Μόλις κυκλοφόρησε τό βιβλίο τοῦ Κοσµᾶ Καραΐσκου (τοῦ µεταξύ τῶν ἄλλων καί µεταφραστῆ µας καί ὑπευθύνου τοῦ tourkikanea.gr καί τῆς στήλης «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Α ΛΑ ΤΟΥΡΚΑ» στήν τελευταία µας σελίδα) µέ τίτλο «Ὁ Σουλεϊµάν δέν ‘‘ἀγαπάει’’ µόνο…». Πρόκειται στήν πραγµατικότητα γιά µία παρουσίαση τῆς θέσης τῆς γυναίκας στήν γειτονική Τουρκία, ἔτσι ὅπως αὐτή ἀναδύεται ἀπό δεκάδες δηµοσιεύµατα τοῦ τουρκικοῦ Τύπου, ὅλα σχεδόν ἀνθολογηµένα ἀπό τήν ἐπικαιρότητα τῶν δύο τελευταίων χρόνων.

Ἡ εἰκόνα πού σχηµατίζεται εἶναι ἀποστοµωτική γιά ὅσους προπαγανδίζουν τήν «ὁµοιότητα» Ἑλλήνων καί Τούρκων καί γιά ὅσους ἐσχάτως ἀνακάλυψαν τήν γοητεία τῆς (νεο)ὀθωµανίας, εἴτε µέσα ἀπό τά πρόστυχα τουρκοσήριαλ εἴτε ἀπό τουριστικές ἐντυπώσεις. Τά σχόλια τοῦ συγγραφέα εἶναι ἐλάχιστα, ἀφοῦ δέν χρειάζονται. Ὑπάρχει µιά εἰσαγωγή στό θέµα τῆς διαφυλικῆς βίας στήν τουρκική κοινωνία, µεταφέρεται καί ἡ γνώµη τῶν ὀργανώσεων ἀνθρωπίνων δικαιωµάτων, πού µαζί µέ τά συντριπτικά στατιστικά στοιχεῖα διαγράφουν τό µεγάλο τοπίο. Ὅσο γιά τό µικρό, τά γεγονότα µιλοῦν µόνα τους, ἀκόµα καί οἱ φωτογραφίες θά ἐπαρκοῦσαν σέ κάποιες περιπτώσεις. Ἐπίσης ὑπάρχει καί περαιτέρω τεκµηρίωση σέ πολλά δηµοσιεύµατα, µέ τήν παραποµπή στά σχετικά βίντεο πού εἶναι ἀναρτηµένα στό Διαδίκτυο.

Τό βιβλίο εἶναι µία µοναδική συµβολή στή γνώση τοῦ γείτονα καί ἀντιπάλου: µέσα ἀπό ἀνθρώπινες τραγωδίες – δέν λείπουν καί οἱ …κωµωδίες – προσφέρεται µιά ἀληθινή εἰκόνα τῆς τουρκικῆς κοινωνίας πού ὅλα τά ἡµεδαπά κατεστηµένα ΜΜΕ πασχίζουν νά ἀποκρύψουν. Βιβλίο εὐρείας κατανάλωσης, ἀπευθύνεται στόν καθένα καί θά κυκλοφορήσει στά βιβλιοπωλεῖα τῆς χώρας (λιανική τιµή 11 εὐρώ). Εἶναι ἔκδοση τοῦ ἀδελφοῦ περιοδικοῦ «Ἐνδοχώρα» καί οἱ συνδροµητές µας µποροῦν νά τό λάβουν ἀντικαταβολή σέ προνοµιακή τιµή (πληροφορίες στό τηλ. 6972 551680).

Ἀναρωτιέται κανείς, πόσο θράσσος µπορεῖ νά ἐπιδείξει ἐνώπιον σύνολης τῆς κοινωνίας ὁ ἐκμαυλιστής της καί νά συνεχίσει νά παρουσιάζεται ξεδιάντροπα ὡς ὁ σωτήρας της.

Μιλᾶµε γιά τά δύο (κυρίως) κόµµατα ἐξουσίας, πού µόλις εἶδαν τούς δύο οἰκονοµικούς εἰσαγγελεῖς Πεπόνη – Μουζακίτη νά ἑτοιµάζουν διώξεις κατά τραπεζιτῶν καί κοµµαταρχῶν σχετικά µέ τήν σκανδαλώδη χρηµατοδότησή τους µέ 200.000.000 ἀπό τήν Ἀγροτική Τράπεζα (κι ὄχι µόνο), µεθόδευσαν µιά µεταµεσονύκτια τροπολογία γιά ἀµνήστευση τῶν ἐµπλεκοµένων. Ἡ ὁποία µάλιστα πέρασε µέ τρόπο πού δείχνει συνενοχή ἐνδεχοµένως καί ὅλου τοῦ κατεστηµένου πολιτικοῦ συστήµατος!

Δέν τούς ἔφτανε πού δανείζονταν µέ ἐγγύηση τίς κρατικές ἐπιχορηγήσεις πού ΘΑ ἔπαιρναν µέχρι τό …2020. Δέν τούς ἀρκοῦσε πού νοµοθέτησαν καί ἔπαιρναν ἀναλογικά τίς µεγαλύτερες ἐπιχορηγήσεις στήν Εὐρώπη. Δέν σκοτίζονται πού οἱ Τσουκάτοι καί οἱ Γείτονες κυκλοφοροῦν ἐλεύθεροι παρά τίς ἀποκαλύψεις γιά τά µαῦρα ταµεῖα καί τίς ὑποτραπέζιες µιζοδοτήσεις. Δέν τούς ἔνοιαξε πού εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ κατ΄ ἐξοχήν ὑπεύθυνοι τῆς διάλυσης καί διαπόµπευσης τῆς χώρας, στά ὅρια τοῦ ἐθνικοῦ ὀλέθρου. Δέν ντρέπονται πού εἶναι πλέον πασίδηλη ἡ ἀδυναµία τους νά ἐξοφλήσουν τά χρήµατα αὐτά. Ἀλλά ἀκόµα καί τούτη τή στιγµή, πού ἀπαιτοῦν τό τελευταῖο εὐρώ ἀπό τήν τσέπη τοῦ Ἕλληνα πολίτη, οἱ ἴδιοι νοµοθετοῦν τήν ἀσυλία τους γιά τίς ποµπές τους!

Δέν γνωρίζουµε ἄν ὑπάρχει ἀκόµα κοινή λογική στήν Ἑλλάδα. ὅµως γιά µᾶς ὁ πιό λογικός – καί µετριοπαθής – στόχος µιᾶς κοινωνίας πολιτῶν θά ἦταν, συνεργούσης τῆς Δικαιοσύνης, νά κηρυχτοῦν ἐκτός νόµου τά δύο µεγάλα κόµµατα. Νά τεθοῦν στή θέση τῆς ἰταλικῆς Μαφίας, ὡς ἐχθρός τῆς κοινωνίας (παρότι ἐκείνη ἦταν σαφῶς πιό χρήσιµη στήν Σικελία). Τόσο γιά λόγους οὐσίας, ὅσο καί γιά λόγους ἠθικῆς. Ὅλα τ’ ἄλλα εἶναι νερό στόν µῦλο τῆς διαπλοκῆς καί τῆς κυβερνώσης συµµορίας.

Ὅταν ἐξελέγη, µόλις πέρυσι, πρόεδρος στή Γαλλία, ὅλοι τό γνωρίζανε πώς δέν εἶναι δά κι ὁ νέος Μέγας Ναπολέων. Ἄλλωστε ὅλος ὁ κόσµος ἔχει συνηθίσει πιά τήν µετριοκρατία καί ἔχει συµβιβαστεῖ µέ τήν ἰδέα νά τόν κυβερνοῦν ἄτοµα ἀπό τόν σωρό – µάλιστα αὐτό θεωρεῖται καί …δηµοκρατική κατάκτηση. Ὅµως τόση ἀνυπαρξία, τόση ἀπογοήτευση, τόσα σκάνδαλα σέ 10 µῆνες, ἦταν λογικό νά ρίξουν τήν δηµοφιλία του στό µισό καί ἡ δηµόσια ἀπαξίωση τῆς «σοσιαλιστικῆς» τάχαµου διακυβέρνησής του νά σπάσει κάθε ἀρνητικό ρεκόρ. Αὐτός ὁ καηµένος ὁ ἀνθρωπάκος ἦταν πού θά φρέναρε ἐντός τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἕνωσης τήν Μέρκελ καί πού θά ἡγεῖτο τοῦ µεσογειακοῦ Νότου; Ὁ εἰσβολέας στό Μάλι; Μέχρι καί ὁ λοῦστρος Ὄλι Ρέν βγῆκε ἐχθές γιά νά µεµφθεῖ τή Γαλλία σχετικά µέ τίς φτωχές της οἰκονοµικές ἐπιδόσεις καί νά τῆς κάνει συστάσεις! Ἀλλά ἀκόµα κι αὐτά πού εἶπε πρό διµήνου στή χώρα µας, περί διµερῶν συµφωνιῶν καί συνεργασιῶν, µᾶλλον µοῦφες βγῆκαν. Κι ὁ Τσίπρας πού τόν εἶχε συγκρίνει µέ τόν Γιῶργο Παπανδρέου (ἀναφερόµενος σέ Ὀλανδρέου) ἀπεδείχθη ἀκριβολόγος. Τό µόνο γιά τό ὁποῖο κατάφερε νά ἀκουστεῖ ἐκτός τῶν συνόρων τῆς χώρας του ἦταν ἡ νοµιµοποίηση τοῦ γάµου µεταξύ ὁµοφυλόφιλων, παρά τίς τόσες ἀντιδράσεις! Ἡ πολιτική ἀνεπάρκεια ἀνεπάρκεια, ἀλλά καί ἡ νεοταξική ἀτζέντα ἀτζέντα.

Δέν γνωρίζουµε ἀκριβεῖς ἀριθµούς (ἤ χώρα προέλευσης) τῶν νεήλυδων µουσουλµάνων κατοίκων τῆς Ἀθήνας. Εἶναι ὅµως παραπάνω ἀπό βέβαιο ὅτι ἡ συντριπτική τους πλειοψηφία δέν ἔχει καµµία σχέση (καταγωγή, ἰθαγένεια…) µέ τήν Τουρκία. Μᾶς εἶναι λοιπόν ἀκατανόητο τό πῶς νοµιµοποιεῖται ἡ γείτων στόν διάλογο γιά τήν δηµιουργία µουσουλµανικοῦ τεµένους στήν Ἀττική. Καί καλά γιά τόν Ἐρντογάν, πού κάνει αὐτό πού θεωρεῖ ὅτι δικαιοῦται, νά παρουσιάζεται δηλαδή ὡς προστάτης (καθένας καταλαβαίνει µέ ποιάν ἔννοια…) τῶν ἁπανταχοῦ µωαµεθανῶν. οἱ δικοί µας, ἐπίσηµοι καί µή, πού δέχονται νά βάζουν στήν ζυγαριά τῶν ἑλληνοτουρκικῶν σχέσεων αὐτό τό θέµα, τί ἀκριβῶς σκέφτονται; Εἶναι δυνατόν γιά ὁποιοδήποτε ἀντάλλαγµα νά βάλουµε τήν Ἄγκυρα ἐκπρόσωπο τῶν ἐν Ἑλλάδι Πακιστανῶν, Ἀράβων, Σουδανῶν κτλ µεταναστῶν; Ἄν αὐτοί οἱ δικοί µας δέν εἶναι βαλτοί ἤ πολιτικά ἀναλφάβητοι, τί ἀπάντηση ἄραγε δίνουν;

Πέρα ὅµως ἀπό τά ζητήµατα τῆς ἐθνικῆς ἀσφάλειας ὑπάρχουν καί κεῖνα τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωµάτων. Ἰσχυρίζεται κανείς στά σοβαρά ὅτι τόσες χιλιάδες ἄνθρωποι πού καλῶς ἤ κακῶς βρέθηκαν στή χώρα µας δέν δικαιοῦνται ἕναν χῶρο προσευχῆς; Φαντάζοµαι πώς αὐτό δέν τό λέει οὔτε ἡ Χρυσή Αὐγή. Ἄρα πρέπει νά βρεθοῦν τέτοιοι νόµιµοι χῶροι. Ἄν δέν τούς κάνει ἡ ἐπίσηµη πολιτεία, θά τούς κάνουν κάποιοι ἄλλοι. Τί λόγο θά µποροῦµε νά ἔχουµε ἐκεῖ µετά; Ἄν γίνει λ.χ. ἕνα κεντρικό τζαµί ἀπό κάποιαν ὕποπτη σέκτα, πῶς θά ἀποτρέψουµε τήν προσέλευση τῶν πιστῶν ἐκεῖ; Ἤ µήπως προτιµᾶµε τήν ἐπαναλειτουργία κάποιου ὀθωµανικοῦ τεµένους; Ἡ µακέτα (ἄνευ µιναρέ) µιά χαρά δέν φαίνεται;

Τό ἄν πρέπει νά χτιστεῖ τό ἰσλαµικό τέµενος στόν Ἐλαιώνα ἤ ὄχι δέν τό γνωρίζουµε, οἱ πλέον ἁρµόδιοι (ὅπως ὁ Γ. Καλαντζής, γ.γ. Θρησκευµάτων τοῦ ὑπουργείου Παιδείας) ἀπαντοῦν καταφατικά κι ἐµεῖς τούς ἐµπιστευόµαστε. Ἐκεῖνο ὅµως πού ἔχει τήν µεγαλύτερη σηµασία εἶναι ἡ νοµιµότητα, ὁ δηµοκρατικός ἔλεγχος καί ἡ τήρηση τῶν ὑποχρεώσεων τῆς χώρας µας χωρίς τήν διακινδύνευση τῆς δικῆς της ἀσφάλειας.

Στό ἴδιο λοιπόν πνεῦµα κινεῖται τό ὑπουργεῖο καί γιά τό θέµα τῆς παρεχόµενης ἐκπαίδευσης ὑποψηφίων ἰµάµηδων – ἱεροδιδασκάλων. Ἕνα ζήτηµα πού ἀφορᾶ εἰδικά τή Θράκη ἀλλά λείπει κι ἐκεῖ ἕνα κανονιστικό θεσµικό πλαίσιο. Ποιός εἶναι ἑρµηνευτής τοῦ Κορανίου στήν Ἑλλάδα; Τί µορφωτικά προσόντα ἔχει, ποῦ τά ἀπέκτησε; Τά παρέχει αὐτά ἡ χώρα µας (καί χώρα του); Σήµερα ὄχι. Πρίν ἑνάµιση µήνα λοιπόν συγκροτήθηκε ἄµισθη (βασικό!) Ἐπιτροπή ὑπό τόν καθ. Χασάν Μπαντάουι πού θά συλλέξει καί θά ἐπεξεργαστεῖ στοιχεῖα γιά τήν ἀναβάθµιση τοῦ θρησκευτικοῦ ἐκπαιδευτικοῦ συστήµατος τῆς µουσουλµανικῆς µειονότητας τῆς Θράκης. Μακάρι νά προκόψει ἡ προσπάθεια πού ἔρχεται νά βάλει µία τάξη σέ ἕνα ἄναρχο καί ἀνεξέλεγκτο τοπίο πού, θέλουµε δέν θέλουµε, ὑπάρχει. Ἄν δέν τό κάνει ἡ πολιτεία, ποιός;

Στήν τελετή ἀποφοίτησης τῶν μαθημάτων Κορανίου (πού ὀργανώνει τό τουρκικό Προξενεῖο Κομοτηνῆς διά τοῦ σεσημασμένου φασίστα Ἀχμέτ Μετέ) στά Κιμμέρια Ξάνθης, στίς 7 Ἀπριλίου 2013, δέν μετεῖχαν μόνο οἱ 40 μαθητές – ἀπόφοιτοι. Στήν τελετή πού στήθηκε στό τζαμί τοῦ χωριοῦ, μετεῖχαν ὁ μέγας χορηγός καί Πρόξενος Ὀσμάν Ἰλχάν Σενέρ, ὁ παρατρεχάμενός του βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Ξάνθης Χουσεΐν Ζεϊμπέκ, ὁ τουρκομουφτής Ξάνθης Ἀχμέτ Μετέ, ἄλλα διάφορα φασισταριά καί πράκτορες τῆς γείτονος, κόσμος καί λαός. Καί ποιός ἄλλος, ἀπό τά ἀνέλπιστα; Ὁ βουλευτής (ΠΑΣΟΚ) Ξάνθης Δημήτρης Σαλτοῦρος!

Γιά νά πῶ τήν ἀληθεια, παρά τίς αἰσχρές του δηλώσεις στό θέμα τοῦ νόμου γιά τούς ἰμάμηδες καί ἱεροδιδασκάλους, εἶχα μιάν ἐλπίδα ὅτι τίς εἶχε κάνει ἀπό στιγμιαία ἐπιπολαιότητα, μόνο γιά ψηφοθηρία. Θυμίζουμε πώς ὁ Σαλτοῦρος ἦταν ὁ μόνος χριστιανός βουλευτής τῆς Θράκης πού ὅταν ψηφίστηκε ἡ σχετική τροπολογία ἔβγαλε ἀνακοίνωση στήν ὁποία τόνιζε πώς παρότι, ὅπως ἔλεγε, ἦταν ἀναγκασμένος νά τήν ψηφίσει, ἦταν ἀντίθετος σέ αὐτήν! Μάλιστα στό κείμενό του οὐσιαστικά ἐνίσχυε τίς τουρκικές θέσεις: «Ἐπισημαίνω μάλιστα τό θέμα τῆς οὐσιαστικῆς ἀναβάθμισης τῆς θέσης καί τοῦ ἔργου τοῦ Μουφτῆ, ἀναβάθμιση ἡ ὁποία εἶναι ἄμεσα συνδεδεμένη μέ τήν εὐρεία ἀποδοχή του ἀπό τήν μειονότητα¨. Οὐσιαστικά δηλαδή φωτογράφιζε τούς τουρκομουφτῆδες…..

Τώρα λοιπόν φαίνεται ὅτι δέν ἐπρόκειτο γιά φλέρτ ἀλλά γιά μόνιμη σχέση. Ἀναρωτιόμαστε, τί λέει στούς χριστιανούς ψηφοφόρους του ἄν τόν ρωτήσουν. Δέν μπορεῖ, ὅσο τενεκές καί νά εἶναι ἕνας πολιτικός, κάποιοι κάποιες εὐθῦνες ἤ ἔστω ἀπαντήσεις τοῦ ζητοῦν. Λοιπόν;

 Τότε που οι νομάρχες μιλούσαν τη γλώσσα της αλήθειας

Αναδημοσιεύουμε παρακάτω μια ιστορικής σημασίας συνέντευξη ενός ανθρώπου που υπηρέτησε τη Θράκη αλλά και τη λογοτεχνία. Πρόκειται για τον Παναγιώτη Φωτέα, τον φωτισμένο νομάρχη που με ευσυνειδησία διοίκησε τον νομό Ροδόπης επί οκτώ έτη (1974-1981). Ως νομάρχης Ροδόπης άφησε σημαντικό θεσμικό και πολιτιστικό έργο, έργο που ακόμα θυμούνται με θαυμασμό και ευγνωμοσύνη οι Κομοτηναίοι. Σε συνέντευξή του με θέμα τους Πομάκους ο Παναγιώτης Φωτέας, ως άριστος χειριστής του ελληνικού λόγου, καταθέτει συγκλονιστικές μαρτυρίες για το ιστορικό παρελθόν της Θράκης και αρχαιολογικά στοιχεία που καταδεικνύουν τις βυζαντινές ρίζες των Πομάκων.
  Read the rest of this entry…

Τό τί παραπληροφόρηση πέφτει γιά καθετί πού παίζει στή Θράκη, δέν περιγράφεται. Κλασικό παράδειγµα ἡ πρόσφατη (29-3-13) ἱστορία µέ τή συµπλοκή χρυσαυγιτῶν καί ἀναρχοτέτοιων στήν Ξάνθη, µέ θῦµα ἕναν µουσουλµάνο. Γράφτηκαν ἀπίστευτα σενάρια, ἐξωπραγµατικά νούµερα καί βλακεῖες ἀπερίγραπτες. Τό µόνο πραγµατικό γεγονός ἦταν ἡ σύγκρουση µερικῶν δεκάδων ἀτόµων ἀπό τίς προαναφερθεῖσες ὁµάδες καί τό µεταξύ τους κυνηγητό. Ἔ, πάνω στόν χαλασµό, βρέθηκε µεταξύ τῶν δύο «πυρῶν» ὁ καηµένος ὁ Τζουνεΐτ ἀπό τήν Πάχνη, πού οἱ χρυσαυγίτες τόν πέρασαν γιά ἀντίπαλο. Ἔφαγε λοιπόν κατά λάθος τό ξῦλο καί τόν ἔστειλαν στό νοσοκοµεῖο, ἁπλῶς γιατί βρέθηκε νά περνάει ἀπό κεῖ τή λάθος στιγµή. Οὔτε προκάλεσε, οὔτε εἶχε ἐµπλακεῖ, οὔτε ἔπαιξε ρόλο τό θρήσκευµά του οὔτε τίποτε ἀπό ὅσα γράφτηκαν (µέχρι τό ὅτι µίλησε ποµάκικα ἤ καί σήκωσε …τούρκικη σηµαία!). Κάποιοι θέλουν νά ἡρωοποιηθοῦν, ἄλλοι νά ἐµφανιστοῦν ὡς θύµατα, ἄλλοι νά ποινικοποιήσουν τούς ἀντιπάλους τους καί τήν πληρώνει ἡ ἀλήθεια. Ἐλπίζουµε νά µήν τήν πληρώσει κι ὁ τόπος µας κάποια στιγµή.

Οι Εναλλακτικές Εκδόσεις παρουσιάζουν την Πέμπτη 16 Μαΐου, ώρα 19:30, το νέο βιβλίο του Μελέτη Η. Μελετόπουλου,

με τίτλο

Κοινοτισμός, το έργο του Κωνσταντίνου Καραβίδα και οι συγγενείς προσεγγίσεις.

Γιά το βιβλίο θα μιλήσουν οι συγγραφείς Κώστας Σταματόπουλος, Γιώργος Ευαγγελόπουλος και Σπύρος Κουτρούλης, και ο συγγραφέας. Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Η εκδήλωση θα λάβει χώρα στον νέο χώρο πολιτικής & πολιτισμού του Άρδην, Ξενοφώντος 4, πλ. Συντάγματος. Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Ἐλεύθερος ἀφέθηκε, µέ ἐγγύηση 200.000 εὐρώ καί ἀπαγόρευση ἐξόδου ἀπό τή χώρα, ὁ πρώην ὑφυπουργός Παιδείας καί βουλευτής Σερρῶν Γιάννης Ἀνθόπουλος. Κατηγορεῖται γιά τοκογλυφία καί γιά τσέπωµα προµήθειας 1,75 ἑκατοµµυρίων εὐρώ στίς 7 συµβάσεις πωλήσεων καπνοῦ τῆς καβαλιώτικης ἑταιρείας Ὀδέττη Πετρίδη Μάλιστα σύµφωνα µέ τά «ΝΕΑ», ὁ κύριος ὑπουργός φέρεται νά τά πῆρε προκειµένου νά ἐξασφαλίσει δάνειο γιά τή συγκεκριµένη ἑταιρεία πού ἀντιµετώπιζε οἰκονοµικά προβλήµατα. Τό ἄνοιγµα τῶν τραπεζικῶν του λογαριασµῶν ἐµφάνισε πράγµατι ἐµβάσµατα ὕψους 750.000 εὐρώ, γιά τά ὁποῖα ὁ Ἀνθόπουλος εἶπε πώς ἦταν δάνειο πού πῆρε ἀπό τήν ἑταιρεία (!!!) γιά νά ἀποκτήσει σπίτι στή Βούλα. Ὡστόσο στά 8 χρόνια µετά τό «δάνειο» αὐτό δέν ἐµφανίζεται πουθενά καµµία πληρωµή δόσης…

Γιά µᾶς ὅλα τοῦτα δέν ἀποτελοῦν καµµία ἔκπληξη. Ὅταν βλέπεις µικροµεσαῖα στελέχη τοῦ ΠαΣοΚ στήν ἐπαρχία σου νά κονοµᾶνε ἑκατοµµύρια πουλώντας τό κράτος πού εἶχε γίνει λάφυρο τοῦ κοπρο-κόµµατός τους, εἶναι λογικό νά σκεφτεῖς ὅτι ἀνάλογα λαµόγια βρίσκονται καί στά ἀνώτερα κλιµάκια (ὑπουργεῖα, Μαξίµου…). Ἔτσι λοιπόν, θριάµβευε ὁ …σοσιαλισµός στίς µέρες τοῦ σηµιτικοῦ «ἐκσυγχρονισµοῦ»: Μέ µίζες, µέ ἐκβιασµούς, µέ µαφιόζικες µεθόδους, πού δέν διέλυσαν καί καταχρέωσαν ἁπλῶς τό ὅποιο κράτος εἶχε ἀποµείνει ἀλλά – τό κυριότερο – ἀφάνισαν κάθε δυνατότητα ἀναφορᾶς σέ µιά συλλογικότητα. Χάθηκε κάθε κοινωνιστικό ὅραµα, ἀποσυντέθηκε κάθε συνεκτικός ἱστός, γελοιοποιήθηκε κάθε λόγος περί δηµοσίου συµφέροντος ἠ ἐθνικῆς ἐπιβίωσης.

Σκεφτεῖτε το λιγάκι: Ποιοί ἀπό τούς ὑπουργούς τοῦ Σηµίτη ΔΕΝ εἶναι γιά ἰσόβια; Θά σᾶς θυµίσω µερικά ὀνόµατα γιά νά σᾶς διευκολύνω: Τσοχατζόπουλος, Βενιζέλος, Παπαντωνίου, Πάχτας, Βερελής, Μαντέλης, Ἀνωµερίτης, Σηφουνάκης, Λαλιώτης, Ἀνθόπουλος, Γείτονας, Μαλέσιος… Τί λέτε;

Read the rest of this entry…

Καλῶς τόν δεχθήκαµε τόν νέο Πάπα, τόν 76χρονο Ἀργεντίνο Ἰησουΐτη Χόρχε Μάριο Μπεργκόλιο, ὡς Φραγκῖσκο Α’. Εἶναι, λένε, συντηρητικός, πρᾶγµα πού δέν εἶναι ἀναγκαστικά κακό, ἀλλά καί ὁ πρῶτος Λατινοαµερικάνος στό Βατικανό, πού ἀκούγεται βέβαια καλό. Εἶναι ὅµως ἔτσι;

Ἐµεῖς δέν θά ψάξουµε γιά τά προσόντα του ὡς ἐπισκόπου ἤ θρησκευτικοῦ ἀνδρός ἀλλά γιά τά παρασκήνια πού (σίγουρα) τόν ἀνέδειξαν. Καί αὐτό πού µᾶς ἔρχεται στόν νοῦ εἶναι πώς ὁ θάνατος τοῦ Οὗγκο Τσάβες ἄφησε ἕνα κενό στή Λατινική Ἀµερική, γιά τό ὁποῖο πολλοί θά ἐνδιαφέρονται νά τό …γεµίσουν.

Συνωµοσιολογικό; Μπορεῖ. Πάντως ἔχοντας διαβάσει τόσα γιά τήν ἐµπλοκή τῆς CIA στήν ἐκλογή τοῦ Πολωνοῦ Βοϊτίλα ὡς Πάπα Ἰωάννη Παύλου τοῦ Β’, παραµονές τῆς «Ἀλληλεγγύης» καί τῆς κατάρρευσης τοῦ σοβιετικοῦ στρατοπέδου (1978), θά ἦταν ἀφέλεια νά µήν κάνουµε µερικές σκέψεις: Πώς τά ἀφεντικά µέ τόν θάνατο τοῦ Τσάβες ἐπί θύραις, ἤθελαν νά ἐκµεταλλευτοῦν τήν συγκυρία καί νά δώσουν µία ὤθηση – πρός τά πίσω – στή νοτιοαµερικάνικη κοινωνία πού βράζει. Ἔκαναν λοιπόν στόν Γερµαναρά ποντίφηκα ἕνα νεῦµα «δίνε του» – ἐνδεχοµένως µέ κάποιο σεξοσκάνδαλο – καί …πᾶµε γι’ ἄλλα.

Πρίν λίγους µῆνες εἶχε γίνει ὁ κακός χαµός στή Θράκη µέ ἕνα κείµενο τῆς ΕΛΜΕ Ροδόπης στό ὁποῖο ἐτίθετο ὁ δάκτυλος ἐπί τόν τύπο τῶν ἥλων, σχετικά µέ τήν µειονοτική ἐκπαίδευση. Γιά πρώτη φορά ἕνα θεσµικό ὄργανο τῶν ἐκπαιδευτικῶν τῆς Θράκης ἀπέρριπτε τό µοντέλο τῆς µειονοτικῆς ἐκπαίδευσης συνολικά καί ἐκφραζόταν ἀρνητικά γιά τό πολύχρονο (καί …πολύχρυσο) Πρόγραµµα Ἐκπαίδευσης Μουσουλµανοπαίδων (ΠΕΜ τῶν Φραγκουδάκη – Δραγώνα). Σηκώθηκε τό (τούρκικο) σῦµπαν ἐναντίον τῆς ΕΛΜΕ, σχετικά µέ τήν ἀναφορά στά µειονοτικά σχολεῖα ἀλλά καί ὅλοι οἱ ἐνδιαφερόµενοι – ἐµπλεκόµενοι µέ τό ΠΕΜ, γιά λόγους εὐνόητους.

Νά ὅµως πού ὑπῆρξε καί δεύτερος ἐκπαιδευτικός φορέας στήν περιοχή πού ἐξέφρασε τήν ἀποδοκιµασία του γιά τά ἀποτελέσµατα τοῦ ΠΕΜ καί µάλιστα ….ὑπεράνω ὑποψίας: ὁ Σύλλογος Δασκάλων Ἀποφοίτων ΕΠΑΘ ν. Ξάνθης, µεταξύ τῶν 12 προτάσεών του γιά τήν βελτίωση τῆς µειονοτικῆς ἐκπαίδευσης (τίς ὑπέβαλε καί στόν ΣΥΡΙΖΑ, βλ. φωτό µέ Ζεϊµπέκ), προτείνει – ἐπισήµως καί γραπτῶς – τήν κατάργηση τῶν σχολικῶν ἐγχειριδίων τοῦ ΠΕΜ καί τήν ἐπαναφορά τῶν βιβλίων πού διδάσκονται στά δηµόσια σχολεῖα τῆς χώρας. Ἡ πλάκα εἶναι πώς τό εἶπαν καί στήν ἴδια τήν Α.Φ. ἡ ὁποία ἐξεµάνη! Σηµειωτέον ὅτι τά περισσότερα αἰτήµατα εἶναι στή σωστή – κι ὄχι στήν προξενική – κατεύθυνση.

Στην ενημερωτική ημερίδα που διοργάνωσε η Ειδική Υπηρεσία Πολιτισμού και Τουρισμού της Γ.Γ. Πολιτισμού, με θέμα “Δράσεις τομέα Πολιτισμού στο ΕΣΠΑ – Πορεία υλοποίησης και μελλοντικές προοπτικές’’, μάθαμε την επίσημη (;) θέση της διοίκησης για τα οθωμανικά μνημεία. Στην εκδήλωση η γ.γ. Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη ενημέρωσε για την πορεία υλοποίησης δράσεων τομέα Πολιτισμού στο ΕΣΠΑ, αναφέροντας μεταξύ άλλων έργων και τα οθωμανικά μνημεία. Μίλησε για 25,5 εκ. κοινοτικών προγραμμάτων για την αποκατάσταση οθωμανικών μνημείων αλλά και για 12 οθωμανικά μνημεία που αποκαταστάθηκαν με 13.5 εκ. από το 3ο ΚΠΣ. Σήμερα στο πλαίσιο του ΕΣΠΑ εκτελούνται στο Αιγαίο, την Θράκη, την Μακεδονία και την Κρήτη 9 έργα προϋπολογισμού 12 εκ. ευρώ, με κορυφαία την αποκατάσταση του Τεμένους Βαγιαζήτ στο Διδυμότειχο” είπε η Γενική Γραμματέας. Και γιατί τα αναστηλώνουμε; Επειδή, όπως είπε η κ. Μενδώνη:

Στά ἄπειρα σοβαρά καί ποικίλα προβλήµατα πού καλούµαστε νά λύσουµε, ὑπάρχει µία σταθερή προτεραιότητα πού πρέπει νά σκεφτόµαστε: εἶναι ἡ ἀληθινή φύση τοῦ νεοελληνικοῦ κράτους.

Ἔχουµε συχνά τήν τάση νά θεωροῦµε πώς τό κράτος τό ὁποῖο λειτουργεῖ στήν πατρίδα µας εἶναι ἑλληνικό, ἐπειδή οἱ ὑπάλληλοί του εἶναι κάτοικοι τῆς χώρας καί ἐπειδή ἡ τελευταία αὐτοπαρουσιάζεται ὡς ἀνεξάρτητη καί αὐτόφωτη. Ἔτσι παραγνωρίζουµε τό γεγονός πώς τό ἡµέτερο κρατίδιο στήθηκε ἀπό τούς ξένους «προστάτες» (µέ τήν …κακή ἔννοια τοῦ ὅρου) ὅταν ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 1821 ὁδηγήθηκε στήν καταστροφή. Τείνουµε ἐπίσης νά ἀπωθοῦµε τό ἀποικιοκρατικό φαινόµενο καί τήν ἐν Ἑλλάδι ξενοκρατία, χάρη καί στήν (δάνεια) καταναλωτική εὐχέρεια τῶν τελευταίων δεκαετιῶν. Γιά νά µήν προχωρήσουµε καί στό ποιόν τῆς ἐγχώριας ἐλίτ – ἄρχουσας τάξης, τήν ὁποία ἀπαρτίζουν χθεσινοί κατσαπλιάδες καί σηµερινοί µαφιόζοι… Ὅµως ἦρθε ἡ ὥρα τῆς ἀλήθειας καί ὅλα τοῦτα ξεπήδησαν πάλι ὁλοζώντανα µπροστά σέ ὅσους θέλουν νά τά ξεχάσουν ἤ καί δέν τά ὑποψιάστηκαν ποτέ.

Βλέπουµε λοιπόν σήµερα πῶς ἀντιµετωπίζονται οἱ προκλήσεις σέ ζητήµατα οἰκονοµικά, πολιτικά, ἀσφάλειας κτλ. Δέν ὑπάρχει πουθενά καµµία µέριµνα γιά τήν ἐπιβίωση αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, γιά χάρη τοῦ ὁποίου ὑποτίθεται πώς στήθηκε τοῦτο τό γκουβέρνο. Δέν ὑπάρχει καµµία ἔννοια ἐθνικοῦ συµφέροντος, καµµία κρατική ἰδεολογία, καµµία ἀσφαλιστική δικλείδα, καµµία ἑλληνικότητα, τελικά, στόν µηχανισµό αὐτόν. Ὁ κάθε ρουφιάνος πού θά καταλάβει ὑπουργική θέση µπορεῖ νά ξεπουλήσει ὁποιοδήποτε νησί τῆς πατρίδας µας, νά χαρατσώσει σάν γκαουλάιτερ τόν λαό, νά ἀφήσει χωρίς µπαταρίες τά ὑποβρύχια τοῦ Πολεµικοῦ µας Ναυτικοῦ, νά χαρίσει κρατικές µας τράπεζες στούς µαφιόζους πού τόν στηρίζουν, νά διαλύσει κατά γερµανική ἐντολή τίς πιό καίριες ὑπηρεσίες τῆς χώρας, νά φέρει ἀπό τόν Καναδά ἁρπακτικά πού θά στίψουν τή γῆ µας γιά λίγο χρυσάφι… Κι ὅλα αὐτά ἐπειδή …ψηφίστηκε τό κόµµα του! Σάν νά λέµε ἀρραβωνιάζεσαι κάποιαν καί µετά τήν δέρνεις, τήν βιάζεις, τήν ἐκπορνεύεις, τήν ἐκµεταλλεύεσαι, ἐπειδή εἶχε πεῖ ἐκείνη τή µέρα «ναί»!

Εἶναι ἐπείγουσα ἀνάγκη νά σταθεῖ στά πόδια του ἕνα κράτος, ὄχι ὁποιοδήποτε ἀλλά ἑλληνικό καί δηµοκρατικό. Μέ Σύνταγµα νέο ἀλλά καί µέ θεσµούς πού θά διαφυλάσσουν τήν ἰσχύ καί τήν προτεραιότητά του. Ἕνα κράτος πού θά βασίζεται ὄχι µόνο στίς ἀρχές τοῦ δικαίου καί τῆς ἰσότητας ἀλλά πού θά µεριµνᾶ πρωτίστως γιά τό ζῆν, τό εὖ ζῆν καί τό δικαίωµα ἐκφρασης αὐτοῦ τοῦ λαοῦ πού τό ἔστησε µέ τό αἷµα του καί πού ἐξακολουθεῖ νά τό τρέφει. Πού θά φροντίζει βεβαίως γιά τήν ἀξιοπρεπή καί ἀσφαλή διαβίωση τοῦ λαοῦ ἀλλά ταυτοχρόνως καί γιά τή σηµαντικότερη γλῶσσα τοῦ κόσµου, γιά τήν ἐνδοξότερη ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, γιά τήν ὡραιότερη γωνιά τῆς ὑφηλίου, γιά τήν µοναδική πολιτιστική µας κληρονοµιά, γιά τήν ἀλήθεια τοῦ ὀρθοδόξως θρησκεύειν. Ὅσο ὅλα τοῦτα παραµένουν στή δικαιοδοσία τῶν γραφικῶν καί τῶν ἀπατεώνων, ὅσο τό κράτος περιορίζει τόν δηµόσιο λόγο στήν Οἰκονοµία, ὅσο δείχνει ἀνυποψίαστο γιά τήν παναθρώπινη σηµασία τοῦ ἐθνωνύµου του, καµµία οὐσιαστική ἀλλαγή δέν µποροῦµε νά περιµένουµε.

Οι πρόσφατες σωστικές ανασκαφές από την Ελληνική Αρχαιολογική Υπηρεσία στο ιστορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης, λόγω της κατασκευής του μετρό, αποκάλυψαν σημαντικά στοιχεία της αστικής ζωής της πόλης στο έκτο με ένατου αιώνα. Ανακαλύφθηκε μνημειακή πύλη λεωφόρου στρωμένης με μάρμαρο (περίπου 76 m σε μήκος), που πλαισιώνεται από δημόσια κτίρια, στο σταυροδρόμι με το δρόμο που οδηγεί στο λιμάνι. Αυτά τα έκτακτα ευρήματα αποτελούν ένα μοναδικό αποδεικτικό στοιχείο της κοινωνικής, εμπορικής και την καθημερινή ζωή στην πρώιμη βυζαντινή Θεσσαλονίκη. Η απόφαση από το κράτος για την απομάκρυνση αυτού του σπάνιου ευρήματος της παγκόσμιας κληρονομιάς σε παλαιό στρατόπεδο υπονομεύει την ουσία του αμετακίνητου των
αρχαιολογικών μνημείων, σύμφωνα με την Ελληνική και Διεθνή Νομοθεσία.
Υπάρχουν τεχνικές λύσεις για τη διατήρησή του στην καρδιά της σύγχρονης ζωής της  Θεσσαλονίκης, που μπορεί να λειτουργεί χωρίς αυτόν τον σταθμό του μετρό.
Υπογράψτε εδώ:
http://www.avaaz.org/en/petition/Breaking_the_heart_of_Thessaloniki_through_time_Save_citys_byzantine_center_the_citys_memory_and_identity/?cBAIgeb

«…Αὐτή ἡ ἐλεεινή νοοτροπία τοῦ χαϊδεµένου ΤΣΟΓΛΑΝΟΥ, πού θέλει τό ἄτοµο νά ζητᾶ τά πάντα ἐδῶ καί τώρα, νά µισεῖ τόν τόπο του ὡς ἔχοντα «µαῦρο» παρελθόν καί νά ἀντιδρᾶ βίαια σέ ὑποθετικούς ἐχθρούς («ἀστυνοµικό κράτος», λέει, ἡ Ἑλλάδα!) καί «κινδύνους», ἔχει ἁλώσει τά πάντα, ἰδίως στήν πρωτεύουσα χαβούζα. Οὔτε ἡ (δεδοµένη) κοινωνική ἀνισότητα εἶναι δικαιολογία, οὔτε καί ἡ λαµογιά πού ἔχει καθήσει στόν σβέρκο τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ὅσο εἴµαστε ὅλοι τῆς ἴδιας λογικῆς. ὁ λιθοβολῶν εἶναι ἁπλῶς ἐκτός «παιχνιδιοῦ». Ὁ συνδυασµός λοιπόν αὐτῆς τῆς ἐγκυστωµένης ἀντικοινωνικότητας µέ τήν ἀνθελληνική ψύχωση τῆς κυρίαρχης ἰντελιγκέντσιας µᾶς ἔχει φέρει στά πρόθυρα τῆς συλλογικῆς αὐτοκαταστροφῆς: Ἕνα πανελλαδικό ἄσυλο, ὅπου καθένας πλέον τήν τρικυµία ἐν κρανίῳ τήν µετουσιώνει καί σέ πράξη στούς δρόµους.

Μόνο ἕνα θαῦµα µπορεῖ νά µᾶς σώσει ἀπό τήν πρώτη τυχούσα καταστροφή.»

Ἡ δεύτερη ἀπό τίς τρεῖς δίκες τῆς ΔΕΥΑΚ ἀναβλήθηκε γιά τίς 18/11/13, ὅµως ἡ πρώτη πού ἔγινε πρό ἡµερῶν (µέ καταδίκη γιά παράβαση καθήκοντος µόνον τοῦ Ἀλῆ Μέρτογλου) τράβηξε τήν προσοχή καί προκάλεσε τόν σχολιασµό ὅλης τῆς Κοµοτηνῆς. Ἐµεῖς δέν θά κρίνουµε φυσικά τήν ἀπόφαση τοῦ δικαστηρίου – ἡ εἰσήγηση τοῦ Εἰσαγγελέως ἦταν χαρακτηριστική – ἀλλά θά περιγράψουµε ὅσα ἀκούστηκαν καί βεβαιώθηκαν κατά τήν ἀκροαµατική διαδικασία, ἀφοῦ ἤµασταν µᾶλλον τό µοναδικό µέσο ἐνηµέρωσης πού παρακολού-θησε τόσο µεγάλο µέρος τῆς δίκης (οἱ ἄλλοι θά …βαρέθηκαν νά παρακολουθοῦν δίκες δηµάρχων, ἀντιδηµάρχων κτλ στή χώρα µας;)

Τί εἴδαµε κι ἀκούσαµε λοιπόν στό δικαστήριο; Ὅσο κι ἄν ἀκουστεῖ περίεργο, µέ δεδοµένη τήν µαζική ἀθώωση, ΟΛΕΣ οἱ καταγγελίες τῆς µηνυτήριας ἀναφορᾶς ἐπαληθεύ-τηκαν πλήρως κατά τήν ἀκροαµα- τική διαδικασία! Κι ὅταν λέµε ὅλες, ἐννοοῦµε:

Read the rest of this entry…

Μετά το κινηματογραφικό μας αφιέρωμα στο προηγούμενο φύλλο, συνεχίζουμε σήμερα με ειδικώς …διασκευασμένη ποίηση. Και μια που μας ήρθε στο μυαλό κάτι για τις κατοχι-κές κυβερνήσεις της τελευταίας τριετίας γενικά, ξεκινάμε μοιραία με Καββαδία και ολίγη από …«Χαζό του Νότου»:

  Read the rest of this entry…

Υπάρχει απουσία πολιτικής. Σε αυτό συμφωνούν οι περισσότεροι. Το αποτέλεσμα είναι να κυβερνάται η χώρα απο μια τρικομματική κυβέρνηση μόνο με τεχνικού τύπου αποφάσεις που απο τη μιά δεν επαρκούν για να εξηγήσουν στον κόσμο γιατί συμβαίνουν όλ΄αυτά, και, απο την άλλη δεν προσφέρουν καμιά προοπτική : «Κοίταξε, σήμερα κάνουμε αυτά τα επώδυνα, αλλά αυτά θα διαρκέσουν τόσο και θα οδηγήσουν εκεί». Δεν υπάρχει ούτε το «τόσο» ούτε το «εκεί», με αποτέλεσμα η πρακτική αυτού τού τύπου διακυβέρνησης να καθίσταται διαβλητή και αντιπαθής στην κοινωνία. Όχι μόνο για τη σκληρότητα των μέτρων. Αλλά κυρίως για την έλλειψη απαντήσεων στη διάρκεια και τον στόχο.

Εδω ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα. Τις απαντήσεις αυτές τις δίνουν η πολιτική και οι ιδέες, όχι τα τεχνοκρατικά σχήματα ανάγκης. Μέχρι τώρα παραγωγή πολιτικής έκανε κυρίως η αριστερά, η οποία όμως αντί να αποκτήσει την πολιτική ηγεμονία μέσα στην εκτεταμένη κρίση παρουσιάζει εικόνα άλλοτε παγίδευσης και άλλοτε αμηχανίας.

• Το 27 % των εκλογών του Ιουνίου 2012 μπέρδεψε τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί ενώ είναι τεράστιο ποσοστό, είναι συγχρόνως ανεπαρκές για να κυβερνήσει. Βρέθηκε με ένα ποσοστό που υπόσχεται επερχόμενη εξουσία, αλλά μέχρι τότε δεν ξέρει τι να το κάνει. Πως να το διαχειριστεί. Η εσωτερική του πολυφωνία οδηγεί σχυνά σε σύγχυση για τις θέσεις του, αλλά το πιό μεγάλο πρόβλημα που έχει είναι η έλλειψη κατανοητής κυβερνητικής πρότασης : Τι θα κάνει αν κερδίσει αύριο τις εκλογές με αυτοδυναμία, τι θα κάνει αν χρειαστεί συνεργασίες για να κυβερνήσει, ποιό θα είναι το άμεσο πρόγραμμα διακυβέρνησης. Σε αυτά δεν υπάρχουν απαντήσεις. Κι επειδή δεν μπορεί να αποφύγει τα λαϊκίστικου (αλλά κυρίαρχα στον λόγο των τηλεοπτικών ΜΜΕ) τύπου ερωτήματα «που θα βρείτε τα λεφτά» και «πως θα μείνετε στο ευρώ αφού δεν θα ΄χετε να πληρώσετε μισθούς και συντάξεις» η υπέρμετρα προβαλλόμενη πολλά ΜΜΕ αδυναμία του να απαντήσει, καταγράφεται ως ανεπάρκεια.

• Το ΚΚΕ θέλει να εξηγήσει με τις δικές του αξίες και ερμηνείες την πτώση που υπέστη (4,50% στις εκλογές Ιουνίου 2012- το χαμηλότερο ποσοστό του μέσα σε είκοσι χρόνια) προσπαθώντας παράλληλα να θυμίσει ότι «είναι εδώ» μέσω πρόσφατων δυναμικών εμφανίσεων, όπως συνέβη στην κατάληψη του γραφείου του υπ. Εργασίας  απο το ΠΑΜΕ. Το μείζον πρόβλημα για το ΚΚΕ είναι ότι ο κόσμος το ενέταξε  στο σύστημα, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει την πτωτική πορεία των ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Εκεί που οι απελπισμένοι άνεργοι, οι απολυμένοι, οι ακόμα εργαζόμενοι με μειωμένους μισθούς, συντάξεις και μεροκάματα, οι πανικόβλητοι για όσα έρχονται αύριο, (θα) περίμεναν να βρουν εικόνα στήριξης και εναλλακτικής πρότασης για τη χώρα απο το ιστορικό κόμμα της αριστεράς, βρήκαν την άρνηση του ΚΚΕ να συμμετέχει σε κυβέρνηση της Αριστεράς. Βρήκαν επίσης, τις εθιμοτυπικές πορείες του ΠΑΜΕ που έμοιαζαν περισσότερο με δύναμη προληπτικής καταστολής άλλων διαδηλώσεων παρά με κύμα διαμαρτυρίας που απειλούσε την εξουσία και την ασκούμενη πολιτική. Αυτά τα δύο στοιχεία έφεραν το ΚΚΕ σε θέση μουσειακού κόμματος.
• Η ΔΗΜΑΡ δεν μπορούσε να παράξει ιδέες, προτάσεις και λύσεις γιατί «δεν πρόκανε» (κατά την προσφυή έκφραση του Χ.Φλωράκη) αφού αποφάσισε να μετάσχει στην κυβέρνηση. Και όποιος μετέχει σε κυβερνήσεις δεν μπορεί να παράξει ούτε πολιτική ούτε ιδέες. Και χρόνο να έχει, δεν θα το κάνει επειδή κινδυνεύει αυτές ακριβώς οι ιδέες να υπονομεύσουν τη συμμετοχή του κόμματός του στην (δια)κυβέρνηση της χώρας. Συγχρόνως, η επιλογή αυτή καθιστά το κόμμα της «σώφρονος αριστεράς» αντικείμενο κριτικής και επιθέσεων  για τη συμμετοχή του σε σχήμα που δεν ανιχνεύει άλλη πολιτική, δεν ψάχνει άλλες λύσεις αλλά κινείται στις αποφάσεις του μνημονίου και της λογικής «ευρώ με κάθε θυσία». Ένα μεγάλο πρόβλημα που θα έχει να αντιμετωπίσει στο άμεσο μέλλον η ΔΗΜΑΡ είναι η (πειστική) απάντηση που θα κληθεί να δώσει στο εύλογο ερώτημα αν θα συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να σχηματιστεί κυβέρνηση. Εναντίον της είναι πάντα η πραγματικότητα που λέει ότι αφού δεν είχε πρόβλημα να συνεργαστεί με ταξικό και ιδεολογικό αντίπαλο, φυσιολογικά δεν θα έχει κανένα πρόβλημα να συνυπάρξει σε κυβέρνηση με τον ΣΥΡΙΖΑ. ΄Η μήπως όχι;

Πως φτάσαμε στην απουσία πολιτικής;                                                                   

Μέσω της απαξίωσής της  με ταχείς ρυθμούς ήδη απο την εκλογή του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 2009. Η κυβέρνηση Καραμανλή απήλθε βλέποντας τι έρχεται. Η κυβερνητική υπόσταση του ΠΑΣΟΚ υπο τον Γ.Α.Παπανδρέου θύμιζε περισσότερο παρέα φίλων με ομοειδή, συναντώμενα ενδιαφέροντα, σχήμα που θύμιζε περισσότερο φυσιολατρικό σύλλογο και Μ.Κ.Ο. παρά κόμμα που ανέκαμψε από τη νεοφιλελεύθερη δοκιμασία εκσυγχρονιστικής ηγεσίας. Ο τρόπος διακυβέρνησης απο την ομάδα φίλων του ΓΑΠ με κορύφωση την ένταξη της χώρας σε σχέση εξάρτησης απο ποικιλώνυμα συμφέροντα και το ανώνυμο διεθνοποιημένο κεφάλαιο, μετέβαλε την πολιτική από αναξιόπιστη σε υπόλογη και σταδιακά σε κατάπτυστο ένοχο για τη σημερινή κατάσταση. Μπορεί να επανέλθει; Πρώτα πρέπει να αποενοχοποιηθεί στη συνείδηση των πολιτών. Κι αυτό παίρνει χρόνο. ΄Υστερα πρέπει να πείσει για τη χρησιμότητά της. Κι αυτό, εκτός από χρόνο προϋποθέτει (αυτο)απόρριψη σημαντικού μέρους του πρόσφατου παρελθόντος της. Και τα δύο είναι δύσκολα.

Άκης Κοσώνας