀλλὰ καὶ οὐδέποτε τὸ «ἀνανέωσε» θεματικά: αὐτὸ ποὺ προτείνει ἡ ποίηση δὲν ἀφορᾶ τὸ λεκτικὸ ὑλικὸ αὐτὸ καθαυτό, ἀλλὰ τὴ χρήση του μὲ τρόπο συγκινησιακό. Κατ’ αὐτὴ τὴν ἔννοια, ἡ ποίηση ἐξακολουθεῖ νὰ διαλέγεται μὲ τὸ (πάντα, καὶ στὸ παρελθὸν καὶ στὸ παρόν, ποσοτικὰ μικρό) κοινό της, μὲ τρόπο οὐσιαστικὸ καὶ σχεδὸν ὑπόγειο ἢ περιθωριακό, χωρὶς φιλοδοξίες «κοινωνικῆς ἀντιπροσώπευσης» ἢ μαζικῆς της κατανάλωσης. Τὸ τραγούδι, ναί, αὐτὸ ἀποτελεῖ πράγματι σήμερα ἕνα καταναλωτικὸ προϊὸν εὐρείας ἀποδοχῆς (θὰ ’λεγα ἀκριβέστερα: χρήσης), χωρὶς ὅμως αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι μπορεῖ νὰ ὑποκαταστήσει στὴ βαθύτερη λειτουργία της τὴν ἴδια τὴν ποίηση, ἀκόμη καὶ ὅταν (συχνά, πολὺ συχνά) τὴν ὑποδύεται.

«Α»: Κύριε Φωστιέρη, εὐχαριστοῦμε θερμά!

none
cf80ceadcf84cf81ceb1cf82Ὁ καθηγητής Δημἠτρης (Τζέημς) Πέτρας εἶναι ὁμότιμος καθηγητής κοινωνιολογίας στό Πανεπιστήμιο Μπίνχαμπτον τῆς Νέας Ὑόρκης. Εἶναι γνωστός παγκοσμίως γιά τήν (50χρονη!) ἰδεολογική του δράση κατά τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ καί τήν ὑποστήριξή του στά κινήματα τῶν ἀκτημόνων ἀγροτῶν τῆς Βραζιλίας καί τῶν ἀνέργων ἐργατῶν στήν Ἀργεντινή. Ἔχει γράψει ἀμέτρητα ἄρθρα καί 63 (!) βιβλία πού μεταφράστηκαν σέ 18 γλῶσσες. Μέ πρόσκληση τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου εἶχε ἔρθει στήν Ἑλλάδα καί ἀνέλαβε τό Κέντρο Μεσογειακῶν Μελετῶν ἀλλά γρήγορα ἔφυγε ἀπογοητευμένος ἀπό τήν πορεία τῶν (πολιτικῶν) πραγμάτων. Δημοσιεύουμε σήμερα τό πρῶτο μέρος ἀπό τήν ἐξαιρετικά ἐνδιαφέρουσα συνέντευξη πού μᾶς παραχώρησε ὁ ἀειθαλής ἐπαναστάτης καί διακεκριμέ-νος συμπατριώτης μας, πού τιμᾶ διεθνῶς τήν Ἑλλάδα μέ τήν συνεπή του στράτευση ὑπέρ τῶν ἀδυνάτων καί τήν μοναδικά τολμηρή – ὅπως θά διαπιστώσετε – γλῶσσα ἀληθείας πού σέ κανέναν δέν χαρίζεται.

- Κύριε καθηγητά, εἶστε γνωστός ἐπί πολλά χρόνια γιά τήν συμμετοχή σας στά πολιτικά κινήματα σέ ὅλον τόν κόσμο, εἰδικά στήν Λατινική Ἀμερική. Στήν Ἑλλάδα ἔχουμε τήν εἰκόνα μιᾶς ἐπαναστατημένης περιοχῆς, ἀντίθετης στόν ἀμερικανικό ἰμπεριαλισμό: Τό πείραμα Τσάβες, οἱ προσπάθειες τοῦ Λούλα, ἡ κοινωνική ἔκρηξη στήν Ἀργεντινή, ἡ ἐκλογική ἐπικράτηση τοῦ Μοράλες… Πῶς θά περιγράφατε τήν κατάσταση πού ἐπικρατεῖ;

- Νομίζω πώς θά μπορούσαμε νά ποῦμε ὅτι οἱ ΗΠΑ χάσαν τόν καθολικό ἔλεγχό τους ἐπί τῆς Λατινικῆς Ἀμερικῆς. Παραμένει πολύ πολύ ἰσχυρή ἡ ἐπιρροή της, ἀλλά σέ ἕναν ὁλοένα συρρικνούμενο κύκλο πολιτκῶν ἡγετῶν. Καί ἀκόμη κι ἐκεῖ δέν τά καταφέρνει πάντοτε. Στήν Βενεζουέλα ἔχει μετωπική σύγκρουση μέ τήν κυβέρνηση καί ἡ ἐπιρροή τῶν ΗΠΑ βρίσκεται στά ΜΜΕ, σέ κάποιους μειοψηφοῦντες πολιτικούς καί σέ κάποιους στρατιωτικούς. Ἐκεῖ ἡ Ἀριστερά εἶναι ἰσχυρή. Στήν Ἀργεντινή βλέπουμε ὅτι ἡ ἀμερικανική ἐπιρροή μετριάζεται ἀπό ἕνα ἀστικό καθεστώς, τοῦ Κίρσνερ, ὁ ὁποῖος ἔχει μιάν αὐτονομία, εἰδικά στήν ἀτζέντα του ὑπέρ τῆς ἐθνικῆς ἀστικῆς τάξης καί ἀπορρίπτοντας τήν ἀμερικάνικη ἐπιθετικότητα κατά τῆς Βενεζουἐλας. Ὡστόσο, ἡ ἀνάκαμψη τῆς οἰκονομίας γίνεται μέ τούς ὅρους τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ καί συνεχίζονται οἱ κοινές ἀσκήσεις ἀργεντίνικων καί ἀμερικανικῶν δυνάμεων. Ὅσον ἀφορᾶ τήν Βραζιλία, ὑπάρχουν πάλι διαφορές, γιά παράδειγμα τό Σύμφωνο Ἐλευθέρου Ἐμπορίου, τόν ἀνταγωνισμό στίς ἐπενδύσεις μεταξύ Ἀμερικανῶν καί Εὐρωπαίων-Κινέζων στή χώρα, ὡστόσο ὁ νεοφιλελευθερισμός τοῦ καθεστῶτος Λούλα δέν μπορεῖ νά θεωρηθεῖ πώς ἐναντιώνεται στήν οἰκονομική, τοὐλάχιστον, ἀτζέντα τῶν ΗΠΑ. Τό γεγονός ὅτι ὁ Λούλα διαφοροποιεῖ τούς ἐμπορικούς συνεταίρους του ἤ κριτικάρει κάποιες ἀκραῖες πλευρές τῶν συμφωνιῶν μέ τήν Οὐάσινγκτον, δείχνει μία πολύ σχετική ἀνεξαρτησία καί οἱ πολιτική του στό ἐσωτερικό δείχνει ὅτι παραμένει στό καλούπι τοῦ πελάτη τῶν ΗΠΑ. Σέ χῶρες ὅπως ἡ Οὐρουγουάη, τό Περού, τό Ἐκουαδόρ, ὑπάρχουν πολύ ἰσχυρά κοινωνικά κινήματα ἐκτός κυβερνήσεων, ἐπικριτικές τῶν ΗΠΑ, παρά τό γεγονός ὅτι οἱ Κυβερνήσεις παραμένουν στενά δεμένες μέ τούς Ἀμερικανούς. Εἰδικά στήν Οὐρουγουάη μία ὑποτίθεται κεντροαριστερή κυβέρνηση ὑπέγραψε πρόσφατα διμερή συμφωνία ἐπενδύσεων μέ τίς ΗΠΑ, ἄκρως ἐπικερδή γιά τίς τελευταῖες. Στό Περού ἡ ἐθνικιστική ἀντιπολίτευση ὑπό τόν Οὐμάλα προηγεῖται στίς δημοσκοπήσεις, παριστάνουν τούς πατριῶτες, ὑποστηρίζουν, ὑποτίθεται, τόν Τσάβες ἀλλά ἔχουν πολύ ἀμφιλεγόμενους πολιτικούς συμβούλους. Ἔτσι, παρά τό γεγονός ὅτι συσπειρώνει τίς χαμηλότερες τάξεις καί τούς Ἰνδιάνους, ἴσως ἀποδειχθεῖ ἕνας ἀκόμη δούρειος ἵππος, σάν τόν Φουτζιμόρι. Πάντως εἶναι ἐνδεικτική ἡ κατάσταση γιά τήν νῦν κυβέρνηση τοῦ Τολέδο, γνωστοῦ πελάτη τῶν ΗΠΑ. Παρόμοια κατάσταση καί στό Ἐκουαδόρ, ὅπου οἱ μαζικές ἀπεργίες ἀμφισβήτησαν τίς κυβερνητικές συμφωνίες γιά τό ἐλεύθερο ἐμπόριο. Στήν Κολομβία, ὅπου ὑπάρχει ἕνα πανίσχυρο ἀντάρτικο 25.000 ἀνδρῶν καί ἑκατομμύρια μέλη ἐργατικῶν ἑνώσεων πού ἀντιτίθενται στόν πρόεδρο Οὐρίμπε, τόν μεγαλύτερο ὑποστηρικτή τῶν ΗΠΑ στή Λατινική Ἀμερική. Κι ἐνῶ ὁ Οὐρίμπε κερδίζει τίς ἐκλογές, τό 65% ἀπέχει καί πάνω ἀπό τή μισή χώρα τήν ἐλέγχουν περισσότερο οἱ ἀντάρτες παρά ἡ Κυβέρνηση. Στό Μεξικό μία κεντροαριστερή συμμαχία προηγεῖται στίς δημοσκοπήσεις καί μπορεῖ νά μήν εἶναι μιά ριζοσπαστικό κίνημα ἀλλά κάνει κριτική στίς συμφωνίες ἐλευθέρου ἐμπορίου καί ζητᾶ χρήματα γιά τόν κοινωνικό τομέα. Τέλος, στήν Ἀιτή ἡ μεγάλη πλειοψηφία τοῦ λαοῦ εἶναι κάθετα ἀντίθετη στήν Κατοχή τῶν Ἀμερικανῶν καί τῶν βραζιλιάνικων, ἀργεντίνικων καί χιλιάνικων δυνάμεων. Ἡ Χιλή εἶναι σήμερα τό πλέον ἰσχυρό ἔρεισμα τῶν ΗΠΑ, μέ τούς ἀποκαλούμενους «σοσιαλιστές», πολύ κοντά στό ΠαΣοΚ, καί οἱ ὁποῖοι τούς ὑποστηρίζουν στρατιωτικά, πολιτικά καί οἰκονομικά. Μοῦ θυμίζει τόν Γιῶργο Παπανδρέου, μέ τήν ἄνευ ὅρων παράδοση καί τό προσκύνημα στίς ΗΠΑ, στήν στρατιωτική καί πολιτική τους ἀτζέντα. Μέ τή διαφορά ὅτι στή Χιλή ὑπάρχει πολύ μεγαλύτερη ἀνάπτυξη, μέ τίς ὑψηλές τιμές τῶν ἀγαθῶν πού ἐξάγει ἡ χώρα – χαλκό κτλ. Ἔτσι, ἡ εἰκόνα ἀπέχει πολύ ἀπό κείνην πού θέλει μιά πλειοψηφία στήν ἀμερικάνικη ἤπειρο, ἐχθρική στίς πολιτικές τῶν ΗΠΑ καί στόν νεοφιλελευθερισμό, μέ κυβερνήσεις ἐπικριτικές τῆς Οὐάσινγκτον καί πλειοψηφία κυβερνήσεων πού λυγίζουν κάτω ἀπό τά μαζικά κινήματα, ἀνίκανες νά περιφρουρήσουν ἕναν βαθμό αὐτονομίας ἀπό τίς ΗΠΑ.

 

 

 

 

Ἀναφέρατε τόν Ἔβο Μοράλες στή Βολιβία. Ὁ Μοράλες ἦρθε στήν ἐξουσία μετά ἀπό δύο μεγάλες ἐξεγέρσεις πού ἔριξαν δύο προέδρους – πελάτες τῶν ΗΠΑ. Ὡστόσο τό κόμμα του εἶναι ἕνα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα καί ἔχει ἤδη δυσκολίες, καθώς προσπαθεῖ νά καβαλήσει δύο ἄλογα πού κινοῦνται σέ ἀντίθετες κατευθύνσεις. Ἀπό τή μιά δημαγωγεῖ γιά ἐθνικοποιήσεις πού δέν ἀγγίζουν καμμία περιουσία ἤ ξένη ἑταιρεία. Αὐτό πού ἐννοεῖ εἶναι ἡ αὔξηση φορολογίας στίς ἑταιρεῖες πετρελαίου καί ἀερίου καί ἡ κρατική συμμετοχή σέ κάποιες ξένες ἐπενδύσεις καί βιομηχανίες πρώτων ὑλῶν. Ἡ πολιτική του ἔναντι τῶν κινημάτων πού τόν ἔφεραν στήν ἐξουσία εἶναι ἐξαιρετικά ἀδύναμη. Δέν ἔχει κανένα πρόγραμμα ἐθνικοποίησης μεγάλων γαιῶν, ὑποσχέθηκε αὔξηση τοῦ κατώτατου μισθοῦ ἄν καταφέρει νά συλλέξει τούς φόρους – ἄρα πᾶνε περίπατο οἱ σχετικές ὑποσχέσεις – αὔξησε τόν μισθό τῶν δασκάλων μόνο 4% πάνω ἀπό τόν πληθωρισμό. Ὡς ἀποτέλεσμα, οἱ πετρελαϊκές ἑταιρεῖες ἀνακοίνωσαν ἀποχή ἀπό τίς ἐπενδύσεις ἄν δέν ἀποσύρει τίς ἐξαγγελίες του καί στή χώρα ξέσπασαν ἀπεργίες. Ἤδη χρησιμοποίησε τόν Στρατό καί τήν Ἀστυνομία γιά νά καταστείλει τήν ἀπεργία τῶν πιλότων κι ἀποκαλεῖ τήν ἀπεργία τῶν δασκάλων «καρναβάλι», αὐτός πού στό παρελθόν ἡγήθηκε τέτοιων κινητοποιήσεων! Σέ κάθε περίπτωση δέν δείχνει ἱκανός νά γεφυρώσει τά αἰτήματα τῶν φτωχῶν μέ κεῖνα τοῦ ξένου κεφαλαίου. Οἱ ὑποσχέσεις γιά ἐθνική ἑνότητα ἦταν κούφιες. Τό παιχνίδι του μέ τήν ἰνδιάνικη κοινότητα ἔχει πολύ περιορισμένα ὅρια καί ἡ πάλη τῶν τάξεων θά ὑποχρεώσει τόν Μοράλες νά μετακινηθεῖ πρός μία ἀπό τίς δύο πλευρές.

 Συμπερασματικά θά λέγαμε ὅτι οἱ κοινοβουλευτικοί πολιτικοί, ἔχουν μία αὐτονομία λειτουργίας, εἰδικά στήν περίπτωση τῆς Βενεζουέλας, ὑπό τήν δυναμική ἡγεσία τοῦ Τσάβες, καί τήν ὑποστήριξη τῶν φτωχῶν ἀγροτῶν,ὅπου εἴχαμε κι ἕνα πραξικόπημα πού ἀπέτυχε χάρη στήν κινητοποίηση τῶν λαϊκῶν μαζῶν. Ὅλη ἡ ὑπόλοιπη κοινοβουλευτική Ἀριστερά εἶναι ἀπολύτως ἀνίκανη ἤ ἀπρόθυμη νά φέρει κοινωνικές ἀλλαγές ὑπέρ τῶν χαμηλῶν στρωμάτων. Δέν μιλῶ γιά κοινωνική ἐπανάσταση, μιλῶ γιά μεγάλα προγράμματα κοινωνικῆς πρόνοιας. Καμμία ἀπό τίς λεγόμενες κεντροαριστερές κυβερνήσεις δέν πῆρε μέτρα γιά τήν ἀνατροπή τῶν οἰκονομικῶν ἀνισοτήτων, γιά τήν ἀναδιανομή τῆς γῆς στούς ἀκτήμονες, ἤ γιά τήν ἀξιοποίηση τῶν δανείων γιά δημόσιες ἐπενδύσεις καί δημιουργία θέσεων ἐργασίας. Μποροῦμε λοιπόν νά ποῦμε ὅτι οἱ ΗΠΑ δέν ἔχουν τήν ἀπόλυτη κυριαρχία, ἀλλά συνεχίζουν νά ἀσκοῦν καθοριστική ἐπιρροή μέσῳ τῶν σοσιαλδημοκρατικῶν καί σοσιαλφιλελεύθερων καθεστώτων στήν περιοχή.

 - Τό ἐπίκεντρο τῆς διεθνοῦς προσοχῆς εἶναι βεβαίως στή Μέση Ἀνατολή. Ἡ θέση σας εἶναι καθαρή, πώς οἱ ΗΠΑ σπρώχτηκαν στήν εἰσβολή στό Ἰράκ κυρίως χάριν τῶν συμφερόντων τοῦ Ἰσραήλ. Τί ἀπαντᾶτε σέ ὅσους μιλοῦν γιά «Πόλεμο γιά τό πετρέλαιο»;

- Ναί, νομίζω ὅτι πρέπει νά ἀναλύσουμε ἀπό πολύ κοντά τίς πολιτικές δυνάμεις πού ἐμπλέκονται καί σπρώχνουν τίς ΗΠΑ στούς μεσανατολικούς πολέμους. Δέν νομίζω ὅτι μποροῦμε νά κάνουμε γενικόλογες δηλώσεις γιά «πόλεμο γιά τό πετρέλαιο» χωρίς νά ἐξετάσουμε τή φύση τῶν δυνάμεων αὐτῶν. Ἡ ἔρευνά μου δείχνει ὅτι οἱ πετρελαϊκές ἑταιρεῖες εἶχαν μία πολύ καλή συνεργασία μέ ὅλους τούς πετρελαιοπαραγωγούς Ἄραβες. Ὅτι πολλές ἀμερικάνικες ἑταιρεῖες ἐμπλέκονταν ἐμμέσως στό Ἰράκ καί τώρα μέσῳ Εὐρωπαίων, Ἰαπώνων καί Κινέζων πού ἔχουν μεγάλες ἐπενδύσεις στό Ἰράν. Αὐτές οἱ σχέσεις διασφαλίζουν σ ἕναν βαθμό μέσῳ τῆς ἀγορᾶς τά ἰμπεριαλιστικά κέρδη ἀπό τήν διατήρηση τοῦ στάτους κβό. Αὐτό δέν σημαίνει ὅτι τό πετρέλαιο δέν συντελεῖ στήν ὑπόθαλψη τῶν ἐθνικιστικῶν παρορμήσεων Ἀράβων καί Ἰρανῶν. Σημαίνει ὅμως ὅτι θά μποροῦσε νά ἀποφευχθεῖ ὁ πόλεμος. Μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι ὁ πόλεμος ἐπιδεινώνει τήν κατάσταση, καθώς πολώνει τίς χῶρες αὐτές κατά τῶν Εὐρωπαίων καί τῶν Ἀμερικανῶν. Ἔχουμε λοιπόν τόν διχασμό μεταξύ τῶν πετρελαιοϊμπεριαλιστῶν τῆς ἀγορᾶς καί τῶν στρατιωτικῶν πού ἐπιλέγουν τήν γεωστρατηγική ἐπιθετικότητα. Ἐδῶ πρέπει νά γίνουμε πιό συγκεκριμένοι, ποιοί εἶναι αὐτοί πού προτείνουν καί παίρνουν πρωτοβουλίες γιά στρατιωτική δράση κατά τοῦ Ἰράκ καί τώρα κατά τοῦ Ἰράν καί τῆς Συρίας. Οἱ κύριες δυνάμεις εἶναι δύο: Τό σιωνιστικό λόμπυ μέσα στήν Κυβέρνηση, ὅπως καί ἔξω ἀπό αὐτήν. Οἱ βασικοί ἀρχιτέκτονες καί σχεδιαστές τοῦ πολέμου κατά τοῦ Ἰράκ ἦταν ἀνώτατοι πολιτικοί ἀξιωματοῦχοι μέ μακροχρόνιους δεσμούς μέ τόν σιωνισμό καί στήν πραγματικότητα δούλεψαν μέ τήν ἰσραηλινή κυβέρνηση. Μιλῶ γιά τόν Ντάγκλας Φέηθ (Νο 3 τοῦ Πενταγώνου), τόν Γούλφοβιτς (Νο 2), τόν Ἔημπραμ Ἔλλιοτ τοῦ Ἐθνικοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας καί δεκάδες ἄλλους σιωνιστές πού ἐμπλέκονταν στήν Κυβέρνηση καί δούλεψαν ἐπί μακρόν μέ τήν ἰσραηλινή κυβέρνηση, π.χ. ὁ σύμβουλος τοῦ ἀντιπροέδρου Ἔρβιγκ Λίμπυ, ἕνας φανατικός σιωνιστής πού συνέβαλε στήν πολιτική τοῦ Τσέινι στό θέμα τοῦ πολέμου. Ἐπιπροσθέτως εἴχαμε ἀκροδεξιούς μιλιταριστές σάν τόν Ράμσφελντ, τόν Τσέινι, τήν Ράις, τόν Μπούς τόν ἴδιο. Ἔχουμε λοιπόν μιά σύμπραξη σιωνιστῶν καί μιλιταριστῶν νά κάνει πολιτική πού προκαταλαμβάνει τούς ἰμπεριαλιστές τῆς ἀγορᾶς καί τῶν ἑταιρειῶν.

Ὁ ἄλλος παράγοντας πού μνημονεύεται εἶναι τό στρατιωτικό – βιομηχανικό σύμπλεγμα. Αὐτό εἶναι ἐντελῶς γελοῖο. Τό στρατιωτικό – βιομηχανικό σύμπλεγμα τῶν ΗΠΑ ἔχει τεράστια, κερδοφόρα ἀγορά στίς ἀραβικές χῶρες. Πωλοῦν ὅπλα ἀξίας περίπου 10 δις ἐτησίως σέ ἀραβικές χῶρες καί δέν ἔχουν κανένα συμφέρον νά ἀποσταθεροποιηθεῖ ἡ περιοχή, οὔτε νά ἐνισχύσουν τήν ἀνταγωνιστική ἀμυντική βιομηχανία τοῦ Ἰσραήλ – εἶναι ἀνταγωνιστές, ἀσχέτως ἄν ἔχουν καί ἀπό κοινοῦ κάποιες ἐπιχειρήσεις. Ἡ ἰδεολογία λοιπόν καί τό Ἰσραήλ ἔπαιξαν κυρίαρχο ρόλο στή δημιουργία συνθηκῶν πολέμου.

- Παρότι τό Ἰράκ εἶναι μία τόσο πρόσφατη τραγωδία, βλέπουμε νά μεθοδεύεται ἡ ἐπανάληψή του στό Ἰράν. Τό περίεργο εἶναι ὅτι δυνάμεις οἱ ὁποῖες ἀντιστάθηκαν στό «Σόκ καί Δέος» (Ε.Ε., Ρωσία, Κίνα) δείχνουν νά συνηγοροῦν στίς ἀπειλές κατά τοῦ Ἰράν, νομιμοποιώντας τήν ἐπιθετικότητα τῆς Οὐάσινγκτον, ἀκόμη καί κόντρα στά συμφέροντά τους.

- Νομίζω ὅτι ὑπῆρξε τεράστια πίεση ἀπό τίς ΗΠΑ καί τούς σιωνιστές. Ἡ Κίνα θέλει νά διατηρήσει τίς ἐμπορικές καί ἐπενδυτικές σχέσεις της μέ τίς ΗΠΑ, ἡ Ρωσία θέλει νά μπεῖ στό ΠΟΕ, νά διατηρήσει τίς διπλωματικές καί οἰκονομικές σχέσεις της μέ τήν Εὐρώπη, κι ἔτσι ὑποχώρησαν πιστεύοντας ὅτι μποροῦν νά ἱκανοποιήσουν τίς ΗΠΑ ἐγκρίνοντας ψηφίσματα πού δέν ἔχουν οἰκονομικές ἤ στρατιωτικές κυρώσεις. Ἡ ἀποφασιστική στιγμή θά εἶναι ὅταν ἡ Οὐάσινγκτον θελήσει νά ἐπιβάλει οἰκονομικές κυρώσεις. Τότε νομίζω οἱ Ρῶσοι θά πρέπει ἤ νά ἀντισταθοῦν ἤ νά σκάσουν. Τό ἴδιο καί οἱ Κινέζοι. Οἱ κυρώσεις θά πλήξουν τίς ρωσοϊρανικές ἐμπορικές συμφωνίες. Ἡ Κίνα ἐπίσης θά πληγεῖ μέ τήν ἀκύρωση τῶν συμφωνιῶν γιά ἀγωγούς φυσικοῦ ἀερίου. Τό Ἰράν εἶναι πρωτεύουσα προτεραιότητα στήν σιωνιστική – ἀμερικανική ἀτζέντα. Ἐδῶ στίς ΗΠΑ βλέπω καθημερινά ὅλα ὅσα ἔρχονται ἀπό τό σιωνιστικό λόμπυ καί σπρώχνουν μέ τρόπο ἀνεύθυνο σέ μιά στρατιωτική ἐπίθεση κατά τοῦ Ἰράν. Τήν ἐπίθεση στό Ἰράν θά πληρώσουν οἱ καταναλωτές βενζίνης σέ ὅλον τόν κόσμο ὅταν τό πετρέλαιο ξεπεράσει τά 100 δολάρια τό βαρέλι, ἀφοῦ οἱ Ἰρανοί μποροῦν νά κλείσουν τά στενά τοῦ Χορμούζ ἀπό τά ὁποῖα περνάει τό 70% τοῦ πετρελαίου τῆς Εὐρώπης καί τό 25% τῶν ΗΠΑ. Ἔτσι θά πληγεῖ βαρειά ἡ οἰκονομία τῶν ΗΠΑ καί τῆς ΕΕ, γιά νά μήν μιλήσουμε γιά τήν Ἀσία.

Καί δέν εἶναι μόνο ἡ οἰκονομική κρίση. Τό Ἰράν δέν θά καθήσει μέ σταυρωμένα χέρια. Ἔχει σημαντικούς συμμάχους στόν ἰρακινό Στρατό, μιλῶ γιά τούς σιίτες. Οἱ Ἀμερικανοί στό Ἰράκ θά δεχθοῦν ἐπιθέσεις ἀπό δεκάδες χιλιάδες ἐθελοντές πού θά προσπαθήσουν νά ὑπονομεύσουν τήν δοσίλογη κυβέρνηση τῆς Βαγδάτης. Ἡ Χεζμπολά στόν Λίβανο θά χτυπήσει τό Ἰσραήλ στά βόρεια σύνορά του καί θά ἔχουμε γενικευμένη σύγκρουση στή Μέση Ἀνατολή. Ὡστόσο, οἱ σιωνιστές στό Ἰσραήλ πιστεύουν ὅτι τό τίμημα θά τό πληρώσουν μόνο οἱ ΗΠΑ καί οἱ ἴδιοι θά ἐπεκτείνουν τήν ἡγεμονία τους στήν περιοχή. Πρόκειται γιά τεράστια ἀνευθυνότητα καί μοῦ θυμίζει τήν ἐπίθεση τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας στή Ρωσία, μετά τήν κατάληψη τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης. Οἱ ΗΠΑ δέν εἶναι σέ θέση οὔτε ἀεροπορική ἐπίθεση νά ἐξαπολύσουν κατά τοῦ Ἰράν κι ἄν θεωροῦν ὅτι μποροῦν νά περιορίσουν τήν σύγκρουση στόν ἀέρα εἶναι τρελλοί. Τό Ἰράν δέν θά παίξει μέ τούς ὅρους τῶν ΗΠΑ.

 

- Κύριε καθηγητά, κάτι γιά τήν ἴδια τήν Ἀμερική. Παρότι βλέπουμε τήν προτεραιότητα τῆς σιωνιστικῆς ἀτζέντας, ὑπάρχουν κάποιες τρέχουσες ὑποθέσεις πού δείχνουν ἀντίρροπες δυνάμεις: ἡ ὑπόθεση κατασκοπείας AIPAC – Φράνκλιν, ἡ σύλληψη καί καταδίκη τοῦ Ἀμπράμωφ, ἡ ἀποκάλυψη καί παραίτηση τοῦ Σκοῦτερ Λίμπυ, ἡ μελέτη τῶν Γουώλτ – Μιρσχάιμερ κτλ δείχνουν σάν μάχες ἑνός ἐσωτερικοῦ πολέμου.

- Ναί, μπορεῖτε νά πεῖτε ὅτι ἡ ἀντίσταση στήν αὐξανόμενη δύναμη τοῦ σιωνισμοῦ ἀρχίζει νά ἀναδύεται ἀλλά, κάτι ἐντυπωσιακό, ἡ περισσότερη ἀντίσταση δέν προέρχεται ἀπό τήν Ἀριστερά, γιατί οἱ σιωνιστές τήν ἔχουν φιμώσει στό θέμα τῆς ἰσχύος τους στίς ΗΠΑ καί τῆς κριτικῆς στό Ἰσραήλ. Ἡ Ἀριστερά, εἰδικά ἡ σοσιαλδημοκρατική καί φιλελεύθερη Ἀριστερά τῶν ΗΠΑ εἶναι ἀπολύτως δειλή στό νά ἐγείρει τέτοια ζητήματα, πόσο μᾶλλον νά δράσει σέ σχέση μέ αὐτά. Ἔτσι ἔχουμε παράγοντες στόν κρατικό μηχανισμό, είδικά τό FBI, ἀκόμη καί τήν CIA, μά καί ἀξιωματούχους τοῦ Στρατοῦ νά εἶναι πολύ ἐχθρικοί στή χρήση τῆς ἀμερικανικῆς ἰσχύος πρός ἐξυπηρέτηση τοῦ Ἰσραήλ. Εἶναι πολύ ἐνοχλημένοι ἀπό τήν τεράστια διείσδυση τῆς Μοσάντ στή χώρα καί τήν δυνατότητά της νἀ χαράζει τήν μεσανατολική πολιτική τῶν ΗΠΑ. Ἔχουμε λοιπόν αὐτές τίς ὑποθέσεις, ὅπως τήν δίκη τοῦ Σκοῦτερ Λίμπυ πού εἶναι πρόσωπο – κλειδί τοῦ Τσέινι κι ἀπό τούς κύριους συντελεστές τῆς προπαγάνδας καί τῶν πλαστῶν ντοκουμέντων πού διοχετεύτηκαν πρός τόν Μπούς κι ὁδήγησαν στόν πόλεμο κατά τοῦ Ἰράκ. Ἔχουμε τήν δίκη τοῦ Ἄμπραμωφ πού δικάζεται γιά τήν ἐξαγορά μελῶν τοῦ Κογκρέσου ὄχι μόνο γιά διαφθορά κι ἀπάτες μά καί γιά τήν διοχέτευση ἑκατομμυρίων δολαρίων στό Ἰσραήλ. Ἔχουμε ἐπίσης τήν πολύ σημαντική δίκη δύο πολύ ὑψηλά ἱστάμενων στελεχῶν τῆς AIPAC, κατηγορούμενων γιά κατασκοπεία ὑπέρ τοῦ Ἰσραήλ σέ συνεργασία μέ κατάσκοπο μέσα στό Πεντάγωνο, τόν κ. Φράνκλιν, ὁ ὁποῖος θά καταθέσει ἐναντίον τους.

Ὡστόσο χρειάζεται πολλή προσοχή. Ἡ σιωνιστική ἐπίθεση στά ΜΜΕ εἶναι τεράστια καί ὅλες οἱ μεγάλες ἐφημερίδες θέτουν ἐρωτήματα γιά τήν δίωξη τῶν δύο συνεργατῶν τῆς ἰσραηλινῆς πρεσβείας. Ἡ Οὐάσινγκτον Πόστ ζήτησε τήν ἀπαλλαγή τους ἀπό τίς κατηγορίες καί – κάτι σημαντικό – ὁ δικαστής ἀρχίζει νά ὑποκύπτει στήν σιωνιστική πίεση καί ἀμφισβητεῖ τή νομική βάση τοῦ κατηγορητηρίου κατά τῶν δύο σιωνιστῶν – καθόλου καλός οἰωνός ἐνῷ ἡ ὑπόθεση συνεχίζεται. Ἤδη ἡ ὑπόθεση ἀναβλήθηκε γιά τόν Μάιο καί ἡ πολιτική πίεση ἴσως ὑποχρεώσει τόν δικαστή νά κλείσει τήν ὑπόθεση ἤ νά ἀπορρίψει τό κατηγορητήριο.

- Καί κάτι γιά τήν πολιτική κατάσταση στήν Ἑλλάδα. Γνωρίζετε ὅτι μετά ἀπό δυό δεκαετίες κυριαρχίας τοῦ ΠαΣοΚ ἡ χώρα ἔχει μία συντηρητική κυβέρνηση. Ὁ κόσμος σέ ὅλη τήν Εὐρώπη δείχνει κουρασμένος ἀπό τά μεταλλαγμένα κόμματα τῆς Ἀριστερᾶς. Ἐσεῖς εἴχατε ἔρθει στήν Ἑλλάδα μέ πρόσκληση τοῦ Ἀνδρέα Παπανδρέου μά γρήγορα φύγατε ἀπογοητευμένος.

- Αὐτόν τόν καιρό διαβάζω μία θαυμάσια ἀνάλυση τοῦ διάσημου Βρετανοῦ καθηγητῆ Μάρκ Μαζάουερ γιά τήν περίοδο τῆς γερμανικῆς Κατοχῆς στήν Ἑλλάδα καί τήν Ἀντίσταση. Σέ κάποιο σημεῖο ἀναφερεται ὁ Γεώργιος Παπανδρέου πού ἀρνήθηκε νά συνδεθεῖ μέ ὁποιανδήποτε ὁμάδα ἀντίστασης στούς ναζί, στάθηκε παράμερα καί ἡ μόνη του δραστηριότητα ἦταν ἡ παροχή πληροφοριῶν στίς βρετανικές ὑπηρεσίες. Αὐτή ἡ παράδοση συνεργασίας τῶν Παπανδρέου μέ τόν δυτικό ἰμπεριαλισμό δέν ἔληξε μέ τήν Συμφωνία τῆς Βάρκιζας τό 1944. Ὅταν συναντήθηκα μὲ τόν Ἀνδρέα Παπανδρέου τό 1976 στή Ρώμη, μοῦ εἶπε πολλά. Μέ κάλεσε νά παραδώσω σεμινάρια μαρξισμοῦ σέ στελέχη τοῦ ΠαΣοΚ. Στήν πραγματικότητα ἔκανα σεμινάρια μαρξισμοῦ στόν ἴδιον – ἰδιαίτερα μαθήματα! – καί ὀφείλω νά πῶ ὅτι δέν εἶχα μεγάλη ἐπιτυχία. Τόν Δεκέμβρη τοῦ 1981 μέ κάλεσε μετά τήν ἐκλογική του νίκη νά μιλήσουμε γιά θέματα κυβερνητικά. Μιλήσαμε γιά τήν περίπτωση τοῦ Ἀλλιέντε, γιά τό ζήτημα τοῦ κράτους, κτλ. Δέν ἤμουν ἀπολύτως ἱκανοποιημένος ἀλλά ἤλπιζα ὅτι θά δημιουργήσει συνθῆκες εὐνοϊκές γιά τήν Ἀριστερά, τά συνδικάτα καί τόν μαζικό ἀγώνα. Ἔτσι συμφώνησα νά ἀναλάβω τήν διεύθυνση τοῦ Κέντρου Μεσογειακῶν Μελετῶν καί ἐπίσης νά εἶμαι προσωπικός του σύμβουλος σέ θέματα διεθνῶν σχέσεων. Ὅσο ἤμουν στήν Ἑλλάδα λειτούργησα ὡς πολιτικός σύμβουλος καί δημιουργήσαμε προγράμματα γιά συνδικαλιστικά στελέχη στή ΔΕΗ, στή μεταλλοβιομηχανία, κτλ. Τό 1983 τό 70% τῆς Ἑλληνικῆς βιομηχανίας ἦταν ὑπερχρεωμένη στό Κράτος. Παρότι ὁ Παπανδρέου εἶχε μιά πλειοψηφία 60% στό Κοινοβούλιο, συνυπολογίζοντας τό ΚΚΕ, ἀρνήθηκε ὁποιαδήποτε νομοθετική πρωτοβουλία γιά κοινωνικοποίηση αὐτῆς τῆς ὑπερχρεωμένης ἰδιωτικῆς βιομηχανίας. Ὅταν τόν ρώτησα γιατί, μοῦ εἶπε «οἱ ἐργάτες θά διαλύσουν τίς βιομηχανίες». Τοῦ ἀπάντησα ὅτι οἱ βιομήχανοι τίς εἶχαν ἤδη διαλύσει, καί χειρότερα δέν γινόταν, ἄλλωστε ἔτσι θά δινόταν κι ἕνα περιεχόμενο στό σύνθημά του γιά «κοινωνικοποίηση». Μοῦ ἀπάντησε «νά περιμένουμε νά λήξει ἡ οἰκονομική κρίση καί τότε νά προχωρήσουμε». Εἶπα «ἔχουμε τήν οἰκονομική κρίση πού ἐπέτρεψε τήν ἐκλογή σου». Ἔγιναν κάποια βήματα: στούς χαμηλούς μισθούς, στήν Ὑγεία, στά Πανεπιστήμια, κυρίως στήν ἀτμόσφαιρα γιά κοινωνική αὐτοοργάνωση, εἰδικά τό 1983. Γρήγορα ὅμως κατάλαβα ὅτι μέ τόν Παπανδρέου δέν θά γινόταν καμμία κοινωνικοποίηση στήν Οἰκονομία. Ἀνακάλυψα ὅτι παρά τίς συζητήσεις μας, τίς ὁποῖες παρακολουθοῦσε μέ τό σημειωματάριο στό χέρι, τήν ἑβδομαδιαία συνάντησή μας ἀκολουθοῦσε ἐκείνη μέ τόν Ἀμερικανό πρέσβη μέ τόν ὁποῖον συζητοῦσε τήν πολιτική του ἀτζέντα. Χρησιμοποιοῦσε πολλές ἀπό τίς ἰδέες πού κουβεντιάζαμε ὡς ἀριστερό καμουφλάζ στήν ἀρχόμενη δεξιά στροφή του. Σκέφτηκα ὅτι ἀφήνοντας κατά μέρος τόν σοσιαλισμό θά μπορούσαμε νά προωθήσουμε τούς κοινωνικούς ἀγῶνες. Κι αὐτό ὅμως ἔφτασε στά ὅριά του στίς ἀρχές τοῦ 1984. Εἶδα ὅτι τό ἐργατικό κίνημα χειραγωγεῖτο ἀπό τούς ἡγέτες τοῦ ΠαΣοΚ στή ΓΣΕΕ πού εἶχε χάσει τήν αὐτονομία της καί ἦταν περισσότερο ἱμάντας μετάδοσης τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς. Ἀριστεροί ἡγέτες στά συνδικάτα πιέζονταν ἀπό τό κόμμα. Εἶχα συζητήσεις μέ τόν Φλωράκη πού μέ ρώτησε τή γνώμη μου γιά τόν Παπανδρέου καί τοῦ ἀπάντησα μέ εἰλικρίνεια ὅτι εἶναι ἕνας ἀξιόπιστος σοσιαλδημοκράτης πού ὅμως κάποια στιγμή θά στρίψει δεξιά. Τό 1984 ὁ Παπανδρέου βρισκόταν σέ διαβουλεύσεις μέ τό Διεθνές Νομισματικό Ταμεῖο καί ὑπέγραψε μυστική συμφωνία γιά περιοριστική πολιτική ἀμέσως μετά τίς ἐκλογές τοῦ 1985. Ἀμέσως μέ τήν ἐφαρμογή τῆς πολιτικῆς αὐτῆς ὁ ἴδιος ὁ Παπανδρέου ἔδιωξε ἀπό τό κόμμα τούς συνδικαλιστές πού διαφώνησαν μέ τήν νέα πολιτική. Τότε παραιτήθηκα στέλνοντάς του μία ἐπιστολή στήν ὁποία κατέληγα λέγοντας ὅτι τό κοινωνικό κίνημα στήν Ἑλλάδα εἶναι πολύ μεγαλύτερο ἀπό ὁποιοδήποτε ἄτομο. Συμπερασματικά ἔβλεπα νά κινεῖται σέ πορεία μέ ζίγκ ζάγκ μά πρός τά δεξιά.

- Γνωρίζετε βέβαια ὅτι τό ΠαΣοΚ ἐκείνων τῶν ἡμερῶν ἦταν πολύ ἀριστερό σέ σχέση μέ τό σημερινό τῶν Κώστα Σημίτη – Γιώργου Παπανδρέου. Τί γνώμη ἔχετε σχετικά;

- Ὅσον ἀφορᾶ τόν Γιῶργο Παπανδρέου, ἡ εἰκόνα πού ἀποκόμισα ἦταν ὅτι πρόκειται γιά μιά πολύ ἀδύναμη προσωπικότητα, μέ ἀπόλυτη ἄγνοια σέ ὁλόκληρα ζητήματα ἀναφορικά μέ τόν ἰμπεριαλισμό καί πολύ συνδεδεμένος μέ τόν φιλελευθερισμό. Ὅμως ὁ μεγαλύτερος ἀνταγωνιστής μου ὅσο ἤμουν στήν Ἑλλάδα ἦταν ὁ τότε ὑπουργός Γεωργίας κ. Σημίτης. Σέ συνάντησή μας στό γραφεῖο του διαφωνήσαμε γιά τό ἄν ἡ Ἑλλάδα εἶναι ἐξαρτημένη χώρα – ὅπως ἐγώ ὑποστήριζα – καί συγκρίσιμη μέ τίς χῶρες τοῦ Τρίτου Κόσμου, καί ἀντέτεινε ὅτι ἡ Ἑλλάδα εἶναι μιά εὐρωπαϊκή χώρα μέ στρατηγικό συμφέρον τήν ἐνσωμάτωσή της στήν δυτική Εὐρώπη, κτλ. Τοῦ εἶπα ὅτι ἄν μοῦ βρεῖ μία δυναμική μεγάλη ἑλληνική βιομηχανία, ἄν μοῦ δείξει Εὐρωπαίους πού νά θέλουν συνεργασία μέ ἑλληνικές κρατικές ἐπιχειρήσεις καί νά συνδιαμορφώνουν στρατηγική ἀνάπτυξης σέ μιά βάση ἰσότητας, θά συμφωνοῦσα. «Ἀπό τή στιγμή πού τή χὠρα τήν ἐκμεταλλεύονται οἰκονομικά οἱ ξένοι σέ συνεργασία μέ τήν ντόπια ὀλιγαρχία, τό σχῆμα σας δέν ἔχει σχέση μέ τήν πραγματικότητα», τοῦ εἶπα. Μοῦ ἦταν ξεκάθαρο πώς ὁ Σημίτης ἡγεῖτο τῆς δεξιᾶς πτέρυγας τοῦ ΠαΣοΚ, μέ προσανατολισμό στήν νατοϊκή – ἀμερικανικοευρωπαϊκή ἔνταξη, παρά τά μακροπρόθεσμα στρατηγικά προβλήματα μιᾶς τέτοιας ἐπιλογῆς γιά μιά ὑπανάπτυκτη χώρα σάν τήν Ἑλλάδα.

Γιά ἕνα διάστημα προσπάθησα νά δουλέψω μέ μιά μικρή ὁμάδα πρώην συνδικαλιστῶν (Πιπεργιᾶς, Κοκκινοβασίλης…) καί τόν πρώην ὑπουργό Οἰκονομίας Γ. Ἀρσένη (πῆγα στό ἱδρυτικό συνέδριο τοῦ κόμματός του). Ὅμως ὁ Ἀρσένης ἦταν μετά βίας ἕνας κεϋνσιανός καί ἀπό τούς συνδικαλιστές κανένας δέν εἶχε ἡγετική φυσιογνωμία, δέν εἶχαν ἰδέα γιά τά περί ἵδρυσης κόμματος καί οἱ περισσότεροι γύρισαν στό ΠαΣοΚ μέ σκυμένο τό κεφάλι.

Τό ΠαΣοΚ ἔκτοτε κινήθηκε στήν κατεύθυνση πού ἔδειξε ὁ Σημίτης, μάλιστα πολύ πέρα ἀπό τήν σοσιαλδημοκρατία, στή φιλελεύθερη ἀτζέντα, ἀκολουθώντας τήν πορεία τῶν ἄλλων σοσιαλδημοκρατικῶν κομμάτων τῆς Ἰσπανίας, τῆς Πορτογαλίας, τῆς Ἰταλίας, τῆς Γαλλίας. Γιά νά φτάσουμε στόν Γιῶργο Παπανδρέου πού ἐνσαρκώνει τά χειρότερα χαρακτηριστικά αὐτῆς τῆς ἱστορίας. Ἕνας ἡγέτης ἄκρως συνδεδεμένος μέ τίς ΗΠΑ, ὅπως ὁ παπποῦς του. Συνεργάστηκαν μέ τούς Ἀμερικανούς, εἶναι ὑπεύθυνοι γιά τήν παράδοση τοῦ Ὀτζαλάν στήν Ἀφρική, πολύ βαθειά μπλεγμένοι στήν ὑπονόμευση τῆς θέσης τῆς Κύπρου καί στόν βομβαρδισμό τῆς Γιουγκοσλαβίας τή στιγμή πού ὁ ἑλληνικός λαός ἦταν σέ ποσοστό 95% ἐναντίον τῆς πολιτικῆς αὐτῆς.

Μποροῦμε λοιπόν συμπερασματικά νά ποῦμε ὅτι ἀπό τόν καιρό πού ἤμουν ἐγώ ἐκεῖ, τό ΠαΣοΚ ἐξελίχτηκε ἀπό μιά λαϊκιστική πολιτική τῶν 80 σέ ἕνα φιλελεύθερο κόμμα καί μεταλλάχθηκε περαιτέρω σέ πελάτη τοῦ ἰμπεριαλισμοῦ, μέ βαθειές, πολύ ἐκτεταμένες ρίζες στήν διαφθορά. Νομίζω ὅτι πέρα ἀπό τήν δεξιά στροφή τοῦ ΠαΣοΚ εἶναι ἡ βαθειά διαφθορά, εἰδικά τό πρότζεκτ τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων πού δημιούργησε μία οἰκονομική ἔρημο πού θά βαρύνει τήν Ἑλλάδα γιά πολλά χρόνια. Ἦταν μιά βαθειά ἠθική ἐκφύλιση πού ἔφερε πίσω τήν δεξιά Νέα Δημοκρατία. Σκεφθεῖτε τό 1981 ὅταν ἡ Δεξιά ἔχασε τίς ἐκλογές, ἦταν ἀπολύτως χωρίς ἠθικό, πολύ ἀδύναμη καί μειοψηφική. Τό ΠαΣοΚ ἦταν πού τῆς ἐπέτρεψε νά ἀνασυγκροτηθεῖ καί νά ξανακερδίσει ἐφόσον δέν ἄγγιξε τήν βάση τῆς Οἰκονομίας καί τῶν ΜΜΕ. Τό ΠαΣοΚ σήμερα εἶναι νομίζω αὐτό πού ἔλεγε ὁ Γεώργιος Παπανδρέου: ὀ ἀρχηγός καί οἱ πελάτες.

- Βλέπετε νά ὑπάρχει ἐλπίδα γιά τόν ἑλληνικό λαό πού δείχνει νά μήν ἔχει καμμία ἐπιλογή τόσο στόν τομέα τῆς Οἰκονομίας ὅσο καί τῶν διεθνῶν σχέσεων;

 

 - Ἐλπίδα γιά μένα στήν Ἑλλάδα τοῦ σήμερα εἶναι οἱ ἀπεργιακές κινητοποιήσεις, οἱ νέοι, ἡ νέα γενιά τῶν διανοουμένων, τά διεθνῆ κινήματα ἀλληλεγγύης, κάποιες δράσεις τῶν μικρῶν κομμάτων τῆς Ἀριστερᾶς. Νομίζω ὅτι ὑπάρχει ἕνα μεγάλο ὑπόγειο ρεῦμα, ὅμως τό πρόβλημα εἶναι ὁ κατακερματισμός, κάτι πού βλέπω καί στήν Λατινική Ἀμερική καί ἀλλοῦ. Ἄν μπορεῖτε νά ἐπανενώσετε ὅλα τά ἀριστερά κινήματα, τά κοινοτικά ραδιόφωνα καί τά τοπικά ΜΜΕ, τήν Ἀριστερά τῆς ἀλληλεγγύης καί τοῦ συνδικαλισμοῦ, σέ ἕνα ἐθνικό μέτωπο, νομίζω ὅτι θά μποροῦσατε νά ἔχετε ἕνα 25% τοῦ ἐκλογικοῦ σώματος κι ἕναν πρωταγωνιστή στήν κοινωνική προοπτική τῆς χώρας. Εἶναι μία πρόκληση στήν ὁποία ἡ ἴδια ἡ Ἀριστερά πρέπει νά ἀπαντήσει στό ἄμεσο μέλλον.

 

 

none

 

ceb3ceb9ceb1cebdcebdceb1cf81ceaccf82

- Κύριε Γιανναρᾶ, ὡς ἄνθρωπος πού ὑπηρετήσατε ἐπί χρόνια τήν Παιδεία, ποιόν θεωρεῖτε πρώτιστο στόχο της καί πῶς πιστεύετε ὅτι θά μποροῦσε νά ἐπιτευχθεῖ; 

 - Τηλεγραφικὰ θὰ ἔλεγα ὅτι προσωπικὰ στόχο τῆς Παιδείας θὰ ἔβλεπα τήν καλλιέργεια τῆς ἑλληνικῆς ἰδιαιτερότητας στὸ ποσοστὸ ποὺ ἀποτελεῖ ποιότητα ζωῆς σήμερα. Δηλαδὴ οὔτε γιὰ λόγους ἱστορικούς, οὔτε γιὰ λόγους ἐθνικοὺς, οὔτε γιὰ ὁποιεσδήποτε ἄλλες ἰδεολογικὲς σκοπιμότητες, ἀλλὰ μόνο στὸ ποσοστὸ ποὺ ἀντιπροσωπεύει ἕνα θησαύρισμα ζωῆς ποὺ ἀξίζει νὰ ζήσει σήμερα ἕνας ἄνθρωπος καὶ ἑπομένως ἀξίζει νὰ παιδαγωγηθεῖ τὸ παιδὶ πρὸς αὐτὴν τὴν κατεύθυνση. Αὐτὸ ὡς στόχευση. Πρὶν ἀπὸ καθετί ἄλλο, νομίζω ὅτι σὲ πολιτικὸ ἐπίπεδο τὸ πρῶτο καὶ ἀπαραίτητο εἶναι νὰ δημιουργηθεῖ μία ὁμάδα μελέτης πολὺ σοβαρὴ καὶ ὅσο γίνεται ἀνιδιοτελής, ὄχι ἁπλῶς νὰ εἶναι τῆς κοινῆς ἀποδοχῆς τῶν κομμάτων ἀλλὰ νὰ εἶναι κατὰ τεκμήριο ἄνθρωποι ἱκανοί, ἔμπειροι καὶ ἀνιδιοτελεῖς. Μιά ὁμάδα πού θὰ καθήσει καὶ θὰ ξαναπιάσει τὸ πρόβλημα ἀπὸ τὴν ἀρχή. Γιατί ἤδη ἔχουν γίνει καθυστηρήσεις ποὺ πιὰ εἶναι ἀνεπίτρεπτες ἀκόμη καὶ σὲ πρακτικά, τεχνικὰ ζητήματα. Ἔχουμε κολλήσει σὲ μορφὲς καὶ σχήματα φθαρμένα πλέον τελείως, τὰ ὁποία δὲν ἔχουν καμμία ἀποτελεσματικότητα.

- Αὐτὸ ἀκούγεται ἀρκετὰ μακρινὸ ἀπὸ τοὺς διακηρυγμένους στόχους τῆς ἐκπαίδευσης καί τήν γνωστή ἑλλαδική πρακτική…

- Ναὶ, τὸ καίριο πρόβλημα εἶναι ποιὸς θὰ κάνει τὴν ἐπιλογὴ αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων, μὲ ποιὰ κριτήρια θὰ γίνει ἡ ἐπιτροπή. Ἔφτιαξε ἡ κυβέρνηση τῆς ΝΔ μία ἐπιτροπὴ 8 σοφῶν, ὑποτίθεται. Εἴδαμε ποιὰ ὀνόματα ἐπιλέχθηκαν, ποιὲς φθαρμένες ἀπόψεις ἐξετέθησαν καὶ πάλι, ἐκεῖ εἶναι τὸ πιὸ κρίσιμο καὶ δύσκολο σημεῖο.

- Νομίζετε ὅτι ὁ στόχος ποὺ διατυπώσατε εἶναι ρεαλιστικὸς στὶς σημερινὲς συνθῆκες; Ὑπάρχουν τὰ ἀπαραίτητα μέσα;

- Γί΄ αὐτὸ λέω ὅτι χρειάζεται μία ἐπιτελικὴ μεθόδευση. Ἂς ποῦμε, δὲν νομίζω ὅτι θὰ διαφωνήσει κανεὶς, ὅτι ἀκριβῶς στὶς σημερινὲς συνθῆκες τὰ πρωταρχικὰ ποὺ πρέπει νὰ ἐπιδιωχθοῦν εἶναι ἡ ἐκπαίδευση τῶν παιδιῶν σὲ γλώσσα καὶ σὲ κριτικὴ σκέψη. Αὐτὸ σὰν σύνθημα περνάει, τὸ καταλαβαίνουμε ὅλοι, τὸ θέλουμε ὅλοι. Τὸ πρόβλημα εἶναι πὼς θὰ γίνει αὐτό… Πὼς θὰ περιοριστεῖ αὐτὸς ὁ πελώριος ὄγκος πληροφοριῶν ποὺ παρέχεται στὴν ἐκπαίδευση, κάθε ἐκπαιδευτικὴ μεταρρύθμιση προσθέτει καὶ ἕνα ποσὸ πληροφοριῶν γιὰ νὰ «ἐκσυγχρονιστεῖ ἡ διδακτέα ὕλη», κι ἔτσι ἔχουμε φτάσει σὲ μία ὑδρωπικία, σὲ ἕναν πελώριο ὄγκο ποὺ εἶναι ἄχρηστος, γιατί τὸ παιδὶ σήμερα ἔχει μεγάλη ἄνεση νὰ βρεῖ τὴν πληροφορία ἂν θέλει μέσα ἀπὸ τὸ κομπιοῦτερ, τὸ πρόβλημα εἶναι νὰ ἐκπαιδευτεῖ πῶς θὰ κρίνει τὴν πληροφορία, πῶς θὰ τὴν συντάξει, κατατάξει καὶ ἀξιοποιήσει. Κι αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ γίνει, νομίζω, παρὰ μὲ μιάν ἄλλου τύπου διδασκαλία τῆς γλώσσας, μὲ ἄλλου τύπου διδασκαλία τῶν μαθηματικῶν. Καὶ τὸ εἶδος καὶ τὸν τρόπο τῆς διδασκαλίας ἐκείνης τῆς ὕλης ἀπὸ κάθε μάθημα ποὺ θὰ ἐπιτρέπει στὸ παιδὶ νὰ πατάει σ’ αὐτὴν καὶ νὰ μπορέσει, ὅταν θελήσει, νὰ πάει πιὸ πέρα. Σὲ ἕνα δεύτερο ἐπίπεδο νομίζω ὅτι πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθοῦν κάποιες παράμετροι, ὅπως τὸ πῶς θὰ ἀποτοξινωθεῖ τὸ σχολειὸ ἀπὸ τὸν συνδικαλισμό, τὸ πῶς θὰ ξαναλειτουργήσει ἡ σχολικὴ κοινότητα. Προσωπικὰ θεωρῶ θεμελιῶδες ζήτημα δημοκρατίας στὰ σχολεῖα τὴν ὁμοιόμορφη ἐνδυμασία – ὄχι τὴ στολή. Τὴν ἐξάλειψη τῶν ταξικῶν διαφορῶν μέσα στὸ σχολεῖο. Ἴσως – εἶναι θέμα τῶν παιδαγωγῶν νὰ τὸ κρίνουν, ἐγὼ τὸ λέω μόνον ἐνδεικτικὰ – ὁ τρόπος τῆς γυμναστικῆς. Νομίζω εἶναι ἐνδεικτικὸ ἐκεῖνο ποὺ παλιὰ ὑπῆρχε κι ἀργότερα χλευάστηκε καὶ ἀπορρίφθηκε: οἱ ὁμοιόμορφες, συντονισμένες ἀσκήσεις, Νομίζω ὅτι αὐτὸς εἶναι ἕνας ἔμπρακτος, ἀσυνείδητος τρόπος αἴσθησης σωματικῆς μετοχῆς σὲ ἕνα κοινὸ ἔργο. Ἡ ἀξιοθρήνητη εἰκόνα τῶν παιδιῶν στὶς παρελάσεις, ὅπου δὲν μποροῦν νὰ βαδίσουν μαζί, δὲν εἶναι μία λεπτομέρεια, εἶναι ἡ ἀπουσία μίας αἴσθησης μετοχῆς.

- Μὲ δεδομένη τὴν κατάσταση τῆς ὅλης κοινωνίας, μπορεῖ, πιστεύετε, νὰ ἀναγεννηθεῖ ἡ Παιδεία ;

- Δὲν μπορῶ νὰ προβλέψω πῶς μπορεῖ νὰ γίνει ἀποδεκτὸ ἕνα τέτοιο ἐγχείρημα, ἐκεῖνο ποὺ μπορῶ νὰ πῶ, εἶναι ὅτι μία τέτοια ἀπόπειρα ριζοσπαστικῆς ἐκπαιδευτικῆς μεταρρύθμισης ἀποτελεῖ τὴν κατ’ ἐξοχὴν πολιτικὴ πρόκληση σήμερα, ἑπομένως καὶ τὸ πεδίο στὸ ὁποῖο μπορεῖ νὰ φανεῖ ἕνα πολιτικὸ ταλέντο. Ποῦ ἀλλοῦ μπορεῖ νὰ φανεῖ; Στὴν Οἰκονομία ὅπου ὅλα εἶναι προκαθορισμένα; Ἀκόμα καὶ στὴν ἐξωτερικὴ πολιτική, θὰ ἔλεγα. Ἡ Παιδεία εἶναι ἕνας χῶρος ὅπου μπορεῖ νὰ φανεῖ τὸ ἰδιαίτερο. Καὶ τὸ ἰδιαίτερο δὲν εἶναι νὰ ἔχει ἰδέες καὶ ἐμπνεύσεις, εἶναι ὁ τρόπος ἐπιτελικῆς δουλειᾶς, γιατί εἶναι πάρα πολλὰ τά προβλήματα. Θ’ ἀρχίσεις ἀπὸ τὶς Παιδαγωγικὲς Σχολὲς ποὺ χρόνια τώρα βρίσκονται σὲ διάλυση; Ἀκούγεται ἀφοριστικὸ ἀλλὰ ὅποιος ἔχει μίαν ἐπαφὴ μὲ αὐτὲς τὶς σχολὲς καταλαβαίνει ὅτι μιλῶ πάρα πολὺ συγκεκριμένα. Θ’ ἀρχίσεις λοιπὸν ἀπὸ κεῖ, θ’ ἀρχίσεις ἀπὸ τὸ ὑπάρχον ἐκπαιδευτικὸ προσωπικό, τὴν ἀξιολόγηση καὶ τὸν ἔλεγχό του; Μὲ τὴν ἐπιστροφὴ σὲ κάποιο εἶδος ἐπιθεώρησης – ἡ ὁποία σὲ καμμία περίπτωση δὲν πρέπει νὰ ἔχει σχέση μὲ τὸν θεσμὸ τῶν ἐπιθεωρητῶν τοῦ παρελθόντος – ἀλλὰ εἶναι συνάρτηση ἀναγκαία ὁ ἔλεγχος στὸ ἔργο τῆς Παιδείας. Δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἐκπαιδευτικὸ ἔργο ποὺ νὰ μὴν ἐλέγχεται καὶ νὰ μὴν ἀξιολογεῖται! Αὐτὰ εἶναι τὰ κατ’ ἐξοχὴν ἐπιτελικὰ προβλήματα ποὺ θέλουν ἰδιοφυΐα καὶ πάρα πολλὴ συστηματικὴ μελέτη καὶ σκέψη γιὰ τὸ ἀπὸ ποῦ θὰ ἀρχίσει κανείς.

- Πολὺς λόγος γίνεται σήμερα γιὰ τὰ ἰδιωτικὰ Πανεπιστήμια…

- Γιὰ μένα τὰ ἰδιωτικὰ Πανεπιστήμια, ἂν δὲν εἶναι ἐπιβεβλημένα, ποὺ μοιάζουν νὰ εἶναι δυστυχῶς, θὰ ἄξιζε νὰ προκαλέσουν ἕναν εὐρύτερο κοινωνικὸ προβληματισμό. Δηλαδὴ νὰ τεθεῖ τὸ ἐρώτημα «γιατί ὁ συνταγματικὸς νομοθέτης, ὄχι μόνο στὴν Ἑλλάδα ἀλλὰ καὶ σὲ ἄλλες εὐρωπαϊκὲς χῶρες, ἐπέλεξε νὰ μπεῖ στὸ Σύνταγμα ὅτι τὴν εὐθύνη τῆς Ἀνωτάτης Παιδείας τὴν ἔχει τὸ κράτος;» Γιατί; Μία ἀπάντηση ποὺ ὑποθέτω, ἴσως νὰ μὴν εἶναι σωστή, ἀλλὰ νομίζω ὅτι ἐκφράζει τὴν θέληση μιᾶς κοινωνίας νὰ ἐκπαιδεύει ἡ ἴδια καὶ μὲ εὐθύνη της τὰ στελέχη της καὶ νὰ μὴν ἀναθέτει τὴν ἐκπαίδευσή τους στὸν ἰδιωτικὸ παράγοντα ποὺ ἐπηρρεάζεται ὁπωσδήποτε ἀπὸ τὸ κέρδος. Λέμε γιά ἰδιωτικὰ πανεπιστήμια… Στὴν Ἀθήνα ὑπάρχει ἕνα, μεταπτυχιακῶν σπουδῶν, καὶ τὸ ἔχει ἱδρύσει ὁ ΣΕΒ καὶ μετεκπαιδεύει ἀνθρώπους στὴν Διοίκηση Ἐπιχειρήσεων καὶ ἄλλα συναφῆ. Εἶναι ἀγγλόφωνο βέβαια, δὲν εἶναι τυχαῖο… Καὶ δὲν εἶναι τυχαῖο ὅτι καὶ τὰ δυὸ ἰδιωτικὰ τῆς Κύπρου ἀγγλόφωνα εἶναι. Εἶναι φυσικό, ὅταν τὸ ἴδιο τὸ πανεπιστήμιο σκοπεύει κατ’ ἀρχὴν στὴν χρησιμοθηρία, περισσότερο ἀπὸ τὸ δημόσιο, γιατί νὰ μὴν εἶναι στὴ γλῶσσα ποὺ εἶναι ἡ κατ΄ ἐξοχὴν χρήσιμη, εἰδικὰ στὸν χῶρο τῶν ἐπιχειρήσεων; Ἀλλὰ ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα γεννῶνται μεγάλα ἐρωτήματα. Ἐδῶ τὸ κράτος δὲν ἔχει τὴν δυνατότητα νὰ ἐλέγξει στοιχειωδῶς τὴν Μέση καὶ τὴν στοιχειώδη ἰδιωτικὴ ἐκπαίδευση – ἄλλωστε σὲ κανέναν τομέα τοῦ κοινωνικοῦ βίου δὲν ἔχει ἐλεγκτικοὺς μηχανισμοὺς γόνιμους καὶ ἀποδοτικούς – γιατί θὰ ἔχει εἰδικὰ στὰ πανεπιστήμια; Ἐὰν βέβαια ἀφεθοῦμε στὴν θεωρία ὅτι τὸν ἔλεγχο θὰ τὸν ἀσκεῖ ἡ ἀγορά, τότε πιὰ εἶναι θέμα κοσμοθεωρητικῆς ἐπιλογῆς, πᾶμε ἀλλοῦ.

- Ὅσον ἀφορᾶ τὴν εἰσαγωγὴ στὰ ΑΕΙ;

- Μοιάζει νὰ ἔχει ὡριμάσει ἡ ἀπαίτηση νὰ ἀποσυνδεθεῖ ἡ ἐγκύκλια παιδεία ἀπὸ τὴν εἰσαγωγὴ στὰ Πανεπιστήμια. Ἂν διακρίνω καλά, αὐτὸ πιὰ εἶναι κοινὴ ἀπαίτηση: Νὰ μπορέσει νὰ ξαναλειτουργήσει ἡ ἐγκύκλια παιδεία αὐτόνομη καὶ ὡς αὐτοσκοπός. Ἀπὸ κεῖ καὶ πέρα τὰ Πανεπιστήμια νὰ ἔχουν τὸ καθένα τὴν δική του μέθοδο καὶ δυνατότητα γιὰ τὴν ἐπιλογὴ τῶν φοιτητῶν καὶ τοῦ ἀριθμοῦ ποὺ μπορεῖ νὰ ἱκανοποιήσει μὲ τὶς διαδικασίες ποὺ θὰ ἐπιλέξει κάθε Σχολή.

- Νομίζω ὅτι ἡ ἐπιχειρηματολογία ὑπέρ τῶν ἰδιωτικῶν ΑΕΙ βασίζεται στὴν χαμηλὴ ἐκτίμηση ποὺ ἔχουμε γιὰ τὰ δημόσια, γιὰ τοὺς διδάσκοντες καὶ τὰ ἱδρύματα, τὸν τρόπο λειτουργίας τους, τὴν κατάχρηση τοῦ ἀσύλου…

- Νομίζω ὅτι αὐτὴ εἶναι μία πολὺ ρεαλιστικὴ πιστοποίηση. Αὐτὸς ὁ νόμος πλαίσιο ποὺ ἔγινε τὸ 1982 καὶ ἄλλαξε ὄντως ριζικὰ τὴν λειτουργία τῶν ΑΕΙ, εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἦταν ἀποτέλεσμα μιᾶς ἀνάγκης, προέκυψε δηλαδὴ μέσα ἀπὸ τὴν ἀνάγκη ἀνανέωσης τοῦ πρώην τρόπου λειτουργίας τους. Ἀλλὰ φοβοῦμαι ὅτι ἐνῷ ἔγινε ὡς «πλαίσιο», δηλαδὴ ὡς ἕνας τρόπος λειτουργίας ὑποκείμενος σὲ διαρκεῖς βελτιώσεις μέσα ἀπὸ τὴν πείρα καὶ τὶς δοκιμασίες, σχεδὸν παγιώθηκε καὶ δὲν ἀφέθηκε μὲ μίαν εὐλυγισία σὲ προσαρμογὲς ἀπαραίτητες. Τὸ δεύτερο καὶ κυριότερο εἶναι ὅτι αὐτὸς ὁ νόμος, ὁμολογημένα ἀργότερα ἀπὸ τοὺς συντάκτες του, ἔγινε μὲ στόχους καθαρὰ συνδικαλιστικούς. Καὶ τὸ μεγάλο σκάνδαλο ποὺ ἀλλοίωσε καὶ τὸν τρόπο λειτουργίας τῶν Πανεπιστημίων στὴν Ἑλλάδα εἶναι ὅτι εἰσήγαγε διευκολύνσεις στὴν εἴσοδο – ἐξέλιξη τῶν διδασκόντων, ὅσο καὶ στὴν ἐξέλιξη τῶν φοιτητῶν, οἱ ὁποῖες ὑποβάθμισαν τὰ ἑλληνικὰ Πανεπιστήμια μὲ τρόπο κυριολεκτικὰ δραματικό. Νὰ μὴν ἀρχίσω καὶ λέω παραδείγματα, εἶναι γνωστὸ τὸ πόσο ἔχει πέσει τὸ ἐπίπεδο τῆς στοιχειώδους κατάρτισης ἀνθρώπων ποὺ διδάσκουν σήμερα μὲ τίτλους ἀκαδημαϊκοὺς στὰ ἑλληνικὰ Πανεπιστήμια. Ἕνα τρίτο στοιχεῖο γιὰ τὸν νόμο αὐτὸν: Ἄφησε ἄθικτα κάποια νευραλγικὰ στοιχεῖα τῆς πανεπιστημιακῆς λειτουργίας, ὅπως εἶναι αὐτὸς ὁ ἀναχρονισμὸς τῆς διαδικασίας «παραδόσεις – ἐξετάσεις». Τὸ παιδὶ μπαίνει στὸ Πανεπιστήμιο καὶ δὲν εἰσάγεται σὲ ἕναν τρόπο δουλειᾶς, δὲν εἰσάγεται σὲ ἕναν τρόπο προσέγγισης τοῦ ἐρευνητικοῦ ἔργου. Παρακολουθεῖ παραδόσεις – ἂν θέλει – καὶ στὸ τέλος διαβάζει ἕναν προκαθορισμένο ἀριθμὸ σελίδων καὶ πάει νὰ δώσει ἐξετάσεις. Ἑπομένως θὰ πρέπει νὰ προσθέσω ἕνα ἀκόμη στοιχεῖο, αὐτὸ τὸ ἐπίσης ἐξοργιστικό, τὸ ἕνα καὶ ὑποχρεωτικὸ σύγγραμμα. Ἀντὶ νὰ ἐντάσσεται τὸ παιδὶ σὲ μία ὁμάδα ἐργασίας, μὲ ὑπεύθυνο καθηγητή, ὅπου θὰ ἐργάζεται μὲ βιβλιογραφία, μὲ ἐξεταστικὲς ὑποχρεώσεις σὲ ἑβδομαδιαία ἢ μηνιαία βάση (κι ὄχι 2-3 φορὲς τὸν χρόνο) καὶ νά μπαίνει σὲ ἕναν ρυθμὸ σπουδῆς, ὁ νόμος ἄφησε τελείως σὲ ἀναχρονιστικὸ πεδίο τὴν λειτουργία τῶν πανεπιστημίων, δίνοντας ἔμφαση στὸ ἂν οἱ φοιτητὲς θὰ μετέχουν στὶς πρυτανικὲς ἐκλογές, στὶς συνελεύσεις τῶν Τμημάτων, κτλ, δηλαδὴ σὲ ἐξουσίες, σὲ ἕνα παιχνίδι συνδικαλιστικῶν ἐξουσιῶν.

- Σᾶς εὐχαριστῶ πολύ.

none

Ξεκινώντας λοιπόν τήν ἑβδοµαδιαία συνεργασία µας µέ τήν ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ τοῦ Κώστα Ζουράρι, στό φῦλλο τῆς 28ης Ἰανουαρίου 2006 δηµοσιεύθηκε µαζί µέ ἕνα ἐκτεταµένο προλογικό σηµείωµα (πού τό ἐπιµελήθηκε ὁ Στέλιος Κοῦκος), ἡ κάτωθι συνέντευξή µας:

- Γιατί Ἀντιφωνητής;

- Γιατί χρειάζεται καὶ κάποιος νὰ ἀντιφωνεῖ στὴν κυρίαρχη εἰκονοπλασία τῆς ἐξουσίας. Ἡ ἔµπνευση δόθηκε ἀπὸ τὸν Ἀντιφωνητὴ στὴ «Μαρία Νεφέλη» τοῦ Ἐλύτη καὶ ἔτσι προέκυψε ἕνα θαυµάσιο, πρωτότυπο ὄνοµα.

 

- Ποιὲς ἦταν οἱ ἀγωνίες σας ὅταν ἀποφασίσατε νὰ ἐκδώσετε τὸν Ἀντιφωνητή;

- Πρώτη ἀπ’ ὅλες ἦταν αὐτὴ γιὰ τὴν ἰδιαίτερη πατρίδα µας, τὴ Θράκη. Οἱ ἰδεοληψίες καὶ τὰ συµφέροντα ποὺ παραµόρφωναν τὴν ἀληθινή της εἰκόνα, µᾶς εἶχαν κουράσει. Ἀποφασίσαµε νὰ ἀντισταθοῦµε στὸν κατεστηµένο Τύπο, τοπικὸ καὶ µή, µὲ τὰ ἀκαταµάχητα ὅπλα τῆς εἰλικρίνειας καὶ τῆς χλεύης.

 

- Ποιὲς ἦταν οἱ πρῶτες ἀντιδράσεις ὅταν ἐκδόθηκε ἡ ἐφηµερίδα; Πῶς σας ὑποδέχτηκαν στὴν Κοµοτηνή;

- Οἱ ὅποιες ἀρχικὲς παρεξηγήσεις ἔχουν πιὰ διαλυθεῖ. Σήµερα ἔχουµε πολλοὺς φίλους, συχνὰ φανατικούς. Ὑπάρχουν φυσικὰ καὶ κάµποσοι ἐχθροί, ποὺ εἶδαν ὅτι σκοπεύουµε νὰ γίνουµε κακὸ σπυρὶ στὸν πισινὸ τῶν κρατούντων. Ὅταν ἀπέτυχαν νὰ µᾶς τσακίσουν, προτίµησαν τὴν ἀποσιώπηση. Ἔλα ὅµως ποὺ δὲν σιωποῦσαν ὅλοι! Ἄνθρωποι µὲ πνευµατικὲς περγαµηνὲς ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα ἐκφράστηκαν µὲ διθυραµβικὸ τρόπο γιὰ τὸ ἐγχείρηµά µας, στηρίζοντας τὸ ἀποφασιστικά. Σὺν τῷ χρόνῳ ἀνδρωθήκαµε καὶ ἤδη ἀποτελοῦµε, θέλουν – δὲν θέλουν κάποιοι, ἕναν ὑπολογίσιµο παράγοντα.

 

- Πάντως δὲν ὀµφαλοσκοπεῖτε… Ἤτοι δὲν ἐνδιαφέρεστε µόνον γιὰ τὴν περιοχή σας…

- Σαφῶς! «Σκέψου παγκόσµια, δράσε τοπικά», λένε. Κι ἐννοεῖται ὅτι γράφουµε µὲ τρόπο ἐντελῶς διαφορετικὸ ἀπὸ κεῖνον τῶν ἄλλων ΜΜΕ . τί νόηµα θὰ εἶχε ἄλλωστε νὰ ἀναπαράγουµε τὴν εἰκόνα γιὰ τὸ γίγνεσθαι τῶν κατεστηµένων Μέσων; Ψάχνουµε σὲ κάθε εἴδηση τὴν οὐσία καὶ τὴν σύνδεσή της µὲ µία εἰκόνα τοῦ κόσµου ποὺ νὰ δίνει νόηµα στὴν ἀνάγνωσή της.

 

- Ποιὰ εἶναι ἡ γραµµὴ τῆς ἐφηµερίδας; πῶς διαµορφώνεται;

- Ἡ γραµµή µας εἶναι ἡ ἀναζήτηση τῆς ἀλήθειας καὶ τῆς ποιότητας καὶ ἡ ἀποκάλυψη τῆς προπαγάνδας. Ἡ ἀδέσποτη προσέγγιση ὅλων τῶν θεµάτων καὶ ἡ ἔλλειψη σεβασµοῦ σὲ κάθε «κοινὸ τόπο» πού µας ἐπέβαλαν τὰ ἀφεντικά.

 

- Περιγράψετέ µας τὴν στάση σας, τὴν σχέση σας ἀπέναντι στὴν µειονότητα.

- Μειονότητα; Ποιὰ µειονότητα; Ἂν ρωτᾶτε γιὰ τοὺς µουσουλµάνους συντοπίτες µας, πρόβληµα ἀναφύεται µόνον ὅταν κάποιοι ἐξ αὐτῶν θέτουν τὸν ἑαυτό τους στὴν ὑπηρεσία τῶν συµφερόντων τῆς Τουρκίας – κάτι ποὺ βεβαίως ἰσχύει κατὰ µείζονα λόγο καὶ γιὰ τοὺς χριστιανούς.

 

- Γιατί χρησιµοποιεῖτε τὸ πολυτονικό;

- Ἡ πλειοψηφία τῶν φίλων ποὺ ἐκδίδουµε τὸν «Ἀντιφωνητή» εἶναι ὑπὲρ τῆς παραδοσιακῆς, ἄρτιας µορφῆς τῆς ἑλληνικῆς. Δὲν εἶναι ἴσως µεῖζον πρόβληµα, ὅµως εἴµαστε πεπεισµένοι γιὰ τὴν ἀξία τῆς ἀντίστασης – ΚΑΙ στὸ ζήτηµα αὐτό.

 

- Μὲ ποιὲς προϋποθέσεις συνεργάζεστε σήµερα µὲ µία ἐφηµερίδα καὶ τί προσδοκᾶτε;

- Ἡ συνεργασία µὲ τὴν ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ὀφείλεται στὸν νέο της ἐκδότη κι ἀγαπηµένο µας δάσκαλο καὶ φίλο, Κώστα Ζουράρι, ὁ ὁποῖος µας εἶχε… υἱοθετήσει εὐθὺς ἐξαρχῆς. Προσδοκία µας εἶναι νὰ ἀπευθυνθοῦµε στὸ εὐρύτερο βορειοελλαδίτικο κοινό, ὑπονοµεύοντας τὶς ψευδαισθήσεις τοῦ περὶ «πληροφόρησης» καὶ διαδίδοντας τὴν κοσµοθεωρητική µας αἵρεση, ἀρχῆς γενοµένης τὸ προσεχὲς Σάββατο!

none

vanunu-freeὉ Μορδεχάι Βανούνου εἶναι γνωστός ὡς ὁ ἰσραηλινός ἐπιστήμονας πού τό 1986, μέ κίνδυνο τῆς ζωῆς του, διέφυγε ἀπό τή χώρα του καί ἔδωσε στή δημοσιότητα (διά τῶν Σάντεη Τάιμς) ἀποδείξεις γιά τό μυστικό πυρηνικό πρόγραμμα τοῦ Ἑβραϊκοῦ κράτους στίς ἐγκαταστάσεις τῆς Ντιμόνα. Τότε εἶχε παγιδευτεῖ ἀπό πράκτορες τῆς Μοσάντ στή Ρώμη καί μεταφέρθηκε κρυφά στό Ἰσραήλ ὅπου καί καταδικάστηκε σέ 18 χρόνια φυλάκιση. Παρότι τά 11 ἀπό αὐτά τά πέρασε στήν ἀπομόνωση, κατάφερε νά διατηρήσει τήν ψυχοπνευματική του ὑγεία καί νά δηλώσει νικητής τή μέρα τῆς ἀπελευθέρωσής του. Σήμερα, παρά τήν ἔκτιση τῆς ποινῆς του, οἱ ἰσραηλινές Ἀρχές συνεχίζουν νά τοῦ ἀπαγορεύουν τήν ἔξοδο ἀπό τή χώρα, τή συνομιλία μέ ξένους δημοσιογράφους καί ὁ ἴδιος ζεῖ κοντά στήν χριστιανική κοινότητα (βαφτίστηκε τό 1986) καί στούς Παλαιστίνιους, ἀναμένοντας τό ἐνδιαφέρον τῆς διεθνοῦς κοινότητας γιά νά φύγει ἀπό τήν νέα, ἀνοικτή φυλακή του. Ἀκολουθεῖ ὁ διάλογός μας.

- Ἀγαπητέ κ. Βανούνου, μετά ἀπό 18 χρόνια φυλακῆς καί ἀπομόνωσης ἔχετε ἀκόμη περιορισμούς στίς κινήσεις, τήν ἐπικοινωνία σας, κτλ. Ποιές εἶναι οἱ ἀκριβεῖς συνθῆκες σήμερα; Πιστεύετε ὅτι σᾶς ἐκδικοῦνται;

- Βρίσκομαι σέ κατάσταση ὁμηρείας. Δέν μπορῶ νά βγῶ ἀπό τή χώρα, δέν μπορῶ νά κινηθῶ ἐλεύθερα, δέν μπορῶ νά μιλήσω σέ δημοσιογράφους. Αὐτό πού κάνουμε αὐτή τή στιγμή ἀπαγορεύεται. Δέν ζῶ μιά φυσιολογική ζωή. Προσπαθοῦν νά μοῦ δυσκολέψουν τή ζωή ὅπως μπορέσουν καί βεβαίως θεωρῶ ὅτι μοῦ φέρονται ἔτσι γιά νά μέ ἐκδικηθοῦν γιά τίς ἀποκαλύψεις μου.

- Ὅλη ἡ διεθνής, ὑποκριτική συζήτηση στή Μέση Ἀνατολή εἶναι γύρω ἀπό τά ὅπλα Μαζικῆς Καταστροφῆς. Προσπαθήσατε νά γράψετε στόν ΟΗΕ γιά τήν ἰσραηλινή περίπτωση;

- Δέν ἔχω κάνει κάποιαν ἐπίσημη προσέγγιση. Ὅλοι ὡστόσο γνωρίζουν ποῦ βρίσκομαι καί τί γνωρίζω. Ὁποιοσδήποτε θελήσει ξέρει ποῦ θά μέ βρεῖ. Ἐγώ εἶμαι ἐδῶ γιά ὅποιον ἐνδιαφέρεται καί εἶμαι πρόθυμος νά ἀπαντήσω σέ ὅ,τι ἐρωτηθῶ.

- Μήπως μιά ἐπίσημη ἐπαφή π.χ. μέ τόν γενικό γραμματέα θά ἀντιμετωπιζόταν διαφορετικά;

- Ἴσως ναί. Αὐτό ὅμως πού τώρα πρωτίστως μέ ἐνδιαφέρει εἶναι νά βγῶ ἀπό τή χώρα καί μετά θά δῶ τό τί μπορεῖ νά γίνει μέ αὐτό τό θέμα.

- Νομίζω προταθήκατε γιά τό Νόμπελ Εἰρήνης. Ποιός εἶχε τήν πρωτοβουλία καί τί ἀπέγινε;

- Ναί, ἔτσι εἶναι. Προτάθηκα ἀπό καλούς φίλους ἀπό τή Νορβηγία καί τήν Ἰρλανδία (τήν κ. Μαίρη Μακ Γκουάιρ). Ὅμως δέν πιστεύω ὅτι μπορεῖ νά προχωρήσει. Καθώς τό Ἰσραήλ μέ θεωρεῖ κατάσκοπο καί προδότη, θά πρέπει νά ἔρθουν σέ σύγκρουση μαζί του καί κανείς δέν θέλει νά ἐμπλακεῖ σέ κάτι τέτοιο, φοβοῦνται.

- Βρισκόμαστε ἕναν χρόνο μετά τόν θάνατο τοῦ Ἀραφάτ καί καμμιά δίκαιη λύση δέν φαίνεται κοντύτερα γιά τό Παλαιστινιακό ζήτημα. Ποιά εἶναι ἡ ἄποψή σας;

- Ἡ κατάσταση στήν Παλαιστίνη εἶναι χειρότερη ἀπό ποτέ. Τούς ἔχουν πάρει τή γῆ τους, οἱ Παλαιστίνιοι καθημερινά ζοῦν μιά κόλαση. Οἱ ἔλεγχοι στά μπλόκα ἔχουν ἐνταθεῖ, εἶναι μιά φριχτή κατάσταση. Στήν πραγματικότητα τό Ἰσραήλ δέν θέλει τή δημιουργία Παλαιστινιακοῦ κράτους. Μπορεῖ νά φαίνεται ὅτι γίνονται κάποιες προσπάθειες ὅμως τό Ἰσραήλ συνεχίζει τήν ἐπιθετική του πολιτική.

- Ὡς ἀντιρρησίας συνειδήσεως πῶς βλέπετε τήν ἰσραηλινή κοινωνία; Πῶς ἀποδέχεται τό Ἀπαρτχάιντ; Καί ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού νά σᾶς στηρίζουν;

- Ὄχι σέ μεγάλη κλίμακα. Τό καθεστώς στό Ἰσραήλ σήμερα εἶναι ἀκροδεξιό καί γίνεται ὁλοένα καί πίο ἐθνικιστικό. Οἱ ἄνθρωποι ἐδῶ δέν συνειδητοποιοῦν κἄν ὅτι ζοῦν σ’ ἕνα Ἀπαρτχάιντ. Δέν κοιτοῦν γύρω τους, δέν τούς ἐνδιαφέρει. Σκέφτονται μόνο τόν ἑαυτό τους, τούς Ἑβραίους ἐδῶ, τούς Ἑβραίους στό ἐξωτερικό… Μόνο τούς Ἑβραίους κι ὄχι τούς ἄλλους ἀνθρώπους. Δέν τούς ἀπασχολεῖ ἡ ἀλήθεια κι ἔχουν πιά μάθει νά ζοῦν ἔτσι.

- Ὅταν κάνατε τίς ἀποκαλύψεις σας γιά τή Ντιμόνα βαφτιστήκατε καί Χριστιανός. Ἦταν ἕνα μήνυμα πώς εἴδατε κάτι ἐνοχλητικό στήν ἑβραϊκή θρησκεία πού νά συνδέεται μέ τήν ἰσραηλινή πολιτική;

- Εἶναι ἀλήθεια πώς ἡ μεταστροφή μου στόν Χριστιανισμό σχεδόν συμπίπτει χρονικά μέ τήν περίοδο τῶν ἀποκαλύψεων. Ὅμως αὐτό δέν ἦταν παρά μόνον ἡ τελική φάση μιᾶς μακρᾶς προσωπικῆς πορείας. Ἀπό νωρίς κατάλαβα πώς ὁ Ἰουδαϊσμός δέν μέ ἐξέφραζε. Ἤδη ἀπό τήν ἡλικία τῶν 16-17 ἐτῶν εἶχα ἀρχίσει νά τόν ἀπορρίπτω. Μεγάλωσα σέ μιά ἰουδαϊκή οἰκογένεια, πῆγα σέ ἰουδαϊκό σχολεῖο κι ἀπό τότε εἶχα ἀνησυχίες. Ἔθετα ἐρωτήματα στούς γονεῖς καί στούς δασκάλους μου καί οἱ ἀπαντήσεις πού λάμβανα δέν μέ ἱκανοποιοῦσαν. Ὁπωσδήποτε ὅλες αὐτές οἱ ἀπόψεις περί τοῦ «μοναδικοῦ λαοῦ», πού τόν ἐπέλεξε ὁ Θεός, εἶναι πράγματα πού ἀπό χρόνια ἔχουν πάψει νά μέ ἐκφράζουν.

- Τά τόσα χρόνια φυλακῆς καί ἀπομόνωσης καί τό μῖσος πού εἰσπράξατε, πῶς ἐπέδρασαν στίς ἀπόψεις σας γιά τή ζωή;

- Παρ’ ὅλα ὅσα μοῦ συνέβησαν δέν μετανιώνω γιά τίποτε. Ἔχω τήν ἱκανοποίηση πώς ἔπραξα τό σωστό καί φυσικά πιστεύω ὅτι καί πάλι τό ἴδιο θά ἔκανα. Πιστεύω ἐπίσης πώς πρέπει νά ἀποδεχτοῦμε ὅλους τούς ἀνθρώπους ὡς ἴσους μεταξύ τους καί νά ἰσχύσει ὁ θεσμός τῆς δημοκρατίας καί σ’ αὐτήν τήν περιοχή τοῦ κόσμου, ὅπως συμβαίνει καί στήν Εὐρώπη. Πατρίδα τῆς δημοκρατίας εἶναι ἡ Ἀθήνα κι ὄχι ἡ Ἱερουσαλήμ καί χρειαζόμαστε ὅσα εἰπώθηκαν ἀπό τοὺς Ἕλληνες φιλοσόφους χιλιάδες χρόνια πρίν.

none

cebbcf85cf83cf83ceb1cf81ceafceb4ceb7cf82-cebaceba-3-4-05   Στίς 3 Ἀπριλίου βρέθηκε στήν Κομοτηνή, καλεσμένος τοῦ «Ἀντιφωνητῆ» ὁ τ. Πρόεδρος τῆς Κυπριακῆς Βουλῆς καί ἐπίτιμος Πρόεδρος τῆς ΕΔΕΚ Βάσος Λυσσαρίδης. Ὁ κ. Λυσσαρίδης, πού εἶναι ἡ ἐμβληματικότερη μορφή τοῦ Κυπριακοῦ ἀγώνα – κατά τῆς ἀγγλικῆς ἀποικιοκρατίας, τῆς ἀπριλιανῆς χούντας καί τῆς τουρκικῆς ἐπιθετικότητας – ἀλλά καί τοῦ πανανθρώπινου ἀγώνα γιά ἐλευθερία, δημοκρατία, σοσιαλισμό καί ἀξιοπρέπεια, ἐντυπωσίασε μέ τόν ἄμεσο, σεμνό καί εἰλικρινή του λόγο, μέ τήν ἐκπληκτική του μαχητικότητα καί τήν ἀφοπλιστική του προσήνεια.
Στήν Ξάνθη, προσκεκλημένος τοῦ δραστήριου τοπικοῦ συλλόγου Κυπρίων, μίλησε μπροστά σέ πολυπληθές ἀκροατήριο γιά τούς ἀδικαίωτους ἀγῶνες καί γιά τήν πίκρα νά γίνεται ἀπολογισμός χωρίς νά ἔχουν ἐπιτευχθεῖ οἱ στόχοι πού ἐτέθησαν. Ἀναφέρθηκε διεξοδικά στή σημερινή συγκυρία ἐπισημαίνοντας τούς κινδύνους της μά καί τίς εὐκαιρίες πού μᾶς προσφέρει καί ἔκλεισε μέ τήν ὑπόσχεση νά μήν παύσει νά ἀναλώνεται γιά τά ἴδια ἰδανικά καί μέ τήν πάγια «ἰδεολογική ἀχρωματοψία» του.
Στήν πόλη τῆς Κομοτηνῆς, προσκεκλημένος τοῦ ἀνά χεῖρας ἐντύπου, παραχώρησε συνέντευξη Τύπου γιά τά τοπικά ΜΜΕ, στήν αἴθουσα τοῦ δημοτικοῦ συμβουλίου τῆς πόλης. Ἐκεῖ τόν προσφώνησε μέ θερμά λόγια ὁ δήμαρχος Τάσος Βαβατσικλῆς καί τοῦ ἀπένειμε ἀναμνηστική πλακέτα γιά τήν πολύχρονη δράση του (φωτογραφία). Στή συνέχεια ἀπάντησε στίς ἐρωτήσεις πού τοῦ ὑποβλήθηκαν, ἀναφερόμενος σέ διάφορα ζητήματα τῆς ἐπικαιρότητας:
Λύση τοῦ Κυπριακοῦ: «Ἕνας λαός δέν εἶναι δυνατόν παρά νά ἀπαιτεῖ μιά λύση ἡ ὁποία νά διασφαλίζει τά ἀνθρώπινα δικαιώματα γιά ὅλους. Δίνουμε ὑπερπρονόμια σέ μιά μειονότητα, θέλουμε τοὐλάχιστον διασφαλισμένα τά δικά μας: Τίς ἐλευθερίες ἐγκατάστασης, ἄσκησης ἐπαγγέλματος καί πολύ περισσότερο στίς πατρογονικές μας ἑστίες, γιατί ὅπως εἶπε κι ὁ δικός μας ποιητής: «Ἡ γῆ δέν ἔχει τσιγκέλια γιά νά τήν τραβήξεις καί νά τήν πάρεις». Τά κυπριακά χώματα ἔχουν φιλοξενήσει ὅλη τήν ἑλληνική ἱστορία ἀπό τά πρῶτα χρόνια τῆς ἔναρξης τοῦ ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ μέχρι καί σήμερα καί οἱ πατρογονικές ἑστίες δέν εἶναι ἁπλῶς σπίτια τά ὁποῖα θά μποροῦσαν νά ἀποζημιωθοῦν. Τά πατρογονικά σπίτια καί τά πατρογονικά ἐδάφη ἔχουν τή δική τους Ἱστορία κι ἐμεῖς δέν ἔχουμε κανένα δικαίωμα νά τήν διαγράψουμε».
Διεθνισμός κι Ἀλληλεγγύη: «Ἀπό κανέναν δέν ἀπαιτοῦμε νά παραιτηθεῖ ἀπό τήν ἀξιοπρέπεια καί τά δικαιώματά του. Ἀγωνιζόμαστε γιά τά δικαιώματα τῶν Ἑλληνοκυπρίων, τῶν Τουρκοκυπρίων, τῶν Ἀρμενίων, τῶν Λατίνων, γιατί πιστεύουμε ὅτι κάθε λαός καί κάθε ἄτομο πρέπει νά ἔχει ἰσότιμα δικαιώματα. Διεκδικοῦμε γιά τήν Κύπρο ὅ,τι ζητήσαμε γιά τήν Νότιο Ἀφρική, τήν Παλαιστίνη, τή Ροδεσία. Ὅταν ἐπιδεικνύεις ἀλληλεγγύη κανείς δέν μπορεῖ νά σέ μεφθεῖ, ἡ ἀλληλεγγύη εἶναι ἀμφίδρομη.»
 Δημοψήφισμα: «Στοιχειώδης δημοκρατική ἀρχή εἶναι ὅτι ἡ ἐτυμηγορία ἑνός λαοῦ πρέπει νά εἶναι σεβαστή. «Ἀντί τούτου ἀντιμετωπίσαμε πιέσεις καί ἀπειλές, γιατί εἴπαμε ΟΧΙ. Μᾶς ρωτήσατε μόνο γιά νά ποῦμε ΝΑΙ; Πρώτη φορά ἀκούω ἕνα δημοψήφισμα πού ἔχει ἕνα μόνο σκέλος! Στήν Εὐρώπη ἀρχίζει τό κλῖμα νά διαφοροποιεῖται σήμερα πού ἔχουν μελετήσει τό σχέδιο Ἀνάν, καί παραδέχονται ὅτι θά ἦταν ἐντελῶς ἀνεδαφικό νά ἀναμένουν ἀπό ἕναν λαό νά ὑπογράψει σχέδιο πού καταργοῦσε τή Δημοκρατία του. Τήν 1η Μαΐου θά εἴχαμε δύο ἰσότιμους προέδρους, τόν Παπαδόπουλο καί τόν Ντενκτάς, οἱ ὁποῖοι θά ὑπέγραφαν τήν ἱδρυτική πράξη μέ τήν Ε.Ε. καί ἐντός διμήνου θά εἴχαμε ἀδιέξοδο καί διοικητική διχοτόμηση. Τό σχέδιο ἦταν πράγματι σατανικό καθώς μετέφερε τήν εὐθύνη ἀπό τόν ἐγκληματία στο θῦμα».
Κόφι Ἀνάν: «Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι δυστυχῶς ὑπῆρξε ἐνδοτικός στίς πιέσεις. Στή Γιουγκοσλαβία, π.χ., ἀνέλαβαν μονομερή δράση χωρίς ἀπόφαση τοῦ Συμβουλίου Ἀσφαλείας. Ἄλλος Γραμματέας θά εἶχε παραιτηθεῖ, ἀλλά αὐτός τό ἀνέχθηκε. Στό Ἰράκ ἦταν κάπως καλύτερος ἀλλά πάλι ὄχι σάν Γενικός Γραμματέας. Δέν διαδραμάτισε τόν ρόλο πού διαδραμάτισε ὥς κι ὁ Μποῦτρος Γκάλι. Δυστυχῶς ἀπεδείχθη προσωπικότητα ἐπιδεκτική πιέσεων. Ἀλλά δυστυχῶς πρέπει νά ποῦμε ὅτι καί ἡμέτεροι ἄφηναν τήν ἐντύπωση (κακῶς) ὅτι αὐτά τά πράγματα θά μποροῦσαν νά γίνουν ἀποδεκτά».
Νέο Σχέδιο Ἀνάν: «Ἄν τεθεῖ πάλι στό τραπέζι τοῦ διαλόγου εἴτε ὡς ἔχει εἴτε μέ περιθωριακές τροπολογίες, θά ἀπορριφθεῖ καί πάλι ἀνεξαρτήτως τῆς στάσης τῶν κομμάτων. Εὐχή μου εἶναι νά εἴχαμε μία κοινή γλῶσσα στήν Κύπρο ὅλα τά κόμματα, γιατί ὅταν οἱ ξένοι βλέπουν ὅτι ὑπάρχει μιά διαφωνία θά προσπαθήσουν νά τήν καλλιεργήσουν, νά τήν διευρύνουν γιά νά περάσουν τά δικά τους συμφέροντα. Προσπάθειά μας εἶναι νά βροῦμε μιά κοινή γλῶσσα».
Τουρκοκύπριοι: Ἄν δέν ἦταν ὑπό τήν ἐπίδραση τῆς Ἄγκυρας θά εἶχε βρεθεῖ λύση πολύ πρίν. Αὐτή τή στιγμή εἶναι μόλις 80.000 δίπλα σέ 35.000 στρατιῶτες καί 100.000 ἐποίκους.
Τουρκοευρωπαϊκές σχέσεις: «Αὐτά τά περί ὑπογραφῆς μά μή ὑλοποίησης τοῦ Πρωτοκόλου ἀποτελοῦν προσβολή τῆς διανοητικῆς μας ἱκανότητας. Ἄλλες πάντως θά ἔπρεπε νά εἶναι οἱ προτεραιότητές μας: Ἡ προσαρμογή τῆς Τουρκίας στό εὐρωπαϊκό κεκτημένο, ἡ ἀποχώρηση τῶν στρατευμάτων, ἡ ἀπαλλαγή ἀπό ἐπεμβατικά δικαιώματα, ὁ σεβασμός τῶν ἀποφάσεων τῶν εὐρωπαϊκῶν δικαστηρίων… Πρέπει νά εἴμαστε πιό διεκδικητικοί. Ἡ Τουρκία δέν θά γίνει δεκτή στήν Εὐρώπη σέ προβλεπτό χρονικό διάστημα, ἴσως καί νά μήν γίνει καί ποτέ ἀλλά νά πάρει ἕνα status μεταξύ Τελωνειακῆς Ἕνωσης καί πλήρους  μέλους γιά νά ἀποφευχθοῦν τά μεταναστευτικά ρεύματα. Θέλουμε προσαρμογή τῆς Τουρκίας στό εὐρωπαϊκό γίγνεσθαι καί ὄχι κατολίσθηση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ κεκτημένου πρός τίς ἀπαιτήσεις τῆς Τουρκίας».

none


ΕΞΩ ΤΟ ΤΟΥΡΚΙΚΟ ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ ΑΠΟ ΤΗ ΘΡΑΚΗ
ΥΠΟΓΡΑΨΤΕ ΤΩΡΑ!



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

Τουρκικά Νέα
Ο τουρκόφωνος τύπος στη Θράκη και στον Κόσμο


Παρατηρητήριο Μέτε
Τα νέα του ψευδομουφτή Ξάνθης Αχμέτ Μέτε


Ένα Καράβι Για Τη Γάζα | ShipToGaza.gr
Ενα Καράβι Για Τη Γάζα



Σχετικά...

Αρθρογραφία

Μόνιμες στήλες

  1. ΠΡΟΣΦΑΤΑ
  2. ΑΡΘΡΑ
  3. ΣΧΟΛΙΑ

ΑΡΧΕΙΟ

Λέξεις

Επισκέπτες

free counters