Ο Αρίντς επισκέφθηκε την Κομοτηνή, την Ξάνθη και τον Εχίνο. Γιατί άραγε διάλεξε – πέρα από τις δύο θρακικές πόλεις – το κεντρικότερο Πομακοχώρι; Γιατί όσο κι αν ο εκτουρκισμός έχει πια ρίζες στην περιοχή, η (έστω και κολοβή) πομακική αυτοσυνειδησία παραμένει η κυριότερη απειλή για την τουρκική πολιτική στη Θράκη. Στην Κομοτηνή μίλησε στο μνήμα του Σαδίκ και παρέστη στο σχετικό μεβλίτ στο Εσκί Τζαμί. Στην Ξάνθη επισκέφθηκε την έδρα του μη αναγνωρισμένου μουφτή και το διαλυμένο από την ελληνική δικαιοσύνη σωματείο «Τουρκική Ένωση Ξάνθης», δείχνοντας για μιαν ακόμη φορά τον σεβασμό της γείτονος για την ελληνική έννομη τάξη. Και τέλος, επισκέφθηκε τον Εχίνο, όπου μίλησε σε ανοιχτή συγκέντρωση, από την οποία αξίζει να σημειώσουμε κάποια στιγμιότυπα.

     Πρώτος πήρε τον λόγο ο δήμαρχος Μουσταφά Αγγά για να καλωσορίσει τον υψηλό μουσαφίρη στον δήμο όπου «ζουν 16.500 Τούρκοι ομογενείς». Αναφερόμενος στον Τούρκο Πρόξενο της Κομοτηνής Μουσταφά Σάρνιτς, τόνισε πως έχει γίνει πλέον ένα με τους ντόπιους, καθώς έχει επισκεφθεί το χωριό 5-6 φορές! Κι όταν άρχισε να λέει διάφορα άσχετα και κάπως…προεκλογικά, ο Πρόξενος του είπε κάτι στο αυτί και αμέσως τερμάτισε το λογίδριό του, δίνοντας τον λόγο στον βουλευτή Ξάνθης Τσετίν Μάντατζη. Αυτός ήταν λακωνικός και περιορίστηκε στα τυπικά: Καλωσόρισε τον «κύριο υπουργό της μάνας πατρίδας Τουρκικής δημοκρατίας» και δεν παρέλειψε να αποκαλέσει και πάλι τον Εχίνο «Τσανάκαλε», παραπέμποντας στον τόπο του τουρκικού ηρωισμού…Ο τουρκομουφτής Ξάνθης, Αχμέτ Μέτε είπε λίγα λόγια, μέσα σε συνθήματα του τύπου «Να σπάσουν τα χέρια που απλώνονται στον μουφτή μας», «Η πιο μεγάλη – ισχυρή (χώρα) είναι η Τουρκία» κτλ επαναλαμβάνοντας μάλιστα το πρώτο από βήματος.

     Κατόπιν πήρε τον λόγο ο Αρίντς, μέσα σε αδιάκοπα χειροκροτήματα και συνθήματα. Πρώτα από μικροφώνου ζήτησε από όλους τους άλλους εκτός της συζύγου του να κατέβουν από το βήμα, λέγοντας στο κοινό «τους στέλνω σε σας!», σε μία πρωτοφανή επίδειξη αλαζονείας. Κατόπιν μίλησε για το οθωμανικό παρελθόν των Τούρκων στην περιοχή («Σ’ αυτά τα χώματα ζούμε επί χρόνια. Δεν είμαστε μουσαφίρηδες των 100, 90, ή 80 χρόνων. Είμαστε τα παιδιά ενός μεγάλου έθνους και ζούμε εδώ και τουλάχιστον 500 χρόνια σε αυτά τα χώματα, με την ταυτότητα μας, την κουλτούρα μας, την πίστη, τα ήθη, τα έθιμα, τις παραδόσεις και την ιστορία μας. Δόξα τω Θεώ είμαστε εδώ και υπερασπιζόμαστε την ταυτότητα μας»), για την ομοφωνία όλων των τουρκικών κομμάτων στο θέμα της Θράκης («στο θέμα της Δυτικής Θράκης είμαστε ένα και όλοι μαζί. Σε αυτό το θέμα δεν έχουμε διαφορές στα πιστεύω μας. Να μην σας περνάει από το μυαλό πως στο κοινοβούλιο και στα εβδομήντα τόσα εκατομμύρια ανθρώπων μας υπάρχουν κάποιοι που σκέπτονται διαφορετικά»). Κολάκεψε τους Εχινιώτες με διάφορα σαχλά («ο Εχίνος συζητιέται παντού», κ.α.), δήλωσε συγκινημένος θυμίζοντας τούρκικη ταινία («Όλοι μου λένε πως είμαι σκληρός αλλά είμαι ένας πονόψυχος άνθρωπος. Προσέξτε, για να μην φανεί ότι έκλαψα, έβαλα γυαλιά. Βλέπω ότι θέλουν να με αγκαλιάσουν, να μου φιλήσουν το χέρι και μου λένε πως είναι έτοιμοι να κλάψουν. Μα και εγώ, δύσκολα συγκρατιέμαι…») αλλά και συνέκρινε την αγάπη και τον ενθουσιασμό των ντόπιων με «πολλά σημεία των Βαλκανίων». Μάλιστα έφερε κι ένα παράδειγμα, το χωριό Νομούσα του …Κοσόβου! (τυχαίο; Δεν νομίζω…): «Όπου και να πας, βλέπεις – έστω και αν δεν είναι σαν τον Εχίνο – αδέρφια μας σαν εσάς που επί αιώνες παραμένουν όρθιοι και ισχυροί, που υπερασπίστηκαν την παρουσία τους, και με τιμή παρέμειναν Τούρκοι και μουσουλμάνοι. Επί αιώνες έτσι ζήσαμε και με αυτές τις ομοιότητες θα ζήσουμε. Με την ταυτότητα μας, με τον τουρκισμό μας, με τον μουσουλμανισμό μας θα ζήσουμε επί αιώνες». Οι αναφορές του στην Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν πολλές, με συγκρίσεις για την «ανεκτικότητα» και την «δικαιοσύνη» εκείνης, σε σχέση με την «δυτική σκληρότητα» στην Αλγερία, στο Σουδάν, στη Βοσνία… Φυσικά είπε και πάλι ξανά και ξανά για την «τουρκική μας μειονότητα», όπως και στην Κομοτηνή…

     Ένα τελευταίο αξιομνημόνευτο σημείο ήταν αυτό του πνεύματος στο ακροατήριο. Τα συνθήματα που έπεφταν δεν είχαν καμμία διαφορά από όσα ακούγονται στις μαζώξεις των Γκρίζων Λύκων στην Τουρκία: “Kahrolsun PKK” («Καταραμένο νάναι το ΡΚΚ») “şehitler Ölmez, Vatan Bölünmez” («οι ήρωες δεν πεθαίνουν, η πατρίδα δεν διασπάται) “En Büyük Türkiye, Başka Büyük Yok” («Πιο μεγάλη είναι η Τουρκία, και άλλη πιο μεγάλη δεν υπάρχει), ενώ για τον παριστάμενο και τον Ερντογάν φώναζαν “Türkiye Seninle Gurur Duyuyor” («Η Τουρκία είναι υπερήφανη για σένα»), En büyük Başkan Bizim Başkan” («Ο πιο μεγάλος πρόεδρος είναι ο δικός μας πρόεδρος»). Όλα αυτά μέσα στην Ελλάδα του 2010, με την ελληνική πολιτική να παραμένει ζητούμενο κι ενώ η ελλαδική κοινωνία για άλλα τυρβάζεται…

                                                                                                                                                                                              Μ.Κ.

     Η αλήθεια είναι ωστόσο ότι αυτά που περνάμε αυτή τη στιγμή εκτείνονται δυστυχώς πολύ πέραν του…κωμικά απλοϊκού όρου «επαλήθευση των φόβων μας». Για την ακρίβεια, βρισκόμαστε 10 μόλις μήνες μετά και η απίστευτη πραγματικότητα την οποία ζούμε έχει ξεπεράσει πλέον εδώ και πολύ καιρό τη μακράν χειρότερη φαντασία. Μιλάμε για ένα απερίγραπτο εσμό, που όσο περνούν οι μέρες, τόσο και εμπεδώνει με τα έργα και τις ημέρες του στον εγκέφαλο και του πλέον ανυποψίαστου ηλίθιου ελληνέζου την ιδέα ότι ήρθε στα πράγματα σε διατεταγμένη υπηρεσία και με μία απολύτως συγκεκριμένη αποστολή: να καταστρέψει τα πάντα (ξεχαρβαλώνοντας δηλαδή εντελώς ότι απέμεινε ακόμη μισο-όρθιο από την επέλαση που επιχειρεί εδώ και 30 χρόνια όλο ετούτο το παμμίαρο σκυλολόι που τολμά να αυτοαποκαλείται «πολιτικό σύστημα» ή…«μεταπολίτευση») και αφού ξεπουλήσει στη συνέχεια όλο το καταπτωχευμένο και ρημαγμένο οικόπεδο στα ξένα της αφεντικά, να φύγει νύχτα. Βιαστική παράδοση της χώρας σε στυγνό σύστημα ξένης κατοχής, οικονομική καταστροφή όλων των μικρομεσαίων εργαζομένων, βίαιη κατάργηση όλων των αυτονόητων εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, άρον-άρον παράδοση των επόμενων γενεών σε καθεστώς πλήρους αιχμαλωσίας, αποπεράτωση της εθνικής αποδόμησης μέσα από τους προκλητικούς λαθρομεταναστευτικούς νόμους (αλλά φυσικά και την ελληνοφοβική εκπαιδευτική…μεταρρύθμιση της Άννας και της Θάλειας), συμφωνίες συνεκμετάλλευσης και άλλων…παραχωρήσεων με την Τουρκία και βεβαίως πλήρης ακυβερνησία σε όλα τα υπόλοιπα, είναι τα έως τώρα έργα όλης αυτής της κατοχικής συμμωρίας των χυδαίων ανδρεικέλων. Και όλα αυτά μάλιστα, ενώ τα βοθροκάναλα και άπαντα τα υπόλοιπα εγκάθετα παπαγαλάκια σε αθηναϊκό αλλά και σε τοπικά επίπεδα, συνεχίζουν να εμπαίζουν τη νοημοσύνη μας, υπερασπιζόμενοι ακόμη και τώρα τον…δήθεν μονόδρομο του ΔΝΤ, και φυσικά να εντείνουν την οργή μας.

     Και ασφαλώς το θέμα είναι πότε και πώς ακριβώς θα ξεσπάσει αυτή η οργή. Ακούμε καθημερινά για πράξεις περιορισμένης βίας απέναντι σε μεμονωμένους εκπροσώπους του πολιτικού κοπροσυστήματος, πράξεις που φυσικά θα κλιμακώνονται όσο αυτές οι απερινόητες κυβερνητικές μαριονέτες της απόλυτης υποτέλειας θα αποδεικνύουν όλο και περισσότερο την υποταγή τους στους ξένους τους επιβήτορες, όσο θα αποκαλύπτονται μέρα με τη μέρα οι απόκρυφες σελίδες και τα «ψιλά» γράμματα του μνημονίου της υποθήκευσης, όσο οι φόροι και οι περικοπές θα κλιμακώνονται, όσο η αγορά θα νεκρώνει και όσο οι γελοίες διακηρύξεις του κωμικοτραγικού (φερόμενου ως) προεξάρχοντος του κατοχικού θιάσου για κάθαρση, τιμωρίες και δημεύσεις περιουσιών θα αποδεικνύονται επίσης όλο και περισσότερο μία σαχλεπίσαχλη φενάκη προς διανοητικά καθυστερημένους ιθαγενείς. Το θέμα είναι πότε αυτές οι αντιδράσεις θα μετατραπούν σε πραγματική εξέγερση, πότε θα γίνουνε ποτάμι που θα παρασύρει (και επιτέλους θα διαολοστείλει) όλα τα ανθυποσκύβαλα στον Καιάδα της Ιστορίας! Και όταν λέμε όλα, εννοούμε όλα, έτσι; Από οποιονδήποτε ανθυποβουλευτίσκο της κυβερνώσας θυμηδίας έως οποιονδήποτε παρατρεχάμενό του ανθυπολακέ, όλοι τους είναι ένοχοι ή συνένοχοι και συνεπώς ΥΠΟΛΟΓΟΙ κατηγοριών που μπορεί τελικά να είναι ακόμη και η εσχάτη προδοσία. Και γιατί όχι άραγε; Μήπως θα έπρεπε μάλιστα ήδη από τώρα να μιλούμε για μία φασιστική χούντα, που βεβαίως εξελέγη δημοκρατικά (μέσα σε αυτά τα κωμικά τέλος πάντων πλαίσια της γελοίας κοινοβουλευτικής πομφόλυγας), αλλά στη συνέχεια εξαπάτησε τους πάντες, καταπάτησε όλους τους όρκους της, υποθήκευσε τη χώρα, παραβίασε πολλαπλώς το ίδιο το Σύνταγμα και ασφαλώς στερείται πλέον κάθε νομιμότητας;

     Εμείς φυσικά, απέναντι σε αυτή την απίστευτη λαίλαπα των θλιβερών ανδρεικέλων του νέου Βισύ, τη λαίλαπα που έχει βαλθεί με τρόπο κυνικά ξεκάθαρο και απροκάλυπτο να ξεκληρίσει οικονομία, παιδεία, υγεία, κοινωνική ασφάλιση, μαζί με κάθε έννοια εθνικής αξιοπρέπειας, δηλαδή να σαρώσει ανηλεώς τσέπες, σώματα και ψυχές, κραυγάζουμε και πάλι – με ακόμη πιο κατηγορηματικό όμως τρόπο – για την απόλυτη ανάγκη ενός πραγματικού αντάρτικου, μιας πραγματικά ανένδοτης και μέχρις εσχάτων μετωπικής σύγκρουσης με τον εφιάλτη. Έναν εφιάλτη, που όσο πιο γρήγορα βεβαίως μάς απαλλάξει από τη χυδαία παρουσία του, τόσο το καλύτερο θα είναι για όλους μας. Γιατί ασφαλώς το ότι όλη αυτή η υποτελής χυδαιότητα θα καταρρεύσει κάποια στιγμή μέσα στα ίδια τα δύσοσμα σκατά της, είναι ηλίου φαιδρότερο. Όσο πιο αργά ωστόσο συμβεί κάτι τέτοιο, είναι προφανές ότι τόσο λιγότερες θα είναι και οι πιθανότητες μιας σχετικής έστω αναστρεψιμότητας του σεληνιακού τοπίου που είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θ’ αφήσει πίσω της…

                                                                                                                                                                                                                 Ν.Δ.

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2010/07/298.pdf

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2010/06/297.pdf

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2010/06/296.pdf

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2010/06/295.pdf

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2010/06/2942.pdf

Καθώς η πατρίδα μας σύρεται στην πτώχευση, μια εξέλιξη που δρομολογείται μεν στο εξωτερικό, αλλά για την οποία υπάρχουν και μεγάλες ευθύνες στο εσωτερικό, καλούμε τους συντοπίτες μας να εναντιωθούν σε όλους εκείνους που μας έφεραν στο σημερινό μας χάλι. Η κομματοκρατία, η αδιαφάνεια, η διαφθορά έχουν ονοματεπώνυμο ΚΑΙ στην τοπική κοινωνία: οι αιρετοί που πλούτισαν, οι μετριότητες που επιβλήθηκαν, οι παρατρεχάμενοι που παρανόμησαν, δεν είναι άγνωστες φιγούρες στην πόλη. Γνωρίζοντας τις συνθήκες ατιμωρησίας και διαπλοκής στον τόπο μας, ως ελάχιστο μέτρο δικαιοσύνης και οικονομίας των πραγμάτων ζητούμε τουλάχιστον την πολιτική τους απόσυρση.

Ζητούμε από όλους αυτούς που τόσα χρόνια ρήμαξαν τα δημόσια ταμεία, διόρισαν την εκλογική τους πελατεία, έκλεισαν συμφωνίες κάτω από τραπέζια, προώθησαν ό,τι βρώμικο μα βολικό βρήκαν δίπλα τους κλπ κλπ, να μας αφήσουν ήσυχους, έστω την ύστατη αυτή ώρα. Για να μην φτάσουμε στο σημείο των δημοσίων προπηλακισμών, που ναι μεν εκτονώνουν τη δημόσια αγανάκτηση, αλλά ανοίγουν και επικίνδυνες προοπτικές σε φασίζουσες εξελίξεις, ας έχουν την σοφία οι κομματάνθρωποι και τα δύο κόμματα εξουσίας να μην συνεχίσουν να μας προκαλούν με «χρίσματα», ψευτοδημοκρατικές κορώνες και άλλα συναφή. Το νόμιμον της λειτουργίας τους – πολλώ δε μάλλον της χρηματοδότησής τους – είναι πλέον υπό άμεση αμφισβήτηση.

Και από όσους (και για όσο) ακόμη διατηρούν τα δημόσια πόστα τους (Περιφέρεια, Δήμοι, Νομαρχίες, Πανεπιστήμιο…), και μέχρι να τεθεί το όριο μιας και μόνης θητείας, χωρίς καμμία περίπτωση επανεκλογής, διεκδικούμε το πλέον στοιχειώδες: την απόλυτη διαφάνεια σε όλες τις πράξεις της διοίκησης και στις φορολογικές τους δηλώσεις (Ε1 και Ε9 των ιδίων, των συζύγων και των τέκνων) για όλα τα χρόνια που διαχειρίζονται εξουσία. Τα λεγόμενα προσωπικά δεδομένα είναι ο φερετζές του κλέφτη και του απατεώνα. Τέρμα με τα ψέμματα και τις υποκρισίες, όλα στο Διαδίκτυο: η ιστοσελίδα www.politesthrakis.gr προσφέρεται να φιλοξενήσει τα στοιχεία που θα δημοσιευτούν! Ή αυτοί (που μας έφεραν ως εδώ) ή εμείς (όλοι οι άλλοι)!

(ακολουθούν 137 υπογραφές)

                                                                                                                                                                                         Ο ΕΞ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2010/05/293.pdf

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2010/04/292.pdf

    «Ἐν τῷ κόσμῳ ἦν, καὶ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω. Εἰς τὰ ἴδια ἦλθεν, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ παρέλαβον…»     (Ἰωάννης α΄ 10-12)

    «Εἶδα μέσα σ’ ἕνα βοῦρκο ἕναν ἄνθρωπο ποὺ πνιγόταν. Βούτηξα καὶ κατόρθωσα νὰ τὸν σύρω ἔξω, σχεδόν μισοπεθαμένο. Σιγά-σιγά συνῆλθε καὶ τότε γύρισε καὶ μὲ ἀγριοκοίταξε. “Γιατί  μὲ ἔβγαλες;” γρύλισε. “Ἐγώ ἐκεῖ μέσα ζῶ”…».     (Ἀντρέι Ταρκόφσκυ, «Νοσταλγία»)

    Νὺξ ἀφεγγὴς ἐγεγόνει ἐκείνη καὶ φαεινῶς φαίνουσα, ὄτε ἐνεὸν κατέστη τὸ τλησίπνουν γένος. Τὸ νεύσαν πρὸς γεώδη καὶ χαμαιτυπίαν ἐνδεδυμένον πότε, τὸ τοῦ θανάτου κράτει δεδουλωμένον, τὸ τὴν ζοφαλγίαν ἀγάφθεγκτον ἐν μυχοῖς συντηροῦν, τὸ ἀμφιφανεῖ φθορῆ πεπτός, τὸ τῆ βακχείᾳ του Ἅδου πάλαι παραδοθέν, τὸ πέδαις κραταιαῖς δεδεμένον καὶ τῷ ἄλγει πικρῶς στενάζον, τὸ ἐν τῇ σκοτίᾳ ἐξανδραποδισθὲν καὶ ἐν τῇ δουλείᾳ γοερῶς ὀλοφυρόμενον, τὸ ζόφῳ ταῖς αὐτοῦ φρεσὶ τετρωμένον, τὸ δὲ ἔρεβος ἐν ἑαυτῷ ἐπὶ αἰώνας αἰώνων ἐνέχον ἀγχιβαθῶς ἐπιμανέν. Τοῦ δὲ Λόγου σταυρωθέντος τε καὶ ἀναστάντος, πῦρ καινουργέον ἐλήλυθεν. Πῦρ ἄρρητον, φαῖνον, ζέον, τῆκον, μανικόν, ἀελίῳ ἀδήριτον. Καὶ καινουργέον ὄν, τὰ πάντα καινὰ ἐποίησεν…

     Νὺξ ἀφεγγὴς ἐγεγόνει ἐκείνη καὶ φαεινῶς φαίνουσα, ὅτε ὁ ἥλιος τὰς ἀκτίνας ἀπεβάλετο, μὴ φέρων ὁρᾶν Θεὸν ὑβριζόμενον, καὶ τρόμῳ ἀπηνεῖ ἀμφιδονέοντι τὰ χθόνια ἐκλυδωνίσθη, θεωροῦντα γυμνὸν ἐπὶ τοῦ ξύλου κρεμάμενον, Ὂν ἦλθεν ἐφ’ ἡμᾶς ἔρωτι μανικῶ κινηθείς. Καὶ φρίττουσι, φρίττουσι τὰ σύμπαντα, τὴν τῶν πάντων Αἰτίαν καθορῶντα τὰ πάντα προσειμένην, ἴνα τὴν ἐν ἡμῖν πόρνην ἐκ βυθοῦ ἀναγάγῃ καὶ δόξη κραταιὰ περιβαλῶν ζωώσῃ εἰς τὸν αἰώνα. Ὅτι ὑπὸ τοῖς ἄστροις δεσμώτης ἑκουσίως κατεδέξατο συρῆναι ὁ τῶν ἄστρων ποιητής καὶ ὑπὸ παρανόμων εἰς κρίσιν ὁ Ὑπὲρ Νόμον τεθῆναι καὶ ἐμπτυσμοῖς καὶ γέλωσι καὶ χλεύῃ ὁ Ὑπὲρ Λόγον καθυβρισθῆναι. Ὁ Ὑπὲρ Νοῦν ἀνόμοις χερσὶν ἐνεπαίχθη καὶ ραπίσματα καὶ μάστιγας ὑπέμεινεν ὁ Ἀκατάληπτος καὶ ἐν τῷ Κρανίῳ ἀνυψώθη καὶ ξύλῳ αἰσχύνης ἐκρεμάσθη ὁ πάλαι τὴν γῆν κρεμάσας ἐν ὕδασιν. Καὶ τῷ θανάτῳ παρεδόθη καὶ ἐτάφη ὡς θνητός. Ἄπνους κατετέθη ἐν σπηλαίῳ ὁ Ἀθάνατος καὶ κατεκλίθη ὡς νεκρὸς ἐν πληγαῖς καὶ μώλωψιν ὁ ἐν τῇ δρακὶ περιέχων τὰ σύμπαντα. Ἀπηνῶς ἔπαθεν ὁ Ἀπαθὴς καὶ σινδόνῃ ὡς ἐν σπαργάνοις περιεβλήθη ὁ περιβάλλων τὸν οὐρανὸν ἐν νεφέλαις. Ὁ ἐπὶ πτερύγων ἀνέμων περιπατῶν ὡς νέκυς ἐθεάθη κατακείμενος καὶ ὁ Ἀχώρητος παντὶ ὑπὸ γῆν ἐσφραγίσθη. Καὶ εἰς θάνατον φυσίζοον ὁ Ἀείρυτος κατέδυ, ὁ αὐτὸς τὸ πάλαι ἀγχίβροτος γεγώς, ἵνα τὸ ἀνθρώπειον ἀγχίθεον ἀναδύσῃ…

     Ἀλλ’ ἦν τὸ Φάος – καὶ τὸ Φάος φαῖνον τὰ ἐρέβη διεσκόρπισεν. Καί, εἰ καὶ ὁ Λόγος ὅλος ἐν τῷ Ἅδῃ ἦν, οὐδόλως ἀπῆν τῶν Ἄνω. Καὶ ἐνώσας πάλιν τὰ ἔχθει διεστῶτα, ἀνέστη, τὰ τοῦ Κευθμῶνος σκυλεύσας βασίλεια καὶ τὰ τοῦ πολεμίου κλεῖθρα διασπαράξας καὶ τὸν θάνατον νεκρώσας καὶ ἀφθαρτίσας τὸ βροτεῖον. Ἀνέστη ὁ Ἀπερινόητος, ὁ ἐν ὑψίστοις οἰκῶν καὶ ἐν τοῖς κατωτάτοις κατελθών, ὁ Ἀΐδιος ὧν καὶ θνήσκων ἑκών, ὁ Πρὸ τῶν Αἰώνων γεννηθείς καὶ τὴν πόρνην ἐρασθείς καὶ ἐπιποθήσας ἐκ τοῦ βορβόρου ταύτην ἀναρρύσασθαι καὶ πάλιν ἐς παρθένον μεταμεῖψαι. Καὶ πέπτωκεν, πέπτωκεν ἡ Βαβυλὼν ἡ μεγάλη, ἡ Μήτηρ τῶν Πορνῶν, καὶ θρηνωδοῦσα ἐτελεύτησεν καὶ οὐκ ἔστιν ἔτι…

     Ἀλλ’ εἰ καὶ ἐν τάφῳ κατῆλθε καὶ σαρκί ὕπνωσεν ὡς θνητός, ἡ Πόρνη τλησίπνους παρέμεινεν καὶ ἐν κλαυθμῷ θανάτου. Ἐν ἀκρασίᾳ ἵσταται μαινόμενη ἔξωθεν τοῦ σπηλαίου, ἐν ᾧ ἐτάφη ὡς νεκρός  ὁ Ἀθάνατος. Καὶ μὴ βουληθεῐσα ἐπιγνῶναι, ἐν τῷ βορβόρῳ αὐτῆς ἀϊδνῶς κυλινδοῦται. Ὅτι τὴν Πόρνην ὁ ᾬν ἐρασθείς,  ἐν τῷ κόσμῳ ἐλήλυθεν. Καὶ ὁ κόσμος δι’ αὐτοῦ ἐγένετο. Μὰ ὁ κόσμος αὐτὸν οὐκ ἔγνω. Μόνον οἱ ἔχοντες νοῦν τοῦ συνιέναι ἐγνώκασι καὶ οἱ ἔχοντες ὀφθαλμοὺς τοῦ ὁρᾶν ἑωράκασι. Δι’ ὃ καὶ ἐκείνη ἐν κλαυθμῷ παρέμεινεν καὶ τῇ ζοφαλγίᾳ δεινῶς ἀναλισκομένη ἀπαύστως. Νὺξ ἐν αὐτῇ ὑπάρχει καὶ ἔρεβος, καῐον καῠμα ὀδύνης ἐπιχθόνιον καὶ  ἐμμανῶς ἐπιμανέν ἐν τῷ κεκραγέναι αὐτοῦ πρὸς αὐτήν. Καὶ τοῦτο αὕτη ἐκουσίως περιεβάλετο. Τούτῳ αὕτη ἐθελουσίως ἐνεβλήθη…

   Ἦν γὰρ καὶ τότε σκότος ἐπὶ τῆς γῆς ἒως ὣρας ἑνάτης. Καὶ κατέστη τοῦτο πυρίμορφον καὶ τηλαυγές, ὅτι τὸ φάος δι’ αὐτοῦ ἐνηνέχθη καὶ τὸ φάος ἀρρήτως φαῐνον τὸ σκότος μετήλλαξεν. Πῦρ καινουργέον ἦν καὶ τὰ πάντα καινὰ ἐποίησεν. Τὸν δὲ αὐτοῦ γνόφον αὕτη οὐκ ἐπεθύμησεν. Καὶ τὸν φωτισμόν αὐτοῦ αὕτη οὐκ ἔγνω…

   Σήμερον ἠγέρθη ὁ Ἀναπεσών καὶ ὁ Ἅδης ἐπικράνθη καὶ κατηργήθη. ᾙ δὲ οὐκ ἠθέλησεν γνῶναι. Καὶ βουλήσει βεβυσμένη ἐν τῇ σκοτία παρέμεινε…

                                                                                                                         Ν.Δ.

http://antifonitis.gr/online/wp-content/uploads/2010/03/291.pdf