Ὑπάρχουν κίνδυνοι, προφανῶς. Εἶτε μπλοφάρουν οἱ Εὐρωπαῖοι εἴτε ὄχι, τό κλῖμα εἶναι σίγουρα δυσμενέστατο γιά τή χώρα. Τεράστια συμφέροντα διακυβεύονται καί οἱ οὐσιαστικές ἀλλαγές δέν θά εἶναι καθόλου εὔκολες, τό ΚΚΕ ἔχει δίκιο. Ἡ οἰκονομία σβήνει, τό κράτος διαλύεται, συμμαχίες δέν χτίστηκαν, σχέδιο ἐξόδου δέν φαίνεται. Ποιός ὅμως μᾶς ἔφερε ὥς ἐδῶ; Προφανῶς οἱ γαλαζοπράσινοι λοῦστροι τῶν συμφερόντων! Αὐτοί δηλαδή πού ἀντί νά λουφάξουν μετά τή χλαπάτσα πού εἰσέπραξαν, ἔχουν μοῦτρα καί μιλᾶνε ἀκόμα! Οὔστ, ρέ κοπρίτες!

Η Πέμπτη φάλαγγα που παριστάνει την ιστορική σχολή στη χώρα μας (και όχι μόνο) έχει από χρόνια βάλει στο στόχαστρό της μεταξύ άλλων και το ηρωικό Σούλι. Την απάντηση τους δίνει το βιβλίο αυτό, που το παρουσιάζει μαζί με τον συγγραφέα ο ιστορικός Ν.  Δαπέργολας.

Γεωπολιτικού-Ιστορικού ερευνητή

f_john542@hotmail.com

Η Ελλάς από την 7^η Μαΐου έχει εισέλθει σε μία μεταβατική χρονική περίοδο, στην οποία σύσσωμη η ελληνική κοινωνία θα κληθεί να συνειδητοποιήσει τον θάνατο του μεταπολιτευτικού συστήματος, στην μορφή που το γνωρίζαμε. Οι κραδασμοί που έχουν προκληθεί από το εκλογικό αποτέλεσμα είναι, και θα συνεχίσουν να είναι για αρκετό χρονικό διάστημα, ισχυροί. Αν και αυτό εξήχθη εν τη απουσία ενός μεγάλου ποσοστού του εκλογικού σώματος (34,9 %) – των κατά Θουκυδίδη αχρείων – το υπόλοιπο 65,1 % ήταν αρκετό για να συντρίψει τους πειθήνιους εκτελεστές αυτής της άριστα ενορχηστρωμένης πολιτικής εξαθλιώσεως και αφελληνισμού της πατρίδος μας.

Ο σχηματισμός κυβερνήσεως, δίχως υπαναχωρήσεις και αμοιβαίους συμβιβασμούς που θα επιφέρουν και το ανάλογο πολιτικό κόστος, είναι ένα εξαιρετικά δύσκολο έργο και η μοναδική ικμάδα φωτός στον ομιχλώδη πολιτικό ορίζοντα φαίνεται να είναι η επανάληψις της εκλογικής διαδικασίας. Θα ήμαστε αφελείς αν πιστεύαμε ότι αυτοί που έχουν επενδύσει πάνω στην πνευματική και οικονομική κατάρρευση της πατρίδος μας δεν είχαν προβλέψει την πρόθεση των Ελλήνων να καταψηφίσουν την μνημονιακή πολιτική υποδουλώσεως. Ίσως τελικώς αυτές οι εκλογές να είχαν την μορφή μίας αρχικής βολιδοσκοπήσεως των πολιτικών μας προτιμήσεων, ώστε στην πορεία προς τις επαναληπτικές να υιοθετηθούν οι κατάλληλες στρατηγικές εκφοβισμού που θα μας εξωθήσουν να διορθώσουμε το νέο εκλογικό αποτέλεσμα. Θα πρέπει εντεύθεν λοιπόν να αναμένουμε μία νέα επιχείρηση ψυχονοητικού εκβιασμού των Ελλήνων από τους πράκτορες της ομογενοποιητικής παγκοσμιοποιήσεως και τα εγχώρια μίσθαρνα όργανα τους, με κλασσικές πομφόλυγες που θα τονίζουν τον κίνδυνο: ακυβερνησίας, εξόδου της Ελλάδος από την Ευρωζώνη, παγώματος της επόμενης δόσεως, άτακτης χρεοκοπίας κλπ. Γι’ αυτό και θα πρέπει να αποσαφηνιστούν κάποια θέματα, ώστε κανείς να μην επιτρέψει στο έαυτό του να αποπροσανατολιστεί από ψευτοδιλήμματα.

Σε αυτό το παίγνιο που έχει στήσει η Γερμανία προκειμένου να επιτύχει την «ευρωπαϊκή ολοκλήρωση», μέσω της ομοσπονδιοποιήσεως της Ε.Ε. και εν τέλει της εγκαθιδρύσεως του Δ’ Ράιχ, ισχύουν τα εξής δεδομένα για την Ελλάδα:

1. Η χώρα μας είναι απολύτως απαραίτητη σε όρους τοποστρατηγικής και ασκήσεως της γεωστρατηγικής αυτού του υπερεθνικού μορφώματος που επιθυμεί να αντικαταστήσει πλήρως τα έθνη – κράτη.  Ας αναλογιστούμε λίγο την ευλογημένη και στρατηγική γεωγραφική θέση της Ελλάδος και ας κατανοήσουμε επιτέλους πως με την οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ και την ένωση αυτής με την κυπριακή κλείνει σε μεγάλο βαθμό η Μεσόγειος Θάλασσα – «η υγρή μοίρα της Ελλάδος και της Ευρώπης» κατά τον δάσκαλό μας Σ. Καργάκο (εξαιρουμένων βεβαίως των τμημάτων της που ανήκουν στα κράτη της Βορείου Αφρικής, στην Τουρκία, στην Συρία, στον Λίβανο και στο Ισραήλ). Κατά αυτόν τον τρόπο η Ε.Ε. αποκτά και τυπικά την μεγαλύτερη ΑΟΖ στον πλανήτη.
2. Είναι επίσης αναγκαία η παράμονή της στην Ευρωζώνη, τόσο γιατί διαιωνιζομένης της παρούσης καταστάσεως επωφελείται σε πολλά επίπεδα η Γερμανία, όσο γιατί η πολιτική ολοκλήρωσις της Ε.Ε. περνά από την οικονομική ολοκλήρωση – άλωση των ευρωπαϊκών κρατών, κυρίως αυτών του νότου, που πάντα έτρεφαν και εξακολουθούν να τρέφουν με τα ελλείμματά τους το συνεχώς αυξανόμενο εμπορικό πλεόνασμα της Γερμανίας.

Θα ήταν λοιπόν παρανοϊκοί αυτοί που οραματίζονται την αναβίωση της «Αγίας» Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και την ανασύσταση του Mare Nostrum, αν επέτρεπαν ή επιδίωκαν την αποβολή της Ελλάδος είτε από την Ευρωζώνη, είτε από την Ε.Ε. γενικώς. Εξ άλλου ένα τέτοιο γεγονός θα αποτελούσε την πιο ξεκάθαρη ομολογία αποτυχίας του κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος, το οποίο, στο πλαίσιο αυτού του εικονικού νομισματικού πολέμου μεταξύ ευρώ και δολαρίου, προσπαθεί να αμφισβητήσει την πρωτοκαθεδρία του αμερικανικού νομίσματος και γιατί όχι να το αντικαταστήσει ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, ειδικώς στην παρούσα φάση που μεθοδεύεται η εξόρυξη και εκμετάλλευση των τεραστίων αποθεμάτων υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου.

Εν τω μεταξύ δεν πρέπει να λησμονούμε πως τον ερχόμενο Νοέμβριο θα πραγματοποιηθούν οι προεδρικές εκλογές στις Η.Π.Α., με τον υποψήφιο του ρεπουμπλικανικού – και υπέρμαχου των σιωνιστικών επιδιώξεων – κόμματος Μιτ Ρόμνεϊ να μεθοδεύεται για αντικαταστάτης του Μπάρακ Ομπάμα. Σε αυτή την περίπτωση η νέα συντηρητική αμερικανική ηγεσία που θα προκύψει, απηλλαγμένη πλέον από τις «προοδευτικές» θέσεις μία μερίδας των δημοκρατικών του νυν Προέδρου, θα αναζητήσει τους συμμάχους που θα σταθούν αρωγοί τόσο στις γενικότερες επιδιώξεις του Ισραήλ, όσο και ειδικώτερα στην πάγια επιδίωξή του για εδραίωση της πάρουσίας του στην Ανατολική Μεσόγειο. Όλα δείχνουν πως η σύναψις μίας οριστικής – «ανίερης» από πολλές απόψεις – στρατηγικής συμμαχίας, τόσο σε ενεργειακό όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο, μεταξύ Ελλάδος – Κύπρου – Ισραήλ, θα πρέπει να θεωρείται δεδομένη. Μία τέτοια συμμαχία προϋποθέτει την de facto και απόλυτη στήριξη των Η.Π.Α. και του Ισραήλ στις διαδικασίες οριοθετήσεως της ελληνικής ΑΟΖ, συμπεριλαμβανομένου ολόκληρου του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελλόριζου, γεγονός που θα αποφέρει το επιθυμητό για τα ελληνικά συμφέροντα τριπλό σημείο επαφής των ΑΟΖ Ελλάδος – Αιγύπτου – Κύπρου. Εξ άλλου η θέσπισις της ελληνικής ΑΟΖ βάσει των όσων προβλέπει η Σύμβασις του Ο.Η.Ε. για το Δίκαιο της Θαλάσσης (1982) και η καθιέρωσις του τριπλού σημείου, εις βάρος των όσων επιδιώκουν Τουρκία και Αίγυπτος, εξυπηρετεί απολύτως τις επιδιώξεις του Ισραήλ, καθώς:

1. Κατά αυτόν τον τρόπο αποδεικνύεται  η ύπαρξις του κράτους του, με ένα πολύ σαφές και ηχηρό μήνυμα προς τον ισλαμικό κόσμο (περαιτέρω ανάλυσις δεν είναι επί της παρούσης) και
2. Προσφέρει μεγαλύτερη ενεργειακή ασφάλεια, τόσο σε σχέση με την εκμετάλλευση των πλουσίων κοιτασμάτων, όσο και με την ηλεκτρική διασύνδεση «Euroasia Interconnector», καθώς μία ανίσχυρη και υπό καθεστώς μακροχρόνιας κρίσεως Ελλάς είναι πολύ πιο υπάκουη και χειραγωγίσιμη από μία Τουρκία με αυτοκρατορικά αντανακλαστικά.

Το γεωοικονομικό – γεωπολιτικό παίγνιο γίνεται ακόμα πιο πολύπλοκο με την εκλογή του Francois Hollande στην Προεδρία της Γαλλίας. Όλες οι πολιτικές αναλύσεις προσπαθούν να εμβαθύνουν στο ζήτημα της συγκρούσεως που ενδεχομένως θα προκύψει μεταξύ των σοσιαλιστικών αντιλήψεων που πρεσβεύει ο νεοεκλεγείς Πρόεδρος και των σκληρών νεοφιλελεύθερων αντιλήψεων της φεντεραλιστικής γερμανικής ηγεσίας, των εθνομηδενιστικών αγορών και των συν αυτοίς.

Η διαμάχη όμως περιορίζεται απλά στην σύγκρουση δύο διαφορετικών ιδεολογικών συστημάτων και αντιλήψεων;  Αν οι δύο μεγαλύτερες ευρωπαϊκές δυνάμεις, και ιδιαιτέρως η Γαλλία, μπουν στην διαδικασία να επαναπροσδιορίσουν την κοινή ευρωπαϊκή προόπτική τους θα δούμε στο μέλλον να εκτυλίσσεται μία σφοδρή σύγκρουσις δύο εκ διαμέτρου αντίθετων γεωπολιτικών κατευθύνσεων, που φυσικά δεν μπορούν να συμβιβαστούν στα πλαίσια της Ε.Ε: Η μεν Γαλλία είναι μία ναυτική δύναμις, με την δεύτερη μεγαλύτερη ΑΟΖ στον πλανήτη μετά τις Η.Π.Α., η δε Γερμανία είναι μία χερσαία δύναμις. Η μεν πρώτη θα μπορούσε να εδραιώσει την ναυτική της κυριαρχία, μέσω μίας ισότιμης στρατηγικής συμφωνίας με την κατ’ εξοχήν ναυτική Ελλάδα, στηρίζοντας ξεκάθαρα την ορθή οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ, η δε δεύτερη επιδιώκει να χρησιμοποιήσει την πατρίδα μας ως «προέκταση του πάγκου έργασίας της», σύμφωνα με τις απόψεις Γερμανών οικονομολόγων, και ως ένα υποτελές προτεκτοράτο που θα της παρέχει έξοδο στην Μεσόγειο.

Πάνω απ’ όλα όμως συν τω χρόνω θα έρθουν νομοτελειακά αντιμέτωπα δύο τελείως αντίθετα οράματα: το όραμα της ενώσεως των ευρωπαϊκών εθνών και λαών, με την ξεχωριστή εθνική και θρησκευτική τους ταυτότητα εναντίον ενός εκσυγχρονισμένου νεοναζιστικού οράματος, στο πλαίσιο του παγκοσμιοποιητικού ολοκληρωτισμού, που βασίζεται στην ομογενοποίηση, στην εξαφάνιση των εθνών, στην υποδούλωση των λαών στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και στην δημογραφική αλλοίωση της Ευρώπης από την εισβολή στρατιών φανατικών Ισλαμιστών.

Επομένως, επανερχόμενοι εντός των συνόρων θα πρέπει πρωτίστως να ενσκύψουμε στον έαυτό μας και να αναρωτηθούμε: Το μεγάλο «debate» αφορά την σύγκρουση μνημονιακών και αντιμνημονιακών δυνάμεων ή μήπως η ουσία κρύβεται πίσω από μία ευρύτερη σύγκρουση;… (Συνεχίζεται)

     Αλλά και σε τοπικό επίπεδο, τι να πει κανείς για τα δύο πουλέν του δικομματικού μας βόρβορου; Ο πρώτος θα μείνει στην Ιστορία ως μία από τις δευτεροτριτοκλασάτες μεν, χαρακτηριστικότερες δε φυσιογνωμίες της κατοχικής κυβέρνησης που παρέδωσε την εθνική κυριαρχία της χώρας και υπέγραψε την εκποίησή της, ιδιότητα που μάλλον θα επισκιάσει τελείως το (σύνηθες άλλωστε μεταπολιτευτικά, ως φαινόμενο) γεγονός ότι υπήρξε κατεξοχήν ορισμός του πολιτικού τίποτε, ένα μηδέν εις το…πηλίκιο (του αρχικρετίνου έως χτες αρχηγού του), που όταν περιεβλήθη με εξουσία μετατράπηκε (πολύ φυσιολογικά – όταν μιλάμε απλώς για…«ένα πουκάμισο αδειανό») σε φασίζουσας νοοτροπίας και συμπεριφοράς ανθυποκαισαρίσκο.

     Όσο για τον δεύτερο, θα μείνει κι αυτός στις υποσημειώσεις της Ιστορίας ως μία θλιβερή προσκυνημένη μετριότητα, με την παροιμιώδη – μικροπολιτικάντικης («και την πίτα και τον σκύλο») κοπής – πολιτική του ατολμία (ποτέ μα ΠΟΤΕ, όποτε κλήθηκε να το πράξει, δεν πήρε ανοιχτά θέση σε σημαντικά θέματα, μήπως και…εκτεθεί και πληρώσει το πολιτικό κόστος – όπως θυμίζουμε ότι απέφυγε φυσικά να πάρει θέση και στο θέμα της εκλογής προέδρου της ΝΔ πρόπερσι). Για να μην αναφερθούμε ασφαλώς και στα τωρινά περιττώματα του προεκλογικού του προγράμματος: από τη νέα του νευρωτική εμμονή για μετατροπή της Θράκης σε εργασιακό Μπαγκλαντές Τουρκογερμανών μεγαλονταβατζήδων…ω παρντόν, σε Ειδική Οικονομική Ζώνη με ξένους επενδυτές εννοούσα (χωρίς ασφαλώς να έχει ουδόλως ατονήσει και η άλλη εμμονή του, ήτοι εκείνη η απερινόητη κωμωδία με τον ελληνοβουλγαρικό οδικό άξονα), έως τις απίστευτες γελοιότητες για περαιτέρω αύξηση του φοιτητικού πληθυσμού στο ΔΠΘ. Λες και δεν μας φτάνανε δηλαδή όλες αυτές οι άθλιες παράγκες (με πάμπολλες κοπριές – ή καρτούν – να παριστάνουν τους πανεπιστημιακούς), παράγκες που συχνά δεν είναι παρά εκκολαπτήρια λαμογιάς, απαιδευσίας και φυσικά ανεργίας)…

     Ε, ως εδώ και μη παρέκει λοιπόν! Τους ανεχτήκαμε τόσα χρόνια (όχι βεβαίως αδιαμαρτύρητα), αλλά πλέον ο κόμπος έχει φτάσει προ πολλού στο χτένι. Έχει πάψει άλλωστε προ πολλού να είναι πια και θέμα πολιτικής διαφωνίας ή διαμαρτυρίας ή και οργής απέναντι σε φαινόμενα κλεπτοκρατίας, ατιμωρησίας, διαφθοράς, αμοραλισμού ή ραγιαδισμού. Πλέον είναι ξεκάθαρα ζήτημα ζωής και θανάτου. Για την πατρίδα, για εμάς, για τις επόμενες γενιές, ακόμη και για τα κόκαλα των παππούδων μας! Για τα πάντα που σχετίζονται με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου.

     Σε σχέση λοιπόν με όλους τους ανύπαρκτους, τους τραπεζοτσολιάδες, τους κιοτήδες, τους προσκυνημένους, τους ολίγιστους, τους κωλοτούμπες, αλλά και με άπαντα τα συμπαρομαρτούντα εξαπτέρυγα και δορυφορούντα γιουσουφάκια τους (και εδώ εννοούμε ξεκάθαρα κάτι κομματικά…γενόσημα σαν της Μητσοτάκαινας, των Κουβέληδων ή των Καρατζαφέρηδων), εμείς λέμε αναφανδόν ότι ήρθε επιτέλους η ώρα να τους στείλουμε στις 6 του Μάη, οριστικά και αμετάκλητα, εκεί που πραγματικά τους αξίζει: ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ! Ας τους μαυρίσουμε ανελέητα, συνεπώς! Πάψτε να παραμυθιάζεστε άλλο από τις φληναφηματικές κενολογίες τους, πάψτε να σκιάζεστε κι από τις ψευτιές και τους εκβιασμούς τους και στείλτε τους, πολύ απλά, στα αζήτητα. Το αν θα έρθει κάποτε και η ευλογημένη ώρα των ειδικών (ή και των λαϊκών) δικαστηρίων, αυτό θα το δείξει το μέλλον. Προς το παρόν, δείξτε με την ψήφο σας ότι ο μόνος εκλογικός προορισμός που μπορεί να υπάρξει πλέον για όλο ετούτο το τσούρμο είναι η χωματερή. Αυτό είναι επομένως τούτη την ώρα το βασικό και πλέον περιεκτικό σύνθημα που μπορούμε να ξεστομίσουμε: ΟΥΣΤ! Μπας κι αρχίσει μια ανάταξη κάποια στιγμή επιτέλους…

                                                                                                                                                                                          Ν.Δαπέργολας

Η ολική κατάρρευση των καθεστωτικών δυνάμεων, με πρώτο και κύριο τον αρχιτέκτονα της καταστροφής –το κόμμα-σύστημα ΠΑΣΟΚ–, η αδυναμία του ετέρου Καππαδόκη του πολιτικού συστήματος, της Νέας Δημοκρατίας, να αποτελέσει αξιόπιστη λύση, έστω στα πλαίσια του, ο πολυκερματισμός των πολιτικών δυνάμεων και η διάχυτη αγανάκτηση,  δίνουν τον τόνο αυτών των εκλογών.

Το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω πια: Το καθεστώς αποσυντίθεται και καταρρέει και όλοι οι εκπρόσωποί του διασύρονται ανοιχτά μπροστά στα μάτια μας.

Το τέλος του ΠΑΣΟΚ

Πρώτα και κύρια ξεφτίζουν αμετάκλητα το ΠΑΣΟΚ και ο Βενιζέλος, που αγωνίζονται να πιάσουν το 15%, έχοντας καταντήσει ένας περιφερόμενος θίασος-μαγνήτης αποδοκιμασιών και διαπομπεύσεων. Μαζί τους είναι μόνον το Σύστημα, το συγκρότημα Λαμπράκη, το Mega και τα λοιπά μέσα της κατοχικής προπαγάνδας, τα οποία δίνουν ρεσιτάλ γκεμπελισμού, μήπως και καταφέρουν να τους συγκρατήσουν από τη διάλυση. Και όμως! Όπου σταθούν και όπου βρεθούν διαπομπεύονται, γιουχάρονται και ξεφωνίζονται, γεγονός που είναι απολύτως φυσιολογικό, και ίσως λίγο αν φανταστεί κανείς το κακό που έχουν κάνει σ’ αυτόν τον τόπο. Ο κύβος έχει ριφθεί και τα πράγματα είναι καθαρά και ξάστερα: Το ΠΑΣΟΚ έχει διαπράξει ύψιστο πολιτικό έγκλημα, και κανείς δεν πρόκειται να ησυχάσει εάν όλοι αυτοί οι κύριοι, με πρώτους και καλύτερους τον Γιωργάκη και τον Παπακωνσταντίνου, δεν συναντήσουν τον Άκη Τσοχατζόπουλο στον Κορυδαλλό, στην πτέρυγα των χουντικών. Το ΠΑΣΟΚ έχει μπει στην τελική φάση της ιστορικής διαδρομής του.

Η απαξίωση του Σαμαρά

Δεύτερον, απαξιώνεται διαρκώς η Νέα Δημοκρατία του Σαμαρά. Διότι, κάθε μέρα, αποδεικνύεται ότι είναι λίγος και το κόμμα του ελάχιστο. Δέσμιο μιας παρέας γιάπηδων του Κολωνακίου, μέχρι προχθές περιόριζε την προεκλογική του εκστρατεία σε νεοφιλελεύθερους εξυπνακισμούς, έδινε ρεσιτάλ πολιτικής γκάφας και ανέλπιστων δώρων προς τους αντιπάλους του (λέγε με Συμπιλίδη), ενώ, τώρα τελευταία, πανικόβλητο, προσπαθεί να συγκρατήσει τους ψηφοφόρους από τον Καμμένο και τη Χρυσή Αυγή με πυροτεχνήματα παλαιοδεξιάς εθνικοφροσύνης.  Έτσι, αντί να καταγγέλλει τις ηγεσίες και τους μηχανισμούς των αριστερών κομμάτων ως συνενόχους του ΠΑΣΟΚ στον μεταπολιτευτικό εκφυλισμό της δημοκρατίας, αντί να τους καταγγέλλει για τον εθνομηδενισμό τους, στρέφεται συλλήβδην κατά των «αριστερών», ανασταίνοντας τους παλαιούς διχασμούς, ενισχύοντας εν τέλει το ΠΑΣΟΚ, τα εξαπτέρυγά του (λέγε με ΔΗΜΑΡ), καθώς και τους πιο εθνομηδενιστικούς κύκλους του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Σαμαράς δεν διαθέτει ούτε πρόγραμμα ούτε σχέδιο και είναι απελπιστικά λίγος απέναντι στις απαιτήσεις των καιρών. Εξάλλου, όλα αυτά είχαν ήδη διαφανεί από την εγκληματική του επιλογή να στηρίξει τον Παπανδρέου, τον Νοέμβριο, όταν αυτός και το κόμμα του κατέρρεαν, μέσα σε ένα κλίμα γενικής αμφισβήτησης από τους ίδιους τους βουλευτές του. Με την κίνησή του, όχι μόνο έσωσε τον αντίπαλό του και έφερε τον Παπαδήμο – αλλά και μας οδήγησε στο αδιέξοδο-ταφόπλακα του δεύτερου μνημονίου.    

Οι θεσμικοί «αντιμνημονιακοί» και τα όρια τους

Τρίτον, οι εκλογές αυτές αναδεικνύουν τη σαφή βούληση του ελληνικού λαού να ενισχύσει έναν ριζοσπαστικό, αντιστασιακό πατριωτισμό. Γι’ αυτό τον λόγο ανεβαίνει ο Καμμένος, παρ’ όλο που το παρελθόν του αποτελεί μείζον μειονέκτημα, γι’ αυτό τον λόγο ενισχύεται και ο Τσίπρας  – παρ’ όλο που το κόμμα-βαρίδι που σέρνει από πίσω του κάνει ό,τι μπορεί για να το αποκρύψει. Για τον ίδιο λόγο επιβιώνει και το ΚΚΕ, ο μηχανισμός του οποίου έχει κηρύξει αυτοδιάλυση. Ιδιαίτερα η άνοδος του Καμμένου και του Τσίπρα συνδέεται με την προσπάθεια αυτών των προσωπικοτήτων να υπερβούν τα παλαιά στεγανά και στερεότυπα του χώρου τους και να ανοιχτούν προς τον ίδιο τον ελληνικό λαό, άσχετα με τα κίνητρά τους.

Ωστόσο, μένουν και οι δύο στη μέση του δρόμου. Ο Καμμένος, γιατί αυτό το άνοιγμα το συνδυάζει με μια νεοφιλελεύθερη οικονομική και πολιτική αντίληψη, ο δε Τσίπρας γιατί η υπέρβαση που επιχειρεί εξαντλείται περισσότερο σε μια προσωπική ρητορεία και δεν τολμάει να υπερκεράσει τα εθνομηδενιστικά βαρίδια του κόμματός του. Έτσι, αποσιωπά ζητήματα που συνδέονται με την ελληνική ταυτότητα και το μεταναστευτικό, δεν παίρνει θέση στα εθνικά ζητήματα και προβάλλει την ίδια συντεχνιακή αντίληψη του παλιού ΠΑΣΟΚ για τα ζητήματα που σχετίζονται με την Παιδεία και την κοινωνία.

Η έλλειψη ακριβώς μιας συγκροτημένης πρότασης καταδεικνύεται και από τον τρόπο με τον οποίο η σημερινή ανάγκη υπέρβασης των παλαιών διαχωρισμών μετατρέπεται σε μια τυχοδιωκτικής εμπνεύσεως πρόταση διακυβέρνησης. Διότι είναι προφανές ότι αυτή η πρόταση του Τσίπρα σκοπεύει πολύ περισσότερο να αιφνιδιάσει το ΚΚΕ και τη ΔΗΜΑΡ και να δώσει μόστρα στον ΣΥΡΙΖΑ, που εμφανίζεται εξαιρετικά ενισχυμένος δημοσκοπικά, και δεν βασίζεται σε κάποιες επί της ουσίας θέσεις ή σε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα. Διότι είναι ένα πράγμα το να φράξεις τον δρόμο στη μνημονιακή πολιτική, απογυμνώνοντας τα μνημονιακά κόμματα, την τρόικα και το καθεστώς, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για μια γενική αλλαγή των συσχετισμών και είναι ένα δεύτερο να μπορείς να προτείνεις και να επιβάλεις εδώ και τώρα μια ουσιαστικά νέα διακυβέρνηση. Πράγματι, ανάμεσα σε ποιους; Το ΚΚΕ υποστηρίζει την άμεση έξοδο από ευρωζώνη και ΕΟΚ, ο Κουβέλης είναι ευρωπαϊκότερος του ΠΑΣΟΚ και ο Σύριζα ταλαντεύεται ανάμεσα σε πολλαπλές τοποθετήσεις. Εάν σε αυτούς προστεθεί και η στήριξη από τον… Καμμένο, καταλαβαίνουμε ότι πιθανότατα θα οδηγηθούμε σε τραγέλαφο.

Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια επανάληψη, ολίγον γελοιογραφική, του πασοκικού συνθήματος των εκλογών του 1981, «στις 18 Σοσιαλισμό». Εξάλλου, το κύριο χαρακτηριστικό των δύο κατ’ εξοχήν «αντιμνημονιακών» κομμάτων είναι ο ιδιότυπος λαϊκισμός τους, και η προσπάθεια να αποφεύγουν τα δύσκολα. Ο Καμμένος αποσιωπά τις νεο-φιλελεύθερες όψεις της πολιτικής του, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ τις εθνομηδενιστικές. Χαρακτηριστικά, οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» επαναφέρουν διαρκώς τη συζήτηση στο «μνημόνιο», ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ, με τη διαρκή αναφορά του πως η κρίση είναι «ευρωπαϊκό ζήτημα», αποκρύβει την ιδιαίτερη και ρατσιστική αντιμετώπιση της Ελλάδας από τους Ευρωπαίους «εταίρους», ενώ, για το μεταναστευτικό, πετάει την μπάλα στην κερκίδα,  υπεκφεύγοντας με το «Δουβλίνο 2» και με το «να πάρουν ταξιδιωτικά έγγραφα οι μετανάστες» ταυτόχρονα, προβάλλει ελάχιστα ως κεντρικό αίτημα την πληρωμή των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου.

Είναι εφικτός ένας νέος Ανδρέας;

Στην πραγματικότητα, και τα δύο αυτά κόμματα εμπνέονται από το αλήστου μνήμης παράδειγμα του Ανδρέα. Ο Καμμένος παίζει σε όλα τα ταμπλό και είναι «έτοιμος», δήθεν, για συμμαχίες με όλους τους «αντιμνημονιακούς». Ο ΣΥΡΙΖΑ, που πριν πέντε χρόνια υπεράσπιζε την κατεδάφιση της χώρας, κατά τον μηδενιστικό Δεκέμβρη του 2008, και οικοδόμησε στον πιο ακραίο λαϊκιστικό Αλαβανισμό, σήμερα επενδύει στον Ανδρεϊσμό, που φαίνεται να ελκύει και τον Καμμένο. Μόνο που οι εποχές είναι πολύ διαφορετικές. Το ανδρεϊκό φαινόμενο οικοδομήθηκε στη δεκαετία του 1970, όταν το καθεστώς είχε αποθέματα αναδιανομής, υπήρχαν ευνοϊκές διεθνείς συνθήκες και ο δανεισμός ήταν ακόμα πολύ χαμηλός. Γι’ αυτό και ο Ανδρέας μπορούσε να επενδύει σε μια συνολική πολιτική που ήταν, ταυτόχρονα, πατριωτική, αναδιανεμητική και… δανειστική! Σήμερα, δεν μπορεί να επαναληφθεί κάτι ανάλογο διότι ο ελληνισμός δίνει  –κυριολεκτικά– μια πάλη ζωής ή θανάτου. Και κανένα επιδερμικό ή λαϊκιστικό –με την αρνητική έννοια του όρου– σχήμα, δεν έχει δυνατότητες μακροημέρευσης. Εξ άλλου, θα πρέπει να θυμίσουμε το δημοσκοπικό 18% του Αλαβάνου –και του μικρού τότε Τσίπρα– στη φάση της επένδυσης στα Εξάρχεια και… την κα Ρεπούση. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ένα διπλό πρόσωπο Ιανού, από τη μία πλευρά αποτελεί, υπέρβαση της μεταπολίτευσης, και από την άλλη την πιο χαρακτηριστική συνέχειά της, τόσο κοινωνικά όσο και ιδεολογικά. Εξάλλου σήμερα ενισχύεται σε βάρος του Κουβέλη, διότι καθώς βαθαίνει η κρίση, προσελκύει τους απογοητευμένους ή οικονομικά κατεστραμμένους Πασόκους, που προς στιγμήν είχαν στραφεί προς τη ΔΗΜΑΡ, η οποία – σε μεγάλο βαθμό εξ αιτίας της… Ρεπούση– συρρικνώθηκε και συσπειρώνει μόνο τη σημιτική πτέρυγα του ΠΑΣΟΚ!

Δηλαδή, για να διευκρινίσουμε τη θέση μας. Οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» και η στρατηγική Τσίπρα –όχι ο ΣΥΡΙΖΑ στην πραγματικότητα–, ενώ δεν αποτελούν κάτι το πραγματικά «νέο» και συνεκτικό στη μετα-μεταπολιτευτική περίοδο, ταυτόχρονα προϊδεάζουν και προαναγγέλλουν μια νέα ιστορική εποχή κατά την οποία θα καταρριφθούν οι παλαιοί διαχωρισμοί και θα τείνει να συγκροτηθεί ένας νέος πολιτικός άξονας γύρω από τις  θεματικές του πατριωτισμού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της οικολογίας και της άμεσης δημοκρατίας. Ο Καμμένος ανταποκρίνεται στο κριτήριο του πατριωτισμού, αλλά υπολείπεται δραματικά στα υπόλοιπα, ο ΣΥΡΙΖΑ ανταποκρίνεται –με τον τρόπο του– στο θέμα της κοινωνικής δικαιοσύνης, αλλά έχει τη μεγάλη τρύπα στο ζήτημα του πατριωτισμού και της εθνικής επιβίωσης του ελληνισμού.

Η οργανωτική αποτυχία των «αγανακτισμένων»

Οι μόνες δυνάμεις που θα μπορούσαν να προσφέρουν ένα αρχικό πρόπλασμα του «νέου» ήταν οι δυνάμεις των «πλατειών» και των Αγανακτισμένων. Ωστόσο, απέτυχαν να το κάνουν. Και βασική ευθύνη γι’ αυτό έχουν η μεγαλομανία και ο μεγαλοϊδεατισμός που υπήρξαν ένα από τα βασικά βαρίδια του αντιμνημονιακού κινήματος μέχρι σήμερα. Ο Μίκης Θεοδωράκης, μαζί  με τον Κασιμάτη, απέρριπταν συστηματικά την οποιαδήποτε πολιτική παρέμβαση της Σπίθας, και άρα τη συμμετοχή της στις εκλογές, με το καταπληκτικό διττό επιχείρημα ότι εμείς απευθυνόμαστε στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού και περιμένουμε την κατάρρευση του καθεστώτος, ενώ, ταυτόχρονα, δεν έχουμε τη δυνατότητα και τα οικονομικά μέσα ούτε καν να διαμορφώσουμε ένα στοιχειώδες ψηφοδέλτιο! Ή όλα ή τίποτα, δηλαδή τίποτα! Άλλοι συγκρότησαν μεγαλεπήβολα «μέτωπα» και ετοίμασαν προγράμματα για τις πρώτες «εκατό μέρες» της εξουσίας τους και την ίδια στιγμή δεν μπορούν να συμπληρώσουν αξιόπιστα και πλήρη ψηφοδέλτια, συμμετέχοντας με περιθωριακό τρόπο στις εκλογές.

Και έτσι κατεστράφη η μόνη πραγματική δυνατότητα συγκρότησης ενός σχετικά αξιόπιστου εκλογικού αντιστασιακού σχήματος, που θα μπορούσε να εκφράσει τους κοινούς τόπους του κινήματος των Αγανακτισμένων, με αποτέλεσμα τη δυναμική αυτού του κινήματος να την εισπράξουν οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» και ο ΣΥΡΙΖΑ, το δε κενό του να το εκμεταλλευτεί ακόμα και η Χρυσή Αυγή που εμφανίζεται στα μάτια των αδαών νεαρών ως το κατ’  εξοχήν αντισυστημικό κίνημα.

Η νέα περίοδος του αντιστασιακού κινήματος

Αυτές οι εξελίξεις έχουν ήδη μεταβάλει τον τρόπο και τους κόμβους συγκρότησης ενός, εαμικού τύπου, πολυσυλλεκτικού δημοκρατικού ρεύματος, που είναι  αναγκαίο και εφικτό στην περίοδο που έρχεται.

Κατ’ αρχάς, για να μπορέσουμε να θέσουμε κάποια στιγμή, ουσιαστικά και όχι γελοιογραφικά, το αίτημα μιας συνολικής αλλαγής, είμαστε υποχρεωμένοι να πραγματοποιήσουμε μια «μακρά πορεία» –που οι συνθήκες την κάνουν να γίνεται πολύ πιο σύντομη χρονικά αλλά παραμένει αναγκαία από ποιοτική άποψη– μέσα από τα κινήματα αλλά και τους θεσμούς. Κατά την προηγούμενη περίοδο, αυτό μπορούσε και έπρεπε να εγκαινιαστεί μέσα από ένα «αντιμνημονιακό μέτωπο», συγκροτημένο σε μίνιμουμ πρόγραμμα, με βάση το κίνημα των Αγανακτισμένων και τις «πλατείες», το οποίο θα διευκρίνιζε την ιδεολογία και το πρόγραμμά του, σταδιακά, καθώς θα συγκροτούνταν. Δηλαδή, θα περνούσαμε από το πολύ γενικό και τις μίνιμουμ κοινές συνιστώσες στη συγκεκριμενοποίηση.

Αυτό δεν κατέστη δυνατό, για λόγους που έχουμε αναλύσει. Σήμερα, αφού η συγκρότηση δια του άμεσου «μετώπου των πλατειών» κατέστη ανέφικτη και άλλες πολιτικές δυνάμεις κάλυψαν το «κενό», έχουμε φτάσει στην ανάγκη της συγκεκριμενοποίησης προτάσεων και στρατηγικών, ενώ η καταστροφή της χώρας με την υπογραφή και των δύο μνημονίων έχει βαθύνει. Στο  εξής, το «μέτωπο» δεν μπορεί να είναι μόνον «αντιμνημονιακό» αλλά πρέπει να πάμε ένα βήμα πάρα πέρα, να γίνει «αντιστασιακό», συμπεριλαμβάνοντας θεματικές όπως το μεταναστευτικό, η Κύπρος, η ΑΟΖ, οι Γερμανικές Επανορθώσεις και το Κατοχικό Δάνειο.  Επί πλέον, είμαστε υποχρεωμένοι πλέον να μιλήσουμε για ένα μέτωπο που θα συγκροτηθεί όχι από τις «πλατείες» και μόνο, αλλά από διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές συνιστώσες και με στοιχεία προγραμματικής συμφωνίας που υπερβαίνουν την απλή αντιμνημονιακή ρητορική.

Κατά συνέπεια, προσβλέπουμε στη συνάντηση δυνάμεων που έχουν ήδη πίσω τους ένα κάποιο ιδεολογικό και πολιτικό παρελθόν και θα προέλθουν συχνά από τις αναπόφευκτες διευκρινίσεις απόψεων, οι οποίες θα λάβουν χώρα στο εσωτερικό υπαρκτών πολιτικών δυνάμεων, κάτω από την πίεση του ίδιου του λαού^. καθώς και από νέες δυνάμεις που θα αναδειχθούν από το κίνημα  – μέσα σε ένα κινηματικό και θεσμικό χωνευτήρι. Διότι η διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ και η ανάδειξη νέων πολιτικών σχημάτων, όπως οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες», θα προκαλέσει στο εσωτερικό τους όλο και πιο ισχυρές διαφοροποιήσεις,. Δεν μπορεί ο εθνομηδενιστικός πυρήνας του Συνασπισμού να συμβαδίσει με τον νέο πατριωτικό λόγο, που έστω υπαινικτικά ή δημαγωγικά προφέρει ο Τσίπρας, ούτε θα μπορέσουν οι διάφορες «συνιστώσες» να συμπορεύονται σε κομβικά ζητήματα όπως το Κυπριακό, η ΑΟΖ, το μεταναστευτικό κ.λπ. Το ίδιο, και ίσως σε μεγαλύτερη έκταση, θα συμβεί στους «Ανεξάρτητους Έλληνες», γύρω από την πιθανή ή όχι συμπόρευση με νέα κυβερνητικά σχήματα. Ούτε το δυναμικό που εκφράστηκε στα ποικίλα σχήματα του χώρου των Αγανακτισμένων, από τη Σπίθα έως το ΕΠΑΜ, θα μείνει εκτός αυτών των διαδικασιών.

Σε αυτές τις συνθήκες, καθίσταται αναγκαία η διαμόρφωση ισχυρών και συνεκτικών σχημάτων και ομαδοποιήσεων, που ενστερνίζονται το «τετράπτυχο» που θέτουμε ως προϋπόθεση μιας προγραμματικής συμφωνίας, και οι οποίες θα μπορέσουν να λειτουργήσουν ως πόλοι αναφοράς και καταλύτες αυτής της μελλοντικής ανασύνθεσης που προδιαγράφουμε. 

Πλέον, είναι εφικτή η συγκρότηση ενός –πλειοψηφικής απεύθυνσης– αντιστασιακού, πατριωτικού – ριζοσπαστικού ρεύματος. Υπάρχουν ίσως και οι συνθήκες ώστε να μπορέσει να σώσει τη χώρα από την απόλυτη καταστροφή, καθώς, ακόμα και στην Ευρώπη, πληθαίνουν οι φωνές που απορρίπτουν την πολιτική στραγγαλισμού που θέλει να επιβάλει η πανευρωπαϊκή γερμανική κηδεμονία. Ταυτόχρονα, το καθεστώς μέσα στην Ελλάδα έχει σαπίσει εντελώς και δεν μπορεί να υπάρξει μέλλον αν δεν αλλάξουμε άρδην κράτος και κοινωνία.

Αυτές οι απόψεις έχουν πλειοψηφικό χαρακτήρα και εκφράζουν το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού λαού: υπάρχει κενό εξουσίας και ηγεμονίας, αλλά τα οργανωμένα σχήματα και οι πολιτικές ομαδοποιήσεις βρίσκονται τραγικά πίσω από τις νέες ανάγκες. Γιατί προέρχονται, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, από ιδεολογικά και πολιτικά σχήματα διαμορφωμένα –και κάποτε πρωταγωνιστές της– στη μεταπολίτευση, τις πρακτικές και την ιδεολογία της. Γι’ αυτό εξάλλου και αποτελεί πολιτικαντισμό και ανδρεοπαπανδρεϊκή ρητορεία η πρόταση για άμεση ανατροπή του «συστήματος». Ιδού λοιπόν το κεντρικό αίτημα της περιόδου: Η ιδεολογική ηγεμόνευση της αντιστασιακής ιδεολογίας και στρατηγικής και η ταυτόχρονη οικοδόμηση των οργανωτικών προϋποθέσεων για τη μετατροπή αυτής της ιδεολογικής κυριαρχίας σε πολιτική.

Οι εκλογές σηματοδοτούν την απαρχή αυτής της διαδικασίας και όχι το τέλος τους. Ούτως ή άλλως, οι συσχετισμοί δεν θα μπορέσουν να παγιώσουν ισορροπίες, έστω και για ελάχιστους μήνες. Μας περιμένει, επομένως, μια μεγάλη περίοδος αλλεπάλληλων εκλογικών αναμετρήσεων, αστάθειας και αβεβαιότητας, μέσα στην οποία θα διογκωθεί ο κίνδυνος της ολικής κατάρρευσης, που ήδη επικρέμεται ως δαμόκλειος σπάθη πάνω από τα κεφάλια μας. Πρέπει λοιπόν να εργαστούμε για έναν αυτόνομο πόλο πατριωτικής, ριζοσπαστικής και δημοκρατικής αντίστασης.

Όσο για το «τι ψηφίζουμε» σε αυτές τις εκλογές, πιστεύουμε πως ήδη έχουμε διαγράψει τη γενική κατεύθυνση. Ψηφίζουμε, «χωρίς αυταπάτες», δυνάμεις που αρνούνται την υποταγή και την καταστροφή της χώρας  και μάλιστα επιλέγουμε και πού θα κατευθύνουμε την ψήφο μας, σε άτομα που βρίσκονται πιο κοντά στο αντιστασιακό ζητούμενο και πιθανώς στις αναγκαίες μελλοντικές ανασυνθέσεις.

Υ.Γ. Έχουμε μια ειλικρινή απορία. Για ποιο λόγο άραγε οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» αλλά προπαντός ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αναδεικνύουν σε κεντρικό αίτημα της προεκλογικής εκστρατείας, όχι το χρονοβόρο ζήτημα των Γερμανικών Αποζημιώσεων γενικά, αλλά την άμεση καταβολή από τη Γερμανία του Κατοχικού Δανείου, άμεσα απαιτητού και πληρωτέου, που ξεπερνάει τα 65 δισεκατομμύρια ευρώ χωρίς τους τόκους; Γιατί όχι μια κεντρική διαδήλωση με αυτό το αίτημα;

Καλή ψήφο και ες αύριον τα σπουδαία.

Πρωτομαγιά 2012  

ΚΙΝΗΣΗ ΠΟΛΙΤΩΝ «ΑΡΔΗΝ»

www.ardin-rixi.gr

του  Άκη Κοσώνα

Θυμάστε που λέγαμε στις  15 φεβρουαρίου (σχετικό άρθρο στο www.tvxs.gr)  ότι μπορεί να μη γίνουν εκλογές  τον Απρίλιο;

Και στο τέλος καθησυχάζαμε όσους θορυβήθηκαν ότι, μπα τελικά θα γίνουν εκεί γύρω. Και να που γίνονται 6 Μαίου. Τα προφτάσαμε όλα. Το PSI, αλλά και τράπεζες, τοκογλύφους, συμμαχικές κυβερνήσεις, «τα πάντα όλα» που λέει ο συχνά ουσιαστικός και πάντα παραστατικός Νίκος Αλέφαντος.

Τώρα ; Τι θα γίνει στις εκλογές της Κυριακής;

Θα πάμε ησύχως και μαζικώς εκβιαζόμενοι απο τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης να ψηφίσουμε τα κόμματα που υπέγραψαν τις πολυετείς δεσμεύσεις «για να μην καταρρεύσει η χώρα», «για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις», «για να μη φύγουμε απ το ευρώ και γυρίσουμε στα κάρα και στα μουλάρια» -έχει ποικιλία εκφράσεων, επιχειρημάτων και εκβιασμών η παλέτα.

Θα πάμε να το κάνουμε μπάχαλο κι ότι ήθελε προκύψει, αφού (μόνο) έτσι θα αναγκαστούν και οι μνημονιακοί/καθεστωτικοί παράγοντες να κινηθούν αλλιώς; Πως αλλιώς; Θα ρωτήσει κανείς. Ξέρω κι εγώ; Αλλιώς.  Όχι όπως μέχρι τώρα. Γιατί αν δεν έχει το μπλοκ της καθ΄ έξιν και κατ΄επάγγελμα εξουσίας πάνω απο 55-60% μαζί και 160-170 βουλευτές, θα αναγκαστεί να δει διαφορετικά τα πράγματα.                             

Να συνομιλήσει και με τα άλλα κόμματα, να συνδιαλλαγεί, να προχωρήσει σε ρήξεις (έστω πρόσκαιρες)  με τους πολιτικούς και οικονομικούς του προϊσταμένους στην Ευρώπη. Βεβαίως κάτι τέτοιο θα ανησυχήσει πολύ τους τοπικούς εκφραστές της εκσυγχρονιστικής υποταγής που καθημερινά δια των ραδιοφώνων τηλεοράσεων και εφημερίδων (τους) πιέζουν υπέρ του διδύμου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ καταδικάζοντας οτιδήποτε άλλο ως γραφικό, επικίνδυνο, οπισθοδρομικό. Αλλά τι να γίνει, συμβαίνουν αυτά. Έρχονται και αποτελέσματα που είναι εκτός προγράμματος, σχεδιασμού και επιθυμιών των καθεστωτικών μικρομπίζνεσμεν.                                                

Αλλωστε οι εκφραστές αυτοί ως έμπειροι άνθρωποι στα ζητήματα της εξουσιαστικής διαπλοκής, αφού εξοργιστούν, υβρίσουν, επιτεθούν, αίφνης θα ηρεμήσουν και θα επιδείξουν πνεύμα συνεργασίας με «τη νέα κατάσταση» μια και το χαρακτηριστικό τους -διαχρονικά- είναι ότι εντάσσονται ομαλά ή με ελαφρές αναταράξεις σε κάθε κατάσταση. Ακόμα και σε αυτήν που δεν επιθυμούσαν, γελοιοπούσαν, καθύβριζαν και λοιδωρούσαν. Θα θελήσουν μάλιστα, να έχουν και ρυθμιστικό ρόλο στη διαμόρφωση των νέων ισορροπιών. Να αναδειχθούν σε συνομιλητές, να μεταβάλλουν τις εκπομπές τους σε «χώρο προβληματισμού» ως προς τα νέα δεδομένα της πολιτικής πραγματικότητας και να διεκδικήσουν ρόλο …ενημερωτικής πρωτοπορίας. Οι ίδιοι, που λίγο πριν εξαφάνιζαν ως μη υπαρκτό όποιο πρόσωπο ή κόμμα δεν ήθελαν να έχει ρόλο και παρουσία στα δημόσια πράγματα.

Στο σημείο αυτό μπορεί να εκφράσει κανείς την ελπίδα ότι ο κόσμος θα παρακολουθεί τις εκπομπές τους ή τα κείμενά τους μόνον ως χιουμοριστικά στιγμιότυπα και καρτούν που έρχονται να διασκεδάσουν την αφόρητη καθημερινότητά μας.

Τι θα κάνουμε λοιπόν την Κυριακή;

Θα δώσουμε άλλη μιαν ευκαιρία σε αυτούς που συνειδητά ή όχι διέλυσαν τη χώρα; Αλλά τι να την κάνουν την ευκαιρία;                          

Να κυβερνήσουν λίγο ακόμα ίσως. Να διευρύνουν το -ελεγχόμενο από τους ίδιους- πολιτικό πεδίο, με τη βοήθεια των μέσων ενημέρωσης που εκφράζουν και καθοδηγούν την κατάσταση, ώστε να χωρέσουν τίποτα συνεργαζόμενοι που πάντα βρίσκονται. Εύκολα ή δύσκολα βρίσκονται. ΄Ετσι, ώστε να σχηματισθεί μια νέα συμμαχία των προθύμων (κατά την έκφραση του πατρός Μπους στον πρώτο πόλεμο κατα του Ιράκ) που θα αποτελέσει κι ένα πιό αποτελεσματικό πολιτικό πλυντήριο.

Εν τω μεταξύ τα επαγγελματικά κόμματα εξουσίας θα έχουν πάντα τον καθοδηγητικό ρόλο αλλά ίσως να μη φαίνονται «πρώτο πλάνο» μια και θα έχει επιλεγεί για την κορυφή της κυβέρνησης, ίσως και για αρκετά υπουργεία, τεχνοκρατικό επιστημονικό προσωπικό : ΄Ετσι και οι πολιτικοί δεν θα βρέχονται απο τα απόνερα της  άθλιας εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας, και ο κόσμος θα παραμυθιάζεταθι ευκολότερα με την απόκτηση ενός άχρωμου τεχνοκρατικού σχήματος που θα προχωρήσει στις «εκσυγχρονιστικές αλλαγές» τις οποίες χρειάζεται ο τόπος. Πρόκειται για τις ίδιες αλλαγές που διαλαλoύν και προσπαθούν να επιβάλλουν τα δύο μεγάλα καθεστωτικά συγκροτήματα με τις  εφημερίδες τους, τα τηλεοπτικά τους κανάλια και τα ραδιόφωνά τους. Οι πιό προσεκτικοί αναγνώστες/θεατές/ακροατές θα έχουν παρατηρήσει ότι τα συγκροτήματα αυτά διαθέτουν πλήθος πρώην αριστερών αρθρογράφων/αναλυτών, νυν χούλιγκανς του νεοφιλελευθερισμού, της δημοκρατίας των αγορών και των αφεντικών.  Έτσι η τρομοκρατία της ακυβερνησίας (λες και δεν μας κατάντησαν εδω αυτοί που κυβερνούσαν αδιαλείπτως με ισχυρές, συχνά κτηνώδεις κοινοβουλευτικές  πλειοψηφίες) ελπίζουν ότι γίνεται πιό πιστευτή μια και ο «αριστερός λόγος»,  ή πιό σωστά ο λόγος που εκφέρεται απο αναλυτές αριστερής καταγωγής είναι ευκολότερα αποδεκτός απο τον αντίστοιχο κυνικής εκφοράς λόγο του Στέφανου Μάνου ή της Ντόρας Μποκογιάννη.

Τι θα ήθελαν όλοι αυτοί; Να συνεχίσουν να ελέγχουν «τα πράγματα» και  να είναι στην «κατάσταση» όπως όλα τα χρόνια. Και έχουν λύσεις γι΄αυτό. Ή ψάχνουν για λύσεις.                                                                                                           

Να για παράδειγμα, μια ωραία και αξιοπρεπής λύση : Μεθοδεύουμε εκλογική διέξοδο που να περιλαμβάνει και τα δύο κόμματα εξουσίας, ανοίγουμε συγχρόνως το δρόμο και για κανα δυό ακόμα όπως έγινε με το ΛΑΟΣ του ευέλικτου κ. Καρατζαφέρη, έτσι ώστε να έχουμε έναν πλυντηριακό πλουραλισμό. Τους βάζουμε μετά όλους μαζί, ύστερα απο «εξαντλητικές διαπραγματεύσεις και συζητήσεις» να φτιάξουν κυβέρνηση παραμερίζοντας «τις σημαντικές διαφορές τους για το καλό της πατρίδας», επιλέγοντας ίσως το τεχνοκρατικό μοντέλο που είπαμε προηγουμένως. Έτσι, η νέα κυβέρνηση -μέχρι να πέσει και να φτιαχτεί άλλη είτε απο αυτή τη Βουλή είτε απο άλλη μετά απο νέες εκλογές- θα αναλάβει να συνεχίσει την εκπλήρωση των δεσμεύσεων που ανέλαβαν η κυβερνήσεις Γ.Α.Π. και Παπαδήμου με κατάληξη (αν το επιτρέψει ο κόσμος) μισθούς 300 ευρώ, ανεργία 30% και ευθεία εξάρτηση απο ξένες δυνάμεις ποικιλώνυμων δανειστών.                                                                      

Έχει και παραλλαγές η λύση. Το σύστημα είναι ανεξάντλητο σε εμπνεύσεις και ευελιξία. Κυρίως όταν πρόκειται γαι τη σωτηρία του.

Τι θα κάνουμε λοιπόν την Κυριακή;

Το σενάριο αυτό δεν αποτελεί πολιτική μας εκτίμηση, αλλά βεβαιότητα η οποία εδράζεται στην απλή ανάγνωση του τελευταίου μνημονίου που ψηφίστηκε από τα δύο μεγάλα κόμματα, με συνέπεια να αποτελεί αναπόδραστη πολιτική τους επιλογή – μονόδρομο. Εμείς απλώς θα αρκεστούμε να υπενθυμίσουμε ελάχιστα από τα ψηφισθέντα, όπως ρητώς κατ’ επανάληψη έχουν ανακοινωθεί και από τους εκπροσώπους των τοκογλύφων. Ελαχιστοποίηση των μισθών σε επίπεδα Βουλγαρίας, δηλ. 180€ το μήνα με αντίστοιχη ισοπέδωση των συντάξεων. Λέγοντας μισθούς, εννοούμε τα γλίσχρα εκείνα αναξιοπρεπή επιδόματα που θα δίνουν όσες ελάχιστες εταιρείες εξακολουθήσουν να λειτουργούν. Ας σημειωθεί ότι σήμερα, μόνο μια στις δέκα (!) λειτουργούσες ιδιωτικές επιχειρήσεις εξακολουθούν να αμοίβουν κανονικά το προσωπικό τους με «μισθό». Μαζικοί πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας των οικογενειών που (περιέργως…) αδυνατούν να πληρώσουν τοκοχρεολύσιο σπιτιού κεντρικού Λονδίνου με μισθό …κεντρικού Κισνάου! Απόλυση δεκάδων, ίσως και εκατοντάδων χιλιάδων «τεμπέληδων και αντιπαραγωγικών» δημοσίων υπαλλήλων, συνακόλουθη κατάργηση δημοσίων οργανισμών, ακόμα και ζωτικών πχ ΙΓΜΕ, κλείσιμο νοσοκομείων και σχολείων. Απόλυτη διάλυση κάθε έννοιας κοινωνικού κράτους (το οποίο έστησε η χώρα, αλλά και ολόκληρη η Ευρώπη, στα ερείπια του Β΄ Π.Π. σε συνθήκες απόλυτης ένδειας), με τα πιο ευάλωτα και αναξιοπαθούντα τμήματα του πληθυσμού να την πληρώνουν πρωτίστως, δεδομένης της δραματικής μείωσης μέχρις εξαφάνισης των συντάξεων, μετά την καταλήστευση της περιουσίας των Ταμείων και των Νοσοκομείων, δηλ. του μόχθου δύο τουλάχιστον σκληρά εργαζόμενων γενιών Ελλήνων. Άνευ όρων ξεπούλημα του τεράστιου ορυκτού και υποθαλάσσιου πλούτου της χώρας. Ενός πλούτου που στην πρώτη μόλις προκήρυξη εκδήλωσης ενδιαφέροντος, σφάζονται κυριολεκτικά οι μεγαλύτερες στον κόσμο εταιρείες, κάτι πρωτοφανές στην ιστορία των εξορύξεων. Σφάζονται για να εξορύξουν έναν πλούτο που σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό σας, δεν υπάρχει. Και πάει λέγοντας. Γ. Κελέσης – Δ. Νικηφορίδης

Είναι σαφές ότι καμμία ευρωπαϊκή κοινωνία δεν μπορεί επί μακρόν να αντέξει τέτοια μέτρα. Όσον αφορά την ελληνική, η γνώμη μας είναι ότι με τη συνέχιση της πολιτικής αυτής θα αγγίξει τα όριά της το πολύ ώς το τέλος του τρέχοντος έτους. Αν δεν μπει ένα σαφές τέλος, ένα όριο και δεν εφαρμοστούν άμεσα αναπτυξιακές πολιτικές, θα είναι σχεδόν αδύνατον να αποφευχθούν βίαιες εξελίξεις, είτε με τη μορφή εξεγέρσεων, στρατιωτικών πραξικοπημάτων ή και με τη μορφή πολέμου ακόμα. Μοιάζει αναπόφευκτο, η διαφαινόμενη κοινοβουλευτική πλειοψηφία των δύο μεγάλων κομμάτων να οδηγήσει με μαθηματική ακρίβεια και πολύ σύντομα σε ένα ολοκαύτωμα του λαού μας. Ένα ολοκαύτωμα, τις διαστάσεις του οποίου κανείς σήμερα δεν μπορεί να προβλέψει με σιγουριά.

Στην εύλογη απορία «…μα τι να ψηφίσω;» ενός μεγάλου μέρους καλοπροαίρετων συνελλήνων θα προσπαθήσουμε να δώσουμε μια πολυ σύντομη απάντηση. Κατ’ αρχήν τι δεν πρέπει να ψηφίσουμε. Δεν πρέπει να ψηφίσουμε τους πολιτικούς και φυσικούς υπευθύνους της απόλυτης πολιτικής, οικονομικής και κυρίως πολιτισμικής κατάντιας της χώρας. Δεν πρέπει να ψηφίσουμε κόμματα των οποίων τα πλέον εξέχοντα στελέχη, επί σειρά ετών διατελέσαντες κορυφαίοι υπουργοί, παραπέμπονται στη Δικαιοσύνη ως δημιουργοί και αρχηγοί εγκληματικών οργανώσεων, κοινοί συμμορίτες δηλαδή, όπως σαφώς περιγράφεται στο πόρισμα της εισαγγελίας Αθηνών. Δεν μπορούμε να ψηφίσουμε κόμματα που υποστηρίζουν και έχουν υπογράψει την καταστροφή κάθε ελπίδας για προκοπή και αξιοπρεπή ζωή, ακόμα και των Ελλήνων που δεν έχουν γεννηθεί. Δεν μπορούμε να ψηφίσουμε κόμματα που οι πρωτοκλασσάτοι τους έχουν επανειλημμένα διαπράξει πολιτικά εγκλήματα εσχάτης προδοσίας, και κανονικά το μόνο που θα έπρεπε να περιμένουν τώρα είναι οι κλήσεις τους για λογοδοσία και εγκλεισμό ή εξορία.

Στην ουσία τώρα του ερωτήματος, ευτυχώς υπάρχουν σε όλο το πολιτικό φάσμα αντιμνημονιακά, πατριωτικά κόμματα, τα οποία ανεξάρτητα από τις επιμέρους διαφοροποιήσεις τους επιβάλλεται να υπερψηφιστούν προκειμένου να υπάρξει μια ελάχιστη ελπίδα για το μέλλον. Θα ήταν ευχής έργο, όραμα, ίσως και όνειρο με τις σημερινές πολιτικές συνθήκες, η ένωση όλων αυτών των χώρων σε ένα κοινό αντιμνημονιακό πατριωτικό Μέτωπο στα πρότυπα του ΕΑΜ και του ΕΔΕΣ. Αλλά επειδή κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν φαίνεται τουλάχιστον προς το παρόν εφικτό, εξ αιτίας κυρίως της μυωπικής πολιτικής της κοινοβουλευτικης Αριστεράς, και ιδίως του ΚΚΕ, ισχύει η προαναφερθείσα προτροπή.

Συμπερασματικά, θεωρούμε αυτονόητο ότι οι επερχόμενες εκλογές δεν είναι σίγουρα το τέλος, αλλά ένας σημαντικός σταθμός στην πορεία ενός τρομακτικά δύσβατου, αχαρτογράφητου δρόμου, ενός δρόμου που θα απαιτήσει σκληρότατες, ίσως και τραγικές θυσίες από τον λαό μας, για τις οποίες πρέπει όλοι να είμαστε προετοιμασμένοι όσο το δυνατόν καλύτερα.

Αν και η επέτειος της εθνικής παλιγγενεσίας επισκιάζει ευλόγως κάθε ιστορική επέτειο, ο περασμένος μήνας περιελάμβανε ένα πολύ σημαντικό ιστορικό γεγονός, την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Μητέρα Ελλάδα. Βάσει του υπ’ αριθμόν 518 νόμου της Δ’ Αναθεωρητικής Βουλής (9-1-1948) «Αι νήσοι των Δωδεκανήσων Ρόδος, Κάλυμνος, Κάρπαθος, Αστυπάλαια, Νίσυρος, Πάτμος, Χάλκη, Κάσος, Σύμη, Κως, Λέρος, Τήλος και Καστελλόριζον, ως και αι παρακείμεναι νησίδες, προσαρτώνται εις το Ελληνικόν Κράτος από της 28ης Οκτωβρίου 1947», ως απόρροια της υπογραφής της Συνθήκης των Παρισίων (10-2-1947), όταν και έγινε δεκτή από τις συμμαχικές δυνάμεις η μοναδική εκ μέρους της Ελλάδος διεκδίκησίς της, για την σύμβολή της στην υπέρ αυτών έκβαση του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τυπικώς όμως, «η μάνα εδέχθη στην αγκαλιά της τα δώδεκα ένδοξα βλαστάρια» (Άννα-Μαρία Ζαγοριανού) την 7η Μαρτίου 1948.
Μπορεί ο μεγάλος τραγικός ποιητής Σοφοκλής να έλεγε πως «ὁ χρόνος πάντα ἐς λήθην ἂγει», αλλά από εκείνη την ιστορική στιγμή, στην οποία τα σύνορα της πατρίδος μας διαμορφώθηκαν έτσι όπως τα γνωρίζουμε σήμερα, έχει παρέλθει ένα χρονικό διάστημα μόλις 64 ετών, που δεν δικαιολογεί επ’ ουδενί το νοητικό βραχυκύκλωμα που έχει προκληθεί σε ορισμένους κυβερνητικούς παράγοντες, οι οποίοι εν είδει «πρεσβευτών» της τουρκικής επεκτατικότητος, υιοθετούν την ολέθρια άποψη πως «το τοπίο στο Αιγαίο είναι ασαφές και το Καστελλόριζο βρίσκεται εντός διακεκαυμένης ζώνης». Τέτοιου είδους απόψεις, όχι μόνο αποδεικνύουν την ημιμάθεια, την ελλιπή πληροφόρηση και την έλλειψη στρατηγικού οράματος, αλλά είναι εθνικά επικίνδυνες, αν αναλογιστεί κανείς την προσπάθεια της Τουρκίας, τη αρωγή των Ευρωπαίων «εταίρων» μας, να αφανίσει από τον ελληνικό χάρτη το Καστελλόριζο, τοποθετώντας το «κάπου στην Μεσόγειο» (Α. Νταβούτογλου).
Σε μία περίοδο που είναι προβεβλημένη η άποψις για την ανάγκη οριοθετήσεως της ελληνικής ΑΟΖ, ελάχιστοι εκ των ιθυνόντων γνωρίζουν τα απορρέοντα από τις διεθνείς συνθήκες κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδος μας. Η επέτειος της ενσωματώσεως μάς παρείχε την ευκαιρία να υπενθυμίσουμε στους έαυτούς μας τον λόγο για τον οποίο, τόσο οι αμφισβητήσεις και οι εις βάρος μας διεκδικήσεις των «γειτόνων», όσο και οι απόψεις των εντός των τειχών «εκπροσώπων» τους είναι παντελώς άστοχες και αυθαίρετες.
Βάσει, λοιπόν, των όσων απορρέουν από τα Άρθρα 12 και 15 της Συνθήκης της Λωζάνης (24-7-1923), την πρώτη ιταλοτουρκική συνθήκη (4-1-1932) και κυρίως το Άρθρο 3, το συμπληρωματικό ιταλοτουρκικό πρωτόκολλο (28-12-1932), την Συνθήκη των Παρισίων και το άρθρο 11 της Συνθήκης της Βιέννης (22-8-1978), δεν υπάρχει κανένα περιθώριο αμφισβητήσεως της Ελληνικής κυριαρχίας επί των νήσων και βραχονησίδων του Νοτιονατολικού Αιγαίου, στο οποίο εντάσσονται τα Δωδεκάνησα και φυσικά το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελλόριζου, ως αναπόσπαστο κομμάτι τους. Επομένως, δεν υπάρχει κανένα «ασαφές τοπίο» και η Ελλάς μπορεί ελεύθερη και απηλλαγμένη από φοβικά σύνδρομα να ανακηρύξει και να οριοθετήσει με τα ενδιαφερόμενα παράκτια κράτη την ΑΟΖ, που νομίμως προκύπτει από την εφαρμογή της Συμβάσεως του Ο.Η.Ε. για το Δίκαιο της Θαλάσσης (30-4-1982).
Σε μία κοινωνία όμως που η δυστυχία εξαπλώνεται με ταχύτατους ρυθμούς, ενδεχομένως να ισχύει το ρητό του Ευριπίδους «Ἡ Λήθη τοῖς δυστοιχοῦσιν εὐκταία θεός». Δυστυχώς προτιμούμε να ξεκουράζουμε την σκέψη μας και να μην την επιβαρύνουμε με εθνικούς προβληματισμούς, παραβλέποντας το σκηνικό που στήνει η Τουρκία στην Ανατολική Μεσόγειο εις βάρος του Ελληνισμού (ελλαδικού και κυπριακού), σε συνδυασμό πάντοτε με τις αρρήκτως συνδεδεμένες επιδιώξεις της στην Θράκη.
Κι ενώ εμείς προτιμούμε να αγκαλιάζουμε την λήθη, τα θεσμικά όργανα της Ε.Ε. συνδράμουν για μία ακόμα φορά τα μέγιστα στην επεκτατική πολιτική της Τουρκίας, καθώς εργάζονται για την αναγνώριση και επιβολή τουρκικής κοινότητος στην Ρόδο και στην Κω, με όσα αυτό το γεγονός συνεπάγεται.

Τί άλλο όμως έχουμε ξεχάσει και τί παραβλέπουμε εμείς «οι δυστυχείς»;

• Την υπογραφή του ελληνοτουρκικού «πρωτοκόλλου» της Μαδρίτης (1997), το οποίο ορίζει «αμοιβαίο σεβασμό στα νόμιμα ζωτικά συμφέροντα και ενδιαφέροντα της κάθε χώρας στο Αιγαίο».
• Τον έντεχνο αποκλεισμό του νησιωτικού συμπλέγματος του Καστελλορίζου από την θεωρητική ελληνική ΑΟΖ, που προέκυψε από την μετατόπιση του ενδεδειγμένου δυτικού άκρου της κυπριακής ΑΟΖ κατά 8 ναυτικά μίλια ανατολικώς, ως αποτέλεσμα των συστάσεων ελληνικής αντιπροσωπείας (!) προς την Κυπριακή Δημοκρατία. Όπως έχει αναδείξει κατά κόρον ο Δρ. Νίκος Λυγερός, χωρίς το Καστελλόριζο (ολόκληρο το νησιωτικό σύμπλεγμα Μεγίστης, Ρω, Στρογγύκης κ.λ.π. ασκεί επιρροή σε μία θαλάσσια έκταση 20.851km2 ) και κυρίως χωρίς την μικρή νήσο Στρογγύλη (τα 5.855 km2 εξ αυτών) δεν υφίσταται το ενδεδειγμένο τριπλό σημείο επαφής των ΑΟΖ Ελλάδος-Αιγύπτου-Κύπρου, αποτρέπεται η ένωσις των ΑΟΖ Ελλάδος-Κύπρου και η Τουρκία δύναται να οριοθετήσει ΑΟΖ με την Αίγυπτο.

Βεβαίως, τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι δεσμευτικό για την Ελλάδα. Αν όμως αυτή η εθελόδουλη συμπεριφορά παγιωθεί και δεν ανατραπεί σύντομα η δυσμενής για τα ελληνικά συμφέροντα κατάστασις, οι γεωστρατηγικές συνέπειες θα είναι οι εξής:

1. Η διάσπασις του νοτίου στρατηγικού προπυργίου του Ελληνισμού, γεγονός που αποτρέπει την δυναμική ισχυροποιήσεως της Ελλάδος και της αδελφής Μεγαλονήσου. Σκεφτείτε πως η ένωσις και η σύμπνοια των δύο κρατών, σε συνδυασμό με την πλήρη εφαρμογή ενός ισχυρού Ενιαίου Αμυντικού Χώρου, θα οδηγούσαν στον σχηματισμό μίας συμπαγούς περιφερειακής δυνάμεως, ενός ισχυρού ενεργειακού κόμβου προς την Ευρώπη και γιατί όχι προς τα ενεργοβόρα κράτη της Ασίας. Ακόμη όμως και αν η Ελλάς δεν διέθετε δικά της κοιτάσματα υδρογονανθράκων, μόνο και μόνο η κατασκευή ένας αγωγού μεταφοράς του κυπριακού φυσικού αερίου, διερχομένου μέσω της ελληνικής ΑΟΖ, θα αναβάθμιζε την γεωπολιτική αξία της πατρίδος μας. Όλα αυτά όμως ανήκουν στην σφαίρα του «ιδανικού» και στην Ελλάδα του «δεν διεκδικούμε τίποτα» δεν έχουμε δικαίωμα για «εθνικιστικές ουτοπίες».
2. Η αδυναμία πλήρους ασκήσεως των κυριαρχικών δικαιωμάτων που προβλέπονται από το Άρθρο 56 της Συμβάσεως Δ.τ.Θ.:

• «Εξερεύνηση, εκμετάλλευση, διατήρηση και διαχείριση των φυσικών πόρων, ζωντανών ή μη, των υπερκειμένων του βυθού της θαλάσσης υδάτων, του βυθού της θαλάσσης και του υπεδάφους αυτού.
• Άλλες δραστηριότητες για την οικονομική εκμετάλλευση και εξερεύνηση της ζώνης όπως η παραγωγή ενέργειας από τα ύδατα, τα ρεύματα και τους ανέμους».

3. Η απώλεια ενεργειακής αυτονομίας.

4. Η στέρησις ενός μέσου αντιμετωπίσεως της ενορχηστρωμένης οικονομικής κρίσεως, η οποία αποτελεί παράγοντα απαξιώσεως της γεωπολιτικής ισχύος και του ρόλου της Ελλάδος στην χερσόνησο του Αίμου και στην Ανατολική Μεσόγειο.

«Ἡ Λήθη, λέγει ο Δημόκριτος, ἐστὶ μνήμης ἒξοδος», αλλά και Έθνους έξοδος, θα μπορούσε κανείς να προσθέσει. Επειδή κανείς μας δεν θέλει τον θάνατο της πατρίδος μας, πρέπει επιτέλους να θυμηθούμε «από πού ερχόμαστε και τι είναι αυτό που μας ένωσε στην αρχή», καθώς και να το υπενθυμίσουμε στους επίδοξους κατακτητές της ιεράς ελληνικής γης. Οφείλουμε άμεσα ως «παρά δύναμιν τολμηταί, παρά γμώμην κινδυνευταί, και εν τοις δεινοίς ευέλπιδες» (Θουκιδίδης) να διεκδικήσουμε τα νομίμως καθορισμένα δίκαιά μας και να διακηρύξουμε πως η ανακήρυξη και οριοθέτηση της ελληνικής ΑΟΖ, είναι εθνική στρατηγική ανάγκη. Παρόλα αυτά…
…Είναι αυτό εφικτό επί της παρούσης ανθελληνικής διακυβερνήσεως; Τι έχει εξ αίφνης αφυπνίσει αυτούς που μέχρι πρότινος αγνοούσαν τον όρο ΑΟΖ, να διατυμπανίζουν την ανάγκη οριοθετήσεως της; Πως μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι θα ενεργήσουν με αποκλειστικό κριτήριο την εθνική ωφέλεια; Πως μπορεί να τους εμπιστευθεί, όταν οι ίδιοι συμμετείχαν και συμμετέχουν σ’ ένα αποσαθρωμένο πολιτικό σύστημα, που έχει εδώ και δύο δεκαετίες απεμπολήσει τα κυριαρχικά μας δικαιώματα, «νομιμοποιώντας» τις τουρκικές διεκδικήσεις; Μήπως εν τέλει πίσω από αυτή την κινητοποίηση κρύβεται αποκλειστικά η επιβλειθήσα εξυπηρέτηση των συμφερόντων της Ε.Ε. και των μεγάλων ναυτικών δυνάμεων (Η.Π.Α.-Μ. Βρετανία-Γαλλία), που προσπαθούν να επιβάλλουν την γεωστρατήγική τους στην περιοχή;
Οι απαντήσεις οδηγούν αναμφίβολα στο συμπέρασμα πως οι διαδικασίες επιβάλλεται να υλοποιηθούν α π ο κ λ ε ι σ τ ι κ ά από μία ελληνόψυχη κυβέρνηση με στρατηγική και εθνικό όραμα. Άραγε θα προκύψει σύντομα μία τέτοια…;
Ίσως τελικά η Θεία Πρόνοια και η Ιστορία να έχουν αποφασίσει για εμάς, ως «τίμημα της λήθης μας και ως νάρκη αφυπνίσεως», να δούμε σύντομα τα στενά του Καστελλόριζου να γίνονται οι σύγχρονες Θερμοπύλες… οι οποίες όμως θα μας οδηγήσουν σε νέες Πλαταιές. Ο νοών νοείτω…!

Άνω σχώμεν τας καρδίας και έσω στρέψωμεν τα όμματα!
Του Θεού συνεργούντος…

Ιωάννης Σ. Φριτζαλάς
Γεωπολιτικός-Ιστορικός ερευνητής
f_john542@hotmail.com

Αντιφωνητής (1η Απριλίου 2012)

Ἔζησες στὴν Ἑλλάδα^.

ἔφαγες, γλέντησες,

 τζόγαρες, ἔκλεψες…

Ἔ, ἄσε τώρα στὰ παιδιά σου

μιὰ ρημαγμένη χώρα,

μιὰ Βουλγαρία τοῦ Νότου:  

ΞΑΝΑΨΗΦΙΣΕ ΤΟΥΣ!

Ὡστε τέτοια Μαφία ἔστησε ὁ ἰσχυρότερος καί µακροβιότερος ὑπουργός τῆς Μεταπολίτευσης; Τί λέτε, τό πιστεύετε; Ἀρχιµιζαδόρος ὁ παρ’ ὀλίγον πρωθυπουργός καί ὁ µαθητής ὅν ἠγάπα ὁ Ἀνδρέας; Μπάαα, κάποιο λάθος θά ἔγινε ρέ σεῖς. Ἄν ἦταν ἀλήθεια δέν θά ἀποκαλυπτόταν τόσα χρόνια; Ὁ Σηµίτης, π.χ., πού τόν ἔβαλε ὑπουργό Ἄµυνας, δέν θά ἀντιλαµβανόταν κάτι; Μέσα σέ κεῖνο τό ὑπουργικό περιβάλλον µέ Λαλιώτη, Παπαντωνίου, Μαντέλη, Γείτονα, Τσουκάτο, Μαλέσιο, Πάχτα, Φωτιάδη, Βερελή κτλ, δέν θά ξεχώριζε ὁ διεφθαρµένος σάν τή µύγα µές στό γάλα; Γιά νά µήν πῶ καί τό ἄλλο ἐπιχείρηµα: ἄν ἦταν πράγµατι θέµα κοµπίνας καί µίζας ἡ προµήθεια τῶν γερµανικῶν ὑποβρυχίων, θά ἦταν δυνατόν νά τά παραλάβει πρίν δυό χρόνια ὁ τότε ὑπουργός Ἄµυνας, Εὐάγγελος Βενιζέλος; Μετά ἀπό τόσα χρόνια φασαρία σχετικά µέ µίζες, µέ προβλήµατα (κλίσης) κτλ; Σιγά σιγά θά µᾶς ποῦν ὅτι εἶναι στό κόλπο κι ὁ Μπένι, ὁ ἐπίδοξος πρωθυπουργός µας!

Καί ἄντε ὁ Τσοχατζόπουλος. Τά τσοχατζοπουλάκια τῆς Περιφέρειας; Τί λένε αὐτά, πού ἔχουν µείνει ὀρφανά ἀλλά σ’ αὐτόν βάσισαν τήν κοµµατική τους ἀνέλιξη (ἄρα καί τήν κοινωνική τους ὑπόσταση); Νά ἦταν κι αὐτά στήν ἐγκληµατική ὀργάνωση πού λένε οἱ εἰσαγγελεῖς; Νά λεηλάτησαν κι αὐτά τούς χώρους (ἀγροτικούς, συνδικαλιστικούς, αὐτοδιοικητικούς…) ὅπου ἐτάχθησαν ἀπό τό Σοσιαλιστικό τους Κίνηµα;

Τώρα ἔχουν προστεθεῖ ἄλλες τρεῖς: μία (ἡ εἰκονιζόμενη) πάνω ἀπό τήν κυρία εἴσοδο καί ἔξω ἀπό τήν αὐλή, περιστρεφόμενη μέσα σέ γυάλινο περίβλημα, ἡ ὁποία σαρώνει τήν ὁδό Ἰώνων, κι ἄλλες δύο ὅμοιες στήν πίσω πλευρά τοῦ κτιρίου, ἀπό τήν ὁδό Μαρινάκη. Μαθαίνουμε ὅτι ἡ εἰκόνα (ἀλλά καί ὁ ἦχος ἀπό τά πανίσχυρα μικρόφωνα) μεταδίδεται ἀπευθείας στήν Ἄγκυρα. Κι αὐτό νά μήν ἀληθεύει ὅμως, ἔχει τό δικαίωμα ὁποιοσδήποτε νά καταγράφει τούς περίοικους ἐπί 24ώρου βάσεως; Ἡ νομοθεσία περί «προσωπικῶν δεδομένων» (Ν. 3471/2006) πού ἀναφέρεται σέ διαβίβασή τους πρός χῶρες μή μέλη τῆς ΕΕ, τί λέει, «μπᾶτε σκῦλοι ἀλέστε;»